บทเพลงเชื่อมรัก

คีริน วรเมธา ไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครคืนนี้ก็เช่นกัน เพราะในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ไม่มีใครอยู่ด้วยเขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังข้างหน้าต่างครัว วิทยุรุ่นเก่าบนโต๊ะกลมยังบรรเลงต่อไป เป็นเพลงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต ไม่มีชื่อศิลปิน ไม่มีค่ายเพลง ไม่มีแม้แต่คลิปสั้น ๆ บนอินเทอร์เน็ตให้ค้นหาทว่าตั้งแต่โน้ตแรกของเปียโน หัวใจของเขากลับปวดเหมือนเพิ่งสูญเสียใครบางคนไปปลายนิ้วกำสร้อยข้อมือเส้นเก่าไว้แน่น เชือกถักสีหม่นร้อยศิลาสีขาวก้อนเล็กและในวินาทีที่นักร้องหญิงเอ่ยคำว่า “ศิลาสีขาว” หินก้อนนั้นก็อุ่นขึ้นคีรินยกมือแตะใบหน้า เมื่อเห็นน้ำตาติดอยู่บนปลายนิ้ว เขาก็มองมันด้วยความสับสนเขาไม่ได้คิดถึงใคร ไม่ได้มีเรื่องเศร้า และไม่เคยฟังเพลงนี้มาก่อนแต่ร่างกายของเขากลับจดจำบางสิ่งซึ่งความทรงจำไม่มีอยู่ย้อนกลับไปเมื่อเช้าของวันเดียวกัน ไม่มีสิ่งใดในชีวิตของคีริน วรเมธา บ่งบอกว่าค่ำคืนนี้จะเกิดขึ้น• • •ใต้แสงไฟ คีริน วรเมธา เป็นผู้ชายที่ทุกคนอยากครอบครองเสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วโกดังร้าง เปลวเพลิงพุ่งขึ้นจากด้านหลัง ขณะที่ร่างสูงในเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำกระโจนผ่านกระจกหน้าต่างชั้นสองลงมายัง

คีรินหยิบถ้วยกาแฟไปนั่งบนเก้าอี้ เปิดวิทยุ และหมุนปุ่มหาคลื่นไปเรื่อย ๆ เสียงข่าวดังสลับกับโฆษณา เขาหยุดอยู่ที่สถานีเพลงแห่งหนึ่งซึ่งดีเจชายกำลังอ่านจดหมายของผู้ฟัง“คืนนี้คุณแพรส่งข้อความเข้ามาบอกว่า เพิ่งย้ายมาทำงานในกรุงเทพฯ คนเดียว ยังไม่มีเพื่อน และคิดถึงบ้านมากครับ”น้ำเสียงของดีเจอบอุ่น เป็นกันเอง“การเริ่มต้นชีวิตในที่ใหม่อาจทำให้เรารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกว้างเกินไป แต่เชื่อเถอะครับว่า เมื่อเวลาผ่านไป เราจะค่อย ๆ พบสถานที่เล็ก ๆ ที่ทำให้รู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนี้ได้”คีรินยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ข้างนอกหน้าต่าง แสงไฟจากสระว่ายน้ำสะท้อนผิวน้ำเป็นสีฟ้า“ก่อนจากกันในคืนนี้ เรามีเพลงใหม่ที่ยังไม่เคยเปิดที่ไหนมาก่อน เพลงนี้ดัดแปลงจากบทกวีโบราณที่ไม่ปรากฏชื่อผู้แต่ง และต้นฉบับส่วนสุดท้ายสูญหายไปตามกาลเวลา”มือของคีรินซึ่งกำลังวางถ้วยลงชะงัก เสียงผู้หญิงดังแทรกมาจากด้านหลังห้องส่ง คล้ายกำลังกระซิบบอกข้อมูลบางอย่างให้ดีเจ เสียงนั้นเบามากจนแทบจับคำไม่ได้ ทว่าเขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด โดยไม่สามารถบอกได้ว่าคุ้นจากที่ใด“บทเพลงนี้มีชื่อว่า ‘ก

คีรินได้รับคำเชิญจากภูวดล ผู้กำกับภาพยนตร์คนแรกที่ให้โอกาสเขาแสดงบทนำ หลังเกษียณจากวงการ ภูวดลหันไปจริงจังกับการคั่วกาแฟ และใช้บ้านเก่าของครอบครัวปรับปรุงเป็นร้านเล็ก ๆ ชื่อ “เรือนปลายฝน”ร้านยังไม่เปิดอย่างเป็นทางการ วันนี้เป็นเพียงงานทดลองชิมกาแฟสำหรับคนรู้จักกับผู้ประกอบการไม่กี่คน คีรินปฏิเสธไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ผู้กำกับรุ่นใหญ่โทรกลับมาอีกครั้ง“มาดื่มกาแฟเฉย ๆ ไม่มีนักข่าว ไม่มีถ่ายรูป และฉันไม่ชวนนายคุยเรื่องงาน”เงื่อนไขสุดท้ายทำให้เขาตอบตกลงคีรินขี่มอเตอร์ไซค์สีดำออกจากบ้านในช่วงบ่าย เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มทับเสื้อยืด หมวกกันน็อกปิดบังใบหน้า และไม่มีใครติดตามมาด้วย ก่อนออกเดินทาง เขานำบทภาพยนตร์เรื่องใหม่ใส่กระเป๋าด้านหลังรถเรื่องของผู้ชายที่ตามหาคนรักซึ่งหายไปเขายังอ่านไม่จบระหว่างจอดรอสัญญาณไฟ คีรินได้ยินรถยนต์ข้าง ๆ เปิดสถานีวิทยุเดียวกับคืนนั้น หัวใจของเขากระตุกเล็กน้อย แต่เพลงที่ดังอยู่เป็นเพียงเพลงรักทั่วไปเมื่อไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาจึงบิดคันเร่งออกไป ทิ้งเสียงเพลงนั้นไว้ด้านหลัง แม้ไม่รู้ว่าทำไม วันนี้เขากลับรู้สึกกระวนกระ

คีรินกำหมัดเพื่อควบคุมมัน แต่ปลายนิ้วกลับไม่ยอมเชื่อฟัง เขาเอื้อมไปจับพนักเก้าอี้ใกล้ตัวไว้เพื่อไม่ให้เสียหลัก ลมหายใจขาดเป็นช่วง ๆ ราวกับอากาศในร้านบางลงอย่างกะทันหันเสียงระนาดดังแทรกขึ้นในช่วงกลางเพลงหนึ่งครั้งสองครั้งสามครั้งแต่ละจังหวะเหมือนเคาะลงตรงช่องว่างกลางอกหยดน้ำตาไหลลงมาตามแก้มโดยไม่มีสัญญาณเตือนคีรินก้มหน้า เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองเขาไม่ได้คิดถึงใคร ไม่ได้มีเหตุการณ์ใดให้เสียใจ และไม่ได้รู้จักผู้แต่งบทเพลงนี้ด้วยซ้ำแต่หัวใจกลับปวดร้าวเหมือนเคยปล่อยคนที่รักที่สุดให้จากไปเหมือนมีใครบางคนรอให้เขาตามหาอยู่ไกลเกินเอื้อมเหมือนเขามาสายไปนานแสนนาน“คุณคะ...”เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลังคีรินไม่ได้หันกลับไปมองลลินยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว โทรศัพท์ที่ตั้งใจจะใช้แลกเบอร์ยังอยู่ในมือเมื่อครู่เธอเพียงต้องการขอโทษเรื่องรถให้เรียบร้อย แต่ทันทีที่เพลงดังขึ้น ความหนักอึ้งอย่างประหลาดก็ไหลเข้ามาในอกของเธอเช่นกันเป็นความเศร้าแบบ