บทเพลงเชื่อมรัก

คีริน วรเมธา ไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใคร

คืนนี้ก็เช่นกัน เพราะในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ไม่มีใครอยู่ด้วย

เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังข้างหน้าต่างครัว วิทยุรุ่นเก่าบนโต๊ะกลมยังบรรเลงต่อไป เป็นเพลงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต ไม่มีชื่อศิลปิน ไม่มีค่ายเพลง ไม่มีแม้แต่คลิปสั้น ๆ บนอินเทอร์เน็ตให้ค้นหา

ทว่าตั้งแต่โน้ตแรกของเปียโน หัวใจของเขากลับปวดเหมือนเพิ่งสูญเสียใครบางคนไป

ปลายนิ้วกำสร้อยข้อมือเส้นเก่าไว้แน่น เชือกถักสีหม่นร้อยศิลาสีขาวก้อนเล็ก

และในวินาทีที่นักร้องหญิงเอ่ยคำว่า “ศิลาสีขาว” หินก้อนนั้นก็อุ่นขึ้น

คีรินยกมือแตะใบหน้า เมื่อเห็นน้ำตาติดอยู่บนปลายนิ้ว เขาก็มองมันด้วยความสับสน

เขาไม่ได้คิดถึงใคร ไม่ได้มีเรื่องเศร้า และไม่เคยฟังเพลงนี้มาก่อน

แต่ร่างกายของเขากลับจดจำบางสิ่งซึ่งความทรงจำไม่มีอยู่

ย้อนกลับไปเมื่อเช้าของวันเดียวกัน ไม่มีสิ่งใดในชีวิตของคีริน วรเมธา บ่งบอกว่าค่ำคืนนี้จะเกิดขึ้น

• • •

ใต้แสงไฟ คีริน วรเมธา เป็นผู้ชายที่ทุกคนอยากครอบครอง

เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วโกดังร้าง เปลวเพลิงพุ่งขึ้นจากด้านหลัง ขณะที่ร่างสูงในเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำกระโจนผ่านกระจกหน้าต่างชั้นสองลงมายังหลังคารถบรรทุกซึ่งกำลังแล่นด้วยความเร็ว

เศษกระจกปลอมแตกกระจายอยู่กลางอากาศ

กล้องสามตัวเคลื่อนตามพร้อมกัน

คีรินกลิ้งตัวบนหลังคารถหนึ่งรอบ ก่อนใช้มือข้างเดียวคว้าราวเหล็กที่ติดอยู่ริมตัวรถ ร่างของเขาเหวี่ยงลงไปด้านข้างตามแรงกระชาก แขนเสื้อขาดตรงหัวไหล่ เผยให้เห็นรอยเลือดซึ่งทีมแต่งหน้าเพิ่งเติมให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน รถบรรทุกแล่นผ่านกองไฟไปอย่างหวุดหวิดจนไอร้อนกระทบใบหน้า

“คัต!”

เสียงผู้กำกับดังขึ้น

ทุกอย่างหยุดลงในทันที

รถบรรทุกชะลอความเร็ว ทีมสตันต์รีบวิ่งเข้าไปตรวจสอบอุปกรณ์ ส่วนทีมกล้องต่างหันไปมองจอมอนิเตอร์เพื่อเช็กภาพที่ได้ คีรินปล่อยมือจากราวเหล็ก กระโดดลงบนเบาะรองรับด้านล่างอย่างคล่องแคล่ว แม้จะมีทีมงานเข้ามาช่วยประคอง เขาก็เพียงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร

“สุดยอดมากครับพี่คี!”

นักแสดงสมทบคนหนึ่งตะโกนขึ้น เสียงปรบมือดังตามมาแทบจะพร้อมกัน

“เทกเดียวผ่านเลยนะคะ!”

“พี่คีเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ขอรูปหน่อยได้ไหมคะ”

เสียงเหล่านั้นไหลเข้ามาหาเขาจากทุกทิศทาง เช่นเดียวกับแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือของทีมงานและแฟนคลับกลุ่มเล็ก ๆ ที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาชมการถ่ายทำในวันนี้

คีรินยิ้ม

มันเป็นรอยยิ้มที่เหมาะสมพอดี ไม่มากเกินไปจนดูเสแสร้ง และไม่น้อยเกินไปจนทำให้คนมองรู้สึกว่าเขาเย็นชา เขารับผ้าขนหนูจากผู้ช่วย ใช้ปลายผ้าซับเหงื่อตรงขมับ ก่อนเดินเข้าไปหากลุ่มแฟนคลับที่กำลังเรียกชื่อเขา

“พี่คี ทางนี้ค่ะ!”

“มองกล้องนี้หน่อยนะคะ”

“เมื่อกี้เท่มากเลย!”

เด็กสาวคนหนึ่งยื่นของขวัญชิ้นเล็กให้ด้วยมือสั่น ๆ คีรินรับมันมา กล่าวขอบคุณ และย่อตัวลงเพื่อถ่ายภาพกับเธอ เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับรอยยิ้มเพียงครั้งเดียวของเขาสามารถเปลี่ยนวันนี้ให้กลายเป็นวันที่ดีที่สุดของใครสักคนได้

ผู้หญิงนับล้านคนรู้จักรอยยิ้มของเขา เด็กผู้ชายจำนวนมากเลียนแบบท่าต่อสู้จากภาพยนตร์ของเขา สินค้าทุกชิ้นที่มีใบหน้าของเขาปรากฏอยู่แทบจะขายหมดภายในไม่กี่ชั่วโมง ชื่อของคีรินติดอันดับนักแสดงชายที่มีมูลค่าทางการตลาดสูงที่สุดสามปีติดต่อกัน ภาพยนตร์แอ็กชันเรื่องล่าสุดทำรายได้เกินพันล้าน และฉากที่เขากระโดดจากเฮลิคอปเตอร์ลงบนรถไฟกำลังกลายเป็นคลิปที่ถูกพูดถึงไปทั่วเอเชีย

ในสายตาของคนอื่น ชีวิตของคีรินคงไม่มีสิ่งใดขาดหาย

“วันนี้พอแค่นี้ครับ ทุกคนเลิกกองได้!”

สิ้นเสียงประกาศของผู้ช่วยผู้กำกับ บรรยากาศในกองถ่ายก็เปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความผ่อนคลาย ทีมงานเริ่มเก็บอุปกรณ์ นักแสดงบางคนทยอยไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่วศิน ผู้จัดการส่วนตัวของคีริน เดินเข้ามาหาพร้อมโทรศัพท์มือถือและตารางงานที่แน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง

“พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงมีถ่ายโฆษณา ตอนบ่ายสัมภาษณ์นิตยสาร แล้วเย็นมีซ้อมคิวบู๊ฉากท่าเรือ” วศินกวาดสายตาสำรวจรอยช้ำตรงท่อนแขนของเขา “คืนนี้กลับไปพัก อย่าแวะไหนอีก เดี๋ยวร่างกายไม่ไหว”

คีรินพยักหน้าโดยไม่ได้ตอบอะไร

“แล้วบทหนังใหม่ที่ส่งไป นายอ่านหรือยัง”

“ยังครับ”

“ผู้กำกับรอคำตอบอยู่ เรื่องนี้เขาอยากได้นายคนเดียว”

“ผมจะอ่านคืนนี้”

วศินถอนหายใจ เขารู้ดีว่าคำว่าอ่านคืนนี้ของคีรินอาจหมายถึงการเปิดอ่านเพียงไม่กี่หน้าในเวลาเกือบเช้า

“คืนนี้มีงานเลี้ยงเล็ก ๆ ของผู้กำกับด้วย นายไม่ไปจริง ๆ เหรอ ทุกคนถามหา”

“ฝากบอกว่าผมเหนื่อยครับ”

“นายพูดแบบนี้มาสามงานแล้ว”

คีรินหัวเราะเบา ๆ “งั้นงานที่สี่ผมค่อยไป”

วศินส่ายหน้า แต่ไม่ได้พยายามโน้มน้าวต่อ เขารู้ว่าบนเวทีคีรินอาจเป็นคนที่เข้าถึงง่ายที่สุดในโลก ทว่าเมื่อแสงไฟดับลง กำแพงที่มองไม่เห็นจะกลับมาตั้งอยู่รอบตัวชายหนุ่มเสมอ

ไม่นานหลังจากนั้น คีรินก็ขึ้นไปนั่งอยู่ในรถตู้สีดำ กระจกทุกบานติดฟิล์มจนคนภายนอกมองไม่เห็นด้านใน

ทันทีที่ประตูรถปิด เสียงจากโลกภายนอกก็หายไป

ไม่มีเสียงกรีดร้อง

ไม่มีเสียงปรบมือ

ไม่มีใครเรียกชื่อเขา

แสงจากโทรศัพท์ส่องให้เห็นใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้ม คีรินเอนศีรษะพิงเบาะ หลับตาลงชั่วครู่ ความเงียบภายในรถไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงบ กลับกัน มันยิ่งทำให้ความว่างเปล่าที่ซ่อนอยู่ในอกขยายตัวชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

ของขวัญจากแฟนคลับวางอยู่ข้างตัว เป็นกล่องกระดาษสีขาวผูกริบบิ้นสีฟ้าอ่อน ด้านในมีตุ๊กตาตัวเล็กกับจดหมายที่เขียนด้วยลายมือบรรจง

เขาอ่านประโยคแรก

“ขอบคุณที่ทำให้หนูมีกำลังใจในวันที่เหนื่อยที่สุดนะคะ”

ปลายนิ้วของคีรินหยุดอยู่ตรงขอบกระดาษ เขาสามารถทำให้ใครบางคนมีกำลังใจได้จากภาพยนตร์เพียงเรื่องเดียว แต่ไม่มีใครรู้ว่าในวันที่เหนื่อยที่สุดของเขาเอง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะหันไปหาใคร

รถแล่นออกจากกองถ่าย ผ่านแสงไฟบนถนนและป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่มีใบหน้าของเขาปรากฏอยู่ บนป้าย คีรินกำลังยิ้มอย่างมั่นใจ ส่วนคนที่นั่งอยู่ในรถกลับมองภาพนั้นด้วยสายตาของคนแปลกหน้า

บางครั้งเขาก็รู้สึกว่า คีรินบนจอภาพกับผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้เป็นคนละคนกัน