MasukEP08
มุกดารีบหลบสายตาแล้วเดินหนีจากตรงนั้นทันที ไม่ต้องคิดหรือหาคำตอบใดๆ เธอก็รู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคู่ควงของเขา ซึ่งมันก็ดีแล้วที่ตัวเองหลุดพ้นจากผู้ชายป่าเถื่อนแบบเขามาได้ "มองอะไรหรอคะ" ทางด้านเอ็มเจผู้หญิงที่มาด้วยก็ถามขึ้นมา "คนรู้จัก" "งั้นเราไปกันดีกว่าค่ะ" พูดจบทั้งสองก็เดินเข้าไปในตึก มุกดาแอบมองอยู่หลังต้นไม้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอตัดสินใจกลับไปที่คอนโดทันทีหลังจากเจอเข้ากับเอ็มเจ … วันต่อมา… "น้องดา ทางนี้" ในขณะที่ฉันกำลังเดินเข้ามาในคณะ เสียงคุ้นหูของใครบางคนก็ดังขึ้น พอมองไปก็พบว่าเป็นพี่โยที่ยืนโบกมืออยู่ทางเข้าตึก พร้อมกับผู้หญิงอีกคน "ตึกเรียนคือตึกนี้หรอคะ" "ใช่ แต่น้องดามีเรียนสิบโมงครึ่งนิ ตอนนี้พึ่งเก้าโมงไปกินมื้อเช้ากับพวกพี่ก่อนป่ะ" "เอ่อ ไปกินไหนหรอคะ" "ที่ห้องชมรมหน่ะ พี่ลืมไปเลยนี้เพื่อนพี่ ชื่อของขวัญเป็นแฟนพี่เมฆาเพื่อนพี่คิน" พี่โยเอ่ยแนะนำคนข้างหลังตนเองให้ฉันรู้จัก แล้วพี่ผู้หญิงที่ชื่อของขวัญก็โบกมือทักทายฉันพร้อมกับรอยยิ้มหวาน ฉันเลยยิ้มกลับ "น้องดาถ้ายังไม่มีเพื่อน ก็ไปกับพวกพี่ก่อน ต้องการอะไรก็บอกพี่กับโยได้นะ" "ได้ค่ะ" "เราไปห้องชมรมดีกว่า" หมับ! แล้วมือฉันก็ถูกพี่โยคว้าจับเอาไว้แน่น เธอจับมือฉันแล้วเดินนำไปยังห้องห้องหนึ่ง น่าจะเป็นห้องชมรม ที่หัวประตูหน้าห้องเขียนเอาไว้ว่า ชมรมนักศึกษาเกรดเอ พอเปิดเข้าไปข้างในก็เจอเข้ากับพี่คินที่กำลังแกะกล่องข้าวกล่องอยู่ แล้วมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่โซฟา แล้วก็มีเขาด้วยคุณเอ็มเจ "วันนี้ทำไมถึงได้ทานข้าวเช้าที่ชมรมกันละคะ" พี่โยถามพี่คิน แล้วเพื่อนแกก็เดินไปหย่อนตัวนั่งลงข้างกายผู้ชายที่น่าจะชื่อเมฆา "มีป๋าใจดีเลี้ยง" พี่คินพูดแล้วหันไปมองที่พี่เอ็มเจ "อ๋อค่ะ น้องดามานั่งนี้เร็ว" แล้วพี่โยก็เรียกฉันให้ไปนั่งข้างตนเอง ฉันพยักหน้าตอบแล้วหย่อนตัวนั่งลง "น้องสาวมึงเรียนคณะเดียวกันหรอวะ" เขาพูดขึ้น ในขณะที่สายตายังคงจ้องมองฉัน "ใช่ สาขาเดียวกันกับโยและขวัญ เรียนจบมาจะได้ให้คุณพ่อฝากงานให้ที่สายการบินของไอ้ฟีฟ่า" พี่คินอธิบาย แล้วถ้าฉันรู้ว่าเขาเรียนคณะนี้ด้วยคงขอพี่คินเรียนคณะอื่นจะดีกว่า "แบบนี้นี่เอง" "ถามทำไม ไม่ใช่รู้อยู่แล้วหรอ" แล้วคนที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้น เขาคือพี่เมฆา "เปล๊า ใครรู้ ถ้ากูรู้คงไม่ถาม" "แต่ร้อยวันพันปีไม่เคยจะเลี้ยงข้าวเพื่อน ปกติเลี้ยงแต่เหล้า" พี่คินสวนขึ้นมาแล้วนำข้าวกล่องมาวางไว้บนโต๊ะ มันเป็นแซนด์วิชและแฮมเบอร์เกอร์ แต่ตอนนี้ฉันคงกินมันไม่ลงเพราะไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของเขาคืออะไรกันแน่ "พี่โย ห้องน้ำอยู่ไหนหรอคะ" ฉันทนกับสายตานั้นไม่ไหวเลยตัดสินใจถามพี่โยออกไปเบาๆ "ตรงไปทางด้านหลังจะอยู่ฝั่งทางซ้าย" "แต่น้องดาว่า น้องดาออกไปเข้าข้างนอกดีกว่าค่ะ เดี๋ยวน้องดามานะคะ" "โอเคจ้ะ" บอกพี่โยเสร็จฉันก็ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินออกมาจากห้องชมรม ที่จริงไม่ได้ปวดฉี่หรือปวดท้องหรอก แค่ไม่อยากทนต่อสายตาคู่นั้นของเขาเลยเลือกที่จะปลีกตัวออกมาซะดีกว่า ฉันพาตัวเองมานั่งที่โรงอาหารแล้วสั่งข้าวแกงมากิน ถึงนักศึกษาที่นี้จะไม่ค่อยกินกันเท่าไหร่ก็เถอะ แต่ในขณะที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก จานข้าวของใครก็ไม่รู้วางลงตรงข้ามกับฉัน "ฉันขอนั่งด้วยนะ" พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่ง สูง ขาว ตาตี๋ คล้ายกับลูกครึ่งจีนเลย หรือออกจะจีนจ๋าด้วยซ้ำ พอหันไปมองโต๊ะไม่ไกลมากก็เห็นกลุ่มเพื่อนของเขาที่มองมาทั้งโต๊ะแล้วอมยิ้มพร้อมกับเสียงเเซว จนคนทั้งโรงอาหารมองมา "เธอไม่สะดวกหรอ" "นั่งได้" ฉันก้มหน้าตอบแล้วตักข้าวเข้าปาก "โต๊ะเพื่อนฉันเต็มอ่ะ เห็นเธอนั่งคนเดียวเลยมาขอนั่งด้วย" "อื้อ" "เด็กใหม่หรอ" "ใช่" ฉันตอบเพียงเท่านั้นก็ตักข้าวเข้าปาก แต่จานที่ตัวเองสั่งมากลับเป็นอาหารรสเผ็ดที่ฉันกินไม่ได้ ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไรเพราะอยู่ต่างประเทศมานานที่สั่งเพราะเห็นว่ามันน่ากินดี พอรู้รสชาติก็รีบหยิบน้ำขึ้นมาดูด "กินเผ็ดไม่ได้แน่ๆ" ไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร นายนั้นก็สลับจานของตัวเองมาให้ ถ้าจำไม่ผิดมันคือไข่เจียว ที่มีซอสราดอยู่ "ฉันกินได้" "กินเผ็ดไม่ได้จะฝืนทำไม ฉันหยางอี๋นะ เธอชื่ออะไร" ดูเหมือนว่าจุดประสงค์ของเขาคงไม่ใช่เพราะโต๊ะเพื่อนเต็ม น่าจะมีความต้องการอย่างอื่นมากกว่า "มุกดา" "ดูเหมือนเธอไม่สบายใจเลยที่ฉันมานั่งด้วย งั้นฉันขอโทษนะ เดี๋ยวจะกลับโต๊ะแล้ว" หยางอี๋หน้าเจื่อนลง ฉันเลยเงยหน้าขึ้นจากจานข้าว แต่สายตามันดันไปเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงดิ่งมาทางนี้ เขาคือเอ็มเจ จะตามมาหรือยังไงกันนะ "ไม่ใช่แบบนั้น เราแค่ไม่กล้าคุยกับผู้ชายเท่าไหร่ นายนั่งได้นะ" "จริงหรอ" "จริงสิ" ฉันพยักหน้าตอบ แล้วมองหน้าเขา ในใจก็นึกว่าเขาจะเดินมาที่โรงอาหารทำไม ทั้งที่มื้อเช้าในห้องชมรมก็เยอะแล้ว และดูเหมือนว่าเขาจะเดินตรงดิ่งมาทางนี้ด้วย "เหมือนพี่คนนั้นจะเดินมาที่โต๊ะ เธอรู้จักหรอ" แล้วหยางก็พูดขึ้น เขามองไปที่คุณเอ็มเจ ฉันเลยมองตามและมันก็ใช่อย่างที่หยาบบอก "ฉันไม่รู้จัก นายช่วยฉันหน่อยนะ ฉันไม่อยากไปกับเขา" "ดูเหมือนเธอจะกลัว" "อื้อ" สิ้นเสียงฉันตอบ ร่างของเขาก็เดินมาถึงโต๊ะของฉัน สายตาคมกริบมองฉันกับหยางสลับกันแล้วยกยิ้มมุมปาก "ไอ้คินให้มาตาม" "ฝากบอกพี่คินด้วยค่ะ ว่าน้องดาขอกินที่โรงอาหารจะดีกว่า" "ก็กลับไปบอกมันเอง ค่อยกลับมากินใหม่" "เดี๋ยวน้องดาพิมพ์บอกก็ได้ค่ะ" "ทำไมถึงไม่อยากไปที่ชมรมล่ะ มีอะไรกลัวแบบนั้นหรอ" "ขอโทษนะครับ เธอบอกไม่สะดวก คุณก็ควรเคารพการตัดสินใจของเธอนะครับ" หยางพูดขึ้นทำให้เขาตวัดสายตามอง ลิ้นหนาดันกระพุ้งแก้มตนเองด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท "อย่าเสือก" "เห้ยพี่ ผมพูดดีๆ นะ" "แล้วมันทำไมวะ มึงหิวเลือด?" "พูดแบบนี้หาเรื่องกันชัดๆ" แล้วหยางก็ลุกขึ้นเหมือนเขากำลังเดือด "แล้วใครใช้ให้มึงเสือก" "น้องดาจะบอกพี่คินเองค่ะ คุณกลับไปเถอะ" ฉันไม่อยากให้มีเรื่องกันเลยลุกขึ้นมาคั่นกลางระหว่างสองคนไว้ แล้วร่างของฉันก็ถูกเขากระชากอย่างแรง แล้วเขาก็กระซิบอะไรบางอย่างที่หู "ฉันว่าเธอคงไม่ได้หิวข้าวแล้วแหละ คงหิวอย่างอื่นมากกว่า…"EP65ฉันมองตามร่างพี่เจที่เขาเดินไปกับกลุ่มเพื่อนของตนเองแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปได้แต่นั่งอยู่ที่เดิมจนพี่โยกับพี่ขวัญเดินเข้ามาหาทั้งสองคนยืนอยู่ตรงหน้าฉัน"มุกดามานั่งทำไรตรงนี้ไปกับพวกพี่ไหม""ไปไหนหรอคะ?""ไปหาอะไรกินกันไงหรือไม่ก็ทำอะไรตามประสาสาวๆ อย่างเรา""โอเคค่ะ" ใบหน้าพยักตอบร่างกายก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตามสองสาวไป ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่โยกับพี่ขวัญจะพาไปทำอะไร"ได้ยินว่าตอนสามทุ่มเขาจะเปิดให้เต้นรำกันด้วยนิ น้องดาสนใจไหม" พี่โยเป็นคนถามแล้วยื่นแขนมาโอบไหล่พาเดินไปที่โซนของกินส่วนพี่ขวัญเขาก็ยังคงเงียบฟังบทสนทนาของเราสองคนอยู่"น้องดาเคยเต้นรำล่าสุดเมื่องานโรงเรียนก่อนเองค่ะ""วันนี้ต้องโชว์ฝีมือแล้วนะ พี่กับขวัญก็ว่าจะเต้นรำกันเหมือนกัน""ลองหน่อยไม่เสียหายนะ คู่เต้นรำของเราก็มี""ได้ค่ะ" ฉันตอบแล้วคลียิ้มให้คนทั้งสองก่อนที่เราสามคนจะเดินมาหยุดที่โซนอาหารซึ่งมันตั้งอยู่โซนด้านหลังของงาน อาหารเป็นอาหารฝั่งยุโรปและอาหารจากเมนูฮิตหลายอย่าง มีทั้งของหวานและของคาวรวมถึงเครื่องดื่มไวน์"น้องดาหิวรึเปล่า เราจะกินอะไรก่อนดี""ของคาวก่อนค่อยของหวานดีมั้ย หรือเราจะถ่ายรูปอัพไอจี
EP64วันต่อมา...วันนี้เป็นวันงานเปิดตัวผู้นำองค์กรคนใหม่สถานที่ถูกจัดอยู่ที่โดมขนาดใหญ่ภายใต้การดูแลของตระกูลปรเวทที่เป็นคนอาสาเป็นเจ้าภาพจัดงานให้ในเรื่องของระบบการดูแลความปลอดภัยและเรื่องอาหารการกิน ส่วนเรื่องสถานที่จัดงานเป็นคนของเอ็มเจที่จัดงานนี้ขึ้นมาเองเวลาเริ่มดำเนินไปเรื่อยๆ ช่วงสองทุ่มแขกก็เริ่มมาก่อนเดินเข้างานจะมีการตรวจบัตรเชิญเสียก่อน ซึ่งแขกที่มาแต่ละคนเป็นแขกระดับสูงขององค์กรหรือระดับกลางการแบ่งระดับของแต่ละคนจะขึ้นอยู่กับความสามารถและผลงานที่ทำมารุ่นต่อรุ่นการเดินเข้างานมีพรหมแดงลากเป็นทางเดินยาวและดอกไม้ประดับบริเวณสองข้างขนาบกัน แสงกะพริบจากกล้องของหลายสำนักข่าวรัวสนั่นเพื่อเก็บภาพบรรยากาศของงานบ้างนักข่าวก็บินลัดฟ้ามาต่างประเทศเพื่อมาทำข่าวนี้และแขกที่มาร่วมงานเองบางคนก็มาจากต่างประเทศเหมือนกัน"งานเปิดตัวผู้นำองค์กรคนใหม่เหมือนงานเปิดตัวอย่างอื่นทั่วไปไหมคะ" มุกดาเอ่ยถามในขณะที่สายตาของเธอจับจ้องมองตนเองผ่านกระจกบานยาวหลังจากที่แต่งตัวเสร็จ"ไม่ครับ จะมีความเป็นพิธีและจริงจังมากกว่านั้น" เทสล่าเป็นคนเอ่ยตอบ ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างหลังมุกดาเพื่อที่จะรอเวลาพาเธอเดินไ
EP63หลังจากที่ฉันซ้อมยิงปืนเสร็จพี่เจก็พาฉันเดินมาอีกโซนของที่นี้มันเป็นชั้นใต้ดินที่คนค่อนข้างเยอะพอสมควรฉันไม่รู้ว่าพวกเขามาทำอะไรกันแต่พอมองไปยังข้างหน้าก็พอจะรู้คำตอบเพราะมันเป็นสนามมวยและมีกรรมการเป็นกลุ่มคนที่นั่งอยู่ทั้งสองฝั่งของสนาม พี่เจพาฉันเดินมานั่งข้างคุณพ่อของเขาและมือขวาของพี่เจ"ที่นี้คือสนามมวยหรอคะ" ฉันถามออกไปพลางหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ค่อนข้างเก่าคล้ายกับว่าเราเป็นกรรมการของฝั่งนี้"ใช่ นี้คือมวยใต้ดินไม่มีกฎและกติกา""หมายถึงทำยังไงก็ได้ให้ตนเองชนะใช่ไหมคะ""แบบนั้นแหละเพราะเงินเดิมพันมันค่อนข้างสูง คนที่แพ้จะไม่ได้อะไรเลยนอกจากความเจ็บตัว" พี่เจอธิบายแล้วสายตาของเขาก็จ้องมองขึ้นไปบนสนาม ซึ่งแต่ละฝั่งก็พร้อมที่จะขึ้นชกแล้ว ก่อนที่การชกจะเริ่มขึ้นก็มีเสียงโห่ร้องจากคนที่เข้ามาชมดังสนั่นต่อจากนั้นไม่นานเสียงให้สัญญาณเพื่อเร่ิมชกก็ดังขึ้นในขณะที่การชกเริ่มขึ้นฉันก็ใจจดใจจ่อมองเพราะเป็นครั้งแรกที่เคยมาดูมวยใต้ดินสดๆ แบบนี้ มันเถื่อนกว่ามวยปกติที่มีกติกาและกฎเกณฑ์แต่ที่นี้มันมีแค่การต่อสู้เพื่อเดิมพันเท่านั้นการชกเริ่มขึ้นมันค่อนข้างรุนแรงจนไม่อยากจะมองมีเลือดกระเ
EP62“สัญญาค่ะว่าน้องดาจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด”“งั้นก็เริ่มเลย” พี่เจยื่นมือมาลูบหัวแล้วเขาก็จูงมือฉันเดินออกมาจากห้องเขาพาฉันมาที่ลิฟต์แล้วกดไปยังชั้นล่าง ก่อนจะพาขึ้นรถแล้วขับไปด้านหลังของบริษัทซึ่งอยู่ไม่ไกลนักพอมาถึงเราสองคนก็เดินลงมาและเข้าไปยังข้างใน มันเป็นสนามยิงปืนขนาดใหญ่ที่มีผู้ชายมากมายกำลังซ้อมยิงปืนกันอยู่ฉันน่าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในสนามยิงปืนแห่งนี้ มองไปไม่ไกลนักที่ตรงนั้นยังไม่มีใครเข้าไปซ้อมยิงเพราะมีร่างของพี่เจนั่งอยู่ข้างกายของเขาคือคุณอาโปและมือขวาของพี่เจ เราเดินเข้าไปใกล้แล้วทุกสายตาบนโต๊ะก็หันมามอง“มากันแล้วหรอ”“แด๊ดจะให้มุกดาซ้อมยิงปืนหรอครับ” พี่เจถามในขณะที่มือยังจับเอาไว้ก่อนที่เขาจะพาไปหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ตัวว่างสองตัว“มาสนามยิงปืนก็ต้องซ้อมยิงปืนสิ หนูไหวใช่ไหม” ท่านหันมาถามแล้วยกบุหรี่ขึ้นสูบ ตอนนี้ตรงซ้อมยิงมีครูคอยฝึกสอนอยู่น่าจะเป็นครูที่คุณพ่อพี่เจหามาไว้ให้“คงต้องไหวค่ะ ยังไงก็คงต้องซ้อม”“นี้แค่ระดับแรก ระดับการฝึกต่อไปจะยากมากขึ้นเรื่อยๆ สะใภ้ของตระกูลมาเฟียต้องแข็งแกร่ง” ท่านพูดแล้วปรายตามองมาที่ฉัน มือยังคงคีบมวลบุหรี่สูบอยู่ ฉ
EP61-มุกดา-หลังจากที่พี่เจโอ๋เสร็จเวลาก็ผ่านมาได้นานพอสมควรเขาก็พาฉันไปอาบนํ้า ทำกับข้าวให้กิน ดูแลเป็นอย่างดีแล้วก็ออกไปดูงานที่บริษัทต่อเพราะช่วงนี้พี่เจค่อนข้างยุ่งกับงานเปิดตัวในฐานะผู้นำองค์กรคนใหม่ ใสขณะที่ฉันนอนกลิ้งเล่นอยู่บนโซฟาภายในบ้านก็มีสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือเป็นพี่คินที่โทรมา“ว่าไงคะพี่คิน”(คุณลุงกับคุณป้าออกจากโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม) พี่คินกรอกเสียงถามปลายสายว่าแต่เขาถามเรื่องของคุณพ่อคุณแม่ทำไม“ออกแล้วค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ”(คุณย่าอยากพบ) พอได้ยินคำนั้นฉันก็เงียบไปสักครู่ คุณย่าอยากพบแบบนั้นหรอท่านจะอยากพบทำไมในเมื่อท่านไล่เราออกจากตระกูลแล้ว“อยากพบคุณพ่อกับคุณแม่ทำไมหรอคะ”(พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน น้องดาพอติดต่อท่านแล้วบอกเรื่องนี้ได้ไหม)“น้องดาจะบอกให้นะคะ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณพ่อคุณแม่จะยอมไปเจอไหม”(แค่แจ้งเรื่องนี้กับพวกท่านก็พอแล้ว)“โอเคค่ะ”(ถ้าท่านยอมมา น้องดาก็มาด้วยนะ ทุกคนอยากเจอ) พอฉันจะกดวางสายพี่คินก็พูดขึ้นมาอีก“ค่ะ” ฉันตอบออกไปแล้วกดตัดสายก่อนจะขึ้นไปจัดการตนเองให้อยู่ในชุดที่เรียบร้อย ก่อนจะออกไปก็ไม่ลืมพิมพ์ข้อความบอกพี่เจแล้วเขาก็สั่งให้คน
EP60“อื้อ… จะ เจ็บจังเลยค่ะ” ฉันผละใบหน้าออกจากแก่นกายแล้วครางออกมาด้วยความเจ็บพอมองดูของเล่นชิ้นใหม่มันก็เป็นปลอกเหล็กสวมที่ข้อเท้าสีดำและเพิ่มระดับความรัดแน่นได้ด้วย“หนูจะเจ็บมากกว่านี้ถ้าทำไม่ถูกใจพี่”“ต้องทำให้ถูกใจใช่ไหมคะ”“ใช่” พอพี่เจตอบออกมาแค่นั้นฉันก็ก้มหน้าทำหน้าที่ของตนเองต่อตามที่เขาสั่ง ตอนนี้ระดับที่ข้อเท้ายังไม่ถูกเพิ่มเพราะงั้นต้องทำให้ดีมากที่สุด ปากใช้ดูดตามลำท่อนขึ้นลงลิ้นก็ทำหน้าที่เลียไปด้วย พอทำเสร็จก็มาวนที่หัวหยักจนร่างหนาสั่นกระเส้าแล้วยื่นมือขึ้นมากดหัวเอาไว้“อึก…” ฉันครางงึมงำในลำคอเมื่อถูกกดหัวแล้วความยาวถลำลึกลงที่ลำคอจนแทบจะสำลักออกมา แต่ถึงอาการจะเป็นแบบนั้นพี่เจก็ไม่ยอมหยุดกดหัวเขายังคงใช้มือดันศีรษะของฉันขึ้นลงอย่างเอาแต่ใจฉันถูกกระทำแบบนั้นก็พยายามหอบหายใจเข้าปอดเพราะรู้สึกอัดแน่นและหายใจลำบาก พอจะถอนริมฝีปากออกเพื่อกอบโกยลมหายใจเข้าปอดแรงที่ข้อเท้าก็ถูกรัดแรงมากขึ้นจนใบหน้าเบ้ด้วยความเจ็บ“พี่ยังไม่สั่งให้เอาออก” นํ้าเสียงดุพูดขึ้นเมื่อฉันดื้อดึงจะเอาปากออกจากแก่นกายของเขา สายตาพี่เจมองด้วยความไม่พอใจ“ขอน้องดาหายใจสักแป๊บได้ไหมคะ”“หนูต้องทนห




![friend zone รักร้ายนายเพื่อนสนิท [ 3P ]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


