แหกกฎรักเพื่อนสนิท

แหกกฎรักเพื่อนสนิท

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-10
Oleh:  คิมฮานึลOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
23Bab
1.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

กฏของเพื่อนสนิทคือห้ามคิดเกินเลยเด็ดขาด แต่ทำไงได้เพราะเขาดันคิดเกินเลยกับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันเสียแล้ว..

Lihat lebih banyak

Bab 1

หรือว่านายชอบผู้ชาย

My lungs burned as I stumbled through the dense underbrush, the wild throb of my heartbeat pounding in my ears along with the sound of my feet over the uneven ground of the dark woods. Moonlight filtered in thin shafts through the canopy above as I desperately tried to make my way back home. Each step was a struggle, my body wracked with agonizing pain with every stride.

A shadow flickered at the corner of my vision. There was someone else here, in the center of New Moon Pack's territory. A soft crush of dead leaves, the snap of a twig underfoot had my head spinning to see who was behind me. Yet each time I searched, they disappeared before I could catch a glance of who it was.

The branches and trees seemed to reach out to grab me with their spindle-like fingers, slowing me down as if trying to stop me from making my way home. From getting away from whoever hunted me. I didn’t know who it was, but this was my pack, my home. Whoever was following me wasn’t from here—someone had breached the borders.

Annoyed at myself, I had been helping Gaia with the kids at the orphanage and ended up staying much later than I had planned. As soon as I left, I felt it—the pain. As I rushed home, I was halfway there before I realized they were behind me. My breath came in ragged gasps, each one tearing a little more at my strength. But I couldn't—wouldn’t—allow myself to falter. I could feel their presence gaining on me like a chill skating up my spine.

I clutched my stomach, feeling another spasm, and when I looked down, crimson drops fell to the floor, staining the fallen leaves beneath my feet. Tears blurred my vision as I clutched my belly, the agony so intense I thought I might black out. This couldn’t be happening. Not now.

My legs pumped harder, my strides lengthening despite the weariness that begged for me to stop. The corners of my vision began to darken as I forced myself to take another step.

“CLAUDIA!” a distant voice seemed to call to me, but I could barely hear it over the ringing in my ears. I had no idea if the voice was real or imagined. No one was out here; the warriors that patrolled the borders were too far away to hear my cries. I needed to catch my breath. Leaning against the nearest tree, I sank into the rough bark as it dug into my back through the thin layers of clothing I wore. I knew I should have taken a jumper.

I heard another crunch of the leaves as I remembered there was someone coming… Braden. Did he find me already?

My shoulders sagged in relief as I leaned into the tree, allowing it to fully support my weight. From here, I could just make out the glow of the amber porch lights to my home, guiding me back through the darkness. Through the trees, I could see the top of the roof peeking through. I was so close. Just a few more steps, I could do this.

Braden. I need Braden. Where was he? He would look after me.

Despite the agony, the frigid night air chilled my skin as I willed myself to push off of the evergreen. Immediately, I stumbled forward, a sharp pain tearing through my body. I gasped, doubling over as my legs gave out, my body hurtling towards the floor.

I could do nothing to protect myself from the impact as my hands shielded my pregnant belly. The pain was jarring as I hit the ground, and I heard a distinct crack, knowing I had broken something. My eyes burned as more tears streamed down my face. A whimper escaped me. But all I could think about was keeping my baby safe.

Through the haze of the grueling ache, I heard someone calling my name. It sounded so far away, like a distant dream. Hands gently checked me over. I shuddered, feeling as if someone had shocked me. I winced as they lightly prodded at my injuries. “You’re going to be okay,” a deep voice rumbled in my ear like a purr, sending a flutter down my spine.

Clinging to consciousness with all my might, I whispered, “My baby. Save my baby.” I needed to get to Braden. Braden was not only my husband but the beta of the New Moon pack. He would know what to do; he always did. I tried to force myself up to go to him, but the hands on me held me still, keeping me from moving. I smacked my lips together, holding back another scream that threatened to escape. Goddess, what had I done wrong that she would punish me like this?

A rumble sounded in the darkness, and I could just make out the strikingly handsome face hovering over me. For a moment, all of the pain and fear left my body as my vision cleared, allowing me to take in each of his features. The most intense, piercing light-colored eyes—I could hardly tell if they were blue or gray. His chiseled high cheekbones and strong jaw gave him a distinct, masculine look, even with his warm complexion and well-groomed hair. He took my breath away. I don’t think I had ever seen a man so beautiful that I lost the ability to speak before. Lines crinkled around his eyes as he smirked down at me.

The longer I gazed at the handsome stranger, the more I felt a strange tug at the back of my mind. There was something about him that instantly made me want to draw closer, to inhale his rich, intoxicating scent. Lost in his eyes, I hadn’t realized just how close I had gotten until I felt his breath tickle my skin.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
23 Bab
หรือว่านายชอบผู้ชาย
“ฮึกฮื่อออออ” “แผ่นสุดท้ายแล้วครับคุณหอมอ่ะเอาไป”ฉันรับกระดาษทิซซู่มาจากมือของวินเพื่อนในกลุ่มของฉันก่อนจะเอามันมาเช็ดน้ำหูน้ำตาตัวเองที่กำลังไหลอย่างกับเขื่อนแตกทำไมฉันถึงร้องไห้น่ะหรอก็พี่ทอยผู้ชายที่ฉันแอบชอบมานานแสนนานประกาศมีแฟนน่ะสิแต่เรื่องนั้นไม่ได้ทำฉันเสียใจจนร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้หรอกเพราะก่อนหน้านั้นพี่ทอยบอกว่าเขาจะคบกันฉันแต่ผ่านไปแค่2วันเขาดันคบกับคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันซะได้ “ฮื่อออออ”ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักและไม่สนเลยด้วยว่าเพื่อนๆในกลุ่มจะรำคาญไหมเพราะฉันเสียใจมากจริงๆฉันทุ่มเทให้กับพี่ทอยมาตั้งเท่าไหร่แต่สุดท้ายสิ่งที่ฉันได้รับกลับมาคือการโกหกหลอกลวง “เอาฮึกเอามาอีก”ฉันตบโต๊ะบอกให้เพื่อนเอากระดาษทิซซู่มาอีกเพราะแค่แผ่นเดียวมันไม่พอซับน้ำตาของฉันหรอก “ไอหอมมึงใช้กระดาษหมดไป3ห่อแล้วไอเวร!”หัวของฉันโดนผลักอย่างแรงจากพลังชายแท้ของมันเล่นทำฉันหัวโยกจนเกือบตกเก้าอี้ไอห่านี่กูเป็นผู้หญิงนะเว้ยเผื่อพวกมึงลืม “ไอสัสวินหอมเป็นผู้หญิงไอเวรนี่..”น้ำเสียงนุ่มเอ่ยขึ้นแม้ว่าคำพูดจะมีคำหยาบคายแต่เพราะเสียงของเจ้าตัวนั้นนุ่มนิ่มมากจนคำหยาบคายเหล่านั้นแทบจะเหมือนประโยคพูดปกต
Baca selengkapnya
ตาเธอบวมมากแล้ว
“ไอเวรนั่นก็นะไม่ได้ชอบแกแต่ก็ไม่ปล่อยแกไปโคตรกั๊กชิบหาย” ฉันมองวินเพื่อนสนิทวัยเด็กของฉันบ่นออกมาและมันใช่เลยตามที่ไอวินพูดนั่นแหละพี่ทอยไม่ได้ชอบฉันแต่ก็ไม่เคยพลักไสฉันบ้างครั้งก็ทำดีกับฉันด้วยแถมยังบอกว่าจะคบกับฉันอีกแต่สุดท้ายฉันก็โดนหลอกจ้าคิดแล้วก็ยิ่งแค้นจริงๆ“แล้วจะทำไงต่อ” ฉันหันไปมองเซย์จิแต่ฉันสบตากับเขาเพียงแค่ไม่กี่วิเท่านั้นก็หนีไปทางอื่นทันทีเมื่อกี้หัวใจฉันก็สงบขึ้นมาบ้างแล้วนะแต่พอมาเจอใบหน้าหล่อๆ นั่นอีกหัวใจฉันก็กลับมาเต้นถี่รัวอีกครั้ง“มะไม่รู้สิตอนนี้ฉันก็แค่อยากร้องไห้ออกมาดังๆให้กับความโง่ของตัวเองที่ดันไปรักคนที่ไม่เคยรักฉันตอบแต่เพราะคำพูดนั้นคำพูดว่าจะคบกันทำให้ฉันมีหวังและรักเขามากยิ่งขึ้นไปอีกแต่…” ฉันหยุดชะงักไปเพราะจู่ๆ น้ำตามันก็จะไหลออกมาอีกแล้วนี่ฉันก็เปลี่ยนอารมณ์ไวเหมือนกันแหะ“ไม่ต้องร้องแล้วตาเธอบวมมากแล้วตอนนี้”ตัวของฉันแข็งทื่อทันทีเมื่อจู่ๆเซย์จิก็ใช้มือของเขามาสัมผัสเข้าที่ดวงตาของฉันเงียบๆแต่แปลกดีที่ฉันไม่ได้ปัดมือเขาออกหรือรังเกียจที่เขามาแตะต้องตัวฉันง่ายๆ แบบนี้“อือไม่ร้องแล้ว”ฉันบอกกับอีกฝ่ายก่อนจะฉีกยิ้มออกมาแม้ว่าภายในจะรู้สึกแย่มากๆ
Baca selengkapnya
ฉันจะฆ่าพวกมันทั้งคู่เลย!
“กรี๊ดดด!!”“ต้นหอมหยุด!ต้นหอม!”“กรี๊ดพี่ทอยช่วยด้วย!”ฉันมองมิ้นท์เพื่อนสนิทของฉันที่ร้องเรียกให้พี่ทอยช่วยในขณะที่ฉันกำลังหยุมหัวใช่ค่ะตอนนี้ฉันกำลังหยุมหัวนังเพื่อนตัวดีที่บังอาจมาหักหลังฉันแต่ว่าไงนะพี่ทอยช่วยด้วยงั้นหรอได้เลยหมับ!“อ๊ากกปล่อย!”ฉันใช้มืออีกข้างหยุมหัวไอพี่ทอยเช่นกันแม้ว่าจะหยุมยากหน่อยเพราะผมสั้นก็ตามทีแต่มันไม่มีอะไรมาหยุดแรงแค้นของฉันได้หรอก“ต้นหอมหยุด!”ตัวของฉันลอยขึ้นทันทีด้วยความตกใจฉันก็เลยปล่อยมือที่กำลังหยุมหัวทั้งคู่ก่อนจะหันหลังมามองว่าใครอุ้มฉันซึ่งคนนั้นคือเซย์จินั่นเอง“ปล่อยฉันนะเซย์ฉันจะฆ่าพวกมันทั้งคู่เลย!”ฉันดิ้นอยู่กลางอากาศแต่สุดท้ายก็สู้แรงเซย์จิไม่ได้เลยสักนิดเซยจิอุ้มฉันก่อนจะเดินถอยออกมาและวางฉันลงฉันมองทั้งคู่ที่กำลังดูแลหนังหัวให้แก่กันและกันอยู่ด้วยความโกรธ“นี่มันอะไรกันวะ”พี่ทอยเอ่ยขึ้นอย่างโมโหก่อนจะหันมาทางฉัน“เป็นบ้าอะไรของเธอต้นหอมมาทำร้ายคนอื่นเพื่อ?”พี่ทอยเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้สึกผิดทั้งๆ ที่เป็นฝ่ายบอกว่าจะขอฉันคบแต่ดันมาคบกับเพื่อนสนิทฉันเนี่ยนะส่วนยัยมิ้นท์ก็ได้แต่ยืนตัวสั่นๆ อย่างน่าสงสารอยู่ข้างหลังพี่ทอย“พี่นั่นแหละเป็นบ้
Baca selengkapnya
จูบแรกหรอ
“เราไปกันเถอะ”“ซะ..เซย์”ฉันเอ่ยเรียกอีกฝ่ายเสียงเบาเมื่อจู่ๆเซย์จิก็เดินมาคว้ามือฉันก่อนจะพาฉันเดินหนีจากคนกลุ่มก้อนตรงนั้นทันทีฉันได้แต่เดินก้มหน้าก้มตามาเรื่อยๆ จนกระทั่งปัก“โอ้ย..”หัวของฉันชนเข้ากับแผ่นหลังของเซย์จิอย่างจังจะหยุดทำไมไม่บอกเนี้ย“เป็นไรไหมโทษที”เซย์จิหันกลับมาเจ้าตัวจับใบหน้าฉันให้เงยขึ้นมองเขาก่อนที่มือหนาจะปัดผมฉันออกและใช้สายตาของเขาสำรวจหน้าผากของฉันหล่อจัง“อะเอ่อไม่เป็นไรแค่นี้เอง”ฉันรีบตั้งสติทันทีก่อนจะปัดๆผมตัวเองกลับมาที่เดิมอย่างลวกๆ แล้วเดินไปนั่งที่เดิมที่มีไอวินกำลังนั่งกินไอติมอยู่ไอห่านี่นี่มันเป็นเพื่อนฉันจริงไหมไม่เห็นจะตามไปห้ามฉันเหมือนเซย์จิเลย“ซ่าส์จนได้เรื่อง”ไอวินพูดพร้อมกับยื่นมือถือมาให้ฉันดูซึ่งมันเป็นเพจของมหลัยที่กำลังลงข่าวเกี่ยวกับฉันโดยใช้หัวข้อว่าสาวโรคจิตคลั่งรักตามตบแฟนสาวของคนที่ตัวเองชอบอย่างขาดสติเคเลยฉันกลายเป็นสาวโรคจิตไปแล้วสินะเห้อออ“จิ๊” ฉันจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหยิบมือถือกดเข้าอัลบั้มรูปที่ฉันเคยถ่ายพี่ทอยเอาไว้มันมีทั้งภาพที่เจ้าตัวเต็มใจถ่ายกับภาพที่ฉันแอบถ่ายเอิ่มฉันก็เหมือนโรคจิตอยู่นะมีภาพแอบถ่ายเขาเยอะม
Baca selengkapnya
ฉันจะรับเธอเอง
ซะ..เซย์จิฮึก..ช่วยฉันด้วยT^T”“เฮ้!นี่เธอขึ้นไปทำอะไรบนนั่นน่ะ”ฉันมองหน้าเซย์จิอย่างขอร้องทั้งมือและขาของฉันสั่นเพราะความกลัวที่ดันใจกล้าปีนขึ้นต้นมะม่วงเพราะฉันหิวและทนรอไอวินที่ไปซื้อหาที่ดาวไหนก็ไม่รู้ฉันชูมะม่วงในมือให้เซย์จิดูก่อนที่เจ้าตัวจะกุมขมับอย่างปลงๆ“เซย์จิฉันลงไม่ได้T^T”ฉันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไอตอนขึ้นมาก็ไม่กลัวหรอกแต่พอจะลงเท่านั้นแหละทำไมฉันปีนขึ้นมาสูงแบบนี้ล้าและนั่นก็ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะปีนกลับลงไปเคยคิดจะกระโดดลงแต่ก็กลัวตายใต้ต้นมะม่วงมันน่าอายจะตายที่มีข่าวเด็กนักศึกษาสาวหิวมากเลยปีนต้นมะม่วงหวังจะเอามากินแต่สุดท้ายพลาดตกลงมาตายใต้ต้นมะม่วงแค่คิดพ่อแม่ฉันก็คงจะอายจนไม่กล้าจัดงานศพเลยด้วยซ้ำมั้ง“ใจเย็นๆตั้งสติแล้วค่อยๆก้าวลงมา”เซย์จิเอ่ยบอกอย่างใจเย็นแต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยเพราะขาฉันมันสั่นเกินกว่าจะก้าวลงไปได้“ฉันทำไม่ได้เซย์จิช่วยฉันด้วยT^T”ฉันบอกอีกฝ่ายแล้วคือต้องทำยังไงอ่ะให้เซย์จิปีนมารับหรอมันก็ไม่ได้อยู่ดีบันได ใช่ บันไดไง“เซย์จินายช่วยไปเอา..”“กระโดดลงมา”คำพูดของเซย์จิทำฉันชะงักไปทันทีนี่เขาพูดว่าอะไรนะ“กระโดดลงมาเลยฉันจะรับเธอเอง”เขาพูดอย่างมั่
Baca selengkapnya
หัวเธอแข็งใช้ได้นี่
“อ๊ากกก!”“อ๊ากกก!”ทั้งฉันและเซย์จิต่างฝ่ายต่างกลิ้งกันไปคนละที่ฉันใช้มือแตะไปที่ริมฝีปากที่รู้สึกเจ็บทันที“ละเลือด..”ฉันมองเลือดในมืออย่างอึ้งๆก่อนจะมองปากเซย์จิที่มีเลือดเหมือนกัน“ซะเซย์จิฉันขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ”ฉันเอาแต่พร่ำขอโทษอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิดแต่เซย์จิกลับหัวเราะออกมาเหมือนมันเป็นเรื่องตลกซะงั้นนี่ฉันทำปากเขาแตกเลยนะ“ไหนมาดูหัวหน่อย”เจ้าตัวเอ่ยขึ้นก่อนจะจับหัวฉันก้มลงและแหวกๆผมดู“หัวเธอแข็งใช้ได้นี่นึกว่าหัวจะแตกซะแล้ว”“เซย์จิ-.-”ฉันทำหน้าตึงทันทีนี่มันคำชมหรือคำด่ากันละนี่“ฮ่าๆๆๆ”หลังจากนั้นเราสองคนก็ระเบิดหัวเราะใส่กันก่อนจะพากันมาทำแผลให้แก่กันและกันส่วนไอวินก็มาพอดีมันก็ถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแต่เซย์จิแค่บอกว่าเราสองคนเกิดอุบัติเหตุกันเล็กน้อยแม่ว่าไอวินจะอยากรู้มากกว่านี้แต่ฉันก็ทำเป็นบ่นเรื่องที่มันหายไปซื้อข้าวซะนานแทนจนมันถอดใจไม่ถามต่อและเหตุการณ์นั้นทำให้ฉันกับเซย์จิสนิทกันมากขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะบอกให้ฉันเรียกเขาว่าเซย์เฉยๆเรียกเซย์จิแล้วมันรู้สึกแปลกๆฉันก็ตกใจเพราะมันไม่ได้อะไรอยู่แล้วแต่ที่่าแปลกก็คือเขาไม่ยอมให้คนอื่นเรียกตัวเองว่าเซย์เลยให้เรียกว่าเซย์จิอย่
Baca selengkapnya
เซย์ฉันไม่สวยหรอ?
“ไฮเพื่อนๆ”ฉันทักทายไอวินกับเซย์จิที่แต่ละคนก็มีสาวข้างกายที่จริงฉันแอบหัวเราะนิดหน่อยแหละไม่คิดว่าเซย์จิจะมีสาวข้างกายแบบนี้“ไรครับเนี่ยช้าชิบหายอ๋อมัวแต่แต่งตัวอยู่สินะ”ไอวินเอ่ยบ่นฉันทันทีก่อนจะมองฉันตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า“เป็นไงพอไปวัดไปวาได้ป่ะ?”ฉันเอ่ยบอกก่อนจะแอคท่ายั่วๆโชว์วันนี้ไหนๆก็อยากปล่อยสุดๆแล้วฉันเลยจัดเต็มมาเลยเสื้อเกาะอกสีดำตัวจิ๋วกับกระโปรงหนังสั้นจู๋กลายร่างเป็นต้นหอมที่ไม่ได้มีดีแค่เหม็นเขียวแต่ยังเผ็ดช่าส์อีกด้วย“เริ่ศๆ”ไอวินชูนิ้วโป้งให้ฉันทันทีไอฉันก็พอมีกำลังใจขึ้นมาเลยน่ะสิก่อนที่ฉันจะหันไปมองเซย์จิที่เงียบไม่เห็นตอบกลับอะไรมาเลย“เซย์ฉันไม่สวยหรอ?”ฉันเอ่ยถามเซย์จิก่อนจะแอคท่ายั่วอีกครั้งแต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคือสายตาเรียบนิ่งโอเคฉันไม่สวยสำหรับเซย์จิสินะ-.-“ต้นหอม”ฉันมองเซย์จิที่เอ่ยเรียกฉันจะว่าไปวันนี้เขาดูดีนะเนี่ยจากที่ไม่เคยเปิดผมขึ้นวันนี้ก็เซ็ตมาซะหล่อเลยแถมการแต่งตัวที่ดูเหมือนจะธรรมดาแต่ก็ไม่ธรรมดานี่อีกเรียกได้ว่าแบรนด์เนมทั้งตัวหล่อและรวยมีอยู่จริงค่ะต้นหอมคอนเฟิร์ม!“มีอะไรหรอ”ฉันเอ่ยถามก่อนจะเดินเข้าไปนั่งซึ่งรูปทรงมันเป็นตัวยูไอวินนั่งฝั่ง
Baca selengkapnya
ถุงยางอยู่ตรงหัวเตียง
เซย์จิ PART“อื้ออร้อน”ผมหันมองผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังถอดเสื้อคลุมของผมออกใบหน้าสวยยังคงไม่ลืมตาก่อนจะเขวี้ยงเสื้อคลุมราคาหลักครึ่งแสนทิ้งอย่างไม่ใยดีพอสิ่งที่กวนใจออกไปแล้วใบหน้าสวยของเธอก็ยิ้มขึ้นก่อนจะหลับไปอีกครั้ง“เห้ออ..”ผมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจก่อนจะตั้งใจขับรถอีกครั้งและพยายามไม่หันไปมองเธอบ่อยๆจะเพราะอะไรซะอีกละผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารักผิวขาวราวกับหิมะเมืองเหนือไหนจะทรวดทรงองค์เอวที่ดูเข้าส่วนนั่นอีกแค่นี่ผมก็ข่มใจตัวเองแทบไม่ไหวแล้ว“ต้นหอมถึงบ้านแล้ว”ผมเอ่ยขึ้นก่อนจะเขย่าตัวเธอเบาๆแต่เจ้าตัวดันตีมือผมแทนเพราะดันไปกวนกับการนอนของเธอผมมองเข้าไปในบ้านที่มืดสนิทนี่ก็ยังไม่ดึกมากหรือว่าแม่ของต้นหอมจะนอนแล้วคิดได้อย่างนั้นก็ลองโทรถามก่อนดีกว่าความจริงแล้วผมเคยมาบ้านต้นหอมหลายครั้งอยู่ส่วนใหญ่ก็มานั่งทำงานเพราะบ้านไอวินพื้นที่น้อยส่วนบ้านต้นหอมจะมีสนามหญ้าหน้าบ้านและมีม้าหินตั้งอยู่เลยพากันมาทำที่นี้แม้ว่างานเหล่านั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับตัวเธอเลยแม้แต่นิดแต่ทั้งเธอและแม่ก็พากันหาขนมนมเนยมาประเคนไม่หยุดไอวินมันก็ชอบใจใหญ่เวลามีงานก็จะมาทำที่บ้านต้นหอมตลอดRrrr“สวัสดีครับผมเซย
Baca selengkapnya
กูไม่นิยมทำกับคนเมา
“แปะอะไรอยู่บนหน้าอ่ะ”ไอวินเอ่ยถามฉันแต่ฉันไม่ตอบและหันไปมองเซย์จิที่นั่งทำเป็นไม่รู้เรื่องเพราะนาย!เพราะนายเลยทำไมไม่ยอมลบหน้าฉันห๊าปล่อยให้ฉันนอนกับเครื่องสำอางค์แบบนั้นได้ยังไงกันดูสิตื่นมาฉันเลยเจอเพื่อนๆบุกมาเยี่ยมอยู่หลายเม็ดเลย“มองทำไมหรอ?”เซย์จิเอ่ยถามหน้าตายแต่ฉันเห็นนะว่าเขาแอบยิ้มอยู่น่ะแต่ก็ช่างมันเถอะเขาจะมารู้เรื่องของผู้หญิงได้ยังไงฉันไม่ไม่มีสิทธิ์ไปโกรธคนที่พาฉันมาส่งบ้านแถมยังห่มผ้าให้อย่างเรียบร้อยหรอก“เออนี่ไอหอมกูว่าช่วงนี้มึงมาอยู่กับพวกกูก่อนดีป่ะ”“ทำไมอ่ะ?”ฉันถามไปอย่างงงๆ“ก็กระแสเรื่องมึงที่เป็นโรคจิตมันดังมากไงมึงไปสังเกตหรอว่าตอนนี้คนอื่นมองมึงยังไงบ้าง”จบประโยคของไอวินฉันก็เอามาคิดทันทีตอนแรกฉันคิดว่าที่คนอื่นมองฉันแปลกๆเพราะฉันติดแผ่นแปะสิวมาแต่ไม่ใช่แหะเป็นเพราะเรื่องข่าวนี่เอง“ไม่ต้องห่วงกูยังมีพะ..”พอถึงตรงนี้ฉันก็พูดไม่ออกทันทีเมื่อวานเพื่อนๆของฉันไม่มีใครเข้าข้างฉันสักคนมีแต่คนไปโอ๋ยัยมิ้นท์กันหมด“ไม่ต้องกังวลนะเว้ยกูกับเซย์จิจะปกป้องมึงเอง”ไอวินพูดอย่างเป็นห่วงฉันเออมันดูจริงใจสุดๆก็ตอนนี้แหละ
Baca selengkapnya
อาจจะเป็น…ฉัน
“ฮึกฮื่ออออ”“ต้นหอม?”มันน่าแปลกที่เพียงเห็นแค่ด้านหลังผมก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้ใต้ต้นไม้คือต้นหอม“ซะ..เซย์ฮึกนายมา..”“เป็นอะไรมีใครทำอะไรเธอรึเปล่า!”ผมรีบพุ่งไปหาเธอทันทีใบหน้าสวยเต็มไปด้วยน้ำตาดวงตาของเธอแดงก่ำแถมริมฝีปากเล็กๆนั่นยังสั่นหงึกๆจนผมรู้สึกเจ็บปวดแทน“เซย์ฮึก..”ผมนิ่งไปชั่วครู่เมื่อจู่ๆต้นหอมก็เข้ามากอดผมแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักมือของผมที่ค้างอยู่กลางอากาศกำลังลังเลอยู่ว่าจะกอดเธอดีไหมแต่ในฐานะเพื่อนการกอดปลอบกันมันคือเรื่องปกติแต่ผมไม่มีทางปกติแน่เพราะผมไม่เคยคิดว่าต้นหอมเป็นแค่เพื่อนเลยสักครั้ง“ไม่เป็นไรนะไม่ต้องร้อง”สองมือของผมกอดปลอบเธอก่อนจะลูบที่กลางหลังของเธอเบาๆไม่นานคนในอ้อมกอดก็ค่อยๆหยุดร้องผมเลยผละตัวออกมาก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าราคาหลักพันขึ้นมาเช็ดให้กับเธอ“หน้าแดงหมดแล้ว”ผมเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกเจ็บปวดใครกันมันกล้าทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้ร้องไห้ได้“ขอบใจนะเซย์ฉันทำผ้าเช็ดหน้าเซย์เปื้อนอีกแล
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status