Masukชอบพูดว่าผมเป็นหมา รู้หรือเปล่าครับว่าผมไม่ใช่หมาตัวน้อยๆ ที่พี่ชอบลูบหัวตอนเด็กอีกแล้ว เพราะผมคือหมาพิทบูล พร้อมขย้ำพี่ทุกเมื่อ!
Lihat lebih banyakMurilo Lewis.
Alguns meses antes.
Me olho no espelho enquanto termino de fazer um nó na minha gravata, estou me arrumando para ir em uma festa de comemoração a minha chegada. Eu falei para o Vicente que não precisa se incomodar, mas ele fez questão.
Confesso que estava com saudade da sua família, sou muito grato por tudo que fizeram por mim, eles são as únicas pessoas que tenho no mundo, não deveria ter ficado fora por tanto tempo.
Tem dois dias que cheguei e ainda não vi a minha pequena Hanna, quando era mais novo eu adorava ficar com ela, servir de garçom para suas bonecas, ser seu segurança quando ela achava ser uma celebridade, ensiná-la a andar de bicicleta. Foram bons tempos, eu sempre tive um carinho muito grande pela irmã caçula do meu melhor amigo.
Encaro meu reflexo no espelho e aprovo a visão, eu sempre fico muito bem de terno. Convencido? Um pouco.
Pego minha carteira e meu celular e chamo um carro de aplicativo, está na minha lista de prioridade comprar um carro. Estou hospedado em um hotel um pouco distante da casa dos meus anfitriões, fui convidado para ficar lá, porém, prefiro ter a minha independência.
Quase trinta minutos depois chego ao meu destino, a casa já está bem movimentada e com som alto, pelo que me lembro, Vicente disse que a grande maioria são funcionários do hospital, parece que sua esposa Angélica é amiga de todos e não perderia a oportunidade que convidá-los.
Mando mensagem para meu amigo avisando que cheguei e ele pede que o encontre na área da piscina, não encontro dificuldade para seguir meu caminho, exceto pelo grande fluxo de pessoas suadas.
- Fala, irmão - Vicente me puxa para um abraço assim que chego em sua mesa - Pensei que não viria - me estende um copo com alguma bebida, tomo um gole e sinto que essa é das fortes.
- Eu não faria uma desfeita dessas - reviro os olhos - Olá Angélica, como vai? - estendo a mão.
- Por favor, me chame de Angel - pede me olhando feio - Já te pedi.
- Desculpe - falo sincero - E esse bebezinho, já sabem o sexo?
- Não, confesso que estou muito ansiosa.
- Murilo, filho - Marina fala assim que para do meu lado - Ainda não acredito que vou tê-lo tão perto novamente - me puxa para baixo e beija o topo da minha cabeça. Vitório repete o gesto da esposa.
- Seja bem-vindo novamente, garoto - aperta meu ombro.
- Obrigado, é sempre bom estar com vocês.
- Eu estava tão preocupada com você querido - Marina fala enquanto nos sentamos - Depois de tudo que aconteceu nos últimos tempos em sua vida, fiquei com medo que se fechasse para as pessoas que te amam, você é parte dessa família Murilo.
- Agradeço toda a preocupação - falo segurando um nó na minha garganta - Eu estou bem.
- Sua boca diz uma coisa, mas seus olhos me mostram outra - fala em um tom de pena, e eu odeio que sintam pena de mim.
- Já se passaram cinco meses - digo calmamente - Eu e a Ana nem estávamos mais juntos e vida que segue.
- Saiba que pode contar comigo para tudo - afirma segurando minhas mão.
- Eu sei que sim - sorrio - E pode ficar tranquilo, não darei mais a oportunidade de uma mulher me machucar como a Ana fez, não está nos meus planos amar novamente.
- Não diga uma coisa dessas - repreende - Todos merecem uma pessoa companheira do lado, todos merecem conhecer o amor.
- Eu conheci o amor e não fomos muito amigos - afirmo - Achei que ela fosse o amor da minha vida.
- Ela pode ter sido o amor da sua vida, mas por aí tem uma moça linda que é o amor para sua vida esperando o destino juntar vocês - fala sabia.
- Espero que eu seja o amor da sua vida e o amor para sua vida, Vicente Cooper - Angel se pronuncia e todos riem.
- Você é a minha vida doce anjo - ele responde todo meloso e beija os lábios da esposa.
- Bobagem Nina - Nina é o apelido carinhoso que dei para Marina - O amor não foi feito para mim, agora é pega e não se apega - tento parecer indiferente, mas, no fundo, essa conversa me fez lembrar de uma ferida ainda não cicatrizada.
- Menino levado - ela puxa minha orelha - Não feche a porta quando o amor bater novamente.
Estava quase dando uma reposta de menino mal criado quando de longe avisto uma cabeleira preta que me chama atenção. A dona dos cabelos pretos brilhantes vem se aproximando e meus olhos percorrem todo o corpo me deixando hipnotizado, quando finalmente consigo olhar o rosto da mulher mais de perto e foco nos grandes olhos azuis o ar falta dos meus pulmões.
Não acredito!
@หลายปีต่อมาฉันกับรามเราแต่งงานกันแล้ว หลังจากที่ช่วยกันทำงานเก็บเงินและมีเงินเก็บมากพอ เราซื้อบ้านน็อคดาวน์ไว้หลังนึง ราคาไม่แพงเท่าไร แต่ก็ถือว่าอยู่ได้สบายมากสำหรับครอบครัวเล็กๆ อย่างเรา และบ้านของเราก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านของพ่อแม่เท่าไรด้วยตอนนี้รามเปิดอู่เล็กๆ อยู่ใกล้บ้านส่วนอู่ที่เคยทำงานอยู่ก็ยังไปทำงานอยู่เหมือนเดิม รามทำงานหลายที่มากๆ จนบางครั้งฉันก็แอบห่วงสุขภาพของเขา กลัวว่าเขาจะพักผ่อนไม่เพียงพอหลังจากที่ย้ายบ้านมาอยู่ด้วยกันสองคนฉันก็ท้อง ทีแรกฉันก็กะว่าจะลาคลอดระยะยาวเลย เพราะตัวเองก็มีลาพักร้อนอยู่แล้ว แต่รามบอกให้ฉันลาออกจากที่นั่นมาเลย จะได้ไม่ต้องเจอคนแย่ๆ จนทำให้สุขภาพจิตของเราเสียอีก ยิ่งฉันท้องยิ่งไม่ควรอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้นเลยเราสองคนเริ่มต้นจากจุดเล็กๆ ถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ร่ำรวยถึงขนาดที่อยู่บ้านนั่งกินนอนกินสบายๆ ไม่ต้องทำงาน เราแค่มีเก็บมากพอจะใช้จ่ายได้ไม่ลำบากก็เท่านั้นเองบวกกับปีก่อนคุณยายของรามเอาที่มาให้ รามก็เลยประกาศขาย เพราะถึงยังไงก็ไม่ได้ไปอยู่อยู่แล้ว ทำเลตรงนั้นขายได้หลายล้านเลยทีเดียว ที่ตัดสินใจขายเพราะเราสองคนวางแผนอนาคตกันเอาไว้แล้ว ฉันกับรา
@อีกหนึ่งปีต่อมาณ บ้านของพริมมีงานเล็กๆ เป็นงานหมั้นระหว่างพริมกับราม ญาติพี่น้องทางฝั่งของพริมก็มาไม่กี่คน เพราะส่วนใหญ่อยู่ต่างจังหวัดไกลๆ กันหมด และมีเพื่อนๆ ของพริมไม่กี่คน ทางฝั่งของรามก็มีแค่ยายและเพื่อนๆ ที่อู่กับอาที่เป็นเจ้าของอู่เท่านั้นแม่ของเขาเหมือนถูกตัดขาดจริงๆ รามยอมติดต่อไปหาแม่ เพื่อให้ยายนั้นสบายใจ แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็เล่นเอาจุกเหมือนกัน เขาไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ ไม่ได้ต้องการเงิน ไม่ได้ต้องการอะไรทั้งสิ้น นอกจากบอกให้รับรู้ รามรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าการตัดสินใจไม่ไปอยู่กับแม่ที่ต่างประเทศมันจะเป็นยังไงไม่ใช่ไม่รัก ไม่ใช่ไม่เคารพ แต่บางเรื่องเราก็ต้องเป็นฝ่ายตัดสินใจเอง เพราะนี่คือชีวิตของเราถ้าเขาไปแล้วคุณยายจะอยู่กับใคร ที่ผ่านมาคุณยายก็อยู่โดยลำพังมาตลอดอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าแม่ของเขาตัดสินใจแบบนั้นได้ยังไง ในมุมของคนเป็นลูกดูใจร้ายมากเลยนะตัดกลับมาที่งานหมั้น ทุกอย่างจัดขึ้นแบบเรียบง่าย ไม่ได้หวือหวา มีกินเลี้ยงกันนิดๆ หน่อยๆ ตามประสาเพื่อนเกลอ พูดคุยกับญาติผู้ใหญ่ที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน เป็นงานหมั้นเล็กๆ ที่ดูอบอุ่นมากเลยทีเดียวเงินสด 99,999 ทองอีก 1 บาท
@หนึ่งปีต่อมารามเรียนจบมาได้สักพักแล้ว และหลังจากที่เรียนจบก็ได้ทำงานอย่างเต็มตัวเต็มเวลา และก็ได้รับหน้าที่คอยดูแลเป็นหูเป็นตาแทนอาที่เป็นเจ้าของที่นี่ เขาเป็นคนละเอียดมีฝีมือ เรื่องงานช่างไม่ต้องห่วงเลยถึงจะอายุเท่านี้แต่ประสบการณ์ทำงานก็มากเลยทีเดียวพอได้ทำงานเต็มเวลารามก็เริ่มจะมีเงินเก็บจากที่ตัวเองทำงานอยู่ทุกวัน มีมากพอจะซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กับแฟนสาวได้ในช่วงเวลาที่สำคัญของเธอรามกำเงินเก็บจำนวนนึงที่ได้มาจากการทำงานที่อู่เข้าร้านทองใกล้ๆ กับอู่ที่ทำงานอยู่สายตาคมกวาดมองแหวนทองที่ทางร้านวางโชว์หราอยู่ด้านหน้า กำลังเลือกลายและขนาดที่นิ้วของพริมจะใส่ได้ กะขนาดจากระยะสายตาของเขาเองเนี่ยแหละ ไม่เคยพลาดหรอก"อ้าวราม""หวัดดีครับเสี่ย"รามทักทายเจ้าของร้านทอง เสี่ยยักษ์ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับอาที่เป็นเจ้าของอู่ ถึงรามจะไม่เคยมาใช้บริการร้านทองเลยสักครั้งแต่ก็พอจะรู้จักกันอยู่บ้าง เพราะเสี่ยยักษ์ก็เอารถไปใช้บริการที่อู่เป็นประจำอยู่เหมือนกัน"จะเอาแบบไหนล่ะหืม เลือกมาเลย เดี๋ยวเสี่ยลดราคาให้เป็นพิเศษ""อ๋อ ขอบคุณครับ""ซื้อให้แฟนเหรอ?""ครับ อยากได้แหวนสองสลึง วงเล็กๆ มีลาย
พริมกระโจนโถมเข้าหาแฟนหนุ่มจนกระทั่งเขานั้นหงายหลังลงไปกับที่นอนฟูกหนาของตัวเอง จากนั้นเธอก็เป็นฝ่ายเล้าโลมเขาก่อน อยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไงที่ต้องเป็นคนอยู่ข้างบน เพราะที่ผ่านมารามเป็นฝ่ายเริ่มก่อนตลอดเลย"อึก พะ พี่ครับ""....." พริมไม่ได้สนใจท่าทางที่พยายามขัดขืนของอีกฝ่าย อารมณ์เสียอยู่เล็กน้อย แต่ก็ช่างมันเถอะ"อ่าส์~ แฮ่ก! รุนแรงจังเลยนะครับที่รักของผม""อือ...อยู่นิ่งๆ สิราม""อืมพี่ครับ"พริมชะงักเพราะเสียงเรียกของอีกฝ่าย เธอมองหน้าของเขาก่อนจะโน้มใบหน้าลงบดเบียดริมฝีปากของตัวเองลงไปอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่นตวัดลิ้นเลียอย่างรุนแรงจนหายใจกันแทบไม่ทันหน้าอกอวบก็เบียดเสียดลงไปกับอกแกร่งของร่างกำยำแน่น ชนิดที่ว่ารู้สึกได้ถึงแรงเต้นของหัวใจของกันและกันเลยทีเดียว"อืมพี่พริมครับ อ่าส์""....." ร่างบางผละตัวออกไปก่อนจะถอดเสื้อยืดของตัวเองออกต่อหน้าของแฟนหนุ่ม หน้าอกที่อวบปลิ้นออกมาจากชุดชั้นในครึ่งเต้านั้นมันทำให้รามอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือขึ้นไปบีบเคล้นอย่างมันส์มือ "อึก..บะ เบาๆ สิพี่เจ็บนะ!""นมพี่ใหญ่จังเลยครับ มองข้างนอกนึกว่าคนไม่มีนม" นี่ถือว่าเป็นคำชมนะ เพราะ
@บ้านพริม"มีอะไรหรือเปล่าลูก พริมราม""คือว่า เราสองคนกำลังคบกันค่ะ คบกันมาสักพักแล้ว" ทั้งที่มันเป็นการบอกข่าวดีแท้ๆ แต่เธอกลับตื่นเต้นกลัวไปหมดเลย"อะไรนะ?" แม่ของพริมมองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา"ผมกำลังคบกับพี่พริมครับคุณน้า" รามยืดอกยอมรับอย่างลูกผู้ชาย เพราะมีหลายอย่างที่ตัวเองทำเกินเลยลงไป เ
ตกดึกหลังจากที่เพื่อนๆ เมาและพากันเข้านอนหมดแล้ว พริมกับรามก็ขึ้นมานั่งเล่นที่ห้องนอนกันต่อ"พี่อาบน้ำก่อนนะ วันนี้เหนียวตัวมากเลย""ครับ"พริมเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าไปอาบน้ำตามที่บอก ไม่นานนักเธอก็กลับออกมา แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นแฟนหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียง"ระ ราม!"รามถอดเสื้อผ้าของตัวเองออ
หลังจากวันนั้นพริมกับรามก็ใช้ชีวิตกันโดยปกติมาตลอด ไม่ได้มีเรื่องอะไรปิดบังใครแล้ว คุณยายเองก็ได้รู้ว่าเป็นเรื่องจริงไม่ใช่หลานชายตัวเองพูดไปเรื่อยพริมเรียนจบแล้วและมีกินเลี้ยงกับเพื่อนๆ ก่อนแยกย้ายกัน เลยนัดกันที่ร้านอาหารในเมือง"พี่พริมกลับกี่โมงครับ ผมจะได้มารอรับ" รามเอ่ยถาม หลังจากที่จอดรถส่
มหาวิทยาลัยAA"หา?!!" เพื่อนๆ ของพริมร้องอุทานออกมาพร้อมกันเสียงดัง แต่ดีที่ตรงนี้มีแค่กลุ่มเธอเท่านั้น"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ" พริมพูดพร้อมกับหน้าหงอยๆ เพราะรู้ว่าเรื่องนี้มันยังไม่จบเท่านี้หรอก รุ่นพี่ต้องตามมาวอแวกับเธอที่นี่อีกชัวร์เลย"อีเชี่ย! เกินความคาดหมายฉิบหาย!" เฟรมพูด"นั่นดิ ถ้ามึ





