พี่สาวดาวคณะกับไอ้เด็กวิศวะข้างบ้าน

พี่สาวดาวคณะกับไอ้เด็กวิศวะข้างบ้าน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-05
Oleh:  Naya SoleneOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
31Bab
3.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ชอบพูดว่าผมเป็นหมา รู้หรือเปล่าครับว่าผมไม่ใช่หมาตัวน้อยๆ ที่พี่ชอบลูบหัวตอนเด็กอีกแล้ว เพราะผมคือหมาพิทบูล พร้อมขย้ำพี่ทุกเมื่อ!

Lihat lebih banyak

Bab 1

คำโปรย

Murilo Lewis.

Alguns meses antes.

Me olho no espelho enquanto termino de fazer um nó na minha gravata, estou me arrumando para ir em uma festa de comemoração a minha chegada. Eu falei para o Vicente que não precisa se incomodar, mas ele fez questão.

Confesso que estava com saudade da sua família, sou muito grato por tudo que fizeram por mim, eles são as únicas pessoas que tenho no mundo, não deveria ter ficado fora por tanto tempo.

Tem dois dias que cheguei e ainda não vi a minha pequena Hanna, quando era mais novo eu adorava ficar com ela, servir de garçom para suas bonecas, ser seu segurança quando ela achava ser uma celebridade, ensiná-la a andar de bicicleta. Foram bons tempos, eu sempre tive um carinho muito grande pela irmã caçula do meu melhor amigo.

Encaro meu reflexo no espelho e aprovo a visão, eu sempre fico muito bem de terno. Convencido? Um pouco.

Pego minha carteira e meu celular e chamo um carro de aplicativo, está na minha lista de prioridade comprar um carro. Estou hospedado em um hotel um pouco distante da casa dos meus anfitriões, fui convidado para ficar lá, porém, prefiro ter a minha independência.

Quase trinta minutos depois chego ao meu destino, a casa já está bem movimentada e com som alto, pelo que me lembro, Vicente disse que a grande maioria são funcionários do hospital, parece que sua esposa Angélica é amiga de todos e não perderia a oportunidade que convidá-los.

Mando mensagem para meu amigo avisando que cheguei e ele pede que o encontre na área da piscina, não encontro dificuldade para seguir meu caminho, exceto pelo grande fluxo de pessoas suadas.

- Fala, irmão - Vicente me puxa para um abraço assim que chego em sua mesa - Pensei que não viria - me estende um copo com alguma bebida, tomo um gole e sinto que essa é das fortes.

- Eu não faria uma desfeita dessas - reviro os olhos - Olá Angélica, como vai? - estendo a mão.

- Por favor, me chame de Angel - pede me olhando feio - Já te pedi.

- Desculpe - falo sincero - E esse bebezinho, já sabem o sexo?

- Não, confesso que estou muito ansiosa.

- Murilo, filho - Marina fala assim que para do meu lado - Ainda não acredito que vou tê-lo tão perto novamente - me puxa para baixo e beija o topo da minha cabeça. Vitório repete o gesto da esposa.

- Seja bem-vindo novamente, garoto - aperta meu ombro.

- Obrigado, é sempre bom estar com vocês.

- Eu estava tão preocupada com você querido - Marina fala enquanto nos sentamos - Depois de tudo que aconteceu nos últimos tempos em sua vida, fiquei com medo que se fechasse para as pessoas que te amam, você é parte dessa família Murilo.

- Agradeço toda a preocupação - falo segurando um nó na minha garganta - Eu estou bem.

- Sua boca diz uma coisa, mas seus olhos me mostram outra - fala em um tom de pena, e eu odeio que sintam pena de mim.

- Já se passaram cinco meses - digo calmamente - Eu e a Ana nem estávamos mais juntos e vida que segue.

- Saiba que pode contar comigo para tudo - afirma segurando minhas mão.

- Eu sei que sim - sorrio - E pode ficar tranquilo, não darei mais a oportunidade de uma mulher me machucar como a Ana fez, não está nos meus planos amar novamente.

- Não diga uma coisa dessas - repreende - Todos merecem uma pessoa companheira do lado, todos merecem conhecer o amor.

- Eu conheci o amor e não fomos muito amigos - afirmo - Achei que ela fosse o amor da minha vida.

- Ela pode ter sido o amor da sua vida, mas por aí tem uma moça linda que é o amor para sua vida esperando o destino juntar vocês - fala sabia.

- Espero que eu seja o amor da sua vida e o amor para sua vida, Vicente Cooper - Angel se pronuncia e todos riem.

- Você é a minha vida doce anjo - ele responde todo meloso e beija os lábios da esposa.

- Bobagem Nina - Nina é o apelido carinhoso que dei para Marina - O amor não foi feito para mim, agora é pega e não se apega - tento parecer indiferente, mas, no fundo, essa conversa me fez lembrar de uma ferida ainda não cicatrizada.

- Menino levado - ela puxa minha orelha - Não feche a porta quando o amor bater novamente.

Estava quase dando uma reposta de menino mal criado quando de longe avisto uma cabeleira preta que me chama atenção. A dona dos cabelos pretos brilhantes vem se aproximando e meus olhos percorrem todo o corpo me deixando hipnotizado, quando finalmente consigo olhar o rosto da mulher mais de perto e foco nos grandes olhos azuis o ar falta dos meus pulmões.

Não acredito! 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
31 Bab
คำโปรย
ย้อนกลับไป 10 กว่าปีก่อนรั้วไม้กั้นระหว่างบ้านหลังเล็กๆ เป็นที่ประจำของเด็กคนนึงที่ชื่อว่า ราม ทุกวันจะมายืนเกาะหน้ารั้วรอพี่สาวคนสวยนั้นกลับมาจากโรงเรียน พี่สาวที่แสนใจดี แสนสวย น่ารัก จนทำให้เด็กคนนึงตั้งมั่นกับตัวเองไว้ว่าโตขึ้นจะเป็นแฟนกับพี่สาวคนนี้ให้ได้"รามรักพี่พริม""แก่แดดใหญ่แล้วนะเรา"แต่แล้วก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น คุณยายที่เป็นยายแท้ๆ ของราม นั่งเหงาหงอย เศร้าสร้อย เพราะแม่ของรามมาพารามไปอยู่ด้วย หลังจากนั้นเขาก็หายไปเลย เด็กน้อยที่เคยมายืนเกาะรั้วทุกเช้าเย็นหายไปโดยที่ไม่มีข่าวคราวเลยเป็น 10 ปีจนกระทั่ง..."หวัดดีครับพี่พริม""???""รามเองครับ""น้องราม...เหรอ!!"ไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง เด็กน้อยตัวผอมแห้งเห็นกระดูกในวันนั้นเมื่อ 10 กว่าปีก่อน กลับกลายมาเป็นหนุ่มร่างกายบึกบึนกำยำ หล่อ ดูดี เท่ห์ แถมเป็นเด็กนักเรียนวิศวะด้วยโชคชะตาได้พาเขากลับมาอีกครั้ง เด็กน้อยในวันนั้นกลายเป็นหนุ่มหล่อไปซะแล้ว แถมดูฮอตไม่น้อยเลยความทรงจำแสนหวาน รักแรกที่เคยตั้งมั่นไว้ว่าโตขึ้นจะขอพี่สาวคนสวยเป็นแฟน เขายังคงตั้งใจไว้แบบนั้น ถึงตอนนั้นจะเป็นคำพูดของเด็กที่ดูเหมือนแก่แดด แต่ใค
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 01 ไม่ได้เจอกันนาน
ณ บ้านสองชั้นหลังไม่ใหญ่ บรรยากาศนั้นร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้ สะอาดตาเพราะมีคนคอยดูแลปัดกวาดใบไม้อยู่ตลอด ด้านในตัวบ้านนั้นก็เป็นระเบียบเรียบร้อย เพราะมีคนเป็นแม่คอยดูแลปัดกวาดเช็ดถูให้อยู่ในสภาพที่สวยงามเสมอเช่นกันบ้านหลังนี้มีสมาชิกอยู่ด้วยกันทั้งหมดสามคน มีพ่อแม่และลูกสาวแสนสวย"พริม เสร็จแล้วหรือยังลูก แม่จะให้เอาขนมไปให้คุณยายดอกไม้ด้วย""ค่าแม่ อีกแป๊บนึงก็เสร็จแล้วค่ะ" ฉันตะโกนตอบกลับแม่สวัสดีฉันชื่อพริม นักศึกษาปีสี่ของมหาวิทยาลัยในตัวจังหวัด แต่ดีที่บ้านของฉันอยู่ในตัวจังหวัดเลยการเดินทางเลยไม่ไกลตึก ตึก ตึกขาเรียวก้าวลงบันไดมาด้วยความรวดเร็ว พร้อมทั้งกระเป๋าสะพายพะรุงพะรัง จนคนเป็นแม่ที่ได้เห็นนั้นอดที่จะถอนหายใจไม่ได้"เมื่อไหร่จะเปลี่ยนกระเป๋าล่ะลูก มันขาดหมดแล้วนั่น""ยังใช้ได้อยู่ค่ะแม่""เอา ออกไปแล้วก็เอาขนมไปให้คุณยายดอกไม้ด้วย""ได้ค่ะแม่"คุณยายดอกไม้ เป็นคุณยายที่อยู่ข้างๆ บ้านฉันเองแหละ เห็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว คุณยายดอกไม้เป็นคุณยายที่รักเด็กมาก ใจดีมาก นิสัยของแกคือชอบเข้าวัดทำบุญ แต่ก่อนแกชอบทำขนมแล้วเอามาฝากฉันเป็นประจำ แต่ตอนนี้แกอายุมากแล้วก็เลยไม่ได้ทำขนมอี
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 02 ขอจีบพี่สาว
หลังจากวันนั้นผ่านไป พริมก็ยังถูกรามตามวุ่นวายอยู่เรื่อยๆ ต้องเจอหน้ากันที่บ้านทุกวัน หลีกเลี่ยงก็ไม่ได้เพราะบ้านอยู่ติดกัน แต่บางครั้งก็แอบรู้สึกว่ารามนั้นตั้งใจมาดักรอเจอเธอมากกว่าฟึ่บ~"เฮ้ย!!" ฉันตกใจจนแทบจะร้องกรี๊ด กำลังยืนตากผ้าอยู่ดีๆ ก็มีคนโผล่พรวดออกมา หมอนี่มันยังไงกันนะ ถึงได้ชอบโผล่มาเงียบๆ แบบนี้ตลอด"หวัดดีครับ""ราม!""ตกใจผมเหรอครับ ขอโทษครับ""....." ฉันถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไรกับเขาต่อ ตั้งหน้าตั้งตาตากผ้าเพราะยังมีงานที่ต้องทำอีกเยอะ"เย็นนี้ไปเที่ยวตลาดกันไหมครับ""ไม่ว่างต้องทำงาน""แป๊บเดียวเองครับ""นายอยากไปก็ไปเองสิ จะมาชวนพี่ไปทำไม""ก็ผมอยากให้พี่ไปด้วยนี่ครับ""พี่ไม่ว่าง งานเยอะ""อืม...มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ ผมเก่งนะครับ""หึ ขนาดนั้นเชียว""ใช่ครับ""งานของพี่ พี่จัดการเองดีกว่า ขอบใจที่อยากช่วย แต่ไม่เป็นไร"ถึงจะถูกปฏิเสธไปแล้ว แต่เขาก็ยังยืนเอามือวางกับเสารั้วเอาคางเกยไปบนหลังมือของตัวเอง และดูอยู่แบบนั้นแหละ ไม่ไปไหน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เล่นเอาพริมถึงกับรู้สึกอึดอัด นี่มันไม่ใช่ตอนเด็กแล้วนะ ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว"พี่พริมไม่คิดถึงผมบ
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 03 จูบแรก
ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ในอีกหลายอาทิตย์ผ่านมาพ่อแม่ของพริมไม่อยู่บ้าน เพราะถูกเชิญไปงานบุญของญาติที่ต่างจังหวัด ซึ่งจะต้องไปค้างคืน เธอเลยต้องอยู่บ้านคนเดียว และเข้าช่วงวันหยุดพอดี ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยเก็บกวาดทำความสะอาดรอบๆ บ้าน ทำหน้าที่แทนพ่อ"พี่พริมครับ ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น?""อุ้ย ตกใจหมด!""ผมถาม ขึ้นไปทำอะไร ลงมาครับ เดี๋ยวก็ตกลงมาขาหักหรอก""พี่ขึ้นมากวาดใบไม้เฉยๆ""เดี๋ยวผมทำให้ครับ ลงมาเถอะ""ไม่เป็นไร พี่ทำเองดีกว่า""มันสูงนะครับ ถ้าพลาดตกลงมา พี่ขาหักได้เลยนะครับ""บอกว่าไม่เป็นอะไรไงเล่า เด็กนี่ตื๊อจริงวุ้ย!""พี่พริมค้าบ" ใช้เสียงอ้อนหลังคาที่เธอขึ้นมันอยู่ติดกับริมรั้วพอดี ซึ่งรามก็ยืนคุยกับเธอจากบ้านของเขานั่นแหละใบไม้มันหล่นลงมาใส่หลังคาบ้านจนเป็นกองพะเนิน ปล่อยเอาไว้แบบนี้คงได้พังซะก่อนแน่"หน้าตาก็สวย หุ่นก็ดี ผิวก็ขาว ได้เป็นดาวมหาลัยด้วย ขึ้นไปปีนทำไมครับ ทำอะไรให้มันเหมาะสมหน่อยสิ""!!!!" ไอ้เด็กบ้ารามมันกำลังยืนด่าฉันอยู่ข้างล่าง กล้าดียังไงถึงมาพูดกับฉันแบบนี้ แค่ปีนหลังคาแค่นี้เอง หาว่าฉันทำไม่ดีแล้วเหรอ"ถ้าตกลงมาหน้ากระแทกพื้น เสียโฉมขึ้นมา จะเป็นดาวมหาลัยยั
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 04 เงาตามตัว
มหาวิทยาลัยAA"พี่พริมครับ""....." ฉันได้แต่อุทานในใจ 'เขาอีกแล้วเหรอ' เจอกันที่บ้านทุกวันก็ว่าเหนื่อยแล้วนะ นี่ต้องมาเจอเขาที่นี่อีกไม่สิ เขาตั้งใจมาดักรอที่นี่ วันไหนเรียนเสร็จก่อนก็จะมาอยู่ที่นี่จนกว่าจะเลิกเรียนพร้อมกัน เขาจะขับรถมอเตอร์ไซค์ตามรถรับส่งที่ฉันนั่งไปจนถึงบ้าน พอถึงปากซอยหน้าบ้านเขาก็จะลงรถ และจูงมอเตอร์ไซค์เดินเข้าบ้านพร้อมกัน จนฉันไม่ไหวกับการกระทำของเขา สุดท้ายก็ได้นั่งซ้อนท้ายไปนั่นแหละนับวันเขายิ่งตามฉันเหมือนเงาตามตัว นอกจากเรียน และแยกกันนอนบ้านใครบ้านมัน มีที่ไหนบ้างที่เราจะไม่เจอกันเลย นี่ฉันก็ไม่รู้จะโกหกเพื่อนว่ายังไงแล้วเนี่ย"ผมซื้อนมสดมาให้ครับ" เขายื่นแก้วน้ำมาให้ฉัน มาครั้งไหนต้องมีของติดไม้ติดมือมาตลอด"ราม เมื่อไหร่นายจะเลิกมายุ่งกับพี่ เลิกมาที่นี่ได้แล้ว""ทำไมครับ ผมแค่มาเล่นเฉยๆ มาปกป้องพี่ไงครับ""นายนี่มัน...""กินให้อร่อยนะครับ ผมจะนั่งรอที่เก้าอี้ครับ""....." ฉันถอนหายใจแรง ก่อนจะเดินกลับไปหากลุ่มเพื่อน ที่นั่งอยู่อีกมุมนึงหน้าคณะเด็กวิศวะที่อื่นเข้ามาที่นี่ก็ไม่แปลกที่มีแต่คนมอง ฉันไม่รู้จะหลบสายตาใครยังไงแล้ว"อีพริม น้องข้างบ้านคนนั้น
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 05 หมาหวงก้าง
มหาวิทยาลัยAA"น้องพริมครับ น้องพริม""อ้าว พี่เปรม""กำลังจะกลับแล้วเหรอครับ""ค่ะ พี่เปรมมีอะไรหรือเปล่าคะ?""เอ่อ พี่จะชวนไปนั่งกินขนมครับ ร้านข้างๆ มหาลัยเรานี่เอง""....." พริมยืนนิ่งเหมือนกำลังคิด แต่อีกคนที่เดินมาด้วยกันหน้าเข้มรออยู่แล้ว เพราะได้ยินทุกประโยคคำพูดที่ทั้งสองคุยกัน จึงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ที่มีคนอื่นมายุ่งกับพี่คนสวยแบบนี้"ไปเถอะครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านเอง""เอ่อแต่ว่า..""ถือซะว่าเป็นคำขอบคุณที่น้องพริมช่วยพี่แก้งานส่งอาจารย์ ไม่งั้นพี่ไม่จบแน่""งั้นก็ได้ค่ะ" คนตัวเล็กตอบรับคำขอ เพราะถ้าปฏิเสธเขาคงได้หาข้ออ้างมาเจอเธออีกแน่ๆ และต้องชวนเธอไปนั่นไปนี่อีก ไม่รู้จบ"งั้นก็ไปกันครับ" รุ่นพี่ยิ้มตอบรับด้วยความดีใจ"รามเดี๋ยวนายกลับก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอพี่""ครับ? กลับไปไหนครับ?""กลับบ้านไง""แล้วพี่ล่ะครับ ไม่กลับเหรอ เดี๋ยวไม่ทันรถหรอกครับ""นายได้ยินที่พี่พูดกับรุ่นพี่แล้วนี่ อย่ามาทำไขสือหน่อยเลย""....." รามทำหน้าเมินเหมือนไม่รับรู้ ก็จริง เขาได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว ไม่พอใจแต่ก็พูดอะไรไม่ได้ ต้องคีฟลุคเด็กน้อยตาใสต่อหน้าพี่สาวคนสวยข้างบ้านคนนี้"ราม เข้าใจหรือเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 06 รุกหนัก
กลางดึกคืนนึงขณะที่พริมกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานประจำของเธอ หน้าต่างห้องนอนของเธอมันเยื้องเข้ากับห้องนอนของรามพอดี ตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้ก็ยังไม่เห็นเขา ซึ่งปกติรายนั้นไม่พลาดที่จะมานั่งเท้าคางมองดูเธอแล้วแท้ๆ แต่นี่เงียบหายไปเลยแต่ก็เป็นแบบนี้มาสักพักแล้วล่ะ หรือว่าจะโกรธเรื่องวันนั้นเขาทำแบบนั้นสม่ำเสมอ จนเธอชินและมันกลายเป็นส่วนนึงของชีวิตประจำวันไปแล้ว แต่พอเป็นแบบนี้เธอกลับไม่ชินเอาซะเลย มันแปลกไปหมด เหมือนอะไรมันขาดหายไปสักอย่างตอนเขาอยู่ก็รำคาญ แต่พอไม่มีก็คิดถึงซะงั้น"เฮ้อ!!"ปึก!!"อึ๊บ~"จู่ๆ ก็มีมือปริศนาจับที่ขอบหน้าต่างห้องนอนของเธอ เล่นเอาพริมนั้นตกใจจนหัวใจแทบวาย ร่างบางรีบลุกและถอยหนีด้วยความกลัว กำลังจะกรีดร้องแต่เจ้าของมือปริศนาก็โผล่หน้าขึ้นมาพอดี"แฮร่~ พี่พริมครับ รับผมหน่อยสิ""ราม!!" ฉันเรียกชื่อของเขาด้วยความตกใจ นี่เล่นบ้าอะไรของเขาเนี่ย ไม่มีอะไรให้เล่นแล้วหรือไง ถึงได้มาปีนบ้านคนอื่นเขาแบบนี้เนี่ย"ฮึบ~!!"ฉันไม่ได้ช่วยเขาหรอก เพราะมัวแต่ตกใจอยู่ รามประคองตัวเองจนขึ้นมาได้ และเข้ามาในห้องนอนของฉัน"กำลังคิดถึงผมอยู่หรือเปล่า?""นายทำบ้าอะไรเนี่ย ออก
Baca selengkapnya
ตแนที่ : 07 แฟน?
เวลาต่อมามหาลัยAA"อีพริม" เสียงของเฟรมเพื่อนรักเรียกดังขึ้น"อะไร?""เด็กวิศวะที่มาตามจีบมึง หายไปไหนแล้ววะ หรือว่าไม่จีบแล้ว?""ไม่รู้"ช่วงนี้รามเงียบๆ ไปเหมือนกัน ปกติตามแจตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ นี่เงียบหายไปหลายวันแล้ว ไม่โทร ไม่ส่งข้อความ ที่บ้านก็เจอกันบ้างนิดหน่อย แต่ก็แยกย้ายกันไป มันแปลกมากเพราะก่อนหน้ารามชอบมาวุ่นวายจนเธอชินไปซะแล้ว พอหายไปเธอก็เลยรู้สึกแปลก"เอ้า ไหนว่าอยู่ข้างบ้านกัน?" โอ๋ถาม"จะไปรู้ได้ไง ไม่ได้ตัวติดกันสักหน่อย"คิดไปคิดมาเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ทั้งที่พูดอยู่ตลอดว่าไม่ได้ชอบ และเห็นเป็นน้องคนนึง แต่ก็ยังรั้นอยู่แบบนั้น ไม่ตามวุ่นวายน่ะดีแล้ว เพราะเธอก็ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจใคร และก็ไม่อยากให้ความหวังด้วย"อีพริม ถ้ามึงไม่เอาน้องอ่ะ กูขอนะ ล่ำๆ แบบนั้นน่าแดกเวอร์" โอ๋พูด"มึงเป็นเหี้ยเหรอ?" เฟรมถาม ส่วนแอลนั้นหัวเราะจนแทบจะหงายหลังไปแล้ว"ขออีกที กูได้ยินไม่ชัด อะไรนะ?""มึง เป็น เหี้ย เหรอ?""ชัดแจ๋วเลย อีเวรนี่ มึงด่ากูทำไม""ก็มึงพูดเหมือนมึงจะลากน้องเค้าไปกินในน้ำอ่ะ ให้กูคิดไง?""มึงนี่นะอีเฟรม!""ก่อนมึงจะเอาน้องเค้าอ่ะ ถามน้องเค้าหรือยังว่าจะ
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 08 งอน
เช้าวันต่อมา"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณยาย"ฉันทักทายคุณยายดอกไม้ตามปกติเหมือนทุกวัน เพราะแกจะออกมาใส่บาตรตอนเช้าๆ ที่หน้าบ้านทุกวัน เราเลยได้เจอกันบ่อย เว้นแต่บางวันฉันมีเรียนสายเลยไม่ได้เจอหน้ากัน"จ้ะลูก"ฉันกำลังจะทักทายอีกคน แต่เขาหน้าบูดบึ้งจนไม่กล้าทักเลย คงจะโกรธเรื่องเมื่อวานนี้ล่ะ ปกติเจอหน้ากันนี่ยิ้มรับไปแล้วนะ"จะไปเรียนแล้วเหรอลูก" เสียงคุณยายดอกไม้ถาม ฉันเลยได้หยุดคิดเรื่องนั้น"ค่ะ พอดีมีธุระด้วย""อ๋อ"ฉันรีบทำอะไรต่อมิอะไรจนเสร็จ ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากบ้าน และรามก็ขับรถผ่านไปพอดี ไม่มีเบรคคุยหรือชะลอเลย ขับผ่านไปเฉยๆ ดูท่าคงจะโกรธเอามากเลยนะเนี่ยไม่รู้สิ เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แต่มันก็รู้สึกแปลกยังไงไม่รู้ ไม่ได้อยากถูกใครโกรธหรือเกลียดสักหน่อยฉันนั่งรถประจำทางไปเรียนเหมือนอย่างเคย แต่วันนี้เป็นวันที่ฉันไม่มีสมาธิเอาซะเลย รู้สึกแปลกไปหมด เมื่อวานฉันก็ไม่ได้พูดแรงเลยนี่นา"น้องจะลงหรือเปล่า?""เอ่อ ลงๆๆ ค่ะ" รีบลงจากรถเพราะรถประจำทางมาถึงที่หน้ามหาลัยพอดี ซึ่งปกติฉันก็จะลงตรงนี้ แต่นี่มัวแต่นั่งคิดจนเพลิน จนลืมไปเลยว่าถึงมหาลัยแล้ว จนคนขับรถลงมาตาม"อีพริม""อือ""เป็
Baca selengkapnya
ตอนที่ : 09 แอบเห็น
หลายวันต่อมาขณะที่รามกำลังเตรียมของเข้าร้านที่ตัวเองมาฝึกงาน สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตา แฟนของพี่สาวคนสวย ผู้ชายที่ชื่อว่าเปรม เขามากับผู้หญิงคนนึง ร้านที่อยู่ไม่ไกลเป็นร้านอาหารดังที่อยู่ไกลจากมหาลัยของพริมพอสมควรเลยเขามากับใคร ญาติเหรอ พี่น้อง หรือว่าใครอื่น? ที่หมายถึงการนอกใจ"เฮ้ยไอ้ราม ยืนเหม่ออยู่ได้ ขนเข้าดิวะ เดี๋ยวก็ไม่เสร็จกันพอดี"เสียงของเพื่อนที่ทำงานอยู่ด้วยกันดังขึ้นเรียกสติของรามที่กำลังยืนมองภาพนั้นและติดตาม แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น สองคนนั้นก็หายไปจากสายตาของเขาแล้ว"มองหาอะไรวะไอ้ราม?" เพื่อนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น"เปล่าๆ เหมือนจะคุ้นหน้าคนรู้จัก" รามตอบ"มึงเนี่ยนะมีคนรู้จัก เป็นไปได้ หึ"เพื่อนพูดจบก็ขนของท้ายกระบะลงจากรถเดินเข้าไปในร้านราม เริ่มมาฝึกงานที่อู่ซ่อมรถของคนรู้จัก ซึ่งมันอยู่ไกลจากบ้านคุณยายพอสมควรเลย ช่วงนี้เขาเองก็ยุ่งๆ กับงาน มีหลายอย่างที่ต้องเคลียร์ ไหนจะขนของเข้าร้าน เตรียมของเปิดร้านบลาๆ สารพัดอีกเลยไม่ค่อยได้สนใจพริมสักเท่าไหร่ อยู่ข้างบ้านกัน แต่ก็ใช่ว่าจะเจอหน้ากันทุกวัน เขาต้องออกไปแต่เช้า กว่าจะกลับก็ค่ำแล้ว เ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status