chapter 24

“ก่อนที่คนพวกนั้นจะมาถึง ข้าคิดว่าท่านควรจะกินอาหารก่อนนะขอรับ

อาหารเหล่านี้ปรุงจากผักที่ข้าปลูกด้วยความรัก หวังว่าท่านจะ...กินมันจนหมด” ก็ใช่นะสิ...ขนาดเขาเองยังแทบมิกล้าจะทานเลย แล้วท่านแม่ทัพที่นั่งทำหน้ามิค่อยจะแน่ใจว่าอาหารบนโต๊ะกินได้หรือเปล่าจะมิลังเลใจได้อย่างไรกันล่ะ 

เก้าเทียนรุ่ยแอบอมยิ้ม ผัดผัก...ที่ใส่พริกสดตำพอแตกลงไปพอให้มีรสชาติเผ็ดร้อน

ซุปไข่และผักรวมเขาก็ผสมพริกป่นไปอีกช้อนใหญ่ ไหนจะโจ๊กเปล่าที่สามารถกินกับผัดผักและผักดอกสูตรพิเศษที่เขามักจะใช้รักษาคนป่วยเป็นไข้ได้ผลมาแล้วหลายรายอีกล่ะ รวมไปถึงต้มผักที่เคี่ยวกับกระดูกหมูที่เขาเพิ่งจะคิดได้ว่าควรจะต้องเพิ่มรสชาติให้หวานกลมกล่อมหากต้องเข้มข้นด้วยยาที่จะช่วยปรับธาตุร้อนและเย็นในร่างกายของท่านแม่ทัพให้สมดุล ฟื้นตัวได้เร็วขึ้น...ทุกอย่างก็เพื่อท่านแม่ทัพผู้เดียวเท่านั้น

“กินได้” คิ้วเรียวยาวเลิกขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาเข้มเต็มไปด้วยความสงสัย ขณะมือก็หยิบตะเกียบเขี่ยผักในจานด้วยความสนใจระคนสงสัย

“ทำไมจะกินมิได้ล่ะ ท่านรู้ไหมว่าข้าปรุงสุดฝีมือเลยนะ เพื่อบำรุงรักษาให้ท่านหายดีมีพละกำลังรวมถึงฟื้นฟูพลังปราณของท่านให้กลับเร็ว ๆ ด้วย” เก้าเทียนรุ่ยคลี่ยิ้มอย่างที่คิดว่าหวานที่สุด พลางส่งสายตาเปล่งประกายเต็มไปด้วยความคาดหวังยามที่มองท่านแม่ทัพด้วย

“ข้าก็เตรียมตัวมากินของพวกนี้กับท่านเช่นกัน” โชคดีที่เขาคุ้นชินกับรสชาติพวกนี้อยู่แล้ว ก็เลยมิมีปัญหา หากแต่เมื่อกินเสร็จก็จำเป็นต้องกินยาป้องกันไว้ก่อน มิเช่นนั้นก็คงจะต้องท้องร่วงวิ่งเข้าห้องน้ำหลายครั้งเป็นแน่

“มา...ข้าป้อนท่านแล้วกัน” เก้าเทียนรุ่ยทำเป็นมิรู้มิชี้ รีบหยิบตะเกียบมาคีบผัดผักยื่นไปชิดปากท่านแม่ทัพในทันที

“หรือท่านพี่มิไว้วางใจฝีมือการปรุงอาหารของข้า ถึงมิกล้ากิน” เก้าเทียนรุ่ยไถ่ถามน้ำเสียงแผ่วเบา พลางเสแสร้งทำใบหน้าอย่างที่คิดว่าหม่นหมองเศร้าและในดวงตาก็ฉายความผิดหวังเสียใจให้มากที่สุด

“เปล่า หากข้าคิดว่า กินแบบนี้คงจะมิอร่อย ในเมื่อเจ้าป้อนแล้ว ก็ควรที่จะ...”

“เฮ้ย!” จะมิให้เขาตกใจจนอ้าปากค้างพลางทำตาปริบ ๆ ได้อย่างไรกันล่ะ ก็ยังมิทันจะได้คิดว่าที่ท่านแม่ทัพกล่าวออกมานั้นหมายถึงสิ่งใด กายเล็กเพรียวก็ถูกจับไปนั่งบนตักกว้างที่มีแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวเสียแล้วนะสิ

“นั่นเช่นนี้อาซวงน่าจะป้อนข้าได้ถนัดกว่า”

ถนัดบ้าอะไรล่ะ! นั่งแบบนี้กว่าจะป้อนเสร็จ เขาได้เข็ดเมื่อยและถูกความชาเล่นงานเอาก่อนนะสิ

“ท่านปล่อย...ท่านแม่ทัพ!” เก้าเทียนรุ่ยได้แต่โมโหจนมิรู้ว่าจะทำอย่างไรดี ไหนจะแก้มนุ่มที่ถูกท่านแม่ทัพตัวร้ายหอมครั้งแล้วครั้งเล่า

“ท่าน!”

“อาซวงจำมิได้หรือ ข้าให้เรียกว่าอย่างไร”

“ขออภัยขอรับ...ท่านพี่ เป็นเพราะข้าเผอเรอไปหน่อย แต่นับจากนี้จะมิเป็นเช่นนั้นอีกแล้วขอรับ” เก้าเทียนรุ่ยกัดฟันกล่าวขณะตักอาหารบนโต๊ะมาป้อนท่านแม่ทัพ

“ผักที่ใช้ปรุงอาหารเหล่านี้ ล้วนเป็นข้าที่ปลูกเองทั้งหมดเลยนะขอรับ ตอนนี้ข้ายังทำแปลงปลูกผักไว้ในจวนท่านด้วย ให้ทหารของท่านมาช่วยรดน้ำพรวนดิน อา...ข้าทำเช่นนี้ท่านพี่มิโกรธเคืองกันใช่ไหมขอรับ” ปากก็ชวนเจรจาไป มือก็ต้องจัดการนำอาหารส่งเข้าปากท่านแม่ทัพมิให้ได้หยุดพัก อา...ช่างน่าสงสารนัก ปากที่เคยซีดตอนนี้เริ่มแดงจัดแล้วล่ะ ใบหน้าก็เช่นกัน เริ่มมีสีแดงแต่งแต้มแล้วล่ะ ถือว่าดียิ่ง 

“ท่านพี่ต้องทานอาหารที่ข้าปรุงมาให้หมดนะขอรับ ข้าจะได้มีกำลังปลูกเพิ่มอีกเยอะ ๆ ” เก้าเทียนรุ่ยคลี่ยิ้มหวานให้กับท่านแม่ทัพ

“นี่ข้ายังคิดเลยนะขอรับ จะปลูกผักเหล่านี้ให้เยอะหน่อย จะได้ให้ทหารของท่านพี่ได้กินด้วย ทุกคนจะได้มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง จะได้ป้องกันบ้านเมือง ป้องกันพวกข้าที่อยู่แนวหลังให้ได้กินอิ่มนอนหลับสบาย มิต้องกังวลกับโจรร้ายและเหล่าศัตรูที่จะมารุกราน...ต้มผักนี่ข้าปรุงอย่างสุดฝีมือเลย ท่านพี่รับอีกสักคำนะขอรับ” เก้าเทียนรุ่ยรีบถือโอกาสป้อนอาหารบนโต๊ะให้กับท่านแม่ทัพที่ตอนนี้ทั้งปากและใบหน้าแดงไปหมดแล้ว

ฮึ! ดี สมน้ำหน้า อยากจะแอบกินเต้าหู้ข้าดีนัก

“ปากท่าน...พี่แดงมากเลย คงจะเผ็ดมาก ถ้าเช่นนั้นดื่มน้ำซุปสักหน่อยนะขอรับ”

“ข้าว่า...มีวิธีการอื่นแก้เผ็ดได้ดีกว่านะ”

รอยยิ้มที่แต้มบนใบหน้าและสายตาคมเข้มเปล่งประกายของท่านแม่ทัพทำให้เก้าเทียนรุ่ยรู้สึกเหมือนกับว่าสิ่งที่กระทำลงไปนั้นจะพาตนเองไปสู่เรื่องร้ายและมันก็จริง เมื่อท่านแม่ทัพจับปลายคางเขาไว้มิให้เบือนหนี ก่อนจะจรดริมฝีปากที่ร้อนผ่าวลงมาบนหน้าผาก เรื่อยลงมาถึงแก้มนุ่มก่อนจะหยุดนิ่งอยู่บนริมฝีปาก

“เจ้าว่า...อย่างนี้คลายรสชาติเผ็ดร้อนได้ดีมากกว่าหรือไม่เล่าอาซวง”

ว่าแล้วท่านแม่ทัพก็บดคลึงขบกัดปากเขาอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก ที่ทำให้เขาได้ลิ้มรสฝาดเฝื่อนและเผ็ดร้อนหากก็แฝงไว้ด้วยความหวานละมุน จูบเม้มหนักสลับแผ่วเบา หยอกเย้าสลับดูดดื่มความหวาน

“เจ้าคิดอย่างที่ข้ากล่าวหรือไม่เล่า...อาซวง”

เก้าเทียนรุ่ยได้แต่กระอึกกระอัก มีโทสะขณะเดียวกันก็เขินอายอย่างบอกมิถูก “ข้าว่า...ท่านพี่รีบทานอาหารให้หมดดีกว่าขอรับ มินานคนที่ท่านรองแม่ทัพบอกไว้คงจะมาถึงกัน ถึงตอนนั้นแก้ตัวอย่างไรก็เห็นทีว่าคนพวกนั้นจะมิเชื่อนะขอรับ”

“นั่นสิ ฝีมือการทำอาหารของอาซวงก็ดียิ่ง ข้ายังมิอิ่มเลย หากตอนนี้มือไม้มันยังมิค่อยมีเรี่ยวแรงเลย มิรู้ว่าอาซวงจะยังใจดีป้อนข้าอยู่อีกหรือไม่”

แล้วเขามีทางเลือกไหมล่ะ...เก้าเทียนรุ่ยได้แต่กลอกตาไปมา

“เหตุใดท่านพี่ถึงได้คิดเช่นนั้นละขอรับ มีหรือที่ข้ามิยินดีป้อนท่าน จะดีใจมากกว่าที่ท่านชอบอาหารที่ข้าทำและยังจะกินจนหมดด้วย” เขายอมเปลืองเนื้อเปลืองอีกสักหน่อยก็ได้ แต่ก็จะคอยหาวิธีเอาคืนท่านแม่ทัพ เชื่อเถอะ...มันจะต้องมีสักวิธีสิน่า

“แต่...ท่านพี่ห้ามรังแกข้าเช่นเมื่อครู่อีกนะขอรับ”

“ทำไมล่ะ อาซวงมิชอบให้ข้าแตะต้อง รู้สึกมิดียามที่ข้า...จูบเหรอ” มิเพียงแค่กล่าวหากนิ้วยาวยังลากไล้บนแก้มนุ่มใสซับสีเลือดฝาด ยังจะมีใบหน้าที่คลอเคลียลำคอ สร้างความหวั่นไหวและสมองมิค่อยจะสั่งการด้วย