MasukShare
chapter 23
Tanggal publikasi:
2025-01-03 14:39:53“คุณชายเอ้อร์เอ๋อร์…” หากวาจาที่จะกล่าวหลังจากนั้นกลับหายไปเมื่อท่านรองแม่ทัพได้เห็นว่าเขานั่งอยู่บนตักของใคร
เขาได้แต่ยิ้มแหย ๆ แกมอับอายส่งไปให้ท่านรองแม่ทัพที่นอกจากความตกใจแล้วยังบ่งบอกถึงความดีใจ โล่งอกและคาดมิถึง ดูเหมือนในดวงตาคล้ายจะมีสีแดงและน้ำตาคลอเบ้าอยู่ด้วย
“ท่านแม่ทัพ! ตื่นแล้วหรือขอรับ...ท่านหลับไปนานเลยนะขอรับ”
“นั่นสิ”
ดูเหมือนว่าทั้งคู่มีเรื่องที่อยากจะสนทนากัน หากก็มิรู้ว่าจะเริ่มต้นเช่นไรดี “ท่านสองคนคงจะมีเรื่องให้สนทนาถามไถ่กัน ที่ข้ามิควรจะร่วมรับรู้ ถ้าเช่นนั้นข้าขอไปจัดการตนเองและจะรีบไปจัดการปรุงยาให้กับท่านแม่ทัพก่อนดีกว่านะขอรับ”
“เดี๋ยวสิอาซวง”
“อาซวง” รองแม่ทัพชิงชวนกล่าวเสียงเบาพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะมองเขาอย่างแปลกใจ
“อย่ามองข้าเช่นนั้น เป็นท่านแม่ทัพของท่านตัดสินใจเองเออเอง ข้ามิรู้มิเข้าใจอะไรด้วยทั้งนั้น...แล้วก็นะ ท่านปล่อยข้าได้แล้ว” เก้าเทียนรุ่ยรีบปลดแขนที่โอบรัดรอบกายออกไป แต่กลับถูกท่านแม่ทัพกลั่นแกล้งเอา นอกจากมิปล่อยแล้วยังจะรัดเขาแน่นกว่าเดิมแล้วยังจะวางคางบนไหล่ด้วย
“ท่าน...ท่านพี่”
สองแก้มร้อนผ่าวราวกับยื่นหน้าไปลนไฟเมื่อต้องกล่าวคำนี้โดยมีสายตาที่มิอยากจะเชื่อ คาดมิถึงและสนใจแฝงไว้ด้วยความสงสัยของรองแม่ทัพชิงชวนมองอยู่
“อยากรู้อะไร ท่านก็ถามไถ่กันเอง ส่วนท่านนะขอรับท่านพี่...จะปล่อยดี ๆ หรือจะต้องให้ข้าเคี่ยวยาหลากรสที่อร่อยจนลืมมิลงและแช่สมุนไพรที่กลิ่นติดทนนานดีละขอรับ”
“หากยาที่ว่า อาซวงเป็นคนป้อน...แช่สมุนไพรมีอาซวงแช่ด้วย”
“เอาไว้ท่านบาดเจ็บมาเมื่อไหร่ ข้าจะให้ท่านลิ้มลองยาที่ข้าปรุงสักเทียบสองเทียบ ดีไหมขอรับท่านรองแม่ทัพ!” เก้าเทียนรุ่ยกล่าวเมื่อเห็นรองแม่ทัพชิงชวนแอบเบือนหน้าที่มีรอยยิ้มและกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้
เป็นทหาร ถึงมิต้องสู้รบกับศัตรู หากก็ยังต้องคอยออกตรวจตราดูแลชาวบ้านและยังจะต้องฝึกซ้อมฝีมืออยู่เสมอ ย่อมมีสักวันสักครั้งที่รองแม่ทัพชิงชวนจะต้องบาดเจ็บกลับมา เมื่อนั้นแหละ...เขาจะจัดยาชุดใหญ่ให้เลย
“ข้าคงมิมีวาสนาเช่นนั้น”
“คงมิต้องให้เจ้ารักษาชิงชวนหรอก หน้าที่นี้มีผู้อื่นทำอยู่แล้ว”
เขาได้ยินเสียงหัวเราะของท่านแม่ทัพ ขณะที่รองแม่ทัพชิงชวนก็ออกอาการหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ที่ทำให้เขาสนใจและอยากพบหน้าผู้ที่ถูกกล่าวถึงเสียแล้วสิ
“มินานอาซวงจะได้เจอ”
“ส่งข่าวมา...ให้ไปรับที่ประตูเมือง”
“มาเอง...จะไปจะมาก็ตามแต่ใจ มิสนใจผู้ใดมิใช่หรือ”
“ครั้งนี้มาพร้อมกับคนพวกนั้น”
รองแม่ทัพชิงชวนมิทันจะกล่าวจบด้วยซ้ำ ท่านแม่ทัพก็หลุดเสียงเหมือนพยัคฆ์ร้องคำรามออกมา
“มิต้องบอกผู้ใด ข้าฟื้นแล้ว”
“แล้ว...”
“ก็มิต้องบอก เขารู้เองได้”
“ขอรับ”
“เจ้าก็เช่นกันนะอาซวง หากมิจำเป็น อย่าอยู่ห่างไกลจากข้า อย่าไว้วางใจผู้ใดนอกจากข้าและชิงชวน”
ดูเหมือนว่าเรื่องที่จะเกิดนับจากนี้และผู้ที่กำลังมามันมิค่อยจะดีสักเท่าไหร่นะ แต่หากเขาจะเป็นตัวก่อเรื่องสร้างปัญหาให้ เขาไปอยู่เงียบ ๆ ปลูกผักกับท่านแม่มิดีกว่าหรือไง
“หากกลัวว่าข้าจะสร้างปัญหา เช่นนั้นให้ข้าไปอยู่กับท่านแม่...”
“ชิงชวน”
“ข้าทราบแล้วขอรับ”
‘พวกท่าน...ได้โปรด ที่กล่าวกันออกมานะ ช่วยบอกกล่าวให้ข้าเข้าใจด้วยคนได้ไหม’
“มิใช่มิไว้ใจ หากบางครั้ง...การมิรู้ก็ปลอดภัยกว่ารู้นะ”
“ข้าจะช่วยเป็นหูเป็นตาขอรับ”
“ฝากดูแลด้วยนะชิงชวน อาซวงเป็นคนที่...ใสซื่อ ตามผู้ใดมิทันอยู่”
“หากท่านกลัวว่าข้าจะไปก่อเรื่องทำให้ผู้หนึ่งผู้ใดสงสัย ข้าจะหลบอยู่แต่ในห้องพักกับท่านแม่ก็ได้นะขอรับ” แม้ว่ามันคงจะน่าเบื่ออยู่นิดหน่อยก็ตาม
“อยู่กับข้าดีที่สุดแล้ว ข้าคุ้มครองอาซวงได้”
“หากท่านจำเป็นต้องปกปิดผู้อื่น ข้าก็ย่อมมีหน้าที่ของข้านะขอรับ”
“เรียกอี้หานกับซื่อเตามา”
“ขอรับ”
“ไปรับยามใด”
“ยามอู่[1] ขอรับ”
“ยังมีเวลา”
“ข้าจะไปเตรียมตัว” กล่าวจบรองแม่ทัพชิงชวนก็รีบเดินออกไปจากห้องโดยทิ้งให้เขามองตามด้วยความงุนงงและสงสัยอยู่มิคลาย
“พวกท่าน...”
“อย่างที่อาซวงกล่าวมานั่นแหละ การเจ็บป่วยครั้งนี้ของข้ามิได้เป็นเพราะฝึกฝนฝีมือหนักไปจนสุขภาพมิดี แต่จะต้องมีใครสักคนแอบทำร้ายข้า ส่วนผู้ที่มา...ข้าก็มิอาจล่วงรู้ได้ว่าหวังดีประสงค์ร้ายหรือเพียงแค่มาเยี่ยมเยือน แต่เราก็ควรป้องกันเอาไว้ก่อน อันตรายเกิดขึ้นได้เสมอ แม้ข้ามิอยากจะดึงอาซวงมาร่วมด้วย หากตอนนี้ก็มิทันแล้ว”
“ข้าเพียงแค่ทำหน้าที่ของข้าไปเท่านั้น ท่านมิต้องห่วง ข้าดูแลตนเองได้”
“เจ้านี่...ดื้อ”
อยากจะโต้เถียงออกไปว่ามิได้ดื้อ หากกล่าวความจริง ทว่าเรื่องที่รับรู้และการสนทนาของท่านแม่ทัพและรองแม่ทัพที่เขามิเข้าใจ แต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่า อีกมินานจวนแห่งนี้จะต้องมีแขกมาเยี่ยมเยือน ในเมื่อท่านแม่ทัพมิต้องการให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าฟื้นได้สติแล้ว เพื่อค้นหาผู้ที่อาจจะเป็นคนร้าย ตัวเขาในฐานะผู้คอยดูแลรักษาและปรุงยาให้ ก็ควรจะช่วยและทำหน้าที่ของตนให้เรียบร้อย
“ข้าจะไปจัดการเตรียมอาหารและยาสูตรพิเศษให้นะขอรับ หากท่านมิต้องการให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าฟื้นแล้ว ก็ควรจะต้องทำตัวให้เหมือนกับคนที่ยังเป็นผักด้วย” เก้าเทียนรุ่ยรีบปลดแขนที่โอบรัดรอบกายออกไป พร้อมกับลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ครั้งนี้ท่านแม่ทัพยอมปล่อยให้เขาออกไปจากห้องแต่โดยดี หากก็ยังฝากวาจาเอาไว้
“รีบไปรีบกลับ”
“ขอรับ” เรื่องอะไรล่ะ เขาจะทำทุกอย่างให้ช้าที่สุด จะเคี่ยวยาที่หลากหลายรสชาติจนท่านแม่ทัพจะต้องจดจำมิลืม จะเคี่ยวสมุนไพรกับผักต้มที่มีกลิ่นหอมอบอวล แม้จะอาบน้ำชำระล้างร่างกายไปถึงสามวัน ประพรมน้ำหอมดอกไม้ที่สตรีใช้จนหมดไปหลายขวดก็ยังมิอาจที่จะลบกลิ่นหอมนี้ได้
มิรู้ว่าเพราะดีใจจนเกินไปหรือเปล่า ทำให้เก้าเทียนรุ่ยที่มัวแต่คิดถึงสิ่งที่กำลังจะกระทำจนมิได้คิดเฉลียวใจเลยว่าตนเองถูกใครบางคนวางกับดักล่อลวงเอาไว้ รอยยิ้มจากทั้งปากและนัยน์ตาที่ติดตามแผ่นหลังร่างเพรียวบางไป เป็นคำตอบได้ดี
[1] เวลา 11.00-12.59 น.
Bab terbaru
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 124 - จบ
“แล้วเด็กสองคนนั้น” เสวียนลิ่วหลางเอ่ยถามเพราะหนานชวนส่งข่าวให้รู้บ้างแล้ว“ดูเป็นเด็กดีอยู่ขอรับ” นับตั้งแต่ที่เขาอยู่กับเสวียนลิ่วหลางมา มิเพียงแค่ร่างกายที่เปลี่ยนไป หากรับรู้ว่าภายในกายเริ่มมีพลังลมปราณมากพอที่จะสัมผัสได้ว่าใครมีวรยุทธ์และพอจะมองออกว่าผู้ใดมาดีหรือร้าย ทำให้มองออกว่าเด็กน้อยสองคนเป็นเด็กดีจริง ๆ จึงยินดีเป็นอย่างมากที่มารดามีคนดี ๆ มาคอยดูแล“แล้วท่านพี่ละขอรับ พบเจอเรื่องใดหรือไม่”หากเสวียนลิ่วหลางมิทันจะได้บอกกล่าวเรื่องที่ได้ไปตรวจสอบมา...มิได้มีสิ่งใดร้ายแรง ก็เป็นพวกมารปลายแถวกับเผ่าปีศาจที่มิชอบหน้ากันมาทะเลาะกัน แล้วกลุ่มจอมยุทธ์รุ่นใหม่เขาอยากแสดงว่าตนมีฝีมือเท่านั้น ก็มีบางคนเดินเข้ามา“มาทำไม” เสวียนลิ่วหลางเอ่ยเสียงเข้มดุ หากเด็กน้อยตรงหน้ากลับมิสนใจแล้วยังจะส่งยิ้มให้กับเก้าเทียนรุ่ยเพื่อยั่วโทสะยักษ์ใหญ่ตรงหน้าอีกด้วย“มิได้มาหาเจ้าเสียหน่อย มาหานั่น...” ปากเล็กสีแดงสดบุ้ยใบ้ไปทางเก้าเทียนรุ่ย “ต่างหากล่ะ...คิดถึงมากเลย”“ที่นี่เรือนข้า...ไปคิดถึงไกล ๆ หากมิอยากถูกจับโยนออกไป”“กล้ารึ...ข้าพี่ชายสองนะ เจ้ากล้าทำร้ายพี่ชายเมียเจ้ารึ”“ฮึ! พี่ชายที่นอก
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 123
“อึก...อ้ายฉี!” ชิงชวนร้องเรียกด้วยความเกรี้ยวกราดเพราะยังมิทันได้เตรียมกายรับอ้ายฉีก็แทรกแท่งใหญ่ร้อนเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วยังจะหัวเราะร่าพร้อมกับกลั่นแกล้งเขาด้วยการขยับกายออกแล้วเคลื่อนกลับเข้าไปใหม่จนสุด“ไอ้เจ้าบ้าอ้ายฉี!”“อา...ข้ามันคนบ้านี่น่า เขาว่าคนบ้าทำอะไรก็มิผิด” ว่าแล้วอ้ายฉีก็เร่งเคลื่อนกายจู่โจมเข้าในพื้นที่เร้นลับของชิงชวนอย่างหนักหน่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่า...จากนุ่มนวลกลับเป็นรุนแรงเมื่อถูกผนังอ่อนนุ่มบีบรัด“เจ้าว่า...ข้าจะบ้าได้มากกว่านี้ไหมอาชวน”“หยุดทำอย่างที่เจ้าคิดเลยนะอ้ายฉี” ชิงชวนห้ามปรามเมื่อพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดทำการสิ่งใด เขามิอยากเดินออกจากห้องพักอย่างอับอายเพราะถูกอีกฝ่ายจับกดจนเตียงพังอย่างเช่นโรงเตี้ยมที่ก่อนหน้าอ้ายฉีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยขณะกล่าวออกไป “ข้ายังมิได้คิดอะไรสักหน่อย”“ฮึ! เจ้าอย่าคิดว่าข้าจะมิล่วงรู้ ข้าอยู่กับเจ้ามานานเท่าใดแล้ว ยามนี้หากมิใช่เพราะคิดว่าเดินทางกันพอแล้วกับในยุทธภพมีเรื่องมากมายชวนปวดหัว คิดว่าเจ้ากับข้าจะคิดกลับไปหาท่านแม่ทัพ...นายท่านกับคุณชายหรือไงกัน”“ครั้งนี้ข้ายอมก็ได้” หากมิใช่เพราะจะทำให้ชิงชวนอับอาย แต่เขาสัมผัสได้ว
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 122
“ใบหน้าเมียข้ายามนี้ช่างงดงามเหลือเกิน เร่งอีกหน่อยสิท่านพี่ ข้าอยากได้ยินเสียงร้องของอาเหว่ย” จวินต้าเกอเอ่ยยามทอดสายตามองใบหน้าที่แสดงออกถึงความสุขสมยามถูกกระแทกด้วยความต้องการ“ได้สิน้องข้า” เฮยต้าเกอตอบรับ ผนังอ่อนนุ่มช่างบีบรัดเสียจนเขาถึงหายใจหอบแรงทำให้เขาขยับโยกกายด้วยความหนักหน่วงรุนแรงตามความต้องการที่มันเพิ่มมากขึ้น...และมากขึ้นจางเหว่ยสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนที่ไหลพุ่งเข้าสู่ร่างกายพร้อมกับเสียงครางของเฮยต้าเกอ ก่อนคลื่นความร้อนครั้งใหม่จะถาโถมเข้าหา“ข้าถูกพี่ใหญ่กลั่นแกล้ง แล้วยังจะต้องพาหมูป่ากลับมา ระหว่างทางก็ยังจะพลัดตกลงไปในแม่น้ำด้วย กว่าจะถึงบ้านก็เหนื่อยมิใช่น้อย เมียข้าช่วยปลอบโยนข้าหน่อยนะ” จวินต้าเกอเอ่ยขณะสองมือใหญ่ลูบคลำไปทั่วร่างกายพร้อมกับใช้แท่งใหญ่ยักษ์ของตนเองกดรุกล้ำเข้าไปในร่องทางด้านหลังของจางเหว่ยยามถูกผนังอบอุ่นห่อหุ้มและรัด ความต้องการของจวินต้าเกอก็เพิ่มมากขึ้น เขาขยับกายตัวราวกับพายุฝนที่กำลังกระหน่ำสาดซัดอย่างรุนแรง“หากเมียข้ายังจะทำสีหน้าเช่นนั้น...วันนี้เราคงจะมิได้ไปหานายท่านกับคุณชายเป็นแน่” เฮยต้าเกอกล่าวขณะวางมือลูบไล้บนอกเมียรัก“ข้า
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 121
“ท่าน...ท่านพี่” จางเหว่ยเอ่ยทักสองบุรุษที่เดินเข้ามาในบ้านเสียงแผ่วเบา ด้วยอย่างไรเขาก็ยังมิชินกับการเป็นฟูเหรินของบุรุษด้วยกัน แต่มิใช่เพราะเขาจำต้องผูกพันธสัญญาหรือมิเต็มใจอยู่กับกระทิงสองพี่น้องหรอกนะ แต่เพราะใจของเขาก็รู้สึกดีกับทั้งสองคนอยู่มิน้อย ยิ่งเมื่อผ่านพ้นค่ำคืนผูกพันธสัญญาไปแล้ว เฮยต้าเกอและจวินต้าเกอก็ดูแลเขาอย่างดี“มิสบายหรือเมียข้า” เฮยต้าเกอเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“ข้ามิได้เป็นอะไร หากแต่ท่านพี่กับท่านพี่จวิน เหตุใดถึงได้กลับมาเรือนเร็วเช่นนี้ ยังมิทันจะเที่ยงเลย ท่านมิสบาย...บาดเจ็บใช่หรือไม่” จางเหว่ยเอ่ยถามพลางมองดูว่าบุรุษตรงหน้ามีบาดแผลที่ส่วนใดของร่างกายบ้าง“มิได้เป็นเช่นนั้น วันนี้โชคดี ได้หมูป่าตัวใหญ่มา เลยคิดกันว่ารีบกลับบ้านจะดีกว่า หมูป่าตัวใหญ่เช่นนี้ถ้าได้นั่งล้อมวงกินกันหลาย ๆ คนคงจะดีมิใช่น้อย อาเหว่ยอยากพามันไปกินกับนายท่านกับคุณชายหรือไม่” เฮยต้าเกอกล่าวถึงเสวียนลิ่วหลางกับเก้าเทียนรุ่ย“แต่กว่าท่านพี่จะจับมันได้...มิง่ายเลยนะขอรับ” แม้จะดีใจที่กระทิงสองพี่น้องยังคิดถึงความรู้สึกของเขา“สัตว์มีอยู่เต็มป่า จะจับเมื่อไหร่ก็ได้ แต่นายที่ดีอย่างนายท่
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 120
“อ่า...รอค่ำคืนนี้ก่อนนะเมียรักของข้า รุ่งสางแล้วเราต้องเร่งทำเวลา” ยามนี้จวนแม่ทัพยังมีงานให้เขาทำอยู่ อีกทั้งยังบางคนที่มิอยากให้เขาออกไปใช้ชีวิตที่อื่นก็มาคอยอ้อนวอนขอร้อง“อื้อ...” เก้าเทียนรุ่ยรับคำก่อนจะยกตนเองขึ้นเพื่อตอบรับเจ้ายักษ์ใหญ่ที่ค่อย ๆ สอดดันเข้ามาในร่างก่อนจะถอนออกอย่างเชื่องช้า แล้วย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งจะลึกขึ้นเรื่อย ๆร่างเล็กบางไหวโยกตามแรงเคลื่อนไหว ผนังด้านในรับรู้สึกแท่งร้อนที่บุกรุกเข้ามาในกายครั้งแล้วครั้งเล่า บ้างก็เชื่องช้า บ้างก็รวดเร็ว“ท่านพี่”ใบหน้าแดงระเรื่อของเก้าเทียนรุ่ย ดวงตากลมใสที่ยามนี้ฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจนทำให้เสวียนลิ่วหลางยิ่งถาโถมแท่งร้อนบุกรุกเข้าไปในพื้นที่หวงห้ามด้วยความปรารถนาที่รุนแรง เสียงสะท้อนของร่างกายที่กระทบกันดังทั่วห้องเช่นเดียวกับเสียงหอบของสองคนที่ดำดิ่งกับความใกล้ชิดเสวียนลิ่วหลางพลิกกายบางให้ลงนอนคว่ำ ใบหน้าเก้าเทียนรุ่ยแนบกับหมอนหนุน แขนแกร่งสอดรัดเอวเล็กขณะกดสะโพกพาแท่งเหล็กร้อนให้ดำดิ่งสอดแทรกไปในช่องทางที่อ่อนนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนเสียงคำรามจะแผดดังขึ้นพร้อมกระแสความร้อนไหลพุ่งเข้าสู่
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 119
“เอาเป็นข้า...” เด็กน้อยเคลื่อนไหวกายเพียงเล็กน้อยแต่กลับรวดเร็วเสียจนแทบจะมองมิทัน เพียงแค่มิถึงหนึ่งจิบชาดูเหมือนว่าทุกคนที่ยังคงอ่อนแรงยกเว้นเสวียนลิ่วหลางก็ดีขึ้น“ข้าช่วยพวกเจ้าได้เพียงแค่นี้ ส่วนที่เหลือก็เป็นเรื่องของพวกเจ้าเองแล้ว”“เดี๋ยว!” เก้าเทียนรุ่ยร้องเรียกเด็กน้อยตรงหน้าที่หันกายจะจากไป“มีอะไรอีก ข้ามิได้คิดร้ายกับพวกเจ้านะ”“เปล่า ข้ามิได้คิดเช่นนั้น แต่...” เก้าเทียนรุ่ยขบเม้มปากเข้าหากัน มิรู้ว่ามันเป็นความรู้สึกของเขาเองหรือเปล่าที่รู้สึกคุ้นเคยกับเด็กน้อยตรงหน้าประมาณหนึ่ง จนมันอดที่จะคิดมิได้“หากเจ้ามิพูดอะไร ข้าจะไปแล้วนะ”“เจ้า...คุณเป็นหนึ่ง” เก้าเทียนรุ่ยเอ่ยเสียงแผ่วเบา“หือ...” คิ้วของเด็กน้อยเลิกขึ้น“ใช่หรือไม่”เด็กน้อยคลี่ยิ้ม ก่อนจะเอ่ยออกไปว่า “จะใช่หรือมิใช่ จะมีสิ่งใดแตกต่างไปล่ะ ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมิอาจย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้แล้ว เจ้านั่นแหละ...ได้โอกาสแล้วก็ใช้ชีวิตนับจากนี้ไปให้มีความสุขเถอะ” กล่าวจบเด็กน้อยที่มิบอกกล่าวให้ทุกคนรู้เป็นผู้ใดจากไปพร้อมกับร่างของเสวียนลิ่วหลางที่ทรุดล้มลงศีรษะแนบชิดกับลำคอเก้าเทียนรุ่ย“ท่านพี่!”“ท่านแม่ทัพ!”
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 10
ก็มิได้มีสิ่งใดให้น่าแปลกใจ ความรู้สึกแรกเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องนี้ หากก็ยังมีกลิ่นที่ทำให้เขาต้องรีบใช้สัมผัสที่มีหาที่มาของมัน หากมันก็เป็นเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าหนึ่งครั้งเท่านั้นก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายไปราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเขาเพียงแค่คิดมากไปเองมีอีกสิ่งที่เก้าเทียนรุ่ยสัมผัสได้หลังจากที
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 9
“ที่เจ้าทำอยู่ คงมิได้คิดจะบ่ายเบี่ยงมิยอมไปรักษานายของข้าหรอกนะ”ถามอย่างกับว่าเขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างนั้นแหละ ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง...เขากับท่านแม่อยากจะหนีไปตั้งแต่ได้เห็นประตูทางเข้าที่นี่แล้ว ตอนที่ถูกบังคับให้มาด้วย ก็คิดอยู่แล้วล่ะ ผู้ที่เก้าเทียนรุ่ยต้องมาดูแลและปรุงอาหารให้ จะต้องเป็นค
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 8
“ตื่นแล้วหรือเอ้อร์เออร์” “ขอรับ...” เก้าเทียนรุ่ยพยักหน้ารับ พลางยกสองมือชูขึ้นก่อนจะนำข้างหนึ่งมาปิดปากเอาไว้ แม้จะได้นอนหลับพักผ่อนที่น่าจะนานอยู่ หากเขาก็ยังคงรู้สึกอ่อนเพลียจนอยากที่จะนอนพักอีกสักหน่อย ทว่า...“ถึงที่หมายแล้วหรือขอรับท่านแม่” มิน่าจะใช่ เขายังรู้สึกเหมือนกับว่ารถม้าที่นั่งอยู
ปลูกรักฮูหยินแม่ทัพปีศาจ chapter 7
แต่ก็คงจะไม่มีอะไรให้แปลกใจแล้วล่ะ ก็อยู่ดี ๆ เขาเกิดรู้ว่าผักที่ปลูกไว้หลังเรือน ผลไม้ รวมถึงต้นไม้ใบหญ้าที่พบเห็นได้ทั่วไปสามารถนำมาปรุงตัวยาที่สามารถรักษาผู้คนให้หายได้ หากนั้นก็ยังมิเท่ากับความกล้าที่มิรู้ว่ามันมาจากที่ใด ไม่กลัวว่าจะถูกทำร้ายยามที่เอ่ยปากออกไปว่า สามารถรักษาผู้คนที่ป่วยไข้ให้ห
Anda juga akan menyukai
คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี107.5K Dibacaยั่ว
มังกรเล่นน้ำ198.4K Dibacaประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89111.9K Dibacaนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย69.3K Dibacaถึงเวลาต้องหย่ารัก
Nira26 Dibacaเฮียธง ไหนว่าจะเลิกเจ้าชู้!
ฟลัตเตอร์63 Dibacaชินอ๋องแกล้งบ้าและพระชายาแกล้งโง่
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์36 Dibacaทาสของหัวใจ |TOXIC |NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ56 Dibaca
