แผนลับ... ลวงรัก

เสียงเพลงอึกทึกในร้านอาหารกึ่งผับบีบให้ทุกบทสนทนาต้องกลายเป็นเสียงตะโกนหรือกระซิบชิดใบหู ในมุมลึกสุดของร้าน ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของส่วนสูง 186 เซนติเมตร นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยสภาพเหนื่อยล้าเต็มทนใบหน้าของเขาคมเข้มโดดเด่นราวกับลูกรักของสวรรค์ ไล่ตั้งแต่ดวงตาคมจัด จมูกโด่งเป็นสัน จนถึงริมฝีปากหยักได้รูปที่แสนเย้ายวน ความหล่อเหลาที่ทำให้ใครต่อใครต้องเหลียวหลัง แต่ยามนี้ความหล่อเล่านั้นกลับเหลือเพียงเปลือกนอก เพราะด้านในเต็มไปด้วยความอ่อนล้าณณณเหม่อมองแสงไฟหลากสีบนเพดาน พยายามประคองสติที่เริ่มปลิวหายไปตามฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กำลังสำแดงเดช จนเขาต้องสบถด่าในใจใครมันสั่งสอนให้ดื่มหนักทันทีหลังสอบเสร็จวะ คนไม่ได้นอนมาทั้งคืนอย่างกู เมาง่ายชิบหาย!คืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองจบหลักสูตรแพทย์ รุ่นของเขาถือเป็นตำนานของคณะในรอบยี่สิบปี เพราะไม่มีใครถูกรีไทร์หรือซิ่วออก ทุกคนเริ่มเดินพร้อมกันและจบลงที่เส้นชัยพร้อมกันอย่างสมบูรณ์แบบ“ไอ้นนท์ หมดแก้ว!” เสียงลากยาวของปัธนัย เพื่อนสนิทร่วมรุ่นดังขัดจังหวะความคิด พร้อมกับแก้วเหล้าที่ยื่นมาจ่อตรงหน้าดวงตาคมเหลือบมองแก้วนั้นด้วยความระอา “ไอ้เอก จะให้กูกรอกลงไปอ

บรรยากาศร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าคณะเภสัชศาสตร์เต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาปีห้าที่กำลังจะก้าวสู่ปีสุดท้าย ทุกคนต่างนั่งจับกลุ่มติวข้อสอบกันอย่างเคร่งเครียด บ่ายนี้เป็นการสอบวิชาสุดท้ายก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปฝึกงาน ลมเอื่อย ๆ พอช่วยลดไอร้อนจากแดดได้บ้าง แต่กลับไม่ช่วยให้สมองเบาขึ้นเลยสักนิดในบรรดากลุ่มนักศึกษาที่นั่งติวกันทั้งหมด มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่สะดุดตากว่าใคร โดยเฉพาะหญิงสาวเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลทองเปล่งประกาย ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากอวบอิ่ม แม้จะเป็นเพียงลูกเสี้ยว แต่เชื้อชาติยุโรปจากฝั่งพ่อที่ส่งต่อมาให้นั้นก็เด่นชัดพอจนใคร ๆ ต่างคิดว่าเธอเป็นลูกครึ่งคนถัดมาที่นั่งอยู่ข้างกัน มองครั้งแรกอาจจะไม่เหลียวหลัง แต่ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งราวกับนางแบบ รับกับใบหน้าโฉบเฉี่ยวสไตล์หมวยอินเตอร์ โหนกแก้มชัด ปากแดงรูปกระจับ ก็ทำให้เธอเป็นที่ต้องตาของหนุ่ม ๆ ไม่แพ้กันส่วนคนสุดท้ายในกลุ่มคือสาวสวยผมยาวริมฝีปากแดงสด เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามจนแทบไม่มีใครดูออกว่าเธอเป็นสาวประเภทสอง เพราะใบหน้านั้นสวยหวานราวนางเอกละคร ทั้งน้ำเสียงที่นุ่มนวลและบุคลิกที่เป๊ะตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เสียงเพลงจากผับดังทะลุออกมาจนถึงถนนด้านนอก คิวหน้าร้านยาวเหยียดไปจนเกือบถึงมุมตึก ผู้คนต่อแถวรอตรวจบัตรประชาชนและตรวจอาวุธก่อนเข้าไปด้านใน บรรยากาศครึกครื้นเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับความคึกคักของคนที่พร้อมจะปล่อยตัวให้สนุกไปกับคืนวันศุกร์แต่ในหมู่ฝูงชนที่แน่นขนัดนั้น สายตาหลายคู่กลับจับจ้องอยู่ที่กลุ่มสาวสวยสามคนเป็นพิเศษ โดยเฉพาะแผ่นหลังเนียนละเอียดของร่างบางในชุดสายเดี่ยวดำกับกางเกงยีนส์เอวต่ำ ที่สะกดทุกสายตาให้หันมองอย่างพร้อมเพรียงหญิงสาวที่ไม่ว่าจะยืนเฉย ๆ หรือเดินผ่านไปเฉียด ๆ ก็ทำให้ทั้งผู้ชายผู้หญิงเหลียวหลังได้แบบไม่ต้องพยายามชายหนุ่มหลายคนมองตามด้วยแววตาเยิ้ม ๆ ส่วนบรรดาผู้หญิงด้วยกันก็มองด้วยความอิจฉา ทั้งหน้าตาเอย หุ่นเอย ผิวเอย พวกเธอครบเครื่องแบบที่ไม่ต้องพูดอะไร หญิงสาวที่ได้เห็นก็รู้สึกว่าแพ้แล้ว“สวัสดีครับสาว ๆ คืนนี้มีเจ้ามือหรือยังเอ่ย”เสียงทักแบบเดิม ๆ จากผู้ชายที่ยืนแถวข้างกันดังขึ้นมา รอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยของเขาเรียกความเอือมระอาให้ลอยฟุ้งทันที“ไม่จำเป็นค่ะ พอดีมีตังค์” ศศิธรตอบกลับเสี

มือเรียวรีบคว้าแขนเขาลงจากเวทีแบบไม่คิดชีวิต ใบหน้าสวยแดงจัดด้วยความอับอาย เพราะสายตาหลายคู่ในผับจับจ้องมาที่พวกเขา บ้างยิ้มกรุ่มกริ่ม บ้างกระซิบกระซาบกันเบา ๆ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกัน คือทั้งคู่ดูเหมาะสมราวกับหลุดออกมาจากพระนางในซีรีส์จีนตรัสสาลากเขากลับมาที่โต๊ะอย่างไว พอถึงปุ๊บก็รีบปล่อยมือแล้วทรุดตัวลงนั่งแทบจะทันที หวังหลบสายตาเพื่อนร่วมโต๊ะที่กำลังจ้องมาแบบจะเผากันให้มอด“ต๊าย นังขิง แกไปแอบซ่อนพ่อเทพบุตรไว้ตอนไหนยะ” ณัฐวัชรโพล่งขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายวิบวับ จนณณณที่ถูกจับจ้องอยู่ถึงกับเลิกคิ้ว“นั่นสิ ถึงว่า ทำไมเมินอาจารย์เจมส์ได้หน้าตาเฉย เพราะมีของดี ของแรร์อยู่กับตัวนี่เอง” ศศิธรเสริมเสียงแซวอย่างรู้ทันดวงตาคมของณณณตวัดมองใบหน้าสวยข้างตัวก่อนจะหันไปทางศศิธร “อาจารย์เจมส์… เหรอ” น้ำเสียงเยียบเย็นดังขึ้นตรัสสาก็รีบหันขวับไปห้ามเพื่อนแทบไม่ทัน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีแบบไม่มีสัญญาณเตือน “พวกแกหยุดเลยนะ”แล้วทำไมฉันต้องกลัวเขาด้วยเนี่ย…ร่างเล็กสูดลมหายใจลึก แล้วพูดรวดเดียวจบแบบไม่ให้ใครแทรก “จำที่ฉันเคยเล่าไหม ว่ามีครอบคร

“ปล่อยฉันนะ”มือเล็กพยายามแงะมือที่จับแขนเธอไว้แน่น แต่ยิ่งดึง เขาก็ยิ่งบีบแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ “เจ็บนะ…” เธอร้องบอกเขาร่างสูงชะงักทันทีที่ได้ยิน เขาคลายแรงบีบลง… แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย“ไม่ดื้อกับพี่… ได้ไหม” เสียงทุ้มฟังดูเหนื่อยล้ายัยเด็กดื้อไม่รู้เลยว่าเขาผ่านอะไรมาตั้งแต่เช้า บินข้ามน้ำข้ามทวีปมาถึง นั่งก้นยังไม่ทันหายร้อนก็โดนโรงพยาบาลโทรตาม เสร็จจากเคสด่วนยังไม่ทันได้พักหายใจ ไอ้เพื่อนเวรสองตัวก็มาลากเข้าผับอีกแต่ครั้งนี้เขาจะไม่โกรธพวกมันสักครั้งไม่สิ... ไม่ใช่แค่ไม่โกรธ กลับต้องขอบคุณสองคนนั้น ที่ทำให้เขาได้มาเจอเธออีกครั้ง“ก็ปล่อยสิคะ…” น้ำเสียงของเธออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีน้ำตาลทองสบกับแววตาคมเข้มที่มองมาอย่างลึกซึ้ง… เหมือนพยายามค้นหาอะไรบางอย่างในใจเธอยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนตลบ เพราะถูกอุ้มขึ้นจากพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว “ว้าย! คุณนนท์! ปล่อย! ฉันยอมแล้ว จะเดินดี ๆ ก็ได้!”เธอรีบกระซิบเสียงเบา