LOGINนิยายเรื่องสั้นแนวอิโรติกพีเรียดจีนโบราณ *** เน้นฉากร่วมรักเป็นหลัก *** ความใกล้ชิดเกินควร ระยะหายใจรดกัน เพียงขยับอีกนิดก็จะเกินเส้นที่ไม่อาจย้อนกลับได้ ไม่เปิดช่องว่างให้หลบหนี แม้เพียงเสี้ยวลมหายใจยังถูกกักไว้ระหว่างระยะของทั้งสอง
View More"บัดซบเหตุใดข้าต้องมาคอยหาอาภรณ์ให้พวกนางด้วยเล่า" ดรุณีน้อยวัยสาวสะพรั่งนาม ชุนอัน สบถออกมายามอยู่เพียงลำพังทั้งยังลงไม้ลงมือบดขยี้อาภรณ์ระบายอารมณ์ขุ่นเคืองใจ
ชุนอันหนึ่งในลูกศิษย์หญิงของสำนักเมฆาเข้าร่วมเมื่อปีที่แล้ว นางมีฐานะต่ำต้อยทั้งยังเรียนรู้วรยุทธ์เชื่องช้าไม่พอซ้ำยังไม่ได้โดดเด่นในคนหมู่มากน้อยคนนักจะรู้จักหากไม่แล้วคงคิดว่านางเป็นเพียงสาวใช้ เดิมทีวันนี้เป็นงานชุมนุมฤดูกาลเชื้อเชิญทั้งสี่สำนักในยุทธภพมาร่วมแข่งขันวรยุทธ์หาศิษย์สุดยอดของแต่ละสำนักเป็นอันดับหนึ่ง เดิมทีนางสมควรนั่งอยู่สักแห่งชมการแข่งขันวรยุทธ์อย่างเบิกบานใจหากทว่านางแข็งแกร่งกว่าศิษย์น้องสักนิดคงไม่ต้องมาคอยรับใช้หาอาภรณ์ให้ผู้อื่นเช่นนี้ "เพ๊ย! เจ้าพวกเต่าโง่เง่าคอยดูเถอะมารดาจะทำให้พวกเจ้าเกรงกลัวต่อข้าให้จงได้" 'อ๊ะ อ้าา เหว่ยเออร์' นั่นเสียงใคร!! ชุนอันชะงักตกอกตกใจรีบยกมือปิดปากด้วยความเกรงกลัวขบคิดหากผู้ใดได้ยินเสียงนางเข้าไม่พ้นถูกทำโทษหรือถูกขับไล่ออกจากสำนักแน่โทษทานแอบฟันผู้อื่น 'อ้ะ ข้า ขะ...หายจะ-' 'ชู่ว์ อย่าเสียงดังไปลู่เสียน' เอ๊ะเหตุใดยังมีเสียงดังขึ้นอีกทั้งยังมิใส่เสียงพูดคุยกันเสียด้วย หากตั้งใจฟังดูแล้วนี่ไม่ใช่หนึ่งหญิงหนึ่งบุรุษกำลังลอบมีสัมพันธ์กันหรอกหรือตามหนังสือภาพที่นางแอบดูพวกเขากำลังทำเช่นนั้นกันหรือ ชุนอันก้าวเดินตามเสียงไปอย่างเชื่องช้าทุกย่างก้าวระมัดระวังทว่าเมื่อรู้ตัวอีกทีนางก็มาจุดตรงทีนี้เสียแล้วด้วยสัญชาตญาณของความอยากรู้อยากเห็น 'อื้ออ ท่านจางเหว่ย' 'ซี๊ดด เจ้าช่างร่านยิ่งนัก' ระ รองเจ้าสำนัก?? ชุนอันมองด้วยความตกตะลึงหาได้ตกตะลึงท่านรองเจ้าสำนักลักลอบมีสัมพันธ์กับลูกศิษย์ในงานชุมนุมหากแต่นางตกตะลึงท่อนเอ็นลำอวบนั้นเข้าไปข้างในได้อย่างไรกัน ตับ! ตับ! ตับ! 'อ่าา รูของเจ้าตอดข้าแรงยิ่งนัก' แม้ชุนอันจะมองเห็นเพียงแผ่นหลังขาวเนียนแน่น ทับเทียบเรือนร่างอรชรทว่าสายตากลับสอดส่องมองหายังจุดเชื่อมประสานเสียดสีกันเข้าออกตามแรงโถมกระแทกกลีบบุปผาถูกบดขยี้จนขึ้นสี 'อะ รองเจ้านัก อ๊ะ ข้า เสียว อ๊า!' สตรีนางนั้นเจ็บหรอกหรือไยท่านรองเจ้าสำนักช่างไม่รักหยกถนอมบุปผาเอาเสียเลย แต่ทว่าหากเจ็บไยถึงยังร้องซูดปากทั้งใบหน้ายังแดงก่ำเต็มไปด้วยหฤหรรษ์อีก 'อื้มมม ซี๊ดด' ชุนอันหลับตาลงพันนึกยามท่านรองเจ้าสำนักกระแทกจนสตรีนางนั่นสั่นสะท้าน นางเองก็ขนลุกซู่อย่างไม่ทราบสาเหตุ ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! 'อาา' จางเหว่ยกระแทกท่อนเอ็นลำอวบเข้าไปในร่องสวาทถี่รั่วจนพวกไข่กระทบกับก้นงามจนเกิดเสียงสนั่น "อูยย แรงอีก ข้าไม่ไหว อ้ะ แล้ว" อารมณ์สวาทของชายหนุ่มพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดยามกระแทกกลีบจนขมิบบีบรัดตอนท่อนลำจน ชุนอันมองภาพร่วมรักเบื้องหน้าด้วยหัวใจเต้นรั่วตื่นเต้นเพียงชั่วครู่หนึ่งท่านรองเจ้าสำนักท่อนเอ็นออกมากลีบสวาทของสตรีนางนั่นแบะออก ช่างดูเย้ายวนเสียจริง อ๊อก! อ๊อก! ที่แท้ท่านรองเจ้าสำนักถอดท่อนเอ็นลำอวบแล้วนำจ่อเข้าปากสตรีนางนั่นกลืนกินเข้าไป ปากนางจะไม่ฉีกเอาหรอกหรือ "อ๊าา" เสร็จสิ้นแล้วหรือ ชุนอินรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกายส่วนร่างอีกทั้งกลัวถูกจับได้จึงลุกลี้ลุกลนวิ่งจากไปทันทีอย่างเงียบ หารู้ไหมว่าคนมีวรยุทธ์สูงส่งรับรู้ได้ถึงบุคคลที่สามตั้งเสียนานแล้วห้าปีต่อมา...หลังปลีกตัวออกจากสำนักเมฆามาได้ ชุนอันตัดสินใจแน่วแน่เลือกลงจากภูเขาที่แห่งนั้น หลีกหนีภาพจำอดีตอันน่าปวดใจและลืมเลือนจางเหว่ยบุรุษเย็นชาไร้หัวใจหากแต่ทว่าชีวิตกลับไม่สงบเรียบง่ายอย่างที่คาดไว้ พอผ่านพ้นได้ไม่กี่เดือนนางก็ได้รับรู้ว่ามีสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วได้อาศัยอยู่ในท้องเสียแล้ว จากที่อาศัยอยู่หมู่บ้านเชิงเขาหวังหาสัตว์ป่าพืชป่ากินไปวันๆ ก็เพียงพอแล้วแต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรไปหมด ชุนอันได้ตั้งตนกลายเป็นมือปราบปีศาจในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้"จับได้แล้ว!!" น้ำเสียงใสดังก้องด้วยความดีใจ วันนี้นางเดินทางเข้าตลาดมายังโรงเตี๊ยมแห่งนี้ที่ว่าจ้างให้มาปราบปีศาจ โชคดีที่ตบะยังน้อยนิดจึงสามารถกำจัดได้อย่างง่ายได้มิเช่นนั้นแล้วเกรงว่าจะขายหน้าแม้นางจะไม่มีวรยุทธ์ไม่สูงส่งแต่หากเลือกรับเฉพาะปีศาจที่พึ่งบำเพ็ญตบะได้ไม่นานนางย่อมมีงานทำเรื่อยๆ"แม่นางช่างเก่งกาจสมคำร่ำลือ""ยกยอเกินไปแล้วหลงจู๊" นางยิ้มหัวเราะเป็นมารยาทก่อนจะแบมือยื่นไปข้างหน้า "ข้าคิด 5 ตำลึงเงิน""ฮ่าๆ ข้าไม่ลืมๆ พูดคำใดคำนั้น"ชั่วพริบตาเหมือนนางจะลืมบางอย่างไป"เจ้าเด็กแสบหายไปไหนอีกแล้ว" ชุนอันหมุนตัวหนึ่งรอบกวาดสา
เคล้งง!!!เสียงของแท่นฝนหมึกตกร่วงกระทบลงพื้นจนแตกกระจายเป็นวงกว้างผสมกับน้ำหมึกสีดำ เหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายต่างชะงักตัวแข็งทั้งยังหวาดกลัวกับอารมณ์ไม่คงที่ที่เปลี่ยนไปของท่านรองสำนักนับตั้งแต่กลับมาจากยุทธภพ ยามเมื่องานชุมนุมฤดูกาลที่ผ่านมา"พวกเจ้ากลับไปก่อนวันนี้อาจารย์ของพวกเจ้าเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก"เหนื่อยหรือ? ผู้ใดต่างก็ทราบว่ารองเจ้าสำนักเหน็ดเหนื่อยเพียงใดหรือแม้แต่ธาตุไฟเข้าแทรกจะดึงดันมาสอนให้จงได้"บัดซบนางไปอยู่ที่ใดกัน!!!"กลิ่นอายข่มฆ่าแผ่ซ่านทั่วบริเวณแทบกระอักเลือดออกมา ศิษย์ชายหญิงต่างทยอยออกจากห้องโถงทันที มีหรือจะมีผู้ใดอยู่ต่อช่างกล้าหาญเกินไปแล้ว"นางไปแล้วไยเจ้าจะยังต้องตามนางกลับมาอีก""คนผู้ใดอนุญาตให้นางไป...""คิดจะหนีจากข้า? แม้ตายศพก็ต้องฝังอยู่ข้างข้า แม้วิญญาณไปปรโลกหากแต่ข้ายังไม่ตายนางก็ไม่มีสิทธิ์ไปก่อน"ร่างบางหยุดชะงักโกรธจนตัวสั่นแม้จะเดินออกมาไกลแต่เป็นผู้มีวรยุทธ์ย่อมได้ยิน กู่ลี่กำมือแน่นอย่างเดือดดาลใจ ต้องเป็นนาง!! นางสุนัขจิ้งจอกชุนอันที่ทำรองเจ้าสำนักเป็นเช่นนี้แน่บุรุษผู้นี้...รองเจ้าสำนักจางเหว่ยเป็นของนาง ถึงเวลาแล้วที่จะต้องทวงคืนกลับมาเสี
ใบหน้าหล่อเหลากดจมูกสูดดมกลิ่นกายสาวอย่างคลั่งไคล้ ทั้งบดจูบทั้งดูดเลียกลีบบุปผาที่ฉ่ำอวบอูนเต็มไปด้วยน้ำหวานและน้ำรักของตนตักตวงเชยชิมไม่หยุด"อ๊ะ...อื้อออ!! อื้มมม.." เรือนร่างอรชรร้อนรุ่มบิดเร้าไปมาเสียวสะท้านจนนางต้องแอ่นสะโพกขึ้นทั้งยังกดใบหน้าเขาให้ฝังอยู่ใจกลางสาวอย่างมิอย่างหยุดยั้ง"อา...จารย์อื้มมม!! อ๊ะ...อื้ออออ"น้ำหวานไหลย้อนทะลักออกมาพร้อมกับน้ำรักทว่าไม่มีโอกาสได้หยดลงผ้าปูเตียงแม้แต่สักหยดแต่กลับถูกกอบโกยเข้าปากของชายหนุ่มจนหมดสิ้น"อื้ม!! ท่านอ๊ะ...ไม่ชอบข้า ไยต้องทำเช่นนี้อ๊าาาส์" ชุนอันร้องครางเสียวออกมาทั้งที่พยายามกัดปากกลั้นเสียงเอาไว้ไม่อยู่จางเหว่ยเงยใบหน้าขึ้นมามุมปากโค้งยกยิ้มขึ้นอย่างเชื่องช้า ยามมองนางแววตาดุจเปลวเพลิงที่กำลังจะลุกไหม้"ชอบไม่ชอบแล้วอย่างไร""เพียงแค่ข้าพึงพอใจก็พอแล้ว ศิษย์อย่างเจ้าจะปฏิเสธอาจารย์อย่างงั้นรึ" รอยยิ้มที่ฉายออกมาบนใบหน้าช่างแฝงเลิศนัยอย่างผู้ชนะฝ่ามือใหญ่จับแท่งหยกที่พองตัวขยายใหญ่อีกครั้งมาจ่อรูสวาทก่อนถ่ายเทน้ำหนักกดส่วนหัวเข้าไป ความรู้สึกแรกคือความบีบรัดแน่นดั่งเคย ยิ่งกดเข้าไปลึกเท่าไหร่ยิ่งคับแน่นจนต้องกัดฟัน "อ้าาา
ชุนอันตื่นตระหนกสะดุ้งตัวขึ้นเมื่อถูกรบกวนการนอนที่มากจนเกิด "อื้อ! อือ?" เหมือนปากของนางกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างอุดไว้จึงไม่สามารถส่งเสียงทำได้เพียงอู้อี้ในลำคอ จางเหว่ย? อึก! อึก!! "ตื่นแล้วหรือ มาทำหน้าที่ของเจ้าเสียสตรีร่าน" จางเหว่ยบีบกรามคางให้อ้าออกกว้างขึ้นจากเดิม เร่งความเร็วขึ้นกระแทกเข้าไปในโพรงปากอุ่นๆ ทั้งบนและล่างเขาล้วนชอบทั้งนั้นจึงเงยหน้าถอนหายใจคำรามอย่างพึงพอใจ "ชุนอัน...อ้าาา" อัก!! อัก!! อึก! "อื้อ อื้อ อึก!" "อ๊าาส์... จ๊วบ~ จ๊วบ~" แท่งหยกใหญ่ถูกถอดออกจากปาก จากนั้นไม่รีรอให้ว่างจางเหว่ยโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบดูดดื่มหิวกระหายจนบังเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ ชุนอันถูกรุกรานอีกครั้ง ยิ่งนางพยายามเม้มปากหลบหนีเขายิ่งถาโถมบดจูบแรงขึ้นแรงๆ "อ๊ะ! อื้ออออ!!!" นางยังไม่ทันได้หอบหายใจก็ถูกรังแกอีกแล้ว ฝ่าบีบใหญ่บีบเคล้นทรวงอกจนเนื้อล้นออกมายามเงื้อมมือคล้ายจะแตกคามือเขาอยู่รอมร่อ นางเจ็บทั้งปากทั้งหน้าอก! เห็นนางว่าเป็นสิ่งของที่ลงไม้ลงมืออย่างใดก็ได้งั้นรึ ชุนอันหมดความอดทน จ๊วบ.. จ๊วบบบ... "อื้อ!! ข้าเจ็บหยุดเสียที" ทันทีที่ปากเป็นอิสระนางจึงตะคอกใส่อาจารย์ด้
![ผัวแฝดกระแทกแรง [3P] + [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




