รวมเรื่องสั้นกลิ่นวสันต์เร้นรัก

รวมเรื่องสั้นกลิ่นวสันต์เร้นรัก

last updateLast Updated : 2026-07-08
By:  วอลจูOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
26Chapters
1.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นิยายเรื่องสั้นแนวอิโรติกพีเรียดจีนโบราณ *** เน้นฉากร่วมรักเป็นหลัก *** ความใกล้ชิดเกินควร ระยะหายใจรดกัน เพียงขยับอีกนิดก็จะเกินเส้นที่ไม่อาจย้อนกลับได้ ไม่เปิดช่องว่างให้หลบหนี แม้เพียงเสี้ยวลมหายใจยังถูกกักไว้ระหว่างระยะของทั้งสอง

View More

Chapter 1

มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๑ ท่านรองเจ้าสำนัก NC+++

ZOEYS POV

Ich hatte mich entschieden. Heute wollte ich es tun.

Ich drückte mein Notizbuch an meine Brust und unterdrückte die Angst, die in meinem Magen aufstieg. Wir haben nur noch wenige Wochen bis zu unseren Prüfungen, danach beginnen wir mit den Vorbereitungen für unseren Abschluss. Als einziger Sohn und Erbe des Alpha würde Julian Sawyer die prestigeträchtige All Alpha Academy besuchen, um sich auf seine zukünftige Rolle als Alpha vorzubereiten.

Das war meine letzte Chance. Nach meinem Abschluss werde ich ihn vielleicht nie wieder sehen. Ich musste das jetzt tun.

Ich hielt meinen Kopf gesenkt, während ich durch den überfüllten Flur ging, und achtete darauf, niemandem in die Augen zu sehen. Cassidy Davis hatte mir gestern bereits ein Bein gestellt und mir dabei die Brille zerbrochen. Heute weigerte ich mich, ihr die Genugtuung zu geben, mich erneut fallen zu sehen.

Sie hasste mich. Das haben alle getan. Weil ich wolflos war. Im goldenen Alter von achtzehn hatte ich mich immer noch nicht verändert. Mit sechzehn bekam jeder in der Schule seinen Wolf und begann mit der Umstellung. Alle außer mir, und das machte mich zum Lieblingsziel der Schule. 

Ich atmete tief aus und versuchte, all diese Gedanken in meinem Hinterkopf zu verdrängen. Heute hatte ich größere und bessere Dinge, auf die ich mich konzentrieren konnte. Mein Herz machte einen Sprung und mein Puls raste, als ich die Cafeteria betrat, und meine Augen fanden ihn sofort – Julian Sawyer, den Goldjungen der Schule.  

Alles an ihm war perfekt, von seinem zerzausten, dunkelblonden Haar bis zu seinen scharfen blauen Augen und seiner großen, athletischen Figur. Außerdem hatte er ein Lächeln, das jedem Mädchen weiche Knie bereitete. 

Die Art von Lächeln, die jedes Mal, wenn ich es sehe oder an ihn denke, etwas zwischen meinen Beinen zum Pochen bringt. Sogar einigen Lehrerinnen in der Schule fiel es schwer, wegzuschauen.

„Autsch!...“

Plötzlich stieß jemand von hinten gegen mich, sodass ich nach vorne stolperte und beinahe meinen Zettel fallen ließ.

„Du versperrst mir den Weg, du verdammter Spinner“, höhnte Jon Kent, der Unruhestifter der Schule, und starrte mich an, als wäre ich ein Freak. „Und warum bist du so lächelnd?“

„Nichts“, ich verdrehte die Augen.

Er sah mich mit einer Mischung aus Enttäuschung und Abscheu an, bevor er spottete und wegging, um einen Tisch zu holen.

„Arschloch“, sagte ich mit zusammengebissenen Zähnen, als er ging, und wünschte, ich könnte es laut sagen, weil ich wusste, dass er das mit Absicht tat. Aber wenn ich es täte, würde ich wahrscheinlich in einem Schauer aus Milch und Tomatensauce gebadet werden. Also habe ich einfach so getan, als wäre es nie passiert. 

Vermeiden Sie Ärger um jeden Preis. Das war meine ungeschriebene Regel, um zu überleben, solange ich noch in dieser Schule war. Aber die Ironie der Sache war, dass mich immer Ärger traf, egal wie sehr ich versuchte, ihn zu vermeiden.

Mit einem Seufzen ließ ich die Luft ab, rückte meine Brille zurecht und richtete meine Aufmerksamkeit wieder auf Julian. Mein Herz hämmerte wie verrückt in meiner Brust und ließ mich darüber nachdenken, was ich tun würde.

Meine Finger schlossen sich um den gefalteten Zettel in meiner Hand. Ich hatte letzte Nacht Stunden damit verbracht, es zu basteln und mein ganzes Herz und meine Seele hineingesteckt. Wenn ich Julian Sawyer jetzt nicht meine Gefühle gestehe, bekomme ich vielleicht nie wieder die Chance dazu.

Mit langsamen, mutigen Schritten ging ich zu seinem Tisch. Gelächter, gepaart mit nervigen Gesichtern und Stimmen, erfüllte den Raum, aber in meinem Kopf war überall Stille. Es waren nur ich und Julian.

Cassidy schien die Erste zu sein, die mein Kommen bemerkte. Die blonde Schönheit saß ganz nah bei Julian wie ein Parasit, ließ ihm keine Luft zum Atmen und ihre Sirenenaugen huschten umher wie ein Adler.

Sie sind jetzt schon eine ganze Weile zusammen. Aber ich weiß, dass Julian sie nicht ganz liebt, obwohl sie das hübscheste Mädchen der Schule war. Ich kann es in seinen Augen sehen, wann immer sie zusammen sind. Er benutzte sie nur, um sich die Zeit zu vertreiben.

„Hallo zusammen, seht mal, wer es ist“, sagte sie laut und zog damit die Aufmerksamkeit aller auf sich. „Das ist der Schulfreak!“

Danach folgte Gelächter und ich wurde vor Verlegenheit blass. Meine Kehle fühlte sich trocken an und mein Körper war schwer, aber ich zwang mich, weiterzumachen, wozu ich gekommen war.

„Julian“, sagte ich mit einer Stimme, die kaum mehr als ein Flüstern war.

Julian drehte sich zu mir um und seine blauen Augen musterten mich kritisch. "Was willst du?" fragte er mit einem Anflug von Gleichgültigkeit.

Ich schluckte schwer und reichte ihm mit zitternden Händen den Zettel. „Ich…ich mag dich, Julian.“ Diese Worte waren wie ein Bleigewicht, das aus meiner Kehle geschleudert wurde. Es kostete mich alles, aber ich war froh, dass ich es endlich sagen konnte.

Die darauf folgende Stille war ohrenbetäubend. Dann lachte er zu meiner größten Überraschung. Ein grausames, spöttisches Lachen, das Schmerzen wie ein Schwert durch meine Brust jagte und mein Herz spaltete.

Cassidy folgte ihrem Beispiel, brach in ein lauteres Gelächter aus, das wie das Gackern einer bösen Hexe klang, und riss mir den Zettel aus der Hand. 

Sie stand in ihrem sehr kurzen Rock, der als Gürtel hätte gelten können, auf dem Tisch. Von meinem Standpunkt aus konnte ich buchstäblich ihre Unterwäsche sehen.

Sie öffnete den Zettel, räusperte sich, las meine Worte laut vor und machte sich darüber lustig. Julian machte sich nicht einmal die Mühe, sie aufzuhalten. Stattdessen sah er sie erwartungsvoll an wie ein aufgeregter Zuschauer.

„Lieber Julian, ich mag dich seit dem ersten Tag, an dem ich dich gesehen habe. Ich denke jeden Tag meines Lebens an dich. Du bist cool und gutaussehend und ordentlich und … ähm, ich kann das nicht weiterlesen“, brachte sie angewidert hervor, zerknüllte den Zettel und warf ihn weg.

Die gesamte Cafeteria brach in so lautes Gelächter aus, dass man es sogar von außerhalb der Schule hören konnte. Einige der Schüler schlugen sogar mit ihren Tabletts und Löffeln auf den Tisch und riefen Julians Namen.

Ich spürte, wie mein Gesicht brannte. Ich senkte meinen Blick, um ihren Blicken auszuweichen.

„Du magst mich?“, sagte Julian mit einem Grinsen, als ich ihn ansah, mich auf seinem Platz zurücklehnte und das anscheinend genauso sehr genoss wie alle anderen. „Das ist urkomisch…“

„Julian ich…“

„Nenn meinen Namen nicht noch einmal“, blaffte er, seine Stimme war voller Verachtung und Abscheu. „Hörst du überhaupt auf dich selbst? Was hat dir den Mut gegeben, auf mich zuzugehen und den ganzen Mist auszuschütten? Hast du dich jemals im Spiegel angeschaut? Du siehst aus wie eine ertrunkene Kanalratte.“

Er kicherte, schüttelte den Kopf und die gesamte Cafeteria brach erneut in Gelächter aus. „Selbst in meinem nächsten Leben kann ich nie mit jemandem wie dir zusammen sein, also tu dir selbst einen Gefallen und bleib mir aus den Augen.“

Seine Worte waren wie ein Dolch, der tief in eine Seele getrieben wurde. Scharfe Krallen kratzen an meiner Haut. Es hat mich bis zur Unkenntlichkeit verletzt, geschlagen und vernarbt. Tränen brannten in meinen Augen, aber ich weigerte mich, sie fallen zu lassen. Fühlte sich Ablehnung so an?

So sehr ich mir das auch vorgestellt habe, ich habe nie daran gedacht, dass dies ein mögliches Ergebnis wäre. Ich hatte gehofft, er würde mich in Betracht ziehen oder sich zumindest dafür entscheiden, dass wir Freunde werden, wenn er mich nicht auch mögen würde. Damit kann ich leben und trotzdem mein Bestes geben, um ihn für mich zu gewinnen. 

Er hat mich vor der ganzen Schule einfach so abgewiesen … Das war der schlimmste Tag meines Lebens. Ich wünschte, der Boden würde einfach aufplatzen und mich verschlucken, um dem Ganzen ein Ende zu machen.

„Wenn du deinen Wolf hättest und aufhörst, wie eine Ratte auszusehen, würden dich vielleicht manche tatsächlich mögen“, fügte Cassidy hinzu.

Mehr Gelächter. Mehr Schmerzen.

Ich konnte es nicht mehr ertragen. Ich presste die Hände auf den Mund, um mein Schluchzen zu unterdrücken, drehte mich um und rannte zum Ausgang.

„Ja, lauf weg wie die erbärmliche Ratte, die du bist“, gackerte Cassidy hinter mir, seine Stimme klang, als würden Fingernägel über eine Tafel kratzen.

Ihr Gelächter folgte mir, als ich die Cafeteria verließ, und verfolgte mich wie ein Albtraum, aus dem ich nie wieder aufwachen würde.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
26 Chapters
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๑ ท่านรองเจ้าสำนัก NC+++
"บัดซบเหตุใดข้าต้องมาคอยหาอาภรณ์ให้พวกนางด้วยเล่า" ดรุณีน้อยวัยสาวสะพรั่งนาม ชุนอัน สบถออกมายามอยู่เพียงลำพังทั้งยังลงไม้ลงมือบดขยี้อาภรณ์ระบายอารมณ์ขุ่นเคืองใจชุนอันหนึ่งในลูกศิษย์หญิงของสำนักเมฆาเข้าร่วมเมื่อปีที่แล้ว นางมีฐานะต่ำต้อยทั้งยังเรียนรู้วรยุทธ์เชื่องช้าไม่พอซ้ำยังไม่ได้โดดเด่นในคนหมู่มากน้อยคนนักจะรู้จักหากไม่แล้วคงคิดว่านางเป็นเพียงสาวใช้เดิมทีวันนี้เป็นงานชุมนุมฤดูกาลเชื้อเชิญทั้งสี่สำนักในยุทธภพมาร่วมแข่งขันวรยุทธ์หาศิษย์สุดยอดของแต่ละสำนักเป็นอันดับหนึ่ง เดิมทีนางสมควรนั่งอยู่สักแห่งชมการแข่งขันวรยุทธ์อย่างเบิกบานใจหากทว่านางแข็งแกร่งกว่าศิษย์น้องสักนิดคงไม่ต้องมาคอยรับใช้หาอาภรณ์ให้ผู้อื่นเช่นนี้"เพ๊ย! เจ้าพวกเต่าโง่เง่าคอยดูเถอะมารดาจะทำให้พวกเจ้าเกรงกลัวต่อข้าให้จงได้"'อ๊ะ อ้าา เหว่ยเออร์'นั่นเสียงใคร!! ชุนอันชะงักตกอกตกใจรีบยกมือปิดปากด้วยความเกรงกลัวขบคิดหากผู้ใดได้ยินเสียงนางเข้าไม่พ้นถูกทำโทษหรือถูกขับไล่ออกจากสำนักแน่โทษทานแอบฟันผู้อื่น'อ้ะ ข้า ขะ...หายจะ-''ชู่ว์ อย่าเสียงดังไปลู่เสียน'เอ๊ะเหตุใดยังมีเสียงดังขึ้นอีกทั้งยังมิใส่เสียงพูดคุยกันเสียด้วย ห
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๒ สั่งสอนศิษย์ NC+++ 50%
ชุนอันนั่งมือท้าวค้างจิตใจล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อยามขบคิดถึงท่วงท่าของรองเจ้าสำนักนักที่ช่างเร่าร้อนเกินทนกับสตรีผู้นั้น แท่นเอ็นนั้นช่างใหญ่หากว่ามันเข้ามาอยู่ในตัว....ไม่ได้ๆ ครั้นได้สตินางเบิกตากว้างส่ายหน้าไปมา"เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ" ดรุณีน้อยพึมพำเสียงเบาพลางยกมือข้างหนึ่งโขกศีรษะตัวเองซ้ำราวกับทำโทษที่คิดไม่ได้กลับอาจารย์ที่เคารพนับถือ"นางเป็นบ้าไปแล้ว" ศิษย์น้องร่วมสำนักต่างมองชุนอันเป็นตาเดียวเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังทำร้ายร่างกายตนเอง"เจ้าใช้งานนางหนักไปหรือกู่ลี่"หญิงสาวนามกู่ลี่ศิษย์น้องร่วมสำนักถลึงตาใส่บุคคลที่กล่าวหาว่าร้าย นางเพิ่งเข้าร่วมสำนักไม่ถึงปีทว่าวรยุทธ์สูงส่งกว่าศิษย์ทั้งหลายอีกทั้งชุนอันนางยิ่งไม่ชอบหน้ายิ่งนัก!! "ข้ามิผิด เป็นนางที่อ่อนด้อยเกินไป"หากกู่ไม่ชมชอบผู้ใดแล้วอย่าหวังว่าจะได้รับความปรารถนาดีจากนาง!!!ยามอู่ (เวลา 11.00-12.59)"ชุนอันอย่าได้ชักช้า"เจ้าของชื่อหอบหายใจเหนื่อยหอบจากวิ่งจนตาเหลือกหยดเหงื่อไลตามกรอบใบหน้า ให้ตายเถอะ! เจ้าขายาวก็อย่าวิ่งให้มันเร็วนัก ชุนอันสบถด่าหญิงสาวศิษย์ร่วมสำนักรุ่นราวคราวเดียวที่วิ่งนำไ
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๓ อ้อนวอนข้า | NC+++
"อ๊าาาส์!!" จางเหว่ยซูดปากครางจับรั้งศีรษะหญิงสาวศิษย์เอกกระอักแท่งหยกปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปชุนอันดวงตาเบิกโพลงแทบขาดใจ แท่งหยกอันใหญ่กระแทกเข้ามาจนสุดทั้งยังลึกจนถึงลำคอ "อึก! อึก!!""แบบนั้นกลืนมันลงไปให้หมด" จางเหว่ยโน้มตัวกระซิบน้ำเสียงแหบพร่าข้างใบหู"....." สีหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยรสชาติที่เค็มปะแล่มทั้งยังกลิ่นบุรุษเพศคละคลุ้งเต็มปาก แต่หากอาจารย์สั่งนางก็จะเต็มใจทำ!!"อย่างให้เหลือสักหยด..." ปลายลิ้นกวาดเลียทั่วขอบปากอย่างเย้ายวนเห็นอย่างนี้จางเหว่ยจึงใช้นิ้วมือแตะน้ำสีขาวที่ไหลอยู่คางแย้งกลับเข้าไปในปากพร้อมสอดนิ้ว"หึ" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเค้นเสียงในลำคอ "เจ้าช่างร่านยิ่งกว่านางในหอคณิกา"ในค่ำคืนที่ดึกดื่นมืดมนมีเพียงแค่แสงตะเกียงจุดสว่างไสวริบหรี่เรือนร่านอรชรจึงดูดียั่วเพศตรงข้ามได้ดีดรุณีน้อยวัยบานสะพรั่งมีผิวขาวดุจหิมะเนียนนุ่มทั้งดอกบัวคู่ใหญ่โตมียอดปทุมทันสีสวยตั้งตรงเด่นตระหง่านรอคอยให้เชิญชิม"หัวนมสวยยิ่งนัก ข้าอยากจะรู้ว่ารสชาติจะดีด้วยหรือไหม""อื้อ~" แรงจากฝ่ามือใหญ่ดันตัวให้นางลุกขึ้น หน้าอกเนื้อนุ่มกระเพื่อมสั่นไหวตามแรงมือโอกาสให้จางเหว่ยตวัดปลายลิ้นชิมดูดข้
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๔ กลัวงู
ชุนอันตื่นนอนก็ปลายยามเหม่าแล้ว (05.00-06.59) ร่างทั้งร่างปวดระบมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ถึงแบบนั้นก็หอบเอาสังขารเร่งรีบออกมาจากเรือนนอนของรองเจ้าสำนักมิให้ถูกจับได้ระหว่างเดินลัดเลาะไปยังเรือนนอนตนพลันมีเสียงดังขึ้นจนนางสะดุ้ง "เดี๋ยว!! เจ้าไปไหนมา รู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนท่านอาจารย์ลงกลอนประตู"หากถูกจับได้จะเป็นอย่างไรต่อ นางจะถูกขับไล่ออกจากสำนักไร้ที่ซุกหัวนอนหรือไม่ ชุนอันพ่นลมหายใจผ่อนคลายที่ไม่ใช่เรื่องที่คาดไว้ "ขะ..ข้าไปโรงซักล้างแต่เช้าตรู่ เมื่ออาจารย์ลงกรอกห้องงั้นรึ"ศิษย์หญิงร่วมสำนักจากที่มองด้วยท่าทีจับผิดตอนนี้จึงมองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เป็นเรื่องปกติที่หญิงสาวจะไปโรงซักล้างแต่เช้าตรู่จึงพยักหน้าตอบไปส่งๆ"เดี๋ยวก่อน!!"ชุนอัน ".....""กู่ลี่นางฝากข้ามาบอกเจ้าให้ไปหาบัดเดี๋ยวนี้""อืม""อย่าได้ชักช้า!!""นี่ชุนอันหากเจ้าคิดอยากลงเขาไปท่องเที่ยวยุทธภพจะต้องตามติดข้าคอยทำตัวเป็นบ่าวรับใช้เข้าใจหรือไม่" กู่ลี่จัดการแต่งกายสวมใส่อาภรณ์พะรุงพะรังหวังจะหว่านเสน่ห์ความยั่วยวนให้เข้าตารองสำนักหนักหนุ่มผู้หล่อเหล่าชุนอันเหม่อมองขาสองข้างของตนแกว่งไปมาอย่างน่าเบื่อหน่าย นางเหนื่อย น
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๕ แข็งสู้มือ NC+++
"อื้อออ....." ชุนอันส่งเสียงร้องบิดตัวเกียจคร้านไปมาบนเตียง ความเจ็บปวดความปวดเหมือนที่เคยมีพลันหายไปในพริบตา ได้อย่างไร!!? นางชะงักตัวเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างรวดเร็ว"หากตื่นแล้วก็ลุกซะ!! อย่าทำตัวอ่อนแอให้ผู้อื่นเดือดร้อน" เสียงสูงแหลมปรี๊ดดังขึ้นแววมาแต่ไกลจนแสบแก้วหูไม่ต้องสงสัยให้มากความนั่นคือกู่ลี่"กู่ลี่!!!""จิ๊!! ข้าไม่ใช่หาแล้วจะเป็นผู้ใดอีก" กู่ลี่กระแทกเสียงใส่อย่าน่ารำคาญหมุนตัวเดินลิ่วๆ เตรียมจากไปแล้วเมื่อพลบค่ำในป่าเล่าข้าฝันไปอย่างงั้นรึ?"ดะ...เดี๋ยวก่อนกู่ลี่ตอนนี้ยามใดแล้ว""ยามซวี""แล้วข้ามาอยู่นี้ได้อย่างไรไม่ใช่ว่า....""ท่านรองเจ้าสำนักพบเจ้ากลิ้งตกเขาระหว่างทางจึงนำกลับมา""!!!!!" ไม่ใช่ข้าโดนงูกัดแล้วจากนั้นก็ร่วมรักกับเขาหรอกรึชุนอันใช้มือโขกศีรษะตัวมาหนึ่งสองทีท่าทางครุ่นคิด ท่านอาจารย์โกหก! ใบหน้าคนงามพลันเห่อร้อนขึ้นมาเสียดื้อๆ ท่วงท่าถ้อยคำหว่านล้อมนางยังคงจำได้"เลอะเลือน!! อย่าทำตัวให้ลำบากผู้อื่นให้มาก" นางพูดจบก็เดิบฉับๆ ออกจากห้องไปไม่เหลียวมอง เหอะ หากอาจารย์ไม่เว้าวอนเกลี่ยนกล่อมให้ดูแลนางที่ตกเขามีหรือที่คนอย่างกู่ลี่จะยอมลดตัวไปดูแลผู้ใด ทว่าช
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๖ แอบดูผู้อื่นไม่ใช่เรื่องดี NC+++
"เจ้ามันนางสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!!!!" กู่ลี่เปล่งเสียงพูดลอดไรฟันออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว มือเล็กกำจิกเข้าหากันอย่างฉุนเฉียว "อ่าาาา....อาาา"อัก! อัก! อักดวงตาเมล็ดชิ่งฉายแววความเดือดดาลออกมาอย่างปิดไม่มิด กู่ลี่แอบลอบมองช่องเล็กที่ปิดไม่สนิทของบานประตูเห็นชายที่คนหมายปองถูกปรนเปรอจนสุขล้นด้วยชุนอันก็นึกแค้นในใจหากนางไม่ตามขึ้นมาก็คงไม่มีวันรู้ว่าชุนอันเสแสร้งทำตัวยั่วยวนอาจารย์มาเพียงใด"อ๊าาาาาาส์...!!!"ยามนางแอบมองใต้ร่มผ้าว่าใหญ่โตแล้วทว่าตอนนี้แท่งหยกนั้นขยายตัวเต็มที่ทั้งยังใหญ่เกินกว่าที่คาดไว้เจ้าแท่งอวบนั้นควรมาอยู่ในรู้ของนาง!!!"อาาา..." กู่ลี่ส่งเสียงร้องออกมาแผ่วเบาเผลออารมณ์ไปกับการร่วมรักตรงหน้า เพียงแค่จินตนาการว่ามันเข้ามาในตัวคงจะดีมากทีเดียว"แม่นางแอบดูผู้อื่นมิใช่เรื่องที่ดี...." "!!!!!!"ชายหนุ่มวัยกลางคนหรือเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เดินตรวจตราความเรียบร้อยเป็นปกติ แต่ทว่าสิ่งที่ไม่ปกติเสียงร้องแผ่วเบาและสตรีตัวเล็กร่างบางผิวขาวตรงหน้าที่ยกมือบีบเต้นดอกบัวคู่โตของตนกู่ลี่ชะงักตัวรีบดันมือผลักประตูปิดอย่างเบาจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง "เจ้ามีอะไร!!!!
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๗ เจ้าต้องการสิ่งใด NC+++
"จางเหว่ย...ชุนอันต้องการท่านเหลือเกิน" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ลงมือถอดอาภรณ์ที่เกะกะออกให้พ้นตาจากนั้นจึงลงมือถอดของตนเองขว้างทิ้งไม่ไยดี ร่างกายอรชรเปลือยเปล่ากลิ่นกายหอมยั่วยวนลอยโชยแตะจมูกจางเหว่ยผลักนางให้นอนลงราบลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อม รั้งแยกสองทั้งสองออกห่างกันแล้วยกขึ้นพลาดเอวเหลือสะโพกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามไว้"อื้อ อ๊ะ!" ชุนอันผวาเฮือกจนตัวสั่นเมื่อถูกใบหน้าหล่อเหลาก้มลงซุกบุปผางามทั้งยังดูดเลียขบเม้มเมล็ดติ่งเสียวอย่างหยอกล้อเอาแต่ใจ"อ๊ะ อ๊ะ"หยาดน้ำหวานไหลซึมออกมาให้เชยชิมจนเหลือล้นเปียกชื้น หากเขายังคงกวาดเลียแย้งลิ้นเข้ารูเชยชิมอยู่แบบนี้นางคงเสร็จสมเป็นแน่..."ชุนอันต้องการอะไรอย่างงั้นหรือ"อึก! ชุนอันกระพริบตาปริบๆ"พูดออกมา...""ชุนอันต้องการแท่งหยกของจางเหว่ย!! ได้โปรดใส่มันเข้ามาเสียที"ปึก!"อื้ม! อ๊าาาส์""ซี๊ดดด!!" เสียงคำรามดังก้องทั่วห้อง ยามกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดลำจนชนกับผนังด้านในทั้งหน้าท้องน้อยยังเกร็งบีบตอดรัดแน่นปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!ตั่บๆๆๆๆๆ"อ่าาส์.... ตอนนี้มันกำลังดูดกลืนกินอย่างอร่อย น่าเสียดายที่อันเออร์ไม่เห็น" จางเหว่ยหลุบตาต่ำลงมอง
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจาย์ | ๘ หญิงแพศยา NC+++
ริมฝีปากเม้มแน่นเข้าหากัน ถ้อยคำกล่าวเหน็บแนมเชือดเฉือนของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยนางบีบรัดเลี่ยงซูเอามือไพล่หลังพลันหัวเราะขึ้นมากจนทั้งสองตกใจ "มีข้าอยู่ทั้งคนนางไม่มีทางเป็นอันใด"สายตาคมกริบมืดหม่นหมองลงแผ่กลิ่นอายข่มขู่สหายตรงหน้าอย่างเปิดเผย ทั้งยังแค่นน้ำเสียงเย้ยหยัน "เหอะ!!""ไม่ว่าเจ้ากลัวอะไรข้าย่อมปกป้องได้" ประโยคหลังนี้หันมาพูดกับหญิงสาวข้างกาย แววตาอ่อนโยนยิ่งนักความรู้สึกปลอดภัยก่อเกิดขึ้นชั่วขณะ จากจิตใจไม่มั่นคงกลับสงบคงชั่วขนาดเพียงเพราะประโยคนั้นประโยคเดียวหากข้าหลงลืมเขาผู้นั้นเมื่อไหร่ข้าจะเกี้ยวศิษย์พี่เลี่ยงโดยเร็ว"ตัวถ่วงผู้อื่นโดยแท้""อย่าไปฟังเจ้าก้อนน้ำแข็งนี่" มือหยาบกร้านทั้งสองยกขึ้นปิดใบหูขาวนวลไม่ให้รับฟังตัวถ่วง? ดีแล้ว วาจาแสนร้ายกาจจงพูดออกมาให้หมดเสีย นางจะได้อกแตกตายไปจากนั้นเลิกชอบเขาแล้วหันมาชอบศิษย์พี่"ศิษย์พี่เลี่ยงไปกันเถอะเจ้าค่ะ"เส้นผมสีดำปลิวไสวยามชายชู้และหญิงร่านผู้นั้นเดินย่างกายผ่านโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมองตน"หึ! เดี๋ยวนี้ศิษย์สำนักเมฆาไร้สัมมาคารวะ ไม่บอกลามากล่าวรองเจ้าแล้วงั้นหรือ"กึก!!!ฝีเท้าของคนทั้งครู่หยุดนิ่ง จางเหว่ยได้ยิ
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์อาจารย์ | ๙ เสแสร้ง NC+++
ชุนอันตื่นตระหนกสะดุ้งตัวขึ้นเมื่อถูกรบกวนการนอนที่มากจนเกิด "อื้อ! อือ?" เหมือนปากของนางกำลังถูกบางสิ่งบางอย่างอุดไว้จึงไม่สามารถส่งเสียงทำได้เพียงอู้อี้ในลำคอ จางเหว่ย? อึก! อึก!! "ตื่นแล้วหรือ มาทำหน้าที่ของเจ้าเสียสตรีร่าน" จางเหว่ยบีบกรามคางให้อ้าออกกว้างขึ้นจากเดิม เร่งความเร็วขึ้นกระแทกเข้าไปในโพรงปากอุ่นๆ ทั้งบนและล่างเขาล้วนชอบทั้งนั้นจึงเงยหน้าถอนหายใจคำรามอย่างพึงพอใจ "ชุนอัน...อ้าาา" อัก!! อัก!! อึก! "อื้อ อื้อ อึก!" "อ๊าาส์... จ๊วบ~ จ๊วบ~" แท่งหยกใหญ่ถูกถอดออกจากปาก จากนั้นไม่รีรอให้ว่างจางเหว่ยโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบดูดดื่มหิวกระหายจนบังเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ ชุนอันถูกรุกรานอีกครั้ง ยิ่งนางพยายามเม้มปากหลบหนีเขายิ่งถาโถมบดจูบแรงขึ้นแรงๆ "อ๊ะ! อื้ออออ!!!" นางยังไม่ทันได้หอบหายใจก็ถูกรังแกอีกแล้ว ฝ่าบีบใหญ่บีบเคล้นทรวงอกจนเนื้อล้นออกมายามเงื้อมมือคล้ายจะแตกคามือเขาอยู่รอมร่อ นางเจ็บทั้งปากทั้งหน้าอก! เห็นนางว่าเป็นสิ่งของที่ลงไม้ลงมืออย่างใดก็ได้งั้นรึ ชุนอันหมดความอดทน จ๊วบ.. จ๊วบบบ... "อื้อ!! ข้าเจ็บหยุดเสียที" ทันทีที่ปากเป็นอิสระนางจึงตะคอกใส่อาจารย์ด้
Read more
มิตรภาพระหว่างศิษย์และอาจารย์ | ๑๐ สตรีร่านเช่นเจ้ามีเพียงข้าที่คู่ควร NC+++
ใบหน้าหล่อเหลากดจมูกสูดดมกลิ่นกายสาวอย่างคลั่งไคล้ ทั้งบดจูบทั้งดูดเลียกลีบบุปผาที่ฉ่ำอวบอูนเต็มไปด้วยน้ำหวานและน้ำรักของตนตักตวงเชยชิมไม่หยุด"อ๊ะ...อื้อออ!! อื้มมม.." เรือนร่างอรชรร้อนรุ่มบิดเร้าไปมาเสียวสะท้านจนนางต้องแอ่นสะโพกขึ้นทั้งยังกดใบหน้าเขาให้ฝังอยู่ใจกลางสาวอย่างมิอย่างหยุดยั้ง"อา...จารย์อื้มมม!! อ๊ะ...อื้ออออ"น้ำหวานไหลย้อนทะลักออกมาพร้อมกับน้ำรักทว่าไม่มีโอกาสได้หยดลงผ้าปูเตียงแม้แต่สักหยดแต่กลับถูกกอบโกยเข้าปากของชายหนุ่มจนหมดสิ้น"อื้ม!! ท่านอ๊ะ...ไม่ชอบข้า ไยต้องทำเช่นนี้อ๊าาาส์" ชุนอันร้องครางเสียวออกมาทั้งที่พยายามกัดปากกลั้นเสียงเอาไว้ไม่อยู่จางเหว่ยเงยใบหน้าขึ้นมามุมปากโค้งยกยิ้มขึ้นอย่างเชื่องช้า ยามมองนางแววตาดุจเปลวเพลิงที่กำลังจะลุกไหม้"ชอบไม่ชอบแล้วอย่างไร""เพียงแค่ข้าพึงพอใจก็พอแล้ว ศิษย์อย่างเจ้าจะปฏิเสธอาจารย์อย่างงั้นรึ" รอยยิ้มที่ฉายออกมาบนใบหน้าช่างแฝงเลิศนัยอย่างผู้ชนะฝ่ามือใหญ่จับแท่งหยกที่พองตัวขยายใหญ่อีกครั้งมาจ่อรูสวาทก่อนถ่ายเทน้ำหนักกดส่วนหัวเข้าไป ความรู้สึกแรกคือความบีบรัดแน่นดั่งเคย ยิ่งกดเข้าไปลึกเท่าไหร่ยิ่งคับแน่นจนต้องกัดฟัน "อ้าาา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status