สปาร้อนสวาท

“เฮ้ย! เชื่อฉันเหอะน่า...เครียดอะไรนักหนา ยิ่งเครียดยิ่งหน้าแก่นะยะ ดีไม่ดีผัวทิ้งจะมาร้องไห้ขี้มูกโป่งอีก”

“แต่...แกก็รู้ฉันบ้าจี้ ไปนวดอะไรกับใครเขาได้ ครั้งก่อนนั่นก็เกือบถีบหมดนวดกระเด็นมาหนแล้ว”

“เอาน่า...ลองดู รับรองว่าแกไม่ถีบหมอนวดที่นี่แน่” น้ำเสียงและแววตากรุ้มกริ่มทำให้ยาหยีมองเพื่อนสาวด้วยความไม่ไว้วางใจ

“ต่างกันตรงไหน เข้าสปา...มันก็ต้องมีนวดอะไรก็ไม่รู้สารพัด”

“เชื่อฉัน...ลองเข้าไปดูก่อน ถ้าไม่ชอบจริงๆ ก็ไม่ต้องอยู่ครบชั่วโมง...และไม่ต้องมาอีก แต่ฉันขอร้องนะยาหยี ลองเข้าไปดูก่อน”

ยาหยีนิ่งไปนานก่อนจะพยักหน้ารับ

“แน่นะ...ถ้าไม่ชอบ ไม่ต้องอยู่ครบชั่วโมงนะ”

นั่นคือเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ขณะที่ยาหยีโทรศัพท์ไปปรับทุกข์กับนลินีเพื่อนสาวคนสนิทเรื่องสามี ที่จริงมันเป็นเรื่องภายในครอบครัวที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว แต่ด้วยความที่ยาหยีกับนลินีคบหากันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย จึงสนิทสนมกันจนกล้าที่จะพูดคุยกันทุกเรื่อง...ไม่เว้นแม้แต่เรื่องในมุ้ง!

ยาหยีเครียด...และคิดมาก เพราะตั้งแต่ธีรเดช ได้เลื่อนตำแหน่ง เขาก็คร่ำเคร่งกับหน้าที่การงานจนละเลยหน้าที่ของสามี

พูดง่ายๆ คือ ไม่ค่อยได้ทำการบ้าน แรกๆ ยาหยีก็พอเข้าใจ แต่พอนานวันเข้าหล่อนก็เบื่อ หงุดหงิด หนักเข้าก็เกิดความเครียดสะสม

เอ้า! ใครมั่งไม่เครียด หล่อนไม่ใช่แม่พระจะได้ไม่รู้สึกรู้สมไปกับอารมณ์ใคร่ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

และเมื่อเครียดถึงที่สุด ยาหยีก็โทรหานลินี ก่อนที่สุดท้ายนลินีจะชวนหล่อนมาผ่อนคลายด้วยการเข้าสปา!

ครึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งคู่จึงมาโผล่อยู่หน้าสปาแห่งหนึ่งที่ยาหยีไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน แต่จากการจัดตกแต่งและสถานที่อันใหญ่โต ก็พอจะคาดเดาได้ว่าสถานที่แห่งนี้น่าจะเป็นที่รู้จักไม่น้อย สปาไม่ค่อยพลุกพล่านแต่ไม่ก็ใช่ว่าไม่มีผู้คน ที่จริงยาหยีเห็นมีคนเข้ามาตลอด แต่พนักงานพาลูกค้าแต่ละคนไปตามห้องต่างๆ ที่จัดไว้ จึงทำให้บริเวณต้อนรับดูโล่ง

“รอตรงนี้ เดี๋ยวฉันไปติดต่อให้” นลินีบอกพลางเดินผละไปที่รีเซฟชั่นซึ่งมีพนักงานหนุ่มและสาวคอยให้บริการ

ยาหยีจึงถือโอกาสสำรวจตรวจตราด้วยสองตา กลิ่นอะโรมาหอมอ่อนๆ นั่นทำให้บรรยากาศในสปาแห่งนี้ดูผ่อนคลาย ไม้กระถางสีเขียวชอุ่มที่วางอยู่ตามมุมตรงนั้นตรงนี้ก็ทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนนั่งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ แต่ที่ยาหยีชอบคือชุดพนักงาน เว้นแต่พนักงานตรงรีเซฟชั่นที่จะแต่งตัวเป็นการงานกว่าคนอื่น นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชายต่างก็สวมใส่ชุดสีครีมและน้ำตาลตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าฝ้าย สวมใส่สบาย มองเผินๆ แล้วเหมือนชุดไทยประยุกต์ เพราะผู้หญิงจะนุ่งกระโปรงสีน้ำตาลลักษณะเหมือนผ้าถุงยาวกรอมเท้าแต่ผ่าข้างพอให้เดินเหินสะดวก ส่วนเสื้อก็เป็นเสื้อป้ายสีครีมแขนสามส่วน

ขณะที่ชุดผู้ชายก็จะคล้ายกันเปลี่ยนจากผ้าถุงเป็นกางเกงเล ส่วนเสื้อก็เป็นเสื้อผ่าอกไม่มีแขนและใช้เชือกผูกแทนกระดุม ยามขยับตัวก็พอเห็นกล้ามอกแน่นๆ วับแวม

พนักงานผู้ชายที่นี่หุ่นดีทุกคน...หญิงสาวคิดขณะมองพนักงานคนหนึ่งเพลิน กระทั่งเขาหันมาเห็นจึงยิ้มให้ ยาหยีหลบสายตา ใบหน้าหล่อนร้อนผ่าว...หน้าหล่อนต้องแดงแน่ๆ

“มาแล้วๆ เอานี่...เอาไป” นลินีวิ่งกลับมาหาพร้อมยัดแฟ้มกระดาษบางๆ ใส่มือ

“อะไรวะ...” ยาหยีถามพร้อมก้มมองแฟ้มในมือ

“ตอนเข้าห้อง ก็เอาให้พนักงานเขาไป พอครบชั่วโมงพนักงานเขาจะได้ถือกลับมาส่งที่รีเซฟชั่นน่ะ เป็นเหมือนใบสั่งงานอะไรเทือกนั้นแหละ”

ยาหยีเปิดแฟ้มในมือดู ข้างในมีกระดาษแผ่นเดียว ตรงบรรทัดบนสุดมีชื่อหนึ่งเขียนไว้

แน่ล่ะ...ไม่ใช่ชื่อหล่อน แต่เป็นชื่อ...อาร์ต

“ใครวะ...อาร์ต” ยาหยีถามไปอย่างใจ

“ก็ชื่อหมอนวดไง โคตรอิจฉาเลย มาครั้งแรกก็เจออาร์ต”

“ทำไมอะ แล้วทำไมแกไม่ขอให้เขานวดให้ล่ะ แลกกันก็ได้ ฉันโอเค” ยาหยีเสนอ แต่คนเป็นเพื่อนส่ายหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่เอาหรอก ฉันมีเจ้าประจำนวดดีไม่แพ้อาร์ต ที่สำคัญเขานวดถูกใจ ฉันชอบแรงๆ ถึงใจดี” สีหน้าฟินจัดของนลินีทำให้ยาหยีขมวดคิ้ว

“แล้วคนไหนล่ะ ตาอาร์ตอะไรเนี่ย”

“นั่นไง...ที่เดินผ่านไปตะกี้ไง” นลินีชี้ไปที่ผู้ชายซึ่งยืนอยู่ทีรีเซฟชั่น และกำลังหันมามองหล่อนกับนลินี

ผู้ชายคนที่ยาหยีเผลอมองจ้องคนนั้น!

เขาเดินกลับมายังที่ซึ่งยาหยีและเพื่อนสาวยืนอยู่ พอมาถึงเขาก็ยกมือไหว้แล้วแนะนำตัว

“สวัสดีครับ ผมอาร์ตนะครับ เรียนเชิญคุณผู้หญิงไปที่ห้อง...ตามผมมาครับ”

ยาหยีตาเหลือก หันไปหาคนเป็นเพื่อนส่ายหน้าโบกมือบอกว่าไม่อยากไป นลินีไม่ได้บอกสักนิดว่าหมอนวดเป็นผู้ชาย...

“นุ่น มาด้วยกันสิ”

“บ้า...ที่นี่เขาวีไอพี ห้องส่วนตัว เอาน่า...ไม่มีอะไรหรอก รับรอง”

“แต่...” ยาหยีรีรอ กระทั่งหมอนวดหนุ่ม ยั้งเท้าเพื่อรอ

“เอ้า! เขารออยู่ ไปได้แล้ว ชั่วโมงเดียวเอง เสียตังค์แล้วด้วย”

สุดท้ายหล่อนตามไป นลินีมองตามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“คุณนุ่น เชิญคร๊าบ...อาทิตย์นี้เครียดมากใช่ไหม เมื่อวานก็เพิ่งมาเอง”

“ไม่เครียดมาไม่ได้เหรอคะ นุ่นก็แค่...คิดถึงกันต์ไม่ได้เหรอ” นลินีฉทำตาหวานใส่ก่อนจะคล้องแขนหมอนวดหนุ่มแล้วพากันเดินไปยังห้องไพรเวทคนละฝั่งกับที่ยาหยีเดินไป “พอดีนุ่นพาเพื่อนมาลองเข้าสปาดู นางเครียด สามีเลื่อนตำแหน่งแล้วมุงานจนลืมเมีย”

“เหรอครับ...แล้วนี่เพื่อนคุณนุ่นเขารู้ป่าวครับว่าสปาเรามีบริการพิเศษ” นลินีส่ายหน้าพลางยิ้มกริ่ม

“ไม่รู้หรอกค่ะ ไม่ได้บอก แต่กำชับไว้กับรีเซฟชั่นแล้วว่า ให้ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ดูท่าทีนางก่อนว่าเป็นไง”

“แล้วใครดูแลเพื่อนคุณนุ่นละครับ”

“อาร์ตจ้ะ”

“ถ้างั้นหายห่วงได้เลยคุณนุ่น นายอาร์ตมันมือวางอันดับหนึ่ง”

“เอ...สู้กันต์ได้หรือเปล่าน้า...”

“อืมม...อันนี้ก็ไม่รู้สิครับ คุณนุ่นอยากรู้ก็คงต้องลองเองนะครับ” กันต์ตอบพลางยิ้มกริ่ม ก่อนจะพากันเข้าไปในห้องไพรเวทแล้วปิดประตู