บทที่12

วันนี้ฉันมีนัดกับสองแฝดอาลีไอติมเข้ามหาวิทยาลั​ยในตอนกลางวันเพื่อช่วยกันเตรียมของไปค่ายอาสาในสุดสัปดาห์​ที่จะถึงนี้ ฉันจึงขอตื่นสายนิดหน่อยเลยไม่ทันได้เจอเขาที่อาบน้ำแต่งตัวไปเรียนตั้งแต่เช้า มีแต่โน้ตเล็กๆ ตรงหน้ากระจกว่าจะมากินข้าวเย็นด้วยเท่านั้น ฉันเลยไม่ได้ส่งข้อความไปหาเขาอีกจนถึงตอนนี้ที่รถไฟฟ้าคันน้อยพาฉันมาถึงจุดนัดพบเพื่อนๆ อย่างตรงเวลา

"ลูกพีช ไปกินข้าวกัน ฉันหิวมาก"

"แล้วอาลีละ"

"ไปกินข้าวกับสาวนิเทศน์"

"ห๊ะ อาลีเนี่ยนะ"

"อืม อยู่ดีดีแฝดตัวเองก็มีแฟน"

"แกก็หาแฟนสักคนสิ"

"ไม่อะ โสดสวยๆ เป็นเพื่อนแกไง"

"หรือแกมี"

"ห๊ะ มะ ไม่มี"

พอมาถึงโรงอาหาร ฉันสองคนก็รีบหันซ้ายหันขวามองหาโต๊ะว่าง จนไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่กับเพื่อนๆ ครบแก๊งค์​ที่ฉันเคยเจอตอนเดินไปที่คณะเขา แต่ที่น่าสนใจ วันนี้เขาเดินมาไกลเพื่อจะมากินข้าวข้ามคณะฯ แถมตรงที่นั่งข้างเขามีรุ่นน้องคณะฉันหน้าตาน่ารักคอยตักกับข้าวให้เขาอย่างเอาใจนี่แหละ มิน่าละ! วันนี้เงียบไปเลยไม่แชทมากวนกันสักนิด จนไอติมสะกิดไหล่ให้รีบเดินไปนั่งโต๊ะว่างที่ไม่ไกลจากเขา ให้ตายเถอะ! 

"ลูกพีช แกจะกินอะไร ฉันซื้อมาให้"

"เอาเหมือนแกก็ได้"

"โอเค เดี๋ยวมานะ นั่งแจกยิ้มสวยๆ รอไปก่อน"

"บ้าหน่า รีบไปเลย"

ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง

และเหมือนว่าเขาน่าจะเห็นฉันแล้วถึงส่งข้อความมาไม่หยุด ฉันทำเป็นไม่สนใจหยิบหูฟังในกระเป๋าขึ้นมาใส่และเปิดยูทูบดูรอไอติมซื้อข้าวมานั่งกินด้วยกัน จนกระทั่งรู้สึกว่ามีคนมาสะกิดไหล่เลยเงยหน้าขึ้นมองเป็นน้องลลิลยืนส่งยิ้มหวานมาให้ฉันมีเขายืนทำหน้าบึ้งคิ้วขมวดอยู่ข้างหลัง มองหน้าฉันสลับกับมือถืออย่างมีคำถาม 

"พี่ลูกพีช นั่งคนเดียวหรอคะ"

"จ๊ะ แต่เดี๋ยวไอติมก็มาแล้วแหละ"

"ลลิลนั่งเป็นเพื่อนก่อนดีกว่าค่ะ"

"กาย ถ้านายรีบก็เดินตามพวกนั้นไปก่อนได้นะ"

"ไม่รีบ" 

พรึบ

"ได้ข่าวว่าวันนี้ต้องเตรียมของกันใช่มั้ยคะ"

"เดี๋ยวเรียนช่วงบ่ายเสร็จ ลลิลไปช่วย"

"ใช่จ๊ะ พี่ก็พึ่งเข้ามานี่แหละ"

เขาทิ้งตัวนั่งเบียดฉันทันทีที่ตอบน้องลลิลจบ แถมยังนั่งอ้าขากว้างมากจนเบียดขาของฉันที่มีกระโปรงพลีทคลุมอยู่ หยิบมือถือขึ้นมาเปิดห้องแชทของเราต่อหน้าต่อตาฉัน แล้วส่งสติ๊กเกอร์​มารัวรัวเหมือนตั้งใจจะกวนประสาทที่ฉันไม่เปิดอ่านข้อความ ดีที่ฉันปิดเสียงไว้ไม่อย่างนั้นเพื่อนของเขาได้สงสัยแน่

จนไอติมมาน้องลลิลก็เอ่ยทักทายอย่างน่ารักส่วนเขาก็โคลงศีรษะเบาเบาเป็นการทักทายเพื่อนของฉัน ก่อนจะขอตัวกลับไปเรียนต่อ แต่เขาก็ยังไม่วายแอบยื่นมือมาหยิกที่ขาของฉันให้พอรู้สึกเจ็บ ร้ายกาจชะมัดเลยผู้ชายคนนี้

"พี่ลูกพีชสวยเนอะ กายว่าพี่เขามีแฟนยัง"

"มีแล้ว"

"อืม ก็จริง สวยขนาดนั้น คงมีคนจีบเยอะมากแน่ๆ"

ปึก

"โอ้ย เขกมาได้"

"วันนี้พูดมากนะลลิล"

"ฮัลโหล นี่เพื่อนเอง ลลิลเพื่อนกายไง"

กว่าผมจะเห็นเธอก็ตอนได้ยินพี่ไอติมเรียกชื่อเธอที่นั่งหันหลังให้ผมอยู่ข้างหน้า ผมเลยหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาส่งข้อความหาเธอทันที ไม่สนใจรุ่นน้องต่างคณะที่พยายามจะเข้าหาผมคอยตักอาหารใส่จานให้ แต่ผมก็ไม่ได้แตะเลยสักคำ แต่พีชคงไม่ได้คิดแบบนั้นเพราะขนาดผมส่งข้อความไปถี่ถี่เธอยังไม่เปิดอ่านเลยสักนิดไม่เหมือนปกติที่เธอจะดองแชทผมเพียงไม่กี่นาที ผมรู้ว่าเธอไม่พอใจคงจะแอบหึงผมนั่นแหละ 'หึ' ค่อยง้อแล้วกัน

"พี่ลูกพีช พวกเรามาช่วยแล้วค่ะ"

"ดีเลย พวกพี่กำลังแพ็คขนมกับเสื้อผ้าสำหรับแจกเด็กๆ หน่ะ" 

"มาค่ะ เดี๋ยวเราสามคนช่วย"

"แล้วหนุ่มๆ ไม่มาหรอจ๊ะน้องมาย"

"มาค่ะพี่ไอติม แต่ยืนเช็คเรทติ้ง​กันอยู่ข้างนอก"

"ฮ่าๆ น้องมายตลกจัง"

ผมรอสาวๆ ช่วยจัดของกันจนเสร็จ ก็เข้าไปทำหน้าที่ยกลังไปเรียงซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ ส่วนเธอก็คอยตรวจเช็คความเรียบร้อยอีกหนึ่งรอบดูว่ายังขาดอะไรตรงไหนหรือเปล่า เพราะยังพอมีเวลาหาซื้ออีกนิดหน่อย และพากันไปร้านหมูกระทะหลังมหาวิทยาลัย​ตามคำชวนของพี่อาลีประธานค่ายเป็นการกระชับมิตรและบรีฟรายละเอียดกันอีกรอบเพื่อที่พอไปถึงบนดอยเราจะได้แยกย้ายลงมือทำหน้าที่ของตัวเอง

แล้วเชื่อมั้ย? จนตอนนี้เธอยังไม่อ่านข้อความผมเลยสักข้อความ ผมเลยต้องอาศัยโอกาสตอนที่เธอลุกขึ้นไปตักหมูหมัก เนียนเดินตามไปตักกุ้งกับหมูมาเพิ่ม แล้วหยุดยืนอยู่ข้างเธอ ใกล้กันขนาดนี้ถ้ายังไม่ยอมคุยกับผมอีก ก็ไม่รู้จะว่ายังไงละ

"พีช กายกลับด้วยนะ ไม่ได้เอารถ"

"รถเต็ม"

"ขนอะไรมาเต็ม"

"กระเป๋ารองเท้าทุกอย่างที่รถขนได้"

"งอนหรอ"

"งอนอะไร ไม่ได้งอน"

"แล้วทำไมดองแชท"

"ไม่ว่างอ่าน"

"หึงกาย? "

"ไม่หึง / ไม่หึง"

"หึ ถ้าไม่รอ กายจะบอกพี่ไอติมกับพี่อาลีว่าเราผิดผีกันแล้ว"

"นี่!"

"ไม่เชื่อก็ลองดู"

ผมยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ส่งไปให้เธอที่ยืนหน้าดำหน้าแดงมองผมด้วยความโมโห แล้วปลีกตัวเดินกลับมาที่โต๊ะพูดคุยกับเพื่อนๆ พี่ๆต่อ ย่างหมูไปคีบใส่ปากตัวเองไปมีเธออยู่ในระยะสายตาผมตลอด ไม่ว่าเธอจะยิ้มจะหัวเราะ เป่าปากร้อน ยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นดื่ม ผมรู้หมดหรือจะเรียกว่าผมจับตาดูอยู่ห่างห่างอย่างห่วงห่วงก็ว่าได้ และถ้าเธอหนีกลับก่อนผมจะได้ไหวตัววิ่งตามเธอทัน

พอทุกคนแยกย้ายผมที่อ้างกับเพื่อนๆ ว่าเหนื่อยกดเรียกไรเดอร์มารับ และทำทีเป็นเดินออกไปเหมือนว่าไรเดอร์มาถึงแล้ว แต่อันที่จริงผมเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีไปที่รถไฟฟ้าสีชมพูที่จอดรออยู่ริมฟุตบาท ก่อนจะรีบเปิดประตูรถพาตัวเองขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ พร้อมกับขอบคุณ​ที่เธออุตส่าห์รอผม ถึงแม้จะดูฝืนใจก็เถอะ

ฟอด

"ขอบคุณ​ที่รอกายค้าบ"

"จิ๊"

#มีใครให้มากกว่าน้องกายมั้ย🤭

#อ่านเพลินๆ เน้นฟิลกู้ดกันเหมือนเดิมนะคะ