เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า)

เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า)

last update최신 업데이트 : 2026-01-08
작가:  ฟ้าดุษฎี참여
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
82챕터
525조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เขานั่งตัวตรงอย่างสง่างามบนม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ เบื้องหลังคือดวงอาทิตย์ขนาดมหึมากำลังแผ่รังสีทองอร่ามตรงเหลี่ยมภูผา สะท้อนให้ด้านหน้าของคนที่อยู่บนหลังม้ากลายเป็นเงาดำทมิฬราวกับอสูรร้ายที่โผล่ขึ้นมาจากห้วงอเวจี! ใบหน้าที่ดูนิ่งขรึมกับจมูกโด่งเป็นสันคม อีกทั้งริมฝีปากหยักลึกแสนหยิ่งผยอง รับด้วยดวงตายาวรีสีดำขลับซึ่งกำลังกวาดมองมายังเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้ดอกแก้วรู้ทันทีเลยว่าเขาคนนั้นคือใคร! ‘คุณชายวัชร’ หรือ ‘หม่อมราชวงศ์พลวัชร เทพวรกานต์’ ราชนิกุลหนุ่มผู้มั่งคั่ง เป็นบุตรชายคนเดียวของ ‘หม่อมเจ้าประเวศน์’ และ ‘หม่อมสร้อยฟ้า’ บุรุษผู้นี้นอกจากจะหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตรแล้ว ยังร่ำรวยไปด้วยทรัพย์สมบัติพัสถานและหน้าที่การงานอันสูงส่ง แต่กระนั้นก็ใช่ว่าหม่อมราชวงศ์หนุ่มจะสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง เพราะอีกด้านหนึ่งของเขาก็คือ คนไร้หัวใจ! ชอบเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่! เย็นชาเหมือนดั่งน้ำแข็งขั้วโลก! แถมยังมีนิสัยจอมเผด็จการอีกต่างหาก!

더 보기

1화

บทที่ 1

私の名前は春日井朝(かすがい あさ)。遠距離恋愛が始まって、今年で6年目に入った。

仕事が忙しいという言い訳をして、彼氏である桐生颯哉(きりゅう そうや)の誕生日を一緒に過ごせないと伝えた。

だが陰では、不動産の権利証を持って、こっそり飛行機に乗って数時間もかけて彼の暮らす街へたどり着いた。

友人たち皆の前でプロポーズをして、彼を驚かせるつもりだった。

タクシーを待つ間、仕事用のアカウントでいくつかメッセージを返し、そのままインスタを開いた。

目に飛び込んできたのは、親友の森田玲子(もりた れいこ)の投稿だった。

【親友に子どもが生まれた!おめでとう~女の子、4.2 キロだよ。こっちまで嬉しくなっちゃうなあ】

写真をタップすると、映っていたのは恋人の颯哉と見知らぬ女性。彼女の名前は、どうやらは神崎陽菜(かんざき ひな)っていうみたいだ。二人の間には、赤ん坊が抱かれていた。

頭の中が一瞬で真っ白になった。

玲子の他の投稿も次々と開いてみると、そこには颯哉とその女の日常だ。出会いから恋愛、結婚、出産……6年前から今日に至るまで、一つも欠けることなく記録されていた。

結婚式の集合写真には、私の一番親しい友人たちの顔まで写っていた。

心が、すっと冷えていく。そうか、皆がずっと知っていたのだ。

まる6年間も知らなかったのは、私だけだった。

……

玲子のいる病院を調べ、私は取るものも取りあえず病室へと向かった。

ドアを開けたその瞬間、颯哉が愛おしそうにその女性の頬にキスを落としているところだった。

生まれたばかりの赤ん坊の周りには、大小様々な贈り物が積み上げられていた。

その幸せな光景は、私が足を踏み入れた瞬間、跡形もなく崩れ去った。

見覚えのある顔が何人もそこにいる。玲子だけでなく、他の親友たちも何人がいる。

私を見た瞬間、皆が息を呑んだ。

ベッドの上の女性が、怪訝そうに私を見た。

「あなたは……?」

私は何か言おうとしたが、颯哉が鋭い視線で私を制した。

「昔の同級生だよ。久しぶりに会っただけ」

私は思わず自嘲の笑みを浮かべた。

10年も付き合ってきたのに、颯哉は私という存在すら、認めようとしなかった。

その時、玲子が私の手を引いて、病室の外へと連れ出した。

「朝、陽菜は出産したばかりなんだから、彼女の休息を邪魔しないで。話なら、また今度にしましょ」

見慣れた彼女の顔を見つめながら、この十数年、数えきれないほど交わしてきたビデオ通話や、夜更けの打ち明け話を思い出していた。

私が家を買うために、一日4時間しか眠らなかったことも、目を輝かせながら颯哉との未来の計画を語っていたことも、彼女は知っていたのに。

それなのに、私の期待が結局、全部無駄になることを一度も教えてくれなかった。

無理やり病室から連れ出されて、まさか彼女が最初に発した言葉は、労いの言葉ではなく、警告だった。

「陽菜、産んだばかりなんだから、彼女の前で騒がないでよね」

「いつからなの?なんで教えてくれなかったの?」と私は聞いた。

彼女はしばらく黙り込んでから、ようやく口を開いた。

「6年前から、もう付き合ってたの。皆知ってた。

朝に言わなかったのは、あなたが騒ぐと思ったから」

胸が締めつけられて、息をするのもやっとだった。

颯哉とは10年間付き合っていて、そのうち6年は遠距離恋愛だった。

私は何度も入籍させようと言い出した。でもそのたびに彼は、距離が離れすぎているとか、まだそのタイミングじゃないとか、言い訳ばかりだった。

彼はかつて、こう言っていた。

「朝、家を買ってからじゃないと、結婚できないよ」

だから私は必死に働いた。

徹夜を重ねて成果を出し続けたのは、少しでも早く家を買って、彼と結婚するためだった。

この6年、颯哉はいつも忙しいという口実で、帝都に来ようとはしなかった。

何度も休みを取って彼に会いに飛んだけれど、そのたびに仕事で忙しいと言われ、慌ただしく顔を合わせるだけで終わっていた。

私は疑ったことなど一度もなかった。ただ、本当に疲れているのだと思い込んでいた。

まさか、この6年間、彼の思いやりも優しさも、すべて別の誰かに注いでいたなんて。

玲子は、私の手にある不動産権利証に目を留めた瞬間、表情を変え、開き直ったように言った。

「10年付き合ったって、それがどうしたの?颯哉が本当に好きなのはずっと陽菜のほうよ。

じゃなきゃ、あの人が社長だってこと隠して、あなたの前でわざわざ貧乏なふりする理由なんてないでしょ。

あなたが必死に働いてる間、颯哉は陽菜を連れてオーロラ旅行してたのよ。

いい?男というのはね、相手のために金をかけるこそ、本気で愛してるというんだよ。もういい加減、目を覚ましたら?」

彼女はスマホを取り出し、二人が愛し合っている証拠を私に見せつけた。

オーロラの下でキスを交わす二人。

砂漠で手をつなぐ二人。

雪山で寄り添う二人。

どの写真にも日付が入っていた。一番古いものには、6年前の3月と記されていた。

あの頃、私は一番追い詰められていた時期だった。正社員になれる見込みは立たず、母は病に倒れ、いくつものプレッシャーに押しつぶされそうになっていた。

颯哉に電話をかけても、いつも繋がらなかった。

あの頃にはもう、二人は付き合っていたのか。

スマホが震えた。颯哉からのメッセージだった。

【先に戻ってて。あとで説明するから】

私は玲子の手を振り払い、もう一度病室のドアを開けた。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
82 챕터
บทที่ 1
เชียงใหม่ พ.ศ. ๒๔๘๘ ปลายฤดูเหมันต์...ในยามค่ำคืนกลางดึกอันเงียบสงัดที่กระท่อมน้อยท้ายสวนซึ่งอยู่ติดอาณาเขตวังแสงจันทร์ ร่างอวบอิ่มของหญิงสาวท้องแก่คนหนึ่งกำลังต่อสู้กับอาการบีบรัดช่องท้องที่รุมเร้าจู่โจมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าตัวรู้ดีว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เรียกว่า ‘ลูก’ ซึ่งตนได้เฝ้าฟูมฟักมานานหลายเดือนจะลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้ในไม่ช้า...อาการเจ็บหน่วงและปวดร้าวบริเวณท้องน้อยค่อยๆ ทวีคูณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดน้ำคร่ำก็แตกโพละออกมาป้านวลหญิงวัยกลางคนผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดูกาลทำหน้าที่หมอตำแยจำเป็น พลางส่งเสียงบอกจังหวะให้กับหญิงสาวท้องแก่คนนั้นเป็นระยะๆ“ไม่ต้องกลัวนะแม่วรรณ เบ่งเลย...”“จ้ะป้า...อื้ดดด!”ฉวีวรรณทำตามจนเหงื่อเม็ดโป้งๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผากมน แต่ทว่าทารกน้อยก็ยังไม่โผล่พ้นออกมาดูโลกอย่างที่อยากให้เป็นสักที“ใจเย็นๆ แม่วรรณ ค่อยๆ หายใจเข้าหายใจออก แล้วเบ่งอีกที”หญิงสาวกัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แล้วเบ่งตามคำสั่งของป้านวลอีกครั้ง“อื้ดดด!”ใบหน้าขาวซีดบิดเบี้ยวเหยเก ริมฝีปากบางเม้มแน่น ลำคอหดเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดนูน และในช่
더 보기
บทที่ 2
“เบื่อจริงๆ เลยพวกโจรกระจอกที่ชอบแอบมาขโมยพืชผักของคนอื่นแบบนี้ สงสัยคงต้องจับไปส่งตำรวจแล้วกระมัง เพราะไม่เช่นนั้นคงจะไม่หลาบไม่จำกันสักที” ผู้มาเยือนเริ่มต้นทักทายด้วยวาจาอันเผ็ดร้อนและรอยยิ้มหยามเหยียดตรงมุมปากหญิงสาวกัดเม้มริมฝีปากจนเจ็บพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงหันขวับมาประสานสายตากับคุณชายมาดหยิ่งด้วยท่าทีไม่ยี่หระ“แล้วไหนล่ะคะหลักฐานที่แสดงว่าดิฉันเป็นโจรกระจอกอย่างที่กล่าวหา”“ก็ผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าใบนั้นยังไงล่ะ” หม่อมราชวงศ์หนุ่มเปิดฉากไล่ต้อน เน้นแววตาดุดัน “นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งเฉไฉกันแน่ แต่ก็อย่างว่า สันดานโจรยังไงก็เป็นสันดานโจรอยู่วันยังค่ำ คนประเภทนี้แก้เท่าไหร่ก็ไม่มีทางหาย นอกเสียจากจะไปนอนดัดนิสัยอยู่ที่ซังเตเท่านั้น มันถึงจะสาสม!”ดอกแก้วตวัดหางตามอง ขณะเชิดคางขึ้นอย่างเคืองขุ่น “แค่ผักบุ้งไม่กี่กำถึงกับจะต้องจับเข้าคุกเข้าตะราง มันไม่มากไปหน่อยรึ”“ไม่มากไปหรอกสำหรับนางโจรหัวขโมยเช่นเธอ”“ตลกจังเลยนะคะคุณชาย” หญิงสาวชูคอตั้ง“ตลกยังไงไม่ทราบ”“ก็ตลกคุณชายน่ะสิ” ร่างบอบบางก้มลงไปเก็บยอดผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าแล้วชูขึ้นระดับสายตา “หม่อมราชวง
더 보기
บทที่ 3
“ป้านวลจ๋า แก้วกลับมาแล้ว”เสียงใสๆ ตะโกนเรียกผู้เป็นป้าเจื้อยแจ้วอย่างที่เคยทำเป็นประจำ“ไปกินรังแตนที่ไหนมาล่ะนังแก้ว ถึงได้ตะโกนซะเสียงดังเชียว...” นางนวลเอ่ยถาม พลางละมือจากการนวดแป้งเพื่อจะใช้ทำขนมเทียน หลังจากได้ยินเสียงเรียกของหลานสาวร่างอันอวบท้วมลุกจากแคร่แล้วเดินต้วมเตี้ยมอุ้ยอ้ายออกมาหา แต่เมื่อเหลือบมองไปเห็นสภาพที่เลอะเทอะขะมุกขะมอมของคนเป็นหลาน อีกทั้งยังมีกลิ่นเหม็นตุ่ยๆ ราวกับหนูสกปรกตัวหนึ่ง จึงอุทานเสียงดังระงมและรีบกระวีกระวาดเข้าไปหาทันที“ตายแล้ว! นี่เอ็งไปทำอะไรมา ทำไมสารรูปถึงดูไม่ได้แบบนี้” หญิงสูงวัยใช้มือหมุนตัวของดอกแก้วไปมาอย่างสำรวจตรวจตรา“แก้วไม่เป็นอะไรหรอกป้า แต่ที่จะเป็นก็แค่ตรงนี้” มือเล็กยกขึ้นตบที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเองเบาๆ“เอ็งเป็นอะไรของเอ็งวะ ช่วยพูดให้ข้าเข้าใจง่ายๆ หน่อยซิ” คนเป็นป้าเลิกคิ้วฉงน“เจ็บใจนะสิป้า ก็แก้วกำลังเก็บผักบุ้งอยู่ดีๆ จู่ๆ อีตาคุณชายวัชรขี้งกก็ขี้ม้ามาเจอเข้า พูดจาเสียดสีกระแนะกระแหน มิหนำซ้ำยังบอกว่าจะจับแก้วไปส่งให้กับตำรวจ แต่พอแก้วไม่ยอม คุณชายบ้านั่นก็เลยจับแก้วโยนลงไปในคลองน้ำแทน ฮึ!”ได้ยินเช่นนั้น นางนวลถึงกับทอ
더 보기
บทที่ 4
มือหนาเกร็งแกร่งเอื้อมไปหยิบไปป์ซึ่งวางไว้อยู่บนโต๊ะตรงหน้า ก่อนที่มืออีกข้างจะหยิบยาเส้นจากกล่องใบเล็กยัดใส่ลงไปในไปป์นั้นครึ่งหนึ่ง แล้วก็จุดไฟสูบลมผ่านไปป์เบาๆ ให้เกิดการเผาไหม้ทีละน้อย ไปป์คือสิ่งที่หม่อมราชวงศ์หนุ่มใช้เพื่อผ่อนคลายเมื่อคราอารมณ์หงุดหงิดหรือขุ่นเคืองใจอะไรสักอย่างร่างสูงสง่าลุกจากโซฟาเดินตรงไปยังหน้าต่าง พลางพ่นควันออกฉุยๆ พร้อมกับทอดสายตามองไปรอบๆ บริเวณสวนดอกไม้ขณะนั้นเอง รถโฟล์คสีไข่ไก่คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าตึกใหญ่ ตามมาด้วยร่างโปร่งระหงสมส่วนดุจนางพญาของวิรัญญาในชุดกระโปรงยาวมินิสเกิร์ตสีปีกแมงทับ หญิงสาวขยับแว่นกันแดดอันโตขึ้นเหนือศีรษะ สยายผมไปด้านหลัง ก่อนจะเชิดหน้าตั้งก้าวฉับๆ เข้ามาในตัววังพลวัชรรู้จักกับวิรัญญาตั้งแต่ไปร่ำเรียนอยู่ที่เมืองนอก ทั้งคู่สนิทสนมกันเป็นอย่างมาก จนใครหลายๆ คนเชียร์ให้คบหาดูใจกัน แต่จนแล้วจนรอดกระทั่งเรียนจบ พลวัชรก็ยังคงขีดเส้นความสัมพันธ์กับเธอไว้เพียงแค่เพื่อนเท่านั้น หาได้รู้ไม่ว่าวิรัญญามีใจให้เขามาโดยตลอด และนับวันความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งกลับกลายเป็นหึงหวง ไม่ว่าอิสตรีคนไหนที่เข
더 보기
บทที่ 5
ช่วงบ่ายของวันนั้นหม่อมสร้อยฟ้ากับหม่อมราชวงศ์พลวัชรก็ไปตรวจตราความเรียบร้อยยังตลาด ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะหยิบแว่นกันแดดสีดำใส่ไปเพื่ออำพรางใบหน้าตนเองจากสายตาของชาวบ้านร้านตลาดที่อาจจะจำเขาได้ ซึ่งในระหว่างการเดินสำรวจ พลวัชรได้แต่เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและพยายามเดินไม่สบตากับใคร หากทว่ายิ่งเขาทำท่าทางมีพิรุธเช่นนั้น ก็ยิ่งกลับกลายเป็นจุดสนใจของเหล่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลาย โดยเฉพาะอาภรณ์หรูหราที่เขาสวมใส่อยู่มันแตกต่างจากชาวบ้านธรรมดาทั่วๆ ไปมากโข...‘จะมองอะไรกันนักหนา ฮึ!’ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจและทำหน้าหงิกเป็นมะเหงกแบบไม่สบอารมณ์ภาพของหม่อมสร้อยฟ้ากับหม่อมราชวงศ์พลวัชรที่เดินภายในตลาด เป็นจุดดึงดูดสายตาของคนแถวนั้นเป็นอย่างมาก พ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายแหล่ก็ต่างพากันเข้าไปทำความเคารพและพูดคุยทักทายเป็นกันเอง โดยไม่ลืมที่จะหยิบยื่นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ด้วยไมตรีจิตอันดีซึ่งเป็นสิ่งของที่พวกเขาได้นำมาขายในตลาด เช่น หมู เห็ด เป็ด ไก่ ผลหมากรากไม้ให้กับคนทั้งคู่แบบไม่คิดสักสตางค์แดงเดียว จนหม่อมสร้อยฟ้าอดที่จะยิ้มไม่ได้ในความมีน้ำใจของทุกคน แต่มีอยู่หนึ่งคนที่ทำหน้าตึงบอกบุญไม่รับคือ
더 보기
บทที่ 6
“เห็นหม่อมแม่อนุญาต ก็คอยแอบไปเก็บอยู่ร่ำไปสิไม่ว่า สงสัยคงจะยึดเป็นสถานที่ทำมาหากินเลยสินะ!”ดอกแก้วเบ้ปากและแสร้งทำหน้ายิ้มระรื่น ป่วยการที่จะต่อความยาวสาวความยืดกับอีตาคุณชายขี้งก จึงรีบสวนวาจาเผ็ดร้อนกลับไปทันควัน“ถ้าคุณชายหวงผักบุ้งพวกนี้นัก ดิฉันจะคืนให้ก็แล้วกัน เอาไปเลย”ว่าแล้วหญิงสาวก็ยกเอากระบุงที่ใส่ผักบุ้งยื่นไปให้เขาด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น“ฉันไม่รับหรอก มันสกปรก” มือหนายกขึ้นปัดเสื้อผ้าเป็นเชิงรังเกียจ“ชายวัชร!”หม่อมสร้อยฟ้าหันมาเอ็ดบุตรชายเสียงเข้ม ด้วยไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดจาไม่ให้เกียรติคนอื่นในที่สาธารณะเช่นนั้น“ถ้าหม่อมแม่จะรับก็รับเอาเองเลยนะครับ ชายไม่มีทางถือให้เด็ดขาด”ดอกแก้วซึ่งยืนฟังคำพูดแดกดันประชดประชันอยู่ครู่หนึ่งจึงสูดลมหายใจเข้าปอดจนชุ่มลึก แล้วรวบรวมความกล้าพูดแทรกขึ้น“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เดี๋ยวแก้วจะเอาไปส่งให้หม่อมท่านเอง”“ไม่ต้อง! จุ้นไม่เข้าเรื่อง ประเดี๋ยวรถของฉันจะสกปรกเสียเปล่าๆ” เขาตะคอกเสียงดังพร้อมกับสาดสายตาวาววับจับจ้องคนอวดดีไม่ลดละหญิงสาวเจ็บใจยิ่งนักกับคำพูดจาแดกดันและท่าทางที่พลวัชรแสดงออกอย่างหยามเกียรติ โดยเฉพาะเมื่อเหลือบไปเห็นป้า
더 보기
บทที่ 7
วันแล้ววันเล่าที่ดวงอาทิตย์ยังคงแผ่รัศมีในตอนเช้า แล้วจึงค่อยๆ ลับเหลี่ยมอัสดงลงในตอนเย็นเพื่อหลบทางให้บรรดาเหล่าเดือนดาราขึ้นมาทำหน้าที่แทน เฉกเช่นดั่งดอกแก้วที่ยังคงมีวิถีชีวิตตามเดิมโดยในแต่ละวันนั้นหญิงสาวจะต้องรีบเก็บผักบุ้งเพื่อเอาไปขายยังตลาด บางวันก็ขายดี บางวันก็เหลือ ความอดอยากแร้นแค้นเป็นสิ่งที่คุ้นชินอยู่ทุกวัน แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะรังเกียจวิถีชีวิตแบบนี้ เพราะอย่างน้อยก็มีป้านวลที่รักเสมือนแม่คอยดูแลอยู่เสมอเย็นนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม มีเมฆก้อนใหญ่ตระหง่านกำลังเกาะกลุ่มกัน ก่อนจะค่อยๆ ลอยต่ำลงมาและแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน สักพักเม็ดฝนก็เทกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา ผักบุ้งของดอกแก้วยังคงกองอยู่ในจำนวนที่ไม่ต่างจากเดิมมากนัก เพราะผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของในตลาดวันนี้ดูจะบางตากว่ายามปกติ“กลับเถอะแก้ว มืดค่ำแล้ว” ป้านวลหันมาบอกหลานสาวที่ตั้งหน้าตั้งตารอคนมาซื้อผักบุ้งของตัวเอง“แต่เรายังขายไม่หมดเลยนะจ๊ะป้า”“ไม่มีคนซื้อแล้วล่ะ วันหลังค่อยมากันใหม่”จากนั้นสองป้าหลานก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือเก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเดินตากฝนที่ยังคงตกพรำไปตามถนนขรุขระเล็กๆ ซึ่งเป็นทางกลับกระท
더 보기
บทที่ 8
ร่างแน่งน้อยค่อยๆ ย่อตัวลง มือเรียวเล็กที่สกปรกมอมแมมทั้งสองข้างพนมไว้ ก่อนจะก้มกราบลงใกล้ๆ กับปลายเท้าของหญิงสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างเทิดทูนระคนซาบซึ้ง“ขอบพระคุณหม่อมท่านมากเลยเจ้าค่ะ”“ไม่เป็นไรจ้ะหนูแก้ว” น้ำเสียงอันอ่อนโยนและมืออุ่นๆ ของหญิงสูงศักดิ์กดลงบนศีรษะได้รูปด้วยความเอ็นดูแกมสงสาร จากนั้นจึงขอตัวกลับโดยมีดอกแก้วเดินออกไปส่งถึงรถวันรุ่งขึ้น หม่อมสร้อยฟ้าให้นายสมขับรถพามายังโรงพยาบาลแต่เช้า เพื่อเยี่ยมอาการของคนที่ตนได้ช่วยเอาไว้เมื่อคืนนี้ หากทว่าภาพที่นางเห็นคือป้านวลยังนอนไม่ได้สติ โดยมีดอกแก้วนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ เตียง และทันทีที่หญิงสูงศักดิ์เดินเข้ามาในห้อง ดอกแก้วก็ขยับตัวตื่นอย่างงัวเงีย แล้วยกมือขึ้นไหว้ผู้มีพระคุณด้วยกิริยาเรียบร้อย“นอนต่อก็ได้นะหนูแก้ว” สีหน้าของหม่อมสร้อยฟ้าระบายยิ้มน้อยๆ “เมื่อคืนก็เพลียมาทั้งคืนแล้วมิใช่รึ”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะหม่อมท่าน”“แล้วนี่ป้านวลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสูงศักดิ์เอ่ยถามพลางหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียง“ยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ” ดอกแก้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“อย่าคิดมากไปเลยหนูแก้ว ประเดี๋ยวสายๆ ป้านวลก็คงฟื้น” นางยกมือขึ้นลูบเรือนผมดำสลว
더 보기
บทที่ 9
เช้าวันรุ่งขึ้น(บรรทัดด้านล่าง แก้วยังบอกป้าตอนที่คุยกันเรื่องไปอยู่วัง ว่าพรุ่งนี้บอกสร้อยฟ้าว่าไม่ไป) สองป้าหลานช่วยกันเก็บของตระเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนกลางคืน ซึ่งของที่เก็บก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากนัก เพราะสมบัติแต่ละชิ้นนั้นมีแค่เสื้อผ้าเก่าๆ และถ้วยชามหม้อไหที่ใช้ในการดำรงชีวิตประจำวันเท่านั้น หากแต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ดอกแก้วไม่ลืมจะหยิบไปด้วยก็คือ ‘สร้อยคอติดล็อกเกตเส้นหนึ่ง’ ซึ่งป้านวลบอกว่ามันเป็นของเพียงชิ้นเดียวที่บุพการีผู้ให้กำเนิดเธอได้ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าก่อนจะสิ้นใจ“เราจะไปอยู่ในวังกันจริงๆ เหรอจ๊ะป้า” เสียงใสๆ เอ่ยถามผู้เป็นป้าหลังจากเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ก็ไปสิแก้ว ป้าน่ะแก่แล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ถ้าป้าเป็นอะไรไป เอ็งจะอยู่ยังไง”ดอกแก้วทำตาแดงๆ อย่างอดใจหายไม่ได้ “อย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะป้า ป้ายังแข็งแรง ต้องอยู่กับแก้วไปอีกนาน”“ชีวิตคนมันไม่แน่ไม่นอนหรอกนะ โดยเฉพาะไม้ใกล้ฝั่งอย่างป้า”“ป้าจ๋า...” หญิงสาวอิดออด “...แก้วไม่อยากไปเลย”หญิงชราได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ “ป้าก็ไม่อยากไปเหมือนกัน ถึงจะอยู่บ้านหลังใหญ่โตก็ใช่ว่าจะมีความสุขเท่าอยู่บ้านของเรา”“ถ้า
더 보기
บทที่ 10
“นะคะ ดิฉันขอร้อง...” ริมฝีปากจิ้มลิ้มสั่นระริก“ทำไมฉันต้องเชื่อคนชั้นต่ำอย่างเธอด้วย”“ถึงเราจะเป็นคนชั้นต่ำ แต่เราก็เป็นคน มีชีวิตจิตใจ มีความรู้สึกเจ็บร้อนเป็นเหมือนกัน เพราะฉะนั้นดิฉันขอร้องอย่าคิดทำร้ายป้าของดิฉันเลยนะคะ” ดวงตากลมแป๋วของดอกแก้วเอ่อท้นไปด้วยหยาดหยดใส ขณะที่หม่อมราชวงศ์พลวัชรปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหญิงสาวผู้ก๋ากั่นเต็มไปด้วยพิษสงรอบด้านมีสีหน้าเช่นนี้“เสร็จแล้วจ้า...เสร็จแล้ว...” ป้านวลส่งเสียงมาแต่ไกล“นั่นไง ป้าของเธอมาแล้วนี่...” เขาก้มลงมาพูดใกล้ๆ น้ำเสียงนั้นน่าสะพรึงกลัวและมีอำนาจชวนเกรงขามจนดอกแก้วขนลุกซู่“คุณชายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะคะ”“เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ หึหึ...”เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วจึงเดินไปเปิดฝากระโปรงรถให้สองป้าหลานขนของมาใส่ โดยที่เจ้าตัวยืนมองอย่างเดียว ไม่คิดจะช่วยหยิบจับอะไรเลยสักชิ้นป้านวลและดอกแก้วช่วยกันขนของอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รถยุโรปคันหรูต้องมีรอยขูดขีด มิเช่นนั้นคนเป็นเจ้าของอาจจะอาละวาดหรือโวยวายใหญ่โตเป็นแน่หลังจากที่สองป้าหลานเก็บของเสร็จ หม่อมราชวงศ์หนุ่มก็พากลับไปยังวัง โดยในระห
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status