เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า)

เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า)

last update最終更新日 : 2026-01-08
作家:  ฟ้าดุษฎี連載中
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
82チャプター
388ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

พีเรียด

อัตลักษณ์ที่ซ่อนเร้น

ทายาท

แก้แค้น

การหักหลัง

เข้าใจผิด

เขานั่งตัวตรงอย่างสง่างามบนม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่ เบื้องหลังคือดวงอาทิตย์ขนาดมหึมากำลังแผ่รังสีทองอร่ามตรงเหลี่ยมภูผา สะท้อนให้ด้านหน้าของคนที่อยู่บนหลังม้ากลายเป็นเงาดำทมิฬราวกับอสูรร้ายที่โผล่ขึ้นมาจากห้วงอเวจี! ใบหน้าที่ดูนิ่งขรึมกับจมูกโด่งเป็นสันคม อีกทั้งริมฝีปากหยักลึกแสนหยิ่งผยอง รับด้วยดวงตายาวรีสีดำขลับซึ่งกำลังกวาดมองมายังเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทำให้ดอกแก้วรู้ทันทีเลยว่าเขาคนนั้นคือใคร! ‘คุณชายวัชร’ หรือ ‘หม่อมราชวงศ์พลวัชร เทพวรกานต์’ ราชนิกุลหนุ่มผู้มั่งคั่ง เป็นบุตรชายคนเดียวของ ‘หม่อมเจ้าประเวศน์’ และ ‘หม่อมสร้อยฟ้า’ บุรุษผู้นี้นอกจากจะหน้าตาหล่อเหลาปานเทพบุตรแล้ว ยังร่ำรวยไปด้วยทรัพย์สมบัติพัสถานและหน้าที่การงานอันสูงส่ง แต่กระนั้นก็ใช่ว่าหม่อมราชวงศ์หนุ่มจะสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง เพราะอีกด้านหนึ่งของเขาก็คือ คนไร้หัวใจ! ชอบเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่! เย็นชาเหมือนดั่งน้ำแข็งขั้วโลก! แถมยังมีนิสัยจอมเผด็จการอีกต่างหาก!

もっと見る

第1話

บทที่ 1

The healer told me I might not live long enough to hear my pup cry.

I sat there with one hand on my swollen stomach and the other clenched around the report, unable to speak for a long time.

Eight months pregnant.

Late-stage cancer.

A mate who had missed every single checkup.

The healer looked at me with pity. “Selene, where is Alpha Damian? He should hear this with you.”

I lowered my eyes and forced a smile.

“Pack business,” I said.

That was what Damian had told me before he left that morning.

But when I stepped out of the healer’s room, I saw him at the end of the hall.

He was not handling pack business.

He was kneeling in front of Lydia, one hand resting carefully on her stomach.

He had come to accompany Lydia to her checkup.

I was eight months pregnant, yet Damian had never accompanied me to a single checkup.

At that thought, I let out a bitter smile and finally gave up.

“Damian, if Selene finds out you came with me, she’ll be upset. She’s pregnant too, and she’s close to giving birth. Aren’t you worried…”

Lydia sounded worried, but I saw the smugness flash in her eyes.

Damian lowered his head and kissed her stomach gently.

“She doesn’t know about this, and I’m not going to tell her. Maybe it’s the pregnancy, but her temper has been getting worse lately. If she makes trouble for you, that won’t be good.”

“But you can’t keep hiding it forever. If Selene runs into us, her due date is close, and I’m afraid…”

“There’s nothing to be afraid of. It’s only right that I come with you to your checkup. The pup you’re carrying is mine too. If Selene wants to make a scene over it, I’ll break the bond.”

I looked at the cold expression on his face whenever he spoke of me, and my whole body went cold.

Three months ago, Lydia’s mate rejected her, and ever since she returned to the pack, Damian had been seeing her again and again.

From the day she came back, I had not spent a single quiet moment alone with Damian.

No matter when it was, as long as Lydia called, or even sent a message, Damian would leave me behind without hesitation.

It wasn’t as if I had never made a fuss.

Every time, Damian would only say that he and Lydia had known each other since childhood, and that he couldn’t turn his back on her now. That was always how he shut me down.

He had long forgotten that Lydia was pregnant, and so was I.

My due date was even closer than hers. I needed care more than she did.

I used to think the pup Lydia carried was Damian’s.

I had tested him more than once. I had even told him that if he no longer loved me, he had to say so.

Yet every time, Damian would pamper me, coax me until I stopped being upset, and even draw a clear line between himself and Lydia right in front of me, deleting her contact with his own hands just to reassure me.

Under his repeated assurances, I finally gave him my trust.

I was willing to believe he was only softhearted, not unfaithful.

But now it seemed clear enough.

The pup Lydia was carrying had always been his.

They had been betraying me behind my back from the start.

Soon, Damian followed the healer inside to collect the checkup report. Lydia stayed where she was, saying she needed the restroom.

Only after they were all gone did she speak lazily.

“You can come out now. You’ve been standing there watching for so long. Haven’t you seen enough?”

I stepped out, my face expressionless.

When I said nothing, she grew impatient instead and looked at me with open mockery.

“What, are you really this shameless? You know Damian doesn’t love you, and you still plan to keep clinging to the place beside him?”

I let out a cold laugh. “The shameless one here is you.”

Lydia curled her lips in a smile. “I knew Damian long before you did. If I hadn’t left the pack back then, you never would have had the chance to mark with him.”

“But now I’m back, and I’m carrying his pup. It’s about time you gave that place back to me.”

From the very beginning of my bond with Damian, I knew there had been a wolf he could not forget.

I just never thought that she would still matter this much.

My fingers tightened around the report in my hand. The pain in my chest was so sharp I almost collapsed.

When Lydia saw it, she suddenly snatched the report out of my hand.

The moment she saw the conclusion written on it, she burst into wild laughter.

“So you have cancer?” she said, laughing harder. “Then tell me, will you even live long enough to give birth to that bastard? Maybe the two of you will die together.”

Hearing her laugh like that, I finally snapped and slapped her hard across the face.

Lydia fell with the force of it and immediately burst into tears.

“Selene, I really didn’t mean to keep it from you, but I’m carrying a pup. You can’t push me like this.”

I had no idea what game she was playing until a sudden force hit me from behind.

Just as I nearly fell, Damian grabbed me and pulled me upright.

I was still shaken when he frowned and demanded, “Why are you here? Why are you bullying Lydia? Do you not know she’s pregnant?”

I had never expected him to say it so matter-of-factly. I had barely opened my mouth when Lydia spoke first, crying all over again.

“Damian, don’t argue with Selene because of me. This is my fault. I shouldn’t have asked you to come with me. As long as the pup is safe, it doesn’t matter if she hits me.”

She finished speaking through sobs, and Damian’s brows drew even tighter.

He looked at me with open blame.

“Selene, you were wrong this time. You should apologize to Lydia.”

I laughed coldly. “You want me to apologize? Damian, do you know what this is?”

I shoved the cancer report toward him, my heart aching so badly it felt as though it would split apart.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
82 チャプター
บทที่ 1
เชียงใหม่ พ.ศ. ๒๔๘๘ ปลายฤดูเหมันต์...ในยามค่ำคืนกลางดึกอันเงียบสงัดที่กระท่อมน้อยท้ายสวนซึ่งอยู่ติดอาณาเขตวังแสงจันทร์ ร่างอวบอิ่มของหญิงสาวท้องแก่คนหนึ่งกำลังต่อสู้กับอาการบีบรัดช่องท้องที่รุมเร้าจู่โจมเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าตัวรู้ดีว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เรียกว่า ‘ลูก’ ซึ่งตนได้เฝ้าฟูมฟักมานานหลายเดือนจะลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้ในไม่ช้า...อาการเจ็บหน่วงและปวดร้าวบริเวณท้องน้อยค่อยๆ ทวีคูณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดน้ำคร่ำก็แตกโพละออกมาป้านวลหญิงวัยกลางคนผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายฤดูกาลทำหน้าที่หมอตำแยจำเป็น พลางส่งเสียงบอกจังหวะให้กับหญิงสาวท้องแก่คนนั้นเป็นระยะๆ“ไม่ต้องกลัวนะแม่วรรณ เบ่งเลย...”“จ้ะป้า...อื้ดดด!”ฉวีวรรณทำตามจนเหงื่อเม็ดโป้งๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผากมน แต่ทว่าทารกน้อยก็ยังไม่โผล่พ้นออกมาดูโลกอย่างที่อยากให้เป็นสักที“ใจเย็นๆ แม่วรรณ ค่อยๆ หายใจเข้าหายใจออก แล้วเบ่งอีกที”หญิงสาวกัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมด แล้วเบ่งตามคำสั่งของป้านวลอีกครั้ง“อื้ดดด!”ใบหน้าขาวซีดบิดเบี้ยวเหยเก ริมฝีปากบางเม้มแน่น ลำคอหดเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดนูน และในช่
続きを読む
บทที่ 2
“เบื่อจริงๆ เลยพวกโจรกระจอกที่ชอบแอบมาขโมยพืชผักของคนอื่นแบบนี้ สงสัยคงต้องจับไปส่งตำรวจแล้วกระมัง เพราะไม่เช่นนั้นคงจะไม่หลาบไม่จำกันสักที” ผู้มาเยือนเริ่มต้นทักทายด้วยวาจาอันเผ็ดร้อนและรอยยิ้มหยามเหยียดตรงมุมปากหญิงสาวกัดเม้มริมฝีปากจนเจ็บพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงหันขวับมาประสานสายตากับคุณชายมาดหยิ่งด้วยท่าทีไม่ยี่หระ“แล้วไหนล่ะคะหลักฐานที่แสดงว่าดิฉันเป็นโจรกระจอกอย่างที่กล่าวหา”“ก็ผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าใบนั้นยังไงล่ะ” หม่อมราชวงศ์หนุ่มเปิดฉากไล่ต้อน เน้นแววตาดุดัน “นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งเฉไฉกันแน่ แต่ก็อย่างว่า สันดานโจรยังไงก็เป็นสันดานโจรอยู่วันยังค่ำ คนประเภทนี้แก้เท่าไหร่ก็ไม่มีทางหาย นอกเสียจากจะไปนอนดัดนิสัยอยู่ที่ซังเตเท่านั้น มันถึงจะสาสม!”ดอกแก้วตวัดหางตามอง ขณะเชิดคางขึ้นอย่างเคืองขุ่น “แค่ผักบุ้งไม่กี่กำถึงกับจะต้องจับเข้าคุกเข้าตะราง มันไม่มากไปหน่อยรึ”“ไม่มากไปหรอกสำหรับนางโจรหัวขโมยเช่นเธอ”“ตลกจังเลยนะคะคุณชาย” หญิงสาวชูคอตั้ง“ตลกยังไงไม่ทราบ”“ก็ตลกคุณชายน่ะสิ” ร่างบอบบางก้มลงไปเก็บยอดผักบุ้งที่อยู่ในตะกร้าแล้วชูขึ้นระดับสายตา “หม่อมราชวง
続きを読む
บทที่ 3
“ป้านวลจ๋า แก้วกลับมาแล้ว”เสียงใสๆ ตะโกนเรียกผู้เป็นป้าเจื้อยแจ้วอย่างที่เคยทำเป็นประจำ“ไปกินรังแตนที่ไหนมาล่ะนังแก้ว ถึงได้ตะโกนซะเสียงดังเชียว...” นางนวลเอ่ยถาม พลางละมือจากการนวดแป้งเพื่อจะใช้ทำขนมเทียน หลังจากได้ยินเสียงเรียกของหลานสาวร่างอันอวบท้วมลุกจากแคร่แล้วเดินต้วมเตี้ยมอุ้ยอ้ายออกมาหา แต่เมื่อเหลือบมองไปเห็นสภาพที่เลอะเทอะขะมุกขะมอมของคนเป็นหลาน อีกทั้งยังมีกลิ่นเหม็นตุ่ยๆ ราวกับหนูสกปรกตัวหนึ่ง จึงอุทานเสียงดังระงมและรีบกระวีกระวาดเข้าไปหาทันที“ตายแล้ว! นี่เอ็งไปทำอะไรมา ทำไมสารรูปถึงดูไม่ได้แบบนี้” หญิงสูงวัยใช้มือหมุนตัวของดอกแก้วไปมาอย่างสำรวจตรวจตรา“แก้วไม่เป็นอะไรหรอกป้า แต่ที่จะเป็นก็แค่ตรงนี้” มือเล็กยกขึ้นตบที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเองเบาๆ“เอ็งเป็นอะไรของเอ็งวะ ช่วยพูดให้ข้าเข้าใจง่ายๆ หน่อยซิ” คนเป็นป้าเลิกคิ้วฉงน“เจ็บใจนะสิป้า ก็แก้วกำลังเก็บผักบุ้งอยู่ดีๆ จู่ๆ อีตาคุณชายวัชรขี้งกก็ขี้ม้ามาเจอเข้า พูดจาเสียดสีกระแนะกระแหน มิหนำซ้ำยังบอกว่าจะจับแก้วไปส่งให้กับตำรวจ แต่พอแก้วไม่ยอม คุณชายบ้านั่นก็เลยจับแก้วโยนลงไปในคลองน้ำแทน ฮึ!”ได้ยินเช่นนั้น นางนวลถึงกับทอ
続きを読む
บทที่ 4
มือหนาเกร็งแกร่งเอื้อมไปหยิบไปป์ซึ่งวางไว้อยู่บนโต๊ะตรงหน้า ก่อนที่มืออีกข้างจะหยิบยาเส้นจากกล่องใบเล็กยัดใส่ลงไปในไปป์นั้นครึ่งหนึ่ง แล้วก็จุดไฟสูบลมผ่านไปป์เบาๆ ให้เกิดการเผาไหม้ทีละน้อย ไปป์คือสิ่งที่หม่อมราชวงศ์หนุ่มใช้เพื่อผ่อนคลายเมื่อคราอารมณ์หงุดหงิดหรือขุ่นเคืองใจอะไรสักอย่างร่างสูงสง่าลุกจากโซฟาเดินตรงไปยังหน้าต่าง พลางพ่นควันออกฉุยๆ พร้อมกับทอดสายตามองไปรอบๆ บริเวณสวนดอกไม้ขณะนั้นเอง รถโฟล์คสีไข่ไก่คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าตึกใหญ่ ตามมาด้วยร่างโปร่งระหงสมส่วนดุจนางพญาของวิรัญญาในชุดกระโปรงยาวมินิสเกิร์ตสีปีกแมงทับ หญิงสาวขยับแว่นกันแดดอันโตขึ้นเหนือศีรษะ สยายผมไปด้านหลัง ก่อนจะเชิดหน้าตั้งก้าวฉับๆ เข้ามาในตัววังพลวัชรรู้จักกับวิรัญญาตั้งแต่ไปร่ำเรียนอยู่ที่เมืองนอก ทั้งคู่สนิทสนมกันเป็นอย่างมาก จนใครหลายๆ คนเชียร์ให้คบหาดูใจกัน แต่จนแล้วจนรอดกระทั่งเรียนจบ พลวัชรก็ยังคงขีดเส้นความสัมพันธ์กับเธอไว้เพียงแค่เพื่อนเท่านั้น หาได้รู้ไม่ว่าวิรัญญามีใจให้เขามาโดยตลอด และนับวันความรู้สึกนั้นก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งกลับกลายเป็นหึงหวง ไม่ว่าอิสตรีคนไหนที่เข
続きを読む
บทที่ 5
ช่วงบ่ายของวันนั้นหม่อมสร้อยฟ้ากับหม่อมราชวงศ์พลวัชรก็ไปตรวจตราความเรียบร้อยยังตลาด ชายหนุ่มไม่ลืมที่จะหยิบแว่นกันแดดสีดำใส่ไปเพื่ออำพรางใบหน้าตนเองจากสายตาของชาวบ้านร้านตลาดที่อาจจะจำเขาได้ ซึ่งในระหว่างการเดินสำรวจ พลวัชรได้แต่เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงและพยายามเดินไม่สบตากับใคร หากทว่ายิ่งเขาทำท่าทางมีพิรุธเช่นนั้น ก็ยิ่งกลับกลายเป็นจุดสนใจของเหล่าบรรดาพ่อค้าแม่ค้าทั้งหลาย โดยเฉพาะอาภรณ์หรูหราที่เขาสวมใส่อยู่มันแตกต่างจากชาวบ้านธรรมดาทั่วๆ ไปมากโข...‘จะมองอะไรกันนักหนา ฮึ!’ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจและทำหน้าหงิกเป็นมะเหงกแบบไม่สบอารมณ์ภาพของหม่อมสร้อยฟ้ากับหม่อมราชวงศ์พลวัชรที่เดินภายในตลาด เป็นจุดดึงดูดสายตาของคนแถวนั้นเป็นอย่างมาก พ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายแหล่ก็ต่างพากันเข้าไปทำความเคารพและพูดคุยทักทายเป็นกันเอง โดยไม่ลืมที่จะหยิบยื่นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ด้วยไมตรีจิตอันดีซึ่งเป็นสิ่งของที่พวกเขาได้นำมาขายในตลาด เช่น หมู เห็ด เป็ด ไก่ ผลหมากรากไม้ให้กับคนทั้งคู่แบบไม่คิดสักสตางค์แดงเดียว จนหม่อมสร้อยฟ้าอดที่จะยิ้มไม่ได้ในความมีน้ำใจของทุกคน แต่มีอยู่หนึ่งคนที่ทำหน้าตึงบอกบุญไม่รับคือ
続きを読む
บทที่ 6
“เห็นหม่อมแม่อนุญาต ก็คอยแอบไปเก็บอยู่ร่ำไปสิไม่ว่า สงสัยคงจะยึดเป็นสถานที่ทำมาหากินเลยสินะ!”ดอกแก้วเบ้ปากและแสร้งทำหน้ายิ้มระรื่น ป่วยการที่จะต่อความยาวสาวความยืดกับอีตาคุณชายขี้งก จึงรีบสวนวาจาเผ็ดร้อนกลับไปทันควัน“ถ้าคุณชายหวงผักบุ้งพวกนี้นัก ดิฉันจะคืนให้ก็แล้วกัน เอาไปเลย”ว่าแล้วหญิงสาวก็ยกเอากระบุงที่ใส่ผักบุ้งยื่นไปให้เขาด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น“ฉันไม่รับหรอก มันสกปรก” มือหนายกขึ้นปัดเสื้อผ้าเป็นเชิงรังเกียจ“ชายวัชร!”หม่อมสร้อยฟ้าหันมาเอ็ดบุตรชายเสียงเข้ม ด้วยไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดจาไม่ให้เกียรติคนอื่นในที่สาธารณะเช่นนั้น“ถ้าหม่อมแม่จะรับก็รับเอาเองเลยนะครับ ชายไม่มีทางถือให้เด็ดขาด”ดอกแก้วซึ่งยืนฟังคำพูดแดกดันประชดประชันอยู่ครู่หนึ่งจึงสูดลมหายใจเข้าปอดจนชุ่มลึก แล้วรวบรวมความกล้าพูดแทรกขึ้น“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เดี๋ยวแก้วจะเอาไปส่งให้หม่อมท่านเอง”“ไม่ต้อง! จุ้นไม่เข้าเรื่อง ประเดี๋ยวรถของฉันจะสกปรกเสียเปล่าๆ” เขาตะคอกเสียงดังพร้อมกับสาดสายตาวาววับจับจ้องคนอวดดีไม่ลดละหญิงสาวเจ็บใจยิ่งนักกับคำพูดจาแดกดันและท่าทางที่พลวัชรแสดงออกอย่างหยามเกียรติ โดยเฉพาะเมื่อเหลือบไปเห็นป้า
続きを読む
บทที่ 7
วันแล้ววันเล่าที่ดวงอาทิตย์ยังคงแผ่รัศมีในตอนเช้า แล้วจึงค่อยๆ ลับเหลี่ยมอัสดงลงในตอนเย็นเพื่อหลบทางให้บรรดาเหล่าเดือนดาราขึ้นมาทำหน้าที่แทน เฉกเช่นดั่งดอกแก้วที่ยังคงมีวิถีชีวิตตามเดิมโดยในแต่ละวันนั้นหญิงสาวจะต้องรีบเก็บผักบุ้งเพื่อเอาไปขายยังตลาด บางวันก็ขายดี บางวันก็เหลือ ความอดอยากแร้นแค้นเป็นสิ่งที่คุ้นชินอยู่ทุกวัน แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะรังเกียจวิถีชีวิตแบบนี้ เพราะอย่างน้อยก็มีป้านวลที่รักเสมือนแม่คอยดูแลอยู่เสมอเย็นนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม มีเมฆก้อนใหญ่ตระหง่านกำลังเกาะกลุ่มกัน ก่อนจะค่อยๆ ลอยต่ำลงมาและแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน สักพักเม็ดฝนก็เทกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตา ผักบุ้งของดอกแก้วยังคงกองอยู่ในจำนวนที่ไม่ต่างจากเดิมมากนัก เพราะผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของในตลาดวันนี้ดูจะบางตากว่ายามปกติ“กลับเถอะแก้ว มืดค่ำแล้ว” ป้านวลหันมาบอกหลานสาวที่ตั้งหน้าตั้งตารอคนมาซื้อผักบุ้งของตัวเอง“แต่เรายังขายไม่หมดเลยนะจ๊ะป้า”“ไม่มีคนซื้อแล้วล่ะ วันหลังค่อยมากันใหม่”จากนั้นสองป้าหลานก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือเก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง แล้วเดินตากฝนที่ยังคงตกพรำไปตามถนนขรุขระเล็กๆ ซึ่งเป็นทางกลับกระท
続きを読む
บทที่ 8
ร่างแน่งน้อยค่อยๆ ย่อตัวลง มือเรียวเล็กที่สกปรกมอมแมมทั้งสองข้างพนมไว้ ก่อนจะก้มกราบลงใกล้ๆ กับปลายเท้าของหญิงสูงศักดิ์ตรงหน้าอย่างเทิดทูนระคนซาบซึ้ง“ขอบพระคุณหม่อมท่านมากเลยเจ้าค่ะ”“ไม่เป็นไรจ้ะหนูแก้ว” น้ำเสียงอันอ่อนโยนและมืออุ่นๆ ของหญิงสูงศักดิ์กดลงบนศีรษะได้รูปด้วยความเอ็นดูแกมสงสาร จากนั้นจึงขอตัวกลับโดยมีดอกแก้วเดินออกไปส่งถึงรถวันรุ่งขึ้น หม่อมสร้อยฟ้าให้นายสมขับรถพามายังโรงพยาบาลแต่เช้า เพื่อเยี่ยมอาการของคนที่ตนได้ช่วยเอาไว้เมื่อคืนนี้ หากทว่าภาพที่นางเห็นคือป้านวลยังนอนไม่ได้สติ โดยมีดอกแก้วนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ เตียง และทันทีที่หญิงสูงศักดิ์เดินเข้ามาในห้อง ดอกแก้วก็ขยับตัวตื่นอย่างงัวเงีย แล้วยกมือขึ้นไหว้ผู้มีพระคุณด้วยกิริยาเรียบร้อย“นอนต่อก็ได้นะหนูแก้ว” สีหน้าของหม่อมสร้อยฟ้าระบายยิ้มน้อยๆ “เมื่อคืนก็เพลียมาทั้งคืนแล้วมิใช่รึ”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะหม่อมท่าน”“แล้วนี่ป้านวลเป็นยังไงบ้าง” หญิงสูงศักดิ์เอ่ยถามพลางหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียง“ยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ” ดอกแก้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“อย่าคิดมากไปเลยหนูแก้ว ประเดี๋ยวสายๆ ป้านวลก็คงฟื้น” นางยกมือขึ้นลูบเรือนผมดำสลว
続きを読む
บทที่ 9
เช้าวันรุ่งขึ้น(บรรทัดด้านล่าง แก้วยังบอกป้าตอนที่คุยกันเรื่องไปอยู่วัง ว่าพรุ่งนี้บอกสร้อยฟ้าว่าไม่ไป) สองป้าหลานช่วยกันเก็บของตระเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนกลางคืน ซึ่งของที่เก็บก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากนัก เพราะสมบัติแต่ละชิ้นนั้นมีแค่เสื้อผ้าเก่าๆ และถ้วยชามหม้อไหที่ใช้ในการดำรงชีวิตประจำวันเท่านั้น หากแต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ดอกแก้วไม่ลืมจะหยิบไปด้วยก็คือ ‘สร้อยคอติดล็อกเกตเส้นหนึ่ง’ ซึ่งป้านวลบอกว่ามันเป็นของเพียงชิ้นเดียวที่บุพการีผู้ให้กำเนิดเธอได้ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าก่อนจะสิ้นใจ“เราจะไปอยู่ในวังกันจริงๆ เหรอจ๊ะป้า” เสียงใสๆ เอ่ยถามผู้เป็นป้าหลังจากเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ก็ไปสิแก้ว ป้าน่ะแก่แล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ถ้าป้าเป็นอะไรไป เอ็งจะอยู่ยังไง”ดอกแก้วทำตาแดงๆ อย่างอดใจหายไม่ได้ “อย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะป้า ป้ายังแข็งแรง ต้องอยู่กับแก้วไปอีกนาน”“ชีวิตคนมันไม่แน่ไม่นอนหรอกนะ โดยเฉพาะไม้ใกล้ฝั่งอย่างป้า”“ป้าจ๋า...” หญิงสาวอิดออด “...แก้วไม่อยากไปเลย”หญิงชราได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ “ป้าก็ไม่อยากไปเหมือนกัน ถึงจะอยู่บ้านหลังใหญ่โตก็ใช่ว่าจะมีความสุขเท่าอยู่บ้านของเรา”“ถ้า
続きを読む
บทที่ 10
“นะคะ ดิฉันขอร้อง...” ริมฝีปากจิ้มลิ้มสั่นระริก“ทำไมฉันต้องเชื่อคนชั้นต่ำอย่างเธอด้วย”“ถึงเราจะเป็นคนชั้นต่ำ แต่เราก็เป็นคน มีชีวิตจิตใจ มีความรู้สึกเจ็บร้อนเป็นเหมือนกัน เพราะฉะนั้นดิฉันขอร้องอย่าคิดทำร้ายป้าของดิฉันเลยนะคะ” ดวงตากลมแป๋วของดอกแก้วเอ่อท้นไปด้วยหยาดหยดใส ขณะที่หม่อมราชวงศ์พลวัชรปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นหญิงสาวผู้ก๋ากั่นเต็มไปด้วยพิษสงรอบด้านมีสีหน้าเช่นนี้“เสร็จแล้วจ้า...เสร็จแล้ว...” ป้านวลส่งเสียงมาแต่ไกล“นั่นไง ป้าของเธอมาแล้วนี่...” เขาก้มลงมาพูดใกล้ๆ น้ำเสียงนั้นน่าสะพรึงกลัวและมีอำนาจชวนเกรงขามจนดอกแก้วขนลุกซู่“คุณชายอย่าทำอะไรบ้าๆ นะคะ”“เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ หึหึ...”เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วจึงเดินไปเปิดฝากระโปรงรถให้สองป้าหลานขนของมาใส่ โดยที่เจ้าตัวยืนมองอย่างเดียว ไม่คิดจะช่วยหยิบจับอะไรเลยสักชิ้นป้านวลและดอกแก้วช่วยกันขนของอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รถยุโรปคันหรูต้องมีรอยขูดขีด มิเช่นนั้นคนเป็นเจ้าของอาจจะอาละวาดหรือโวยวายใหญ่โตเป็นแน่หลังจากที่สองป้าหลานเก็บของเสร็จ หม่อมราชวงศ์หนุ่มก็พากลับไปยังวัง โดยในระห
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status