พื้นที่นี้มีคนเก่า [อ่านฟรี เป็นของขวัญปีใหม่]

แสงแดดอ่อน ๆ ในช่วงเช้าให้ความรู้สึกอบอุ่นและสดชื่นขึ้นมาหน่อย หญิงสาวร่างเล็กเจ้าของใบหน้ารูปไข่ ดูมีเสน่ห์ทั้งสวยและน่ารักในเวลาเดียวกัน ดวงหน้าที่เคยยิ้มร่ามาตอนนี้กลับเหม่อลอยและหม่นหมอง นั่นเพราะเธอเพิ่งเลิกกับ ‘แฟน’ มาได้หนึ่งเดือนแล้วทำเอาเธอกินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่นาน หลังจากที่หมกอยู่แต่ในบ้านเธอก็ยอมลากเอาสังขารออกมา มือเรียวคว้าสายยางรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านด้วยสภาพเซ็ง ๆแต่ทว่าความบังเอิญก็เข้ามาจ๊ะเอ๋ เมื่อรถยนต์คันโตมาจอดใกล้กับเธอ คนที่เปิดกระจกรถมามองจ้องมินตราแต่กลับไม่กล่าวคำทักทายใด ๆ ชวนให้เธออึดอัด จนกระทั่งเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักเขาก่อน “อะ เอ่อ… ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหมคะ?”“สบายสิ สบายมากด้วย เธอคิดว่าเลิกกับเธอแล้วฉันจะตายหรือไง?”คนที่พูดจากวนบาทาได้ขนาดนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ‘เฮียสอง’ ฉายาหล่อ รวย จ๊วยเท่าแขน เป็นเจ้าของโรงงานเหล็กขนาดใหญ่ เจ้าของใบหน้าหล่อคมคายราวกับพระเอกหนัง แต่เชื่อเถอะว่าหล่อขนาดนี้ยังถูกแฟนเด็กอย่างเธอบอกเลิกเลย เหอะ!ถ้าหล่อแล้วอาภัพขนาดนี้โยนความหล่อเข้าป่าไปเถอะ…“มินไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย” ไม่คิดว่าเลิกกันแล้วเขาจะตายหรอก แต่ที่ถ

ตาที่จ้องหน้าจอเพื่อหางานจนเหนื่อยล้า หญิงสาวใช้มือสองข้างปิดตาก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้“เฮ้อ~~” หลังจากที่กลับมาจากร้านอาหาร ก่อนหน้าที่ไปเจอเข้ากับผัวเก่าอย่างเฮียสอง มินตราก็กลับมาหางานออนไลน์ต่อ แต่นั่งอยู่นานก็หาไม่ได้ เธอเลยเลือกที่จะลุกไปต้มบะหมี่กิน กินเสร็จก็เตรียมอาบน้ำต่อ เงินก็หมดงานก็ยังไม่ได้ ดีที่บ้านเป็นบ้านผัวเก่าซื้อให้ ไม่อย่างนั้นเธอคงสภาพไม่ต่างจากขอทาน เธอไม่มีญาติที่ไหน พ่อกับแม่ก็เสียไปตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตมาได้เพราะคุณย่า แต่น่าเสียดายที่ท่านก็มาจากเธอไปในตอนที่เธอเพิ่งจะอายุได้สิบเก้าวันงานศพของยายมีผู้ใหญ่ใจดียื่นมือเข้าช่วยเหลือ ผู้ใหญ่ใจดีที่ว่านั้นเป็นเจ้าของโรงงานเหล็ก เป็นหนุ่มหล่อที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เธอเจอเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรักเขาจนหมดใจเลยแหละแต่น่าเสียดายที่ทางรักนั้นต้องจบลง…มินตราอาบน้ำเสร็จก็เดินกลับมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพันกายหมิ่นเหม่ เพราะเธอมั่นใจว่าล็อคบ้านเรียบร้อย ม่านก็ปิดหมด เป็นส่วนตัวขนาดนี้แก้ผ้าเดินยังได้เลย แต่ทว่า!“เอ๊ะ ว๊าย!! เฮียเข้ามาได้ยังไง! ?” หญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยง เธอร้องลั่นเมื่อพบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ท่

หญิงสาวเดินฝ่าความมืดกลับมาบ้าน ตลอดการเดินกลับมาเธอไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด แต่มากกว่านั้นคือเธอรู้สึกโดดเดี่ยวเสียมากกว่ามันทั้งเหนื่อย ท้อ และไร้จุดหมายแบบสุด ๆ …กลับมาบ้านมินตราก็เพลียจัดมากแล้ว กว่าจะอาบน้ำเสร็จกว่าจะได้นอนพักก็ดึกดื่นค่อนคืน เปลือกตาปิดลงเพราะอาการเหนื่อยล้าขั้นสุด หญิงสาวกำลังจะนอนหลับไป แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่าตัวเธอนั้นลืมกินยาซะงั้น“เฮ้อ~~”มินตราจึงต้องจำใจลุกมาอีกหน เธอเดินไปหยิบยาที่อยู่บนหลังตู้เย็น ยาเม็ดเล็ก ๆ ที่เธอนั้นจำเป็นต้องกินมาก ๆ เพราะอดีตแฟนแบบเขายังวนเวียนมาหา และยังทำเรื่องอย่างว่าด้วยหลายต่อหลายครั้งกึก กึก กึก เสียงตะกุกตะกักดังขึ้นด้านหลัง กลิ่นที่คุ้นเคยลอยเตะจมูก สัมผัสตรงรอบเอวทำให้มินตราลอบถอนหายใจอีกหน“พี่มีธุระอะไรไหมคะ วันนี้มันดึกมากแล้วนะ” มินตราเอ่ยด้วยเสียงเบาหวิว เธอเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีแม้กระทั่งแรงที่จะโต้ตอบกับเขาไม่คิดจะโวยวายหน่อยเหรอที่ฉันพาคนนั้นคนนี้มา ใจตายด้านไปหรือยัง?“เอากุญแจมาคืน เพราะฉันขี้เกียจถือ และก็คงจะไม

“พี่จะทำอะไร!? อย่าเข้ามานะ!”มินตรากลัวจนขวัญเสีย ใบหน้าสวยซีดเผือดไร้สีเลือดด้วยความตกใจกลัว หญิงสาวถอยหลังกรูจนชนกับกระถางต้นไม้ ตอนนี้ชายตรงหน้าทั้งสองทำเธอกลัวจนตัวสั่นแล้ว!“เรื่องเยอะจังวะ! จับมันลากเข้าบ้าน” ไอ้เวรสองคนนั้นมันกำลังจะลากเธอไปทำอะไร!“อย่านะ! อย่าเข้ามา! ฮือ! อย่าเข้ามานะ”มินตราร้องลั่นอย่างคนหวาดกลัวสุดขีด ไอ้ชั่วทั้งสองนี่ต้องหวังเก็บดอกเบี้ยอย่างอื่นจากเธอแน่นอน! สายตาแทะโลมที่มองมายังเรือนร่างของหญิงสาวช่างน่าขยะแขยงสิ้นดีในช่วงเวลาที่มินตรากำลังสิ้นหวังและตกใจกลัวขั้นสุด จู่ ๆ ก็มีเสียงตะเบ็งร้องของใครบางคนดังขึ้น“พวกมึงจะทำอะไร!?”“เฮียสอง ฮึก! ช่วยมินด้วย!” เหมือนกับว่าสวรรค์มาโปรด คนที่มาช่วยเธอคือคนที่เธอรักมากที่สุด เฮียสอง!ร่างสูงเกือบสองเมตรปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าหล่อยังคงเคร่งขรึม น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็ยังคงแข็งกระด้างสักหน่อย แต่ทว่ากลับดูน่าเกรงขามยิ่ง  ปากหยักขยับเอ่ย “มานี่” ก่อนที่มินตราจะวิ่งเข้าไปหลบหลังเขาโด

เพราะรอยยิ้มสดใสประดับหน้าของสาวเจ้า ทำเอาเขาอดดีใจและอดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม เชื่อเถอะว่าเขามีความสุขได้ทุกครั้งเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของคนที่เขารัก แค่นี้ก็ทำเอาใจชื้นมือหนายกมือขึ้นขยี้ผมคนตัวเล็กอย่างเบามือ พร้อมกับทำหน้ายิ้ม ๆ อย่างคนมีความสุข ที่ตอนนี้ความสุขล้นออกหน้าออกตา แทบจะออกปากแล้วด้วยซ้ำ“ยังไม่บอกเลยว่าโดนว่ายังไง”“ก็…ป้าแกบอกว่ามินวาสนาไม่ถึงเฮีย วันที่เฮียควงสาวโชว์คนในซอยน่ะค่ะ”มินตรายังเอ่ยด้วยโทนเสียงที่ปกติ เธอว่าไปพลางยังควานหาลิปสติกที่หลุดมือ ท่าทีไม่เดือดร้อนใจ ต่างจากเขาที่หุบยิ้มแทบไม่ทัน เขาถึงกับหน้าชาไปทั้งแถบ ในใจก็พลันปวดจี๊ดขึ้นมามินตราต้องเสียใจมากแค่ไหนกัน….“มิน~ เฮียขอโทษ” ชายหนุ่มเอ่ยคำขอโทษเสียงอ่อนเขารู้สึกผิดที่ควงสาวเยาะเย้ยเธอหวังให้เธอเจ็บใจ ตอนนั้นคิดเพียงอยากเอาชนะเธอที่ทิ้งเขา ไม่คิดให้ดีเสียก่อน เขารู้แล้วว่าตอนนี้ความรักของเขาและมินตรา ไม่จำเป็นต้องหาผู้ชนะผู้แพ้สักหน่อยเขาไม่เอาอะไรแล้วก็ได้ นอกจากขอให้มินตรารักเขาและอยู่กับเ