บทที่ 6

“คุณผู้หญิงขอดื่มให้คุณได้ไหมครับ” เสียงของชายหนุ่มด้านขวามือของเธอ เธอจึงหันไปมองเขาใบหน้าของเขา เขามีหน้าคมหล่อ ความสูงถึงร้อยเก้าสิบโดยประมาณ มีผิวที่ขาวอมชมพูบ่งบอกถึงผิวพรรณที่ดี เขายังมีคิ้วหนาดกดำ นัยน์ตาสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสันดูเป็นธรรมชาติ และยังมีริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ ถึงแสงไฟในไนต์คลับจะนวลตา แต่ไม่อาจบดบังความหล่อเหลาและสง่างามได้เลย

“ด้วยความยินดีค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วยกแก้วเหล้าดื่มหนึ่งคำ

“คุณชื่ออะไร ผมจะได้เรียกชื่อของคุณถูก” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม

“ฉันชื่อมิ้นต์ค่ะ แล้วคุณละชื่ออะไร” เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม เขามองรอยยิ้มและใบหน้าทรงเสน่ห์ไม่วางสายตา เธอไม่ใช่หญิงที่สวยอย่างเดียว แต่น้ำเสียงและท่าทางของเธอมันน่าดึงดูดเปี่ยมไปด้วยเสน่หาอันเปี่ยมล้น แค่รอยยิ้มของเธอเพียงน้อยนิดก็ทำให้ผู้คนหวั่นไหวได้ไม่ยาก

“ผมชื่อภูผา ว่าแต่คุณมาเที่ยวบ่อยเหรอ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้ม เธอยกเรียวเท้าไขว่ห้างทำให้เห็นเรียวขาของเธอได้แจ่มชัด มือเรียวของเธอวางไว้ตรงคาง เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนอื่นไม่ได้มีท่าทีเซ็กซี่แบบเธอ สายตาของเธอช่างมีเสน่ห์เป็นประกายน่าค้นหา เธอเหมือนแม่เสือสาวกำลังจะล่าเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น

“ไม่ได้มาเที่ยวหลายปีแล้วค่ะ ฉันพึ่งจะเลิกกับแฟนเลยออกมาเที่ยว อย่าคิดว่าฉันมาเที่ยวหาผู้ชาย ฉันแค่มาดื่มเท่านั้น” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มแล้วดื่มเหล้าอีกหนึ่งคำ

“ผมเสียใจด้วยนะ” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงเรียบ

“อย่าไปพูดถึงเรื่องนั้นเลยค่ะ เรามาดื่มกันดีกว่าไหมคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“เอาสิครับ” เขาเอ่ยบอกเธอแล้วยกขึ้น เธอเองก็ยกแก้วชนกับแก้วของเขา

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอเผยรอยยิ้มไม่เห็นไรฟัน

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอจึงยกเหล้าดื่มจนหมดแก้ว เธอกลับรู้สึกมึนๆ หัวเธอส่ายหน้าเบาๆ ให้หายมึนหัวแต่ก็ไม่เป็นผล เขามองเธอด้วยความสงสัยว่าทำไมเธอส่ายหัวไปมา

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นอะไรคะ แค่มึนๆ นิดหน่อย” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

จู่ๆ เธอกลับรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองข้างหนักอึ้ง จนแทบลืมตาไม่ขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ เธอคิดว่าอาจเป็นเพราะเหล้าที่ดื่มลงไป แต่เป็นไปไม่ได้แอลกอฮอล์ไม่เคยทำให้เธอเมาได้ เธอไม่อาจคิดสิ่งใดต่อได้นอกจากหลับตาทั้งสองข้าลง แล้วฟุบลงไปที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ในทันที