LOGINซ่งอวิ๋นเวยทะลุมิติเข้าไปในนิยาย แถมยังเป็นนิยายที่ไม่ค่อยปกติอีกด้วย สามีที่มีความต้องการทางเพศแต่ไม่ได้รับการตอบสนอง น้องสาวที่มีเสน่ห์ยั่วยวนชายโดยกำเนิด ส่วนเธอเป็นภรรยาที่น่าเบื่อและหัวโบราณ สุดท้ายน้องสาวก็เข้ามาแทนที่เธอ กลายเป็นคนโปรดที่สามีอย่างซือจิ้นหานทะนุถนอม ทั้งสองคลอเคลียพลอดรักกันทุกวัน ส่วนเธอเพียงเพราะอยากแย่งชิงความรักจากน้องสาว จึงต้องพบกับจุดจบอันน่าอนาถ 【หน้าตาของสามีคือเกียรติยศของภรรยา อ๊า! กล้ามท้อง!】 ตอนที่ซือจิ้นหานกำลังจะเอ่ยปากขอหย่า เขากลับได้ยินเสียงในใจของซ่งอวิ๋นเวยเข้าเสียก่อน หญิงสาวตรงหน้าเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้ายังคงมีสีหน้าอ่อนโยนว่าง่ายเช่นเคย 【ใส่กางเกงในสีเทาเนี่ยนะ? ดูไม่ได้เอาซะเลย?! เฮ้อ เสียดายที่เขาเป็นของคนอื่นไปแล้ว】 【ซ่งหว่านหว่านมีเสน่ห์ยั่วยวน ส่วนเขาก็มีความต้องการทางเพศที่ไม่ได้รับการตอบสนอง สรุปแล้วใครจะเหนือกว่ากันนะ?】 【วันหย่าฉันจะติดกล้องวงจรปิดให้ทั่วบ้านเลย ฮ่าๆๆๆ...】 ซือจิ้นหานเก็บใบหย่า เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสนใจภรรยาที่เคยจืดชืดไร้ชีวิตชีวาคนนี้ขึ้นมา ซือจิ้นหาน: ทำหน้าที่ภรรยาสักหน่อยสิ ถอดเสื้อผ้า ซ่งอวิ๋นเวย: ??? สามเดือนต่อมา ซ่งอวิ๋นเวยเพิ่งวิ่งออกจากห้องนอน ก็ถูกมือใหญ่คว้ากลับเข้าไปอีกครั้ง ซือจิ้นหานยังคงไม่รู้สึกหนำใจ น้ำเสียงเย้ายวนแฝงอันตรายเอ่ยขึ้นว่า “จะหนีไปไหน?” ซ่งอวิ๋นเวย: “ฟ้าถล่มแล้ว! ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วยยย!”
View Moreไม่รู้ว่าจะมีวิธีไหนที่ทำให้ทะลุมิติกลับไปได้บ้างหรือเปล่าถึงเธอจะมั่นใจว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนตอนจบของเรื่องได้ และขอเงินก้อนหนึ่งจากซือจิ้นหานมาใช้ชีวิตได้ ซึ่งชีวิตความเป็นอยู่ก็คงไม่แย่ไปกว่าโลกความเป็นจริงแน่นอนแต่เธอกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ยิ่งไปกว่านั้นซ่งหว่านหว่านกำลังจะกลับมาแล้ว ใครจะไปรู้ว่ายัยนั่นจะคิดแผนอะไรมาเล่นงานเธอบ้างหลังจากนั่งกลุ้มใจอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งอวิ๋นเวยก็กินอาหารจนหมดเกลี้ยง แล้วหยิบกระเป๋าลุกขึ้นเดินออกไปเสิ่นจินเหนียนนั่งอยู่ไม่ไกล ระหว่างฟังลูกค้าพูดคุย สายตาของเขาก็แอบเหลือบมองซ่งอวิ๋นเวยเป็นระยะเมื่อครู่เธอยังนั่งอยู่ที่โต๊ะ แต่วินาทีถัดมากลับหายไปแล้วเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเผลอไปสนใจภรรยาของเพื่อนสนิท อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ซ่งอวิ๋นเวยที่ซือจิ้นหานเคยพูดถึงนั้น เป็นคนที่น่าเบื่อเกินไปก็ได้”ซ่งอวิ๋นเวยเดินเล่นจนถึงช่วงเย็น แล้วเรียกรถกลับบ้านตระกูลซือป้าหวังปรากฏตัวขึ้นราวกับผี สีหน้ายังคงยิ้มเพียงริมฝีปาก แต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มตาม “คุณผู้หญิงคะ ถึงเวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”“เอ่อ…แล้วไงต่อคะ?” ซ่งอ
“คุณจะไปไหน?” ซือจิ้นหานมองกระเป๋าที่ซ่งอวิ๋นเวยถืออยู่ เป็นกระเป๋าสไตล์วัยรุ่นที่ดูทันสมัยทีเดียวรวมถึงชุดที่เธอสวมในวันนี้ด้วย ทำให้คนมองแล้วสะดุดตา เผยให้เห็นรูปร่างสูงเพรียวที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจนเมื่อก่อนเธอไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวของเธอ แม้แต่ไป๋เสียนเมิ่งเห็นแล้วยังรู้สึกว่าแก่เกินไปวันนี้ซ่งอวิ๋นเวยตั้งใจจะออกไปเดินเล่นข้างนอกอีกไม่กี่วัน ทางตระกูลซ่งก็จะแจ้งให้เธอกลับไปร่วมงานเลี้ยงรับรองการกลับมาของซ่งหว่านหว่าน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป สถานะของเธอในตระกูลซ่งก็จะย่ำแย่ลงเรื่อยๆและซือจิ้นหานก็จะค่อยๆถูกซ่งหว่านหว่านดึงดูดความสนใจไปทีละน้อยช่วงเวลาแสนสบายแบบนี้เหลืออีกไม่มากแล้ว!ก่อนจะถึงตอนนั้น ก็ขอใช้ชีวิตให้เต็มที่สักหน่อยแล้วกันเธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “อืมๆ ฉันอยากออกไปเดินเล่นสักหน่อย พวกคุณคุยกันตามสบายเลย ไม่ต้องสนใจฉันหรอกค่ะ”“ไปเถอะ” ซือจิ้นหานไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายซ่งอวิ๋นเวยรีบออกจากบ้านตระกูลซือทันที แล้วให้คนขับรถไปส่งเธอที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองเธอเลือกซื้อเครื่องสำอางอย่างพิถีพิถัน และซื้อเสื้อผ้าที่ชอบมาอีกสองชุ
ระหว่างรออาหารเดลิเวอรี ซ่งอวิ๋นเวยรู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อยในโลกความเป็นจริง พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปแล้ว แต่ทิ้งมรดกไว้ให้ไม่น้อย ซึ่งมากพอให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิตถ้าไม่ใช่เพราะอยากพิสูจน์ตัวเองให้เจียงอี้เฉิงเห็น แล้วเธอจะไปเยอรมนีทำไมกัน?พูดถึงเรื่องนี้แล้ว วิทยานิพนธ์ของเธอก็ยังทำไม่เสร็จเลย ถ้ามีโอกาสได้ทะลุมิติกลับไป จะต้องกลับไปสอบต่ออีกหรือเปล่านะ?แล้วก็เรื่องเจียงอี้เฉิงอีก ก่อนหน้านี้เธอเลื่อนดูโซเซียลของเขาแล้วเห็นว่าข้างกายเขามีผู้หญิงเพิ่มมาคนหนึ่ง ดูท่าทางทั้งคู่จะมีอะไรบางอย่างต่อกันแม่มันเถอะยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของไรเดอร์ส่งอาหารก็โทรเข้ามา “ผมมาถึงหน้าประตูใหญ่แล้ว คุณสะดวกออกมาหยิบอาหารไหมครับ?”ซ่งอวิ๋นเวยรีบสลัดความขุ่นเคืองทิ้งไปทันที แล้วหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องบ้านของซือจิ้นหานใหญ่โตเกินไป ด้านนอกยังมีสวนและถนนอีกด้วย หากเดินไปถึงประตูใหญ่ต้องใช้เวลาถึงสิบห้านาที โชคดีที่มีรถกอล์ฟไฟฟ้าขนาดเล็กแบบเปิดโล่งสำหรับให้คนรับใช้ใช้งาน โดยปกติจะเสียบกุญแจรถทิ้งไว้ตลอดเธอขับรถกอล์ฟมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่เพื่อไปรับอาหารเด
กล้ามอกใหญ่มากงั้นเหรอ?!ซือจิ้นหานคิดว่าตัวเองคงหูแว่วไป เขาได้ยินเสียงของซ่งอวิ๋นเวยเมื่อครู่นี้ แต่ริมฝีปากของเธอกลับไม่ได้ขยับเลยยิ่งไปกว่านั้น คำพูดแบบนั้นไม่มีทางออกมาจากปากซ่งอวิ๋นเวยได้แน่นอนคงเป็นแค่เสียงแว่วไปเอง“ไปตามหมอหลี่มา” เขาสั่งป้าหวังครึ่งชั่วโมงต่อมา ซ่งอวิ๋นเวยได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ หลังจากได้รับน้ำตาลเสริมเธอถึงได้ฟื้นขึ้นมาป้าหวังกำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็พูดว่า “คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ชายอยู่ในห้องนั้นที่ชั้นใต้ดิน ก่อนสี่ทุ่มห้ามใครเข้าไปรบกวนเขาเด็ดขาดค่ะ”ห้องที่ชั้นใต้ดินห้องนั้น...คนอื่นๆไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนั้น แม้แต่การทำความสะอาดตามปกติก็ยังทำไม่ได้ จึงไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไรอยู่กันแน่แต่ซ่งอวิ๋นเวยรู้นี่นา!ก่อนหน้านี้ยังมีคนใช้ AI จำลองผังและการตกแต่งห้องนั้นตามที่บรรยายไว้ในนิยายอีกด้วย แค่เห็นก็ทำเอาหัวใจเต้นรัวแล้ว“ฉันรู้แล้วค่ะ” ซ่งอวิ๋นเวยยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ น้ำเสียงจึงฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อยหลังจากป้าหวังออกไป เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูล เธอไม่รู้ว่าโลกในนิยายแห่งนี้เป็นอย่า