ตอนที่ 14ดำเนินการตามแผน 1

หลังนิ่งฟังจนจบดวงตาคมของบุรุษพลันทอประกายวาบ

จิ่วเม่ยยกยิ้มมุมปาก “ท่านพี่คิดว่าอย่างไร?”

แม้ไม่เก่งกาจเรื่องการค้า ทว่าความคิดของภรรยานับได้ว่าเป็นแผนการชั้นยอด หลิวอี้จะไม่ตอบรับได้หรือ?

เขาเอื้อมมือขึ้นลูบแก้มนวลของภรรยาเบาๆ กล่าวยิ้มๆ ว่า “แต่เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน เจ้าอย่าเพิ่งบอกเฟิงลี่เด็ดขาด           มิเช่นนั้นอาจพลาดโอกาสจับนางให้มั่น รอให้ข้าได้ตัวนางก่อน”

จิ่วเม่ยพยักหน้าแย้มยิ้มหวาน “ต้องได้ใจด้วยเจ้าค่ะ”

หลิวอี้ยกยิ้มกว้าง ก้มหน้าหอมแก้มภรรยาอย่างรักใคร่

หลังจากนั้นในทุกวัน จิ่วเม่ยก็อยู่ตัวติดกันกับเฟิงลี่ตลอดเวลายกเว้นยามเข้านอน

นางทั้งรักและแสนดีกับเฟิงลี่มากกว่าเดิม หลิวอี้ก็เช่นกัน เขาล้มเลิกการกระทำอันกรุ่มกริ่มกับแม่นางน้อยอย่างสิ้นเชิง คล้ายไม่เคยต้องการนางมาก่อน

ทั้งสามคนสนิทสนมกันดุจพี่น้องเช่นเดิม ปราศจากความคิดเกินเลยอีกต่อไป

จนเฟิงลี่ยังนึกแปลกใจ แต่ก็สบายใจเช่นกัน

ระหว่างที่หลิวอี้ออกไปทำงานติดต่อค้าขาย จิ่วเม่ยที่มักจะเอ่ยปากว่ารักเฟิงลี่เหมือนน้องสาวแต่กลับใช้งานเยี่ยงทาสก็เปลี่ยนไป คือพาเฟิงลี่ออกไปท่องเที่ยว ซื้อเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้อย่างใจกว้าง ทำทุกทางให้เด็กสาวตายใจ นางพาอีกฝ่ายไปกินอาหารเลิศรส ทำตัวรักและทะนุถนอมน้องสาวผู้นี้ยิ่งกว่าเดิม

เฟิงลี่ในวัยดรุณีแรกแย้มจึงงดงามขึ้นทุกวัน แต่หลิวอี้ผู้ที่เคยปรารถนาในตัวนาง กลับทำตัวห่างเหินเว้นระยะออกไป คล้ายมิได้ใส่ใจกับความงามเช่นนั้น

เด็กสาวจึงรู้สึกวางใจได้ลง ไม่ต้องพะวงยามนอนหลับอีก

กระทั่งวันหนึ่ง สิ่งที่ไม่คาดคิดพลันบังเกิด

วันนี้จิ่วเม่ยพาเฟิงลี่ออกเที่ยวตลาดเพื่อซื้อหาเครื่องประดับตามวิสัย เวลาคล้อยบ่ายระหว่างทางกลับบ้านซึ่งเป็นตรอกเปลี่ยว ร้างผู้คน แต่ไม่ไกลจากถนนชุมชมที่มีผู้คนแออัดอีกฝั่งเท่าใดนัก เป็นจังหวะที่สาวใช้ของจิ่วเม่ยยังไม่ทันได้เลี้ยวตามเข้ามา มีเพียงจิ่วเม่ยกับเฟิงลี่เท่านั้นที่เดินเลี้ยวเข้ามาก่อน

จู่ๆ จิ่วเม่ยก็ตบหน้าทึ้งเส้นผมตัวเองอย่างรุนแรง จนสภาพเสื้อผ้าและเนื้อตัวไม่ต่างจากถูกสุนัขรุมกัด

เฟิงลี่เบิกตามองอย่างตกใจและแปลกใจ ได้ยินจิ่วเม่ยเอ่ยด้วยเสียงลอดไรฟันว่า

“เจ้ารีบไปวังฝูอ๋อง เจิ้งเทียนฉี อยู่ทิศเหนือของเมืองหลวง   เส้นทางยาวไกล เจ้าเอาเงินนี่ไว้ใช้ระหว่างเดินทางเถอะ”

จิ่วเม่ยเอ่ยอย่างร้อนรนพลางยื่นถุงเงินพร้อมหนังสือเข้าเมืองยัดใส่มือเฟิงลี่อย่างรวดเร็ว กล่าวอีกว่า “พี่สาวเจ้าอยู่ที่นั่น ไปแล้วอย่ากลับมา ไม่เช่นนั้นเจ้าได้เป็นอนุของหลิวอี้แน่...ไป!”

ระหว่างเบิกตารับฟัง เฟิงลี่ทั้งฉงน สับสน ตกใจ ตื่นตะลึง และทั้งดีใจ ตามแต่ละประโยคของจิ่วเม่ย

ตั้งแต่คำว่าให้ไปวังฝูอ๋อง ให้เงินนาง หนังสือผ่านทาง พี่สาวอยู่ที่นั่น อารมณ์หลากหลายแปรเปลี่ยนไปตามวาจาของอีกฝ่าย ท้ายที่สุด เมื่อได้ยินว่า จะได้เป็นอนุของหลิวอี้แน่นอน ปลายเท้าน้อยๆ จึงขยับพร้อมคำว่า ‘ไป’ ของจิ่วเม่ยทันที

เฟิงลี่วิ่งห่างออกมาไกลแต่ยังได้ยินเสียงจิ่วเม่ยเอ่ยกับสาวใช้ดังแว่วตามหลังมาว่า

“ลี่เอ๋อร์ทำร้ายข้า ทุบตีข้า นางขโมยเงินข้าไป บอกว่าจะไม่กลับมาอีก นางไม่ต้องการเป็นอนุของนายท่านหลิวถึงเพียงนี้  โธ่เอ๋ย...นายท่านกับข้าดีต่อนางขนาดไหน ยังเนรคุณได้ลงคอ”

สาวใช้ตะโกนถาม “ให้ตามนางกลับมาหรือไม่เจ้าคะ?”

“ไม่ต้อง นางอยากไปก็ให้นางไป คนเนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง ไม่ต้องกลับมา! ข้าไม่รับเด็ดขาด!”

“บ่าวจะไปแจ้งมือปราบ ให้กฎหมายบ้านเมืองจัดการ”

“ดี! รีบไป!”

สิ้นเสียงตวาดของจิ่วเม่ย เฟิงลี่พลันขมวดคิ้วมุ่น นางวิ่งไปตามตรอกคับแคบพลางครุ่นคิดได้อย่างลึกซึ้ง

หลิวอี้คงยังไม่ล้มเลิกความคิดอยากได้ตัวนางเป็นภรรยา จิ่วเม่ยจึงต้องปั้นเรื่องราวให้ใหญ่โต เพื่อให้ตนเองยังคงดูดีในสายตาสามี ส่วนคนชั่วช้าย่อมเป็นนางแต่เพียงผู้เดียว

และเพื่อมิให้นางกลับมา จิ่วเม่ยจึงต้องถูกนางทำร้าย  ถูกขโมยเงิน ถูกทุบตีจนบาดเจ็บเช่นนี้ หลิวอี้ย่อมไม่กล้าให้นางกลับมาอยู่ข้างกายจิ่วเม่ยอีก ยังจะแจ้งทางการให้ส่งคนตามล่าจับนางคุมขัง

เช่นนั้น...นางยิ่งไม่อาจกลับมาได้อีกเลย

ยิ่งคิดเรียวคิ้วงามยิ่งเคร่งเครียด เฟิงลี่ให้รู้สึกหายใจติดขัด ไม่รู้เป็นเพราะโกรธหรือเพราะวิ่งจนเหนื่อยกันแน่

ก่อนหน้านี้จิ่วเม่ยทำดีกับนางเพราะต้องการเอาใจสามี เป้าหมายแห่งการหลอกลวงให้ตายใจมิใช่นาง แต่เป็นหลิวอี้              

ทว่าสุดท้ายก็ยังเลือกทำร้ายนางอยู่ดี

ถึงขั้นทำนางให้กลายเป็นคนไร้ที่ซุกหัวนอนเลยทีเดียว