LOGINเด็กหญิงฝาแฝด โชคชะตาจำพราก คนน้องยังเป็นเพียงเด็กหญิงในหุบเขา แต่คนพี่กลับได้เป็นถึงท่านหญิงแห่งวังอ๋อง วันเวลาผันผ่าน พี่สาวมีคู่หมั้นเป็นถึงอ๋องรูปงามสูงศักดิ์ ทว่าเขาอำมหิตเกินไป โหดเหี้ยมเกินมนุษย์ นางจึงรับไม่ไหว การใช้น้องสาวฝาแฝดมาสวมรอยแต่งงานแทนจึงเกิดขึ้น ‘ให้น้องสาวได้สามีเป็นอ๋องมัจจุราช ส่วนนางผู้เป็นพี่สาว ควรได้สามีที่ดีพร้อมยิ่งกว่า สูงส่งยิ่งกว่า ถึงจะถูก’ ชะตากรรมมิอาจฝืน วาสนายากลิขิต แต่พันธนาการแห่งชีวิตกลับสร้างขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพื่ออำนาจอันหอมหวานยั่วยวนชวนฝันถึงกลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล…
View Moreชะตากรรมมิอาจฝืน วาสนายากลิขิต
แต่พันธนาการแห่งชีวิตกลับสร้างขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพื่ออำนาจวาสนาอันหอมหวานยั่วยวน
กลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล
ชีวิตดุจดั่งสายน้ำ เมื่อลงเรือล่องมาแล้ว มิอาจสวนกระแสหรือหวนกลับได้อีก
และเมื่อนางถูกพี่สาวจับตัวมาสวมรอยให้แต่งงานกับเขา พันธนาการลึกซึ้งที่คาดไม่ถึงจึงเกิดขึ้นตลอดกาล...
***********************
อำนาจหอมหวานช่างยั่วยวนชวนฝันถึง
พันธนาการเส้นหนึ่งพี่สาวจึงเลือกรัดรึงให้น้อง
คล้ายโซ่ตรวนคล้องคอ หาใช่โซ่ทองคล้องใจใคร
ส่วนอีกเส้นย่อมเป็นพี่ที่เลือกรัดเกล้ากับเขาไว้
คือโซ่ทองคล้องทุกสิ่งตามประสงค์ของหัวใจจะบันดาล...
ซือเร่อพี่สาวเฟิงลี่
***********************
YYY
เฟิงลี่รับรู้ได้ถึงฝ่ามือร้อนผ่าวที่ลูบไล้ร่างอย่างหลงใหล เขาลูบไล้เอวคอดของนางแผ่วเบา ลูบผมของนางอย่างอ่อนโยน ทาบทับตัวนางอย่างนุ่มนวลเอาใจใส่ พร้อมกระซิบเสียงทุ้มต่ำอย่างเป็นห่วงเป็นใย
“เจ็บหรือไม่?”
แน่นอนว่านางเจ็บ ทั้งเจ็บทั้งแสบ แต่นางไม่อาจตอบ ทั้งยังทำได้เพียงใช้วงแขนและเรียวขารัดรึงพันธนาการร่างแกร่งเอาไว้มิให้ผละจาก แรงกระตุ้นครั้งแล้วครั้งเล่าที่คล้ายดูดกลืนวิญญาณคนเป็นสิ่งที่นางหวงแหน
ยามรับรู้ได้ว่าเขาผ่อนแรงและกำลังจะถอนกายออกไป นางยังต้องรีบกอดเขาเอาไว้
กระแสความร้อนไหลบ่าท่วมท้นไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย นางเผลอครางออกมาอย่างเสียวซ่านน่าอาย
หยาดเหยื่อผสานหยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลลงอาบแก้มช้าๆ
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังเผชิญกับเรื่องราวอะไรอยู่
YYY
**************************************
คำนำ
เด็กหญิงฝาแฝด โชคชะตาจำพราก คนน้องยังเป็นเพียงเด็กหญิงในหุบเขา แต่คนพี่กลับได้เป็นถึงท่านหญิงแห่งวังอ๋อง
วันเวลาผันผ่าน พี่สาวมีคู่หมั้นเป็นถึงอ๋องรูปงามสูงศักดิ์ ทว่าเขาอำมหิตเกินไป โหดเหี้ยมเกินมนุษย์ นางจึงรับไม่ไหว การใช้น้องสาวฝาแฝดมาสวมรอยแต่งงานจึงเกิดขึ้น
‘ให้น้องสาวได้สามีเป็นอ๋องมัจจุราช ส่วนนางผู้เป็นพี่สาวควรได้สามีที่ดีพร้อมยิ่งกว่าถึงจะถูก’
ชะตากรรมมิอาจฝืน วาสนายากลิขิต แต่พันธนาการแห่งชีวิตกลับสร้างขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพื่ออำนาจอันหอมหวานยั่วยวนชวนฝันถึงกลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล…
**************************************
แนะตำตัวละคร
เฟิงลี่
แฝดคนน้อง นิสัยใจร้อน ไม่ยอมคน
ซือเร่อ
แฝดคนพี่ นิสัยอ่อนโยนอ่อนหวาน ช่างออดอ้อน เป็นที่รักใคร่
เจิ้งเซียวเล่อ
เจี้ยนอ๋อง หล่อเหลาคมคาย นิสัยโมโหร้าย เย่อหยิ่ง ทะนงตน ไม่สนหัวใคร
เจิ้งซงหยวน
องค์รัชทายาท หล่อเหลาสง่างาม สุภาพอ่อนโยน
เจิ้งเทียนฉี
อ๋องเฒ่า มากด้วยอำนาจบารมีค้ำชูราชวงศ์
เจิ้งเหวินไท่
องค์ชายสี่ ฉายาบุรุษเจ้าสำราญไร้ใจ
*****************************
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์
ไม่มีฉากรุนแรงทางร่างกาย
ไม่มีฉากทารุณทางเพศ
พระเอกรักนางเอกมาก...๙
สองปีต่อมา...ขณะที่เฟิงลี่กำลังดูแลบุตรชายบุตรสาว นางเพียรสังเกตเจิ้งเซียวเล่อกับเจิ้งเหวินไท่ตลอดเวลาบุรุษทั้งสองร่ำสุราสนทนาบางอย่างกันตั้งแต่เมื่อวานจนบัดนี้ล่วงเวลาค่ำแล้วก็ยังไร้วี่แววเลิกรานางจึงพาลูกๆ เข้าเรือนนอน กล่อมพวกเขาจนหลับสนิทก่อนเรียกบ่าวรับใช้มาสั่งการบางอย่างแล้วออกมาร่วมวงสนทนากับเหล่าบุรุษในศาลาส่องจันทร์เจิ้งเซียวเล่อเห็นภรรยามาจึงเชื้อเชิญให้นางนั่ง รินเหล้าใส่จอกให้อย่างเอาใจใส่เจิ้งเหวินไท่เห็นสามีภรรยารักใคร่ปรองดองท่าทางเข้าอกเข้าใจกันและกันปานนั้นจึงเอ่ยตัดพ้ออย่างน่าสงสาร“พี่สะใภ้ เหตุใดพวกท่านถึงทำให้ข้ารู้สึกริษยาถึงเพียงนี้”เมื่อได้ยินคำถามแปลกประหลาด เฟิงลี่พลันเลิกคิ้วสูง“สาเหตุที่รัชทายาททรงดื่มเหล้าเมามายไม่ยอมกลับตำหนักบูรพาเพราะทะเลาะกับพระชายาหรือ?”เจิ้งเหวินไท่ส่ายหน้ายิ้มขื่น “ข้ากับนางมิได้ทะเลาะกัน นางปรนนิบัติดูแลข้าอย่างดี ไม่เคยเลยสักคราที่จะทำให้ข้าเห็นถึงความบกพร่องต่อหน้าที่ นางเป็นสตรีเพียบพร้อมงดงามไร้ที่ติ”“แล้วเช่นนั้นท่านมาดื่มเหล้าอย่างกลัดกลุ้มเรื่องใดกัน” เฟิงลี่ถามเสียงนุ่มอย่างรอฟังคำตอบที่แท้จริงในขณะที่เจิ้งเซียวเ
เจิ้งเหวินไท่ดำรงตำแหน่งองค์รัชทายาทเข้าปีที่สามเขาช่วยงานราชกิจพระบิดาได้อย่างดีเยี่ยมไร้ที่ติสืบมา ส่วนหลังเรือนยังปกครองได้อย่างเด็ดขาดเที่ยงธรรมไร้คลื่นโหม ทว่ากลับไร้ชายาเอกมาโดยตลอดผู้คนล้วนกังขาว่าเหตุใดรัชทายาทเจิ้งเหวินไท่ผู้เก่งกาจไม่แต่งชายาเอกเสียทีแต่แล้วความสงสัยก็ได้รับคำตอบ เมื่องานมงคลเกิดขึ้น โดยมีบุตรสาวสายตรงของแม่ทัพโจวผู้ยิ่งใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วโหวสวมชุดแดงนั่งสง่างามอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวของเจิ้งเหวินไท่นางคือโจวหลิวหลันภายใต้ขบวนแต่งงานที่ยิ่งใหญ่อลังการ สาวน้อยแอบเปิดผ้าม่านรถม้าออกดูเป็นระยะ เพื่อให้แน่ใจว่าบุรุษชุดแดงที่มารับนางด้วยตนเองคือเจิ้งเหวินไท่จริงๆ ใช่ไหม?นางมิได้ฝันไปแน่นะ!และคำตอบที่ได้รับกลับมาก็คือใบหน้าหล่อเหลาที่แสนจะราบเรียบไร้ความรู้สึก ประหนึ่งคนที่ถูกบังคับให้รับสมรสพระราชทานคือเจ้าบ่าว มิใช่เจ้าสาวอย่างนางโจวหลิวหลันขมวดคิ้ว จ้องมองเจิ้งเหวินไท่อย่างงุนงงยิ่งหน้าขบวนมงคล บุรุษชุดแดงบนหลังม้าลอบชำเลืองมองใครบางคนในเกี้ยวเจ้าสาวอยู่เช่นกัน ช่องว่างหน้าต่างรถม้านั้น ม่านถูกแง้มเปิด เขาเห็นนางเผยเพียงดวงตากระจ่างใสวับวาว ซึ่
เจี้ยนอ๋องเจิ้งเซียวเล่อที่โกรธาถึงขั้นจะก่อกบฏกลางเมืองเพื่อปลดรัชทายาทผู้บังอาจกล่าวคำใส่ร้ายต่อภรรยาอันเป็นที่รัก จึงสงบลงได้ในที่สุด เขาแอบยกทัพสายลับนักฆ่าในอาณัติกลับไปอย่างเงียบเชียบเรื่องราวมิได้เกินความคาดหมาย รัชทายาทถูกปลด อัครมหาเสนาบดีมู่หย่งร่วมกับเหล่าขุนนางใหญ่ต่างลงชื่อเสนอองค์ชายสี่เจิ้งเหวินไท่ขึ้นรับตำแหน่งรัชทายาทแทนการแต่งตั้งเกิดขึ้นอย่างเอิกเกริกยิ่งใหญ่ กลุ่มขั้วอำนาจทั้งหลายล้วนเปลี่ยนท่าทีมายืนอยู่ฝั่งองค์ชายสี่อย่างล้นหลามเจิ้งซงหยวนหมดอำนาจในที่สุดโดนยึดตำแหน่งไม่พอยังถูกยึดทรัพย์จนสิ้นไม่มีเหลือ บัดนี้เขาจึงกลายเป็นแค่บุรุษธรรมดาไร้ความสามารถผู้หนึ่ง กระทั่งเหล่าอนุชายายังเบือนหน้าหนี ขอหย่าโดยพร้อมเพรียงกันเรื่องควรสิ้นสุดแค่เท่านั้น ทว่ากลับมีผู้เดือดร้อนหาความสงบสุขมิได้ คนผู้นั้นคือฮองเฮาหลี่ม่านย่าพระนางโกรธมาก เกลียดชังถึงขั้นสั่งคนตามฆ่าชิงเยว่ สตรีผู้เป็นที่รักของบุตรชายชิงเยว่ผู้นี้คือต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายทั้งหมด สตรีหายนะไม่ควรมีชีวิตรอดเด็ดขาด...หลี่ม่านย่าปองร้ายชิงเยว่อย่างหมายมาดเจิ้งซงหยวนในยามนี้ไม่อาจต่อกรกับภัยจากพระมารดา หรื
แม้นางมีวัยโรยราแต่ความสะคราญโฉมกลับมิร่วงโรยเห็นได้ชัดเจนว่าฮองเฮาหลี่ม่านย่าผู้นี้ได้รับการฟูมฟักทะนุถนอมปานใดไม่แปลกใจที่สตรีวังหลังต่างอิจฉาริษยาจนสร้างความวุ่นวายไม่เว้นวัน หากมิใช่ฮ่องเต้คอยควบคุมเอาไว้อย่างเข้มงวด นางคงมิได้ยืนหยัดจนบัดนี้เมื่อถูกต่อว่าอย่างรุนแรงเยี่ยงนั้น ฮองเฮาหลี่จึงยืนร่ำไห้แบบไร้เสียง น้ำตาค่อยๆ ไหลรินอาบสองแก้มนวลอย่างสวยงามท่าทางบอบบางราวกลีบบุปผาต้องหยาดพิรุณจนหลุดร่วงห่างเกสรเช่นนี้ ทำให้คนมองต้องปวดใจทุกคราทว่าครั้งนี้เจิ้งเทียนหมิงฮ่องเต้ไม่อาจพระทัยอ่อนให้นางได้อีกแล้ว หากยังปกป้องกันเช่นนี้ เห็นทีราชวงศ์เจิ้งที่สืบทอดมาหลายรุ่นคงถึงคราวสิ้นสุดลงที่รุ่นนี้มาตรว่าราชันมั่นคงต้องเริ่มจากวังหลัง หากวังหลังเข้มแข็งย่อมค้ำชูบัลลังก์ให้แข็งแกร่งสืบไปทว่ารัชทายาทต้าเจิ้งกลับปกครองหลังเรือนจนวุ่นวาย กระทั่งชายาเอกต้องชอกช้ำตรอมตรมถึงขั้นพาบุตรชายในครรภ์กลับไปตายที่บ้านเดิมอย่างอนาถเรื่องนี้หากถูกแพร่งพรายออกไป วิญญาณปฐมกษัตริย์คงไม่แคล้วลุกขึ้นจากหลุมมาทวงความยุติธรรม ผู้คนคงสาปแช่งมิให้ผุดมิให้เกิด ต่างแคว้นคงดูแคลน ประชาราษฎร์คงถ่มน้ำลาย ทั่วหล้า
เจิ้งเทียนฉีขมวดคิ้วมิคลาย ในใจบังเกิดคำถามมากมาย แต่ไม่รู้จะจับจุดตรงที่ใดแล้วเมื่อได้ฟังวาจาอ่อนหวานละมุนหูที่ออดอ้อนยาวเหยียดของซือเร่อก็เสมือนถูกมนต์ขลังบังตาเขากำลังนึกไปถึงตนเองในอดีตขึ้นมาตัวเขาเองเมื่อครั้งเจอหญิงในดวงใจ เขาก็ตกหลุมรักนางเพียงแรกพบ นางเองก็รักเขา สองเรารักกันมากต่อมาเขา
ทว่าแม้ใจคิดผลักใสแต่กลับรับรู้ได้ถึงความสุขสมลึกซึ้งที่ผลิดอกแตกใบค่อยๆ งดงามเป็นบุปผาบานสะพรั่งที่กลางใจแต่การเดินชมนกชมไม้ชื่นชมทิวทัศน์ท่ามกลางแสงแดดเจิดจรัสกับเขายามนี้ก็อดมิได้ที่จะเขินอายเฟิงลี่เงยหน้ามองจมูกโด่งสันที่รับกับริมฝีปากได้รูปนั้นไม่วางตา นั่นคืออาวุธอันร้ายกาจ ทุกครั้งที่ถูกจู
อ๋องหนุ่มขบคิดชั่วครู่ “ช่างเถอะ! แค่เจ้าไปกับข้าก็พอ ถามกับเถ้าแก่เจ้าของร้านเลยแล้วกัน”หลี่เค่อเลิกคิ้วก่อนเบิกตากว้าง “ไอ๊หยา! อย่าบอกนะว่าท่านอ๋องจะไปหาซื้อเอง อา...แค่สั่งการให้กระหม่อมไปแทนก็ได้”หากองค์ชายสูงศักดิ์ระดับเจี้ยนอ๋องไปเดินซื้อของเอง ...ตลาดในเมืองหลวงคงคึกคักที่สุดในรอบร้อยปี
ในใจคิดเพียงว่าโชคดียิ่งนักที่นางได้เจอเขา ถูกวางยาสั่งและยาปลุกกำหนัดขนาดนั้น หากเป็นชายอื่น...คิดไปคิดมาสีหน้าพลันเย็นเยียบ อ๋องหนุ่มหรี่ตาอย่างแค้นเคือง อึดใจต่อมาเสียงทรงอำนาจจึงดังขึ้นเนิบช้า“ข้าต้องการสังหารพวกคนถ่อยที่วางยานางให้แดดิ้น”หลี่เค่อได้ยินพลันยืนนิ่งขึงช่วยดึงสตินายเหนือหัว












reviews