เข้าสู่ระบบเด็กหญิงฝาแฝด โชคชะตาจำพราก คนน้องยังเป็นเพียงเด็กหญิงในหุบเขา แต่คนพี่กลับได้เป็นถึงท่านหญิงแห่งวังอ๋อง วันเวลาผันผ่าน พี่สาวมีคู่หมั้นเป็นถึงอ๋องรูปงามสูงศักดิ์ ทว่าเขาอำมหิตเกินไป โหดเหี้ยมเกินมนุษย์ นางจึงรับไม่ไหว การใช้น้องสาวฝาแฝดมาสวมรอยแต่งงานแทนจึงเกิดขึ้น ‘ให้น้องสาวได้สามีเป็นอ๋องมัจจุราช ส่วนนางผู้เป็นพี่สาว ควรได้สามีที่ดีพร้อมยิ่งกว่า สูงส่งยิ่งกว่า ถึงจะถูก’ ชะตากรรมมิอาจฝืน วาสนายากลิขิต แต่พันธนาการแห่งชีวิตกลับสร้างขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพื่ออำนาจอันหอมหวานยั่วยวนชวนฝันถึงกลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล…
ดูเพิ่มเติมชะตากรรมมิอาจฝืน วาสนายากลิขิต
แต่พันธนาการแห่งชีวิตกลับสร้างขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพื่ออำนาจวาสนาอันหอมหวานยั่วยวน
กลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล
ชีวิตดุจดั่งสายน้ำ เมื่อลงเรือล่องมาแล้ว มิอาจสวนกระแสหรือหวนกลับได้อีก
และเมื่อนางถูกพี่สาวจับตัวมาสวมรอยให้แต่งงานกับเขา พันธนาการลึกซึ้งที่คาดไม่ถึงจึงเกิดขึ้นตลอดกาล...
***********************
อำนาจหอมหวานช่างยั่วยวนชวนฝันถึง
พันธนาการเส้นหนึ่งพี่สาวจึงเลือกรัดรึงให้น้อง
คล้ายโซ่ตรวนคล้องคอ หาใช่โซ่ทองคล้องใจใคร
ส่วนอีกเส้นย่อมเป็นพี่ที่เลือกรัดเกล้ากับเขาไว้
คือโซ่ทองคล้องทุกสิ่งตามประสงค์ของหัวใจจะบันดาล...
ซือเร่อพี่สาวเฟิงลี่
***********************
YYY
เฟิงลี่รับรู้ได้ถึงฝ่ามือร้อนผ่าวที่ลูบไล้ร่างอย่างหลงใหล เขาลูบไล้เอวคอดของนางแผ่วเบา ลูบผมของนางอย่างอ่อนโยน ทาบทับตัวนางอย่างนุ่มนวลเอาใจใส่ พร้อมกระซิบเสียงทุ้มต่ำอย่างเป็นห่วงเป็นใย
“เจ็บหรือไม่?”
แน่นอนว่านางเจ็บ ทั้งเจ็บทั้งแสบ แต่นางไม่อาจตอบ ทั้งยังทำได้เพียงใช้วงแขนและเรียวขารัดรึงพันธนาการร่างแกร่งเอาไว้มิให้ผละจาก แรงกระตุ้นครั้งแล้วครั้งเล่าที่คล้ายดูดกลืนวิญญาณคนเป็นสิ่งที่นางหวงแหน
ยามรับรู้ได้ว่าเขาผ่อนแรงและกำลังจะถอนกายออกไป นางยังต้องรีบกอดเขาเอาไว้
กระแสความร้อนไหลบ่าท่วมท้นไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย นางเผลอครางออกมาอย่างเสียวซ่านน่าอาย
หยาดเหยื่อผสานหยาดน้ำตาค่อยๆ ไหลลงอาบแก้มช้าๆ
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังเผชิญกับเรื่องราวอะไรอยู่
YYY
**************************************
คำนำ
เด็กหญิงฝาแฝด โชคชะตาจำพราก คนน้องยังเป็นเพียงเด็กหญิงในหุบเขา แต่คนพี่กลับได้เป็นถึงท่านหญิงแห่งวังอ๋อง
วันเวลาผันผ่าน พี่สาวมีคู่หมั้นเป็นถึงอ๋องรูปงามสูงศักดิ์ ทว่าเขาอำมหิตเกินไป โหดเหี้ยมเกินมนุษย์ นางจึงรับไม่ไหว การใช้น้องสาวฝาแฝดมาสวมรอยแต่งงานจึงเกิดขึ้น
‘ให้น้องสาวได้สามีเป็นอ๋องมัจจุราช ส่วนนางผู้เป็นพี่สาวควรได้สามีที่ดีพร้อมยิ่งกว่าถึงจะถูก’
ชะตากรรมมิอาจฝืน วาสนายากลิขิต แต่พันธนาการแห่งชีวิตกลับสร้างขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพื่ออำนาจอันหอมหวานยั่วยวนชวนฝันถึงกลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล…
**************************************
แนะตำตัวละคร
เฟิงลี่
แฝดคนน้อง นิสัยใจร้อน ไม่ยอมคน
ซือเร่อ
แฝดคนพี่ นิสัยอ่อนโยนอ่อนหวาน ช่างออดอ้อน เป็นที่รักใคร่
เจิ้งเซียวเล่อ
เจี้ยนอ๋อง หล่อเหลาคมคาย นิสัยโมโหร้าย เย่อหยิ่ง ทะนงตน ไม่สนหัวใคร
เจิ้งซงหยวน
องค์รัชทายาท หล่อเหลาสง่างาม สุภาพอ่อนโยน
เจิ้งเทียนฉี
อ๋องเฒ่า มากด้วยอำนาจบารมีค้ำชูราชวงศ์
เจิ้งเหวินไท่
องค์ชายสี่ ฉายาบุรุษเจ้าสำราญไร้ใจ
*****************************
คำเตือน
นิยายเรื่องนี้ไม่อ้างอิงประวัติศาสตร์
ไม่มีฉากรุนแรงทางร่างกาย
ไม่มีฉากทารุณทางเพศ
พระเอกรักนางเอกมาก...๙
เรื่องนี้เดิมทีขุนนางที่รับผิดชอบล้วนต้องจัดการอยู่แล้ว เพียงแต่จุดที่ประสบภัยพิบัติกินพื้นที่กว้างขวางหลายหมู่บ้าน ทว่าค่ายผู้ลี้ภัยกลับมีน้อย สวนทางกับงบหลวงที่จัดสรรลงมาเห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ได้มีขุนนางบางคนกระทำการเบียดบังทรัพย์หลวงซึ่งดูแลรับผิดชอบอยู่มาเป็นของตนอย่างแยบยลเมื่อเจิ้งเหวินไท่ได้รับหน้าที่ควบคุมดูแลจึงสั่งจัดการอย่างเฉียบขาดไม่มีผ่อนปรน หมดช่องโหว่ให้ขุนนางคนใดมีช่องทางหรือโอกาสยักยอกทรัพย์สินเข้าคลังตนเองอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่องค์ชายทั้งสองลงมาจัดการบรรเทาภัยพิบัติเอง การบริหารดูแลจัดการจึงเป็นระเบียบเป็นขั้นเป็นตอนขึ้นมาก ชนิดที่เรียกได้ว่าเปลี่ยนหลังมือเป็นหน้ามือ กลุ่มขุนนางที่มีความคิดมืดดำจำต้องหยุดความต่ำตมในจิตใจ เร่งช่วยเหลือชาวบ้านผู้ลี้ภัยอย่างออกนอกหน้า การฉ้อโกงจึงไม่เกิดขึ้นอีกเลยแม้ปัญหาเหล่านั้นได้รับการจัดการอย่างดีแล้วก็ตาม ทว่าการตามหาผู้สูญหายยังคงดำเนินไปด้วยความยากลำบาก เจิ้งเซียวเล่อจึงไม่ค่อยได้กลับมายังจวนเจ้าเมืองผิงอันคงเหลือเพียงเจิ้งเหวินไท่ที่ต้องดูแลชาวบ้านที่เดือดร้อนควบคู่กับการควบคุมขุนนางท้องถิ่นเพียงลำพัง อีกทั้งยังต้องรับมื
ม่านอวี้เอ่ยก่อน “หม่อมฉันคิดถึงอาจารย์หวังเหลือเกิน คิดถึงการออกช่วยเหลือรักษาผู้คน การต้องทนอุดอู้อยู่แต่ในวังเป็นสิ่งที่อึดอัดยิ่งนัก”เดิมทีทุกครั้งที่เจิ้งเซียวเล่อออกปฏิบัติภารกิจพิชิตชายแดนหรือออกรบเพื่อแคว้นมิได้อยู่ในวังก็มักจะพาคนสนิทอย่างหลี่เค่อ จางฉวน และหมอหวังซุนไปด้วย ม่านอวี้จึงได้ติดตามหมอหวังซุนทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้นางเป็นถึงองครักษ์หญิงหนึ่งเดียวของพระชายาเฟิ่งซินจึงไม่อาจติดตามหมอหวังดุจเก่าโจวหลิวหลันเอ่ยบ้าง “พวกบุรุษก็เช่นนี้ ชอบดูแคลนความสามารถของอิสตรี มีอย่างที่ใด สั่งให้พวกเราอยู่แค่ในเรือน”จบคำของแน่งน้อย บรรยากาศภายในห้องพลันอึมครึม คล้ายมีมวลผกาสุดตระการที่ยังไม่ทันได้เบ่งบานแต่กลับร่วงโรยลงเสียแล้ว ต่อให้ต้องการส่งกลิ่นหอมหวนเพื่อให้หมู่แมลงอาศัยต่อชีวิตสักเท่าใดก็ทำได้เพียงแห้งเหี่ยวแล้วตายไปอย่างไร้คุณค่าดรุณีน้อยได้รับคำสั่งจากเจิ้งเซียวเล่อว่าให้อยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้ ห้ามไปซุกซนที่ใด ห้ามกลับบ้านสกุลโจวด้วย ต้องดูแลพี่สะใภ้เท่านั้นแน่นอนว่านางพร้อมดูแลพี่สะใภ้คนงาม แต่คำสั่งห้ามออกจากวังแม้ครึ่งก้าวคืออันใด?เฟิงลี่มุ่นคิ้ว “ข้าเองได้เรียนรู้วิ
ความรู้สึกที่ถูกคนหยาบหยามเกียรติเห็นว่าตนเป็นเพียงวัวม้าให้ลากจูง เป็นเพียงสัตว์ร้ายเดรัจฉานโง่เง่าที่เพียรคิดแผนการมากมายทำร้ายน้องสาวตนเองเพื่อให้พวกมันได้เสพสม ในใจจึงฝังแน่นด้วยเพลิงอาฆาตซึ่งมีเพียงนรกเท่านั้นที่รู้ว่ากำลังร้อนระอุเดือดพล่านปานใดรัชทายาทแสนดีผู้เป็นสามีกับสาวใช้คนสนิทที่ดีของนาง ไม่อาจอยู่ร่วมโลก!หลังจากนั้น สตรีดีงามรู้กฎธรรมเนียม เคร่งครัดมารยาทพลันเปลี่ยนไป ภายใต้กิริยางดงามสูงส่งเช่นเดิม ซือเร่อในยามนี้ได้เพิ่มเติมความร้ายกาจในแบบที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้เริ่มจากจื่อซิ่วบังเอิญทำเครื่องเคลือบพระราชทานเสียหาย ถูกโบยเกือบตาย สุดท้ายรัชทายาทออกหน้าช่วยเหลือ จึงรอดชีวิตมาได้ทว่าบาดแผลยังไม่ทันหายดีกลับถูกลากตัวมาลงทัณฑ์อีกครา เพราะต่อมาสาวใช้นางหนึ่งพบปิ่นทองคำแท้ฝังมุกร้อยสิบแปดเม็ดของพระชายาในห้องนอนส่วนตัวของจื่อซิ่วจื่อซิ่วปฏิเสธอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งรัชทายาทออกหน้าช่วยเหลืออีกครั้ง พระชายาเองก็ใจอ่อน เห็นว่าจื่อซิ่วเป็นคนสนิทที่ติดตามมาจากวังฝูอ๋องจึงละเว้นโทษตาย เหลือเพียงโทษโบยแล้วยกให้รัชทายาทอย่างใจกว้าง ทั้งยังเกลี้ยกล่อมให้รัชทายาทมอบฐานะให้จื่อซิ่วขึ
เสียงพูดคุยเงียบหาย เกิดเสียงเคลื่อนกายสายหนึ่ง ลักษณะเป็นการนอนคุยกัน ลูบคลำหน้าหลัง พลิกตัวซ้ายขวา บ่งบอกได้ดีว่าเพิ่งเสร็จกิจรอบก่อนหน้า ยามนี้กำลังพักเหนื่อยชั่วครู่จื่อซิ่วถอนหายใจอีกครั้ง “รัชทายาทรับอนุชายาเข้าตำหนักมากมาย ไม่กลัวพระชายาเอาใจออกห่างหรือเพคะ”“หืม...ข้าเป็นบุรุษสูงศักดิ์การมีสาวงามข้างกายมากมายมิใช่เรื่องแปลก สตรีทุกคนคืออำนาจที่ช่วยหนุนข้าทั้งนั้น อีกอย่าง...ข้าก็มีเจ้าที่เป็นคนสนิทช่วยเป็นหูเป็นตาเกลี้ยกล่อมอยู่มิใช่รึ”น้ำเสียงกระเง้ากระงอดดังขึ้น “หม่อมฉันพูดให้พระชายาคอยคิดถึงท่าน เอาอกเอาใจท่านจนปากจะฉีกอยู่แล้วเพคะ”แต่เจิ้งซงหยวนกลับหัวเราะสดใส “หยี่ซินเป็นเช่นนี้ก็ดี จิตใจกว้างขวาง ไม่หึงหวงอารมณ์ร้าย ข้าชอบนางมากจริงๆ ขอบใจเจ้าที่พานางเข้ามาในชีวิตข้า” จื่อซิ่วพูดกลั้วหัวเราะ “นายหญิงเชื่อคำหม่อมฉันเสมอมา ทั้งยังเฉลียวฉลาด ครั้งที่ชินอ๋องจะยกนางให้เจี้ยนอ๋อง นางพึงใจในตัวเจี้ยนอ๋องไม่น้อย แต่เมื่อหม่อมฉันพูดกล่อมก็ใช้เวลาไม่นาน จากนั้นนางก็คิดแผนออกมาได้ล้ำเลิศไร้ช่องโหว่ หญิงงามปราดเปรื่องเยี่ยงนี้ ภายหน้าจะช่วยรัชทายาทได้มากโขเพค






ความคิดเห็น