ตอนที่ 13 สืบความจริง 3

เพราะถึงอย่างไรเฟิงลี่ก็ไม่มีความผิดจากการที่สามีนางไปรักไปชอบจนอยากรับเป็นอนุให้นางช้ำใจอยู่ทุกวันเช่นนี้

หากแต่เรื่องนั้นหลิวอี้กลับเห็นต่าง เขาส่ายหน้าน้อยๆ แล้วรีบเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เรื่องไม่ง่ายดายปานนั้น”

เห็นภรรยาเผยสีหน้าไม่ยินยอมเพิ่มมากขึ้น หลิวอี้รีบดึงนางมากอดอย่างรักใคร่ พลางโน้มน้าวต่อไป

“การเข้าถึงบุคคลสูงศักดิ์แม้ไม่ง่ายดายและยากที่จะทำให้พวกเขาเชื่อถือในทันทีทว่าก็มิใช่ว่าจะไม่เป็นไปไม่ได้ เพียงแต่” หลิวอี้ถอนหายใจ “เฮ้อ...เจ้าไม่เข้าใจเส้นทางการค้าที่ยิ่งใหญ่”

จิ่วเม่ยได้ฟังพลันกะพริบตา นางไม่เข้าใจจริงๆ นี่นา

หลิวอี้รีบพูดต่อ “หากข้าได้เฟิงลี่เป็นภรรยาอีกคนของข้า แล้วค่อยเปิดเผยความจริงออกไปต่อท่านอ๋องว่าเฟิงลี่คือวีรสตรีที่แท้จริงของพระองค์ บุญคุณช่วยชีวิตพระองค์ยังอยู่ตรงนี้อีกคน ยามนั้นเฟิงลี่ที่เป็นคนของข้าแล้ว และยังเป็นคนของท่านอ๋องด้วยในภายหลัง การค้าของสกุลหลิวย่อมเจริญเติบโตขยายกิจการได้อย่างรวดเร็วและยิ่งใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด เพราะได้อำนาจล้นฟ้าของท่านอ๋องช่วยค้ำจุนปะไร”

จิ่วเม่ยจึงเข้าใจได้ในที่สุด ได้ยินสุ้มเสียงแฝงความยินดีของสามีดังขึ้นอีกว่า

“ทีนี้ เจ้าคงเห็นดียินยอมให้เฟิงลี่เป็นภรรยาอีกคนของข้าได้แล้วใช่ไหม?”

หญิงสาวไร้คำใดจะเอ่ย หากนางไม่ยินยอมนั่นย่อมมิใช่การเป็นเพียงแค่สตรีจิตใจคับแคบเท่านั้น หากแต่เป็นถึงภรรยาที่ขัดขวางความเจริญก้าวหน้าในอาชีพการงานของสามี

ทั้งยังอาจจะเป็นตัวโชคร้ายทำลายการค้าของตระกูล

เมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้ มีเพียงแต่ต้องพยักหน้ารับเท่านั้น

“เจ้าค่ะ ท่านพี่”

หลิวอี้ให้รู้สึกโล่งใจนัก เขารักสตรีไม่ผิดจริงๆ

“อาเม่ยคนดี เจ้าเป็นฮูหยินที่เข้าใจสามีที่สุด”

จิ่วเม่ยอมยิ้ม หลิวอี้ยิ่งยิ้มกว้างพลางเอื้อมมือขึ้นมาลูบเรือนผมเรียบลื่นนุ่มมือของภรรยา “มาเถอะ เข้านอนกัน”

หญิงสาวช้อนตามองชายหนุ่ม เห็นแววตาของเขากรุ้มกริ่มปานนั้น คำชวนเข้านอน คงมิใช่แค่นอนหลับเสียแล้ว

จิ่วเม่ยแย้มยิ้มอ่อนหวาน สีหน้าเผยความขัดเขิน

หลิวอี้ไม่รอช้า เขาลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวลงโอบอุ้มภรรยา ก่อนพาเดินไปที่เตียงอย่างเร็ว ปลดผ้าม่านลงอย่างไว

เสียงเสียดสีของเสื้อผ้าเกิดขึ้นชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นพลันถูกแทนที่ด้วยเสียงครวญครางอันแสนรัญจวนและเย้ายวนใจ          

ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงหอบกระเส่าสลับคลอเคล้ากับเสียงคล้ายสะอื้นไห้และเสียงหอบครางทุ้มต่ำ

หลังผ่านพ้นช่วงเวลาอันแสนสุขสมถึงขีดสุด ฝ่ายบุรุษถอนกายร้อนผ่าวจากเนื้อนุ่มอุ่นชื้นและพลิกตัวหลับลึกไปแล้ว ทว่าฝ่ายสตรีกลับลืมตาตื่นขึ้นมาช้าๆ

ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดการณ์ใด…

วันรุ่งขึ้น

บนเตียงอุ่น หลิวอี้ตื่นขึ้นมาก็พลิกกายบอกรักภรรยาด้วยความร้อนเร่าอีกหนึ่งรอบใหญ่ ก่อนลุกขึ้นแต่งกายหอมกรุ่นเตรียมตัวออกจากบ้านไปตรวจร้านค้าดั่งเช่นปกติ

เขามีความคิดจะเผด็จศึกกับเฟิงลี่ให้ได้ในคืนนี้ จึงบอกกล่าวถึงความต้องการให้จิ่วเม่ยช่วยเหลืออย่างเต็มที่ตามตรง             สั่งให้นางจัดการเด็กสาวคืนนี้ชนิดนอนทอดกายรอเขาในห้องเลย เมื่อเขากลับมาจะได้ผ่อนคลายทันที

แต่จิ่วเม่ยกลับยับยั้งความคิดเช่นนั้นของสามี เนื่องจากเป็นสตรีด้วยกัน นางจึงไม่ต้องการหักหาญน้ำใจเฟิงลี่ เพราะรู้ดีถึงนิสัยใจร้อนวู่วามไม่ยอมคนของอีกฝ่าย ดีไม่ดีอาจมีคนตาย และคนนั้นอาจเป็นหลิวอี้ สามีของนางเอง

ทว่าต่อให้ไม่มีใครตาย แต่หากกระทำการบังคับฝืนใจ อาจเป็นการผิดต่อสตรีที่นางบอกกับใครๆ ว่ารักใคร่ดุจน้องสาว ชื่อเสียงได้เสียหายกันพอดี

หญิงสาวเอ่ยปลอบสามีอย่างใจเย็นว่า “ท่านพี่ใจเย็นเถิด นอกจากไม่ได้ผล ยังจะหมดสิทธิ์ครอบครองตลอดไป เพราะเฟิงลี่จะไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว แม้แต่ตัวข้าที่นางเคารพรักมาโดยตลอด หากไม่รอบคอบ อาจมีเรื่องถึงทางการ ถ้าเป็นอย่างนั้นแย่แน่”

หลิวอี้ขมวดคิ้วนึกขัดใจไม่น้อย เขาอยากได้เฟิงลี่เต็มที ไม่อยากรอแล้ว สมควรวางยารัญจวนร่านราคะจะได้กลืนกินทันที

คราวนี้แม้ว่าจิ่วเม่ยจะเข้าใจสีหน้าของสามี แต่ยังคลี่ยิ้มเอาใจหาได้ขัดเคือง เพียงกล่าวต่อเสียงนุ่ม “อีกไม่กี่เดือนเท่านั้น เฟิงลี่ก็จะอายุสิบหกปี พร้อมออกเรือนอย่างถูกต้อง มิสู้ให้ข้าช่วยจัดการเกลี้ยกล่อมนาง ใช้เวลาไม่กี่เดือนนี้อย่างระมัดระวัง ข้าจะทำดีกับนางทุกวิถีทาง เพื่อชักจูงให้นางรักท่านจากใจจริง และยิ่งเคารพข้ามากกว่าเดิม ชีวิตสามคนสามีภรรยาหลังจากนี้จะได้ไม่อึดอัดจนเกินไป เมื่อเฟิงลี่พบกับท่านอ๋องจนความจริงเปิดเผย ทั้งอำนาจและทรัพย์สินเงินทองจะได้ไม่ไปไหน เฟิงลี่ย่อมต้องนำทั้งหมดมามอบให้เราอย่างใจกว้าง ไร้ข้อกังขาใดๆ”