All Chapters of พันธนาการรัดรึงใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ภูเขาเหลิ่งซานกว้างใหญ่ไพศาลหนาวเหน็บตลอดปียิ่งเหมันต์มาเยือน หิมะยิ่งตกหนักจนเย็นเยียบถึงกระดูก อากาศจะดีขึ้นมากเมื่อเข้าฤดูคิมหันต์ แต่สายลมราตรีที่พัดโชยจากยอดเขายังคงหนาวเย็นเสียดแทงข้างแก้มจนแห้งตึงอยู่ดีทางเดินบ้างลาดชัน บ้างขรุขระ บ้างราบเรียบ บ้างรกทึบ แต่ทุกที่ยามนี้กลับเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลนเหมือนกัน เหมือนจนแยกไม่ออกว่าทางใดมีลักษณะพื้นดินเช่นใด ทุกทิศยามนี้เหมือนกันไปหมด หากจะเดินทางจำต้องใช้ความชำนาญอย่างยิ่งยวด มิเช่นนั้นย่อมหลงทางโดยง่ายท่ามกลางป่าในหุบเขาที่มีสัตว์นานาชนิดพากันส่งเสียงตามสัญชาตญาณบ่งบอกเวลาหาอาหาร ตามรายทางในหุบเขาพลันปรากฏรอยเท้าเล็กๆ เหยียบลงบนผืนหิมะสีขาวที่ปกคลุมยอดหญ้า ฝากรอยน่ารักๆ สองคู่เอาไว้ตลอดทาง แยกไม่ออกว่ารอยเท้าใคร รู้เพียงว่าเด็กหญิงสองคนกำลังเดินหาอาหารตามสัญชาตญาณเช่นกันแม่นางน้อยทั้งสองปีนี้อายุเก้าปีเท่ากัน รูปร่างเล็กบาง ผิวขาวราวหิมะ มีใบหน้าจิ้มลิ้มละม้ายคล้ายคลึงกันอย่างมาก…มากเสียจนแยกแยะไม่ออกว่าใครเป็นใครแม้คนจะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันและถนนหนทางจะขาวโพลนเหมือนกัน ทว่ามีเพียงพวกนางเท่านั้นที่แยกแยะได้ดี ว่าใครเป็นใคร แล

แม้มิใช่การรักษาแบบได้ผลชะงัดเฉกเช่นหมอเทวดา ทว่ากลับช่วยยื้อชีวิตของเขาเอาไว้ได้ ทำให้ร่างกายที่กำลังบาดเจ็บสาหัสพ้นภาวะวิกฤตใกล้ตายในเสี้ยวลมหายใจ หากคิดช่วยเหลือยังพอมีเวลา ไม่ตายคามือนางแน่นอนเด็กหญิงดึงเข็มเงินออกก่อนถือวิสาสะเปิดเสื้อผ้าของเขาเพื่อสำรวจบาดแผลทั่วตัว พบว่ามีบาดแผลถลอกเต็มไปหมด แต่สาหัสมากคือที่ขาทั้งสองข้างของเขา ซึ่งเป็นบาดแผลฉกรรจ์ คาดว่าคงถูกหินคมบาดกระทั่งกระดูกยังหักเสียแล้วเด็กหญิงไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสยามที่เขายังไม่ได้สติทำความสะอาดบาดแผลอย่างลึกล้ำก่อนจะล้วงเข้าอกเสื้อตนเองหยิบห่อยาสมุนไพรสมานแผลออกมา จากนั้นยังใช้ใยต้นหม่อน เย็บบาดแผลให้อย่างดี ฝีเข็มว่องไวประสานมือใจเป็นหนึ่ง ชีวิตในป่าล้วนสั่งสมประสบการณ์ เมื่อลงเข็มเสร็จก็ใช้ฟันกัดปลายใยต้นหม่อนจนขาดบาดแผลอื่นก็โรยยาให้จนทั่วทุกแผลอย่างไม่หวงแหน ทว่ายาที่พกพายามเดินป่ามีน้อยนิดเพราะนางปรุงสำหรับตัวเองและพี่สาว พวกนางอายุยังน้อยรูปร่างเล็กบาง มีเนื้อหนังให้เกิดบาดแผลไม่มาก เมื่อเจอคนตัวใหญ่ยาจึงไม่พอใส่แผลให้เขาเมื่อยาหมดนางจึงปิดเสื้อผ้ากลับเช่นเดิม ยังปลดผ้าป่านเนื้อหยาบที่ลำคอของตนมาพั

ชินอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ประกาศก้องถึงบุญคุณช่วยชีวิตใหญ่เทียมฟ้าและความดีความชอบของนางต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ยังมีพิธีแต่งตั้งอย่างเกรียงไกรสมเกียรติเพื่อให้ข้าราชบริพารรวมถึงไพร่ฟ้าได้ประจักษ์และเป็นพยานทั้งโจษจันเนิ่นนานวันนั้นนางรู้สึกประหนึ่งกำลังยืนอยู่บนสวรรค์ มีแต่เสียงชื่นชมไม่ขาดสาย ถูกขนานนามว่านางฟ้าตัวน้อยแห่งต้าเจิ้งต่อมานางได้รับการดูแลอย่างดีเพราะเป็นถึงผู้มีพระคุณของเจ้าแห่งวังอ๋อง ได้รับตำแหน่งเป็นถึงท่านหญิงบุตรีบุญธรรมในชินอ๋องนางมีนามใหม่ว่า หยี่ซินเจิ้งเทียนฉีผู้นี้เป็นถึงพระเชษฐาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ส่วนพระชายาและบุตรตายไปจากการคลอดยากเมื่อหลายปีก่อนชินอ๋องผู้นี้มีอำนาจค้ำฟ้าและมีคุณธรรมสูงส่ง เดิมทีควรเป็นถึงราชัน ทว่าเขากลับผลักดันน้องชายขึ้นบัลลังก์แทนเขาไม่สนใจขั้วอำนาจใดๆ ไม่พาตัวเองเข้าไปพัวพันกับการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในราชสำนัก ครองตัวโดดเดี่ยวไม่รับกระทั่งอนุชายาหรือแต่งชายาคนใหม่เพื่อเชื่อมสกุลกับตระกูลใด เขาอยู่กับอำนาจดั้งเดิมที่มีมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เพิ่มอำนาจใหม่ ทำตัวเป็นเพียงอ๋องเฒ่าไร้ความสามารถผู้หนึ่งฮ่องเต้จึงทั้งเคารพรักและใส่ใจพี่ชายคนนี้

หากเอ่ยตามจริงแล้วฐานะของซือเร่อสำหรับแคว้นต้าเจิ้งแม้ไม่สูงศักดิ์เทียบเท่าเหล่าราชนิกุล ทว่ากลับสูงส่งยิ่งใหญ่กว่าองค์หญิงเสียอีก เพราะนางได้เป็นที่เป็นถึงบุตรสาวบุญธรรมของชินอ๋องเจิ้งเทียนฉี ผู้เปี่ยมอำนาจมากบารมี กระทั่งฮ่องเต้ยังเกรงพระทัย ซือเร่อจึงเป็นเพียงนางพญาหงส์วอนรักตนหนึ่งซึ่งสูงส่งเสียจนบุรุษใฝ่ฝันถวิลหาแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรือเอื้อมถึงสักคน แต่ยามนี้ ซือเร่อในวัยสิบห้าปีกำลังจะได้คู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนและคู่หมั้นยังเป็นถึงองค์ชาย…นางรีบเอ่ย “เร็วเข้า พวกเจ้ารีบแต่งกายให้ข้า”“เจ้าค่ะ”สาวใช้ทุกคนรับคำแล้วรีบช่วยกันประโคมเครื่องแต่งกายให้ซือเร่อจนเต็มยศอย่างรู้ใจนายสาว เพื่อความสวยหยาดหยดโดดเด่นปานล่มแคว้นศาลากลางลานอันร่มรื่นของพุ่มไม้เหล่าสาวใช้ให้รู้สึกว่าชีวิตมีความหมายขึ้นมากโขก็วันนี้ เพื่อได้มีโอกาสได้ยลโฉมบุรุษที่เรียกได้ว่าหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ ตายไปย่อมไม่เสียชาติเกิด พวกนางต่างจับจ้องชายผู้มีเครื่องหน้าคมคายไร้ที่ติตรงหน้าไม่วางตา ร่างกายสูงใหญ่ของเขาสง่างามอย่างยากจะพบเจอในหมู่บุรุษทั่วไปยามพิศมองก็ให้รู้สึกหลงใหลคลั่งใคล้ยากต้านทานเสน่ห์อันร้อนแรงนั้นก

เฟิงลี่ได้ฟังก็นิ่งอึ้ง เบิกตากลมโตมองคนป่วยไม่กะพริบ ได้ยินหานไต้ไอโคลกเพราะกล่าวคำยาวเหยียดเกินไป จึงรีบเอ่ย“ท่านตา ข้าไม่มีทางเนรคุณทิ้งท่านไปเจ้าค่ะ”ชายชราคลี่ยิ้มอ่อนแรง ใช้พลังที่เหลือน้อยเต็มทีพยายามมองเด็กหญิงด้วยสองตาพร่ามัว “เด็กโง่...ยามนี้ข้าจะตายอยู่แล้ว ยังจะกล้ารั้งเจ้าเอาไว้หรือ? หลายปีที่ผ่านมา ลำบากเจ้าแล้ว”“ท่านตา...”เด็กหญิงร้องไห้โฮหานไต้หวนระลึกถึงเฟิงลี่ตั้งแต่วัยเด็กน้อยกระทั่งยามนี้ที่มีอายุสิบสี่ปี ทุกวันนางต้องทนลำบากยากไร้ ไม่ได้กินดีอยู่ดีบางทียังต้องแบกเขาที่เป็นบุรุษตัวโตหลบเสือร้ายหิวโซ หลบสุนัขป่าอันธพาล บางคืนยังไม่ได้นอนหลับสบายอย่างที่ควร เพราะต้องคอยไล่งูพิษและสัตว์ร้ายทุกชนิดที่เลื้อยเข้ามาในที่พักชายชรายิ่งคิดยิ่งปวดใจในอดีต เพราะเคยก่ออาชญากรรม เคยปล้นชิงฆ่าคน จนถูกตามล่าจากคนของทางการได้รับบาดเจ็บภายในเรื้อรัง จึงไม่อาจเลือกใช้ชีวิตเยี่ยงคนปกติอยู่ในที่ชุมชน จำต้องหลบเร้นซ่อนกายในป่าเขาพงไพรอย่างมิดชิด มิให้ผู้ใดหาตัวเจอทว่าก็ยังเก็บเด็กทารกทั้งสองซึ่งเป็นธิดาของหญิงที่เขาแอบรักมาเลี้ยงดู หวังใช้ประโยชน์ในบั้นปลาย ไม่อยา