ตอนที่4 ดินแดนหมาป่า (2)

" สเวน ไปกันได้แล้ว " โครว์เคาะข้างฝาหน้าห้องก่อนจะเรียกทั้งคู่ที่กำลังคุยกันไปได้ดี เพราะยังมีภารกิจต้องทำหลังจากพาหญิงสาวมาเยือน สเวนมองเนราเชิงเรียกโดยไม่ใช้เสียงก่อนจะพยักหน้าให้เธอเดินตามเขาลงไป

" พวกเราจะพาเธอไปหมู่บ้าน... เคธี่พูดพร้อมกับหยิบโค้ทยาวสีน้ำตาลของเนราที่ถอดวางไว้บนโซฟาสวมให้สาวรุ่นน้อง... ทุกคนรอนายหญิงคนสำคัญอยู่ " แม้จะสงสัยจนอยากเอ่ยปากถามหลายคำถามแต่คงจะไม่เหมาะนัก หญิงสาวผู้มีอายุน้อยสุดของกลุ่มคนได้แต่เดินตามสเวนผู้กลายเป็นผู้ปกครองเธอไปโดยปริยาย ไปยังรถจิ๊ปกระบะสีแดงที่จาเว็คและบลัดนั่งส่วนกะบะรออยู่ โครว์เป็นคนขับโดยมีเคธี่นั่งข้างๆ และเธอกับสเวนนั่งหลังคนขับ...

รถจิ๊ปกระบะแดงล้อทรงสูงขับย้อนออกมาจากปากทางเข้าบ้าน มุ่งไปยังเส้นถนนแคบๆ ทางเดิมอันปกคลุมไปด้วยป่าต้นไม้สูงสองข้างทาง ซึ่งจริงๆ แล้วการมองเห็นทัศนียภาพอุดมไปด้วยพันธุ์ไม้สมบูรณ์แห่งนี้ คือใกล้เขตป่าอนุรักษ์ซึ่งจะอยู่ลึกเข้าไปอีก... 10 นาทีผ่านไป ที่หญิงสาวผู้แปลกสถานที่นั่งมองทางและพบว่ามันคือทางย้อนกลับมาเกือบ 2 กิโลเมตร ก่อนจะหักรถเลี้ยวซ้ายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยตามสไตล์การขับรถของโครว์ สภาพพื้นที่ล้อใหญ่วิ่งผ่านดูขรุขระออกแฉะชื้น เนื่องจากเป็นป่าทำให้อากาศค่อนข้างชื้น เนรามองลอดระหว่างช่องไม้อันคลุมไปด้วยหมอกจางบางๆ ออกไป หลังจากขับเข้ามาได้สัก 5 นาที มีบ้านไม้ชั้นเดียวแนวยาวค่อยๆ ผุดขึ้น เสียงร้องของหมาป่ากู่ก้อง บางเสียงเห่าหอน แม้ไม่เห็นสิ่งใดจะยืนยันได้ว่าที่แห่งนี้คือดินแดนลูกหลานหมาป่า แต่เนราสามารถรับรู้ได้ว่าเธอได้เข้ามาในสถานที่ที่ยากเกินกว่าคนธรรมดาจะเข้ามา แม้แต่ตัวเธอถ้าไม่มีฐานะภรรยาสเวนโอกาสยิ่งเป็นไปไม่ได้

เสียงดังคล้ายลมหนักผ่าน หากเปิดกระจกรถคงได้ยินชัด เมื่อมีบางอยางในป่ากำลังเคลื่อนไหวอย่างเร็วจนตาเธอมองไม่ทัน รู้เพียงว่ามีลักษณ์ตัวเป็นขนสีดำ น้ำตาลบ้าง หม่นบ้าง ใช่เธอเห็นเพียงแค่ขนแล้วส่วนอื่นๆ หละ ถ้าเป็นหมาป่าคงตัวใหญ่น่าดูถึงมองไม่เห็นใบหน้า ใบหู หาง จะพอลางๆ ก็คงช่วงขาที่เคลื่อนไหว ดวงตาคู่คมยิ่งจ้องมองอย่างไม่กระพริบเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่คิดนั้นเป็นไปตามที่พบ เธอไม่ได้จินตนาการ..."

" พวกเดียวกับเราหนะ " เคธี่พูดขึ้นเมื่อสังเกตอาการสาวรุ่นน้องพยายามจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น และตัวเธอในฐานะโตกว่าควรย้ำความจริงให้ปรากฏ ยังไงซะเด็กสาวมนุษย์วัย 20 ปีคนนี้ต้องได้เห็นร่างแปลงของพวกตนอยู่ดี

" เหรอคะ วิ่งเร็วจังนะคะมองไม่ทันเลย " เธอพูดอย่างตะกุกตะกักเพราะยังไม่หายตื่นตระหนกกับบรรยากาศแปลกใหม่รอบๆ ตัว

" พวกเราตัวใหญ่และวิ่งเร็วกว่ารถที่เหยียบจนหน้าปัดมิดอีกนะ ว่างๆ จะให้ขี่หลังแล้วจะพาทะยานผ่านป่าไปบนยอดเขา "

" คะ! " เธออุทานด้วยความตกใจ ขี่หรอ ขี่ที่ว่าคือขี่หลังตอนที่แปลงกายเป็นสุนัขแบบในหนังสินะ ประโยคคำถามรัวๆ ปนความกลัวนิดๆ ดังขึ้นในใจ หากจะต้องเกาะหลังคนใดคนหนึ่งในนี้จริงๆ ถ้าขอได้เธออยากจะขอเดินแบบปกติคงจะดีกว่ามันคงปลอดภัยกว่า ใบหน้าตื่นกลัวนิดๆ พยายามเก็บอาการไม่แสดงทำให้โครว์ ชายรุ่นพี่ผู้มองผ่านกระจกหลังแอบขำขึ้นมาในลำคอ เคธี่เองก็ไม่ต่างกันเธอสบตากับโครว์พร้อมยักคิ้วอย่างรู้ใจเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยด้วยความสนุกยามแกล้งเด็กสาวอ่อนกว่าได้สำเร็จ ทว่าต้องหุบรอยยิ้มของพวกตนทันทีเปลี่ยนเผยเป็นยิ้มแหยๆ แห้งๆ ไป เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีความบึ้งตึงแม้เปลือกตาจะหลับจากชายอีกคนที่ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมอย่างสเวน...

ไม่นานนักรถจิ๊ปได้จอดสนิท เบื้องหน้าคงจะเรียกว่าเป็นหมู่บ้านได้ ทว่ากลับดูเจริญเหมือนบ้านในเมืองแม้จะเป็นบ้านไม้ทั้งหมด แต่โครงสร้างและการออกแบบนั้นล้วนทันสมัยผิดกับสถานการณ์เมื่อสักครู่ หรือเพราะบรรยากาศใกล้สถานที่แห่งนี้ชวนให้ขนลุกเต็มไปด้วยพลังอำนาจปริศนา จึงทำให้เธอคิดว่ามันต้องเก่าแก่ ทว่าเมื่อลงจากรถแล้วเนรากลับไม่รู้สึกใดๆ มากไปกว่าที่นี่คล้ายโฮมสเตย์เ โดยเฉพาะหมู่บ้านในประเทศที่ตนจากมา หากพบเห็นแบบนี้แล้วคงไม่ต่างกับการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนใดชุมชนหนึ่ง แถมยังมีกลิ่นเผาไม้ กลิ่นไหม้ถ่านแบบชาวบ้านๆ อีก...

" ยินดีต้อนรับกลับครับท่าน " เสียงขึงขังของชายคนหนึ่งดังขึ้น ดูจากภายนอกเป็นคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่หนาแและกำยำเขาเดินมาพร้อมกับชายอีกสี่ห้าคนทว่าดูเหมือนจะมาผิดทางเพราะปรี่เข้ามาอย่างรวดเร็วในทางด้านเนรา ผู้เดินมองด้านบนหัวเพื่อตรวจสอบความสูงของต้นไม้อยู่ข้างสเวน และการทักทายแบบจู่โจมที่ไม่คุ้นเคยนั้นส่งผลให้เธอดีดตัวเมื่อได้ยินเสียงเข้ม เข้ามาหลบหลังสเวนทันที เหมือนว่าตัวเขาจะบังความสูงของเธอจนมิดจึงได้แต่แง้มหน้าตนมามอง ผู้ที่กระโจนเข้ามาอย่างไม่บอกกล่าว ดวงตาคมคายทุกคู่ของชายหนุ่มวัยไม่ต่างกับสเวนนั้นจับจ้องไปยังหญิงสาวผู้ค่อยๆ เคลื่อนตัว เยื้องกายจากแผ่นหลังกว้างของนายเหนือตน พร้อมสัมผัสกลิ่นที่บ่งบอกสถานะได้จึงรีบล้มเข่าลงทันทีเมื่อสบกับดวงตาสีนิลของเธอ

" ขออภัยที่ทำให้ตกใจครับนายหญิง "

" มะ ไม่เป็นไรค่ะ ลุกขึ้นเถอะ... การกระทำแสนคุ้นตาที่สเวนมักทำกับเธอบ่อยๆ ยามรู้สึกผิด ทำให้หญิงสาวรีบแบมือโบกไปมาทันทีว่าไม่เป็นอะไร... เน ต่างหากที่เสียมารยาท " เธอพูดพลางก้มหัวลงนิด ซึ่งทำให้บรรดาชายหนุ่มผู้วิ่งเข้ามาต้อนรับสเวนอึ้งไปถนัดสำหรับพวกเขามันเป็นสิ่งไม่ควรหากภรรยาของนายตนจะกระทำ

" จะเข้ามาทีหลังดูทางบ้าง " น้ำเสียงของสเวนทำให้เนราหันขึ้นมองชายข้างกายตนทันที มันเปลี่ยนไปและเปลี่ยนแปลงจนดูน่าขนลุกและทรงอำนาจ สำหรับเธอแล้วเขาไม่เคยใช้เสียงแบบนี้หรือแม้แต่ใช้แววตาจ้องอย่างคาดโทษแบบนั้น เขาคงโกรธคนเหล่านี้ทำให้เธอตกใจ ใช่เธอไม่ควรตกใจและตั้งหน้ารับไม่ว่าจะพบเจออะไรก็ตาม นั่นคือสิ่งที่เนราคิดขณะนั้นเพื่อจะได้ไม่ทำให้ใครลำบากเพราะตน

" เอ่อ คือสวัสดีค่ะ ฉันเนรา ที่นี่สวยมากเลยค่ะ " เธอพูดด้วยน้ำเสียงติดหัวเราะพร้อมลูบหัวด้านหลังอย่างเขินๆ เมื่อไม่รู้จะทำเช่นไรให้สถานการณ์ดูไม่น่าอึดอัด สเวนตัดสินใจจูงมือเนราให้เดินตามเขาไป เพื่อที่จะไปพบย่าของตนตาม ตามได้ตกลงเมื่อได้พาภรรยามาเยือน

" กลิ่นมนุษย์ " เสียงจากหมาป่าหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อมองนายตนเดินจูงมือภรรยาของเขาออกไป เพราะแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่คู่ของเผ่าพันธุ์ตนจะเป็นมนุษย์ธรรมดา แม้จะมีกลิ่นสเวนวนรอบกายแต่กลิ่นมนุษย์ของเนราไม่ได้หายไป

" อย่าคิดทำร้ายเธอ ... เคธี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขรึมเพื่อย้ำใจความสำคัญที่ต้องการสื่อ พลังในตัวเปล่งรัศมีเป็นนัยถึงเรื่องสำคัญ... บอกคนในหมู่บ้านด้วยดูท่าคงจะได้กลิ่นเนราแล้ว เดี๋ยวจะพลาดทำร้ายเธอ "

" ครับนายหญิง " โครว์แตะหลังเคธี่เบาๆ เมื่อคนทั้ง 6 เห็นเจ้าของแววตาสีเทาจึงทำความเคารพทันที และมองทั้งคู่เดินจากไปจนลับตา

" มนุษย์ผู้หญิงงั้นเหรอ? ... ปกติดินแดนของพวกเราหากไม่ใช่เจ้าหน้าที่ของอุทยานป่าไม้ก็ยากที่คนภายนอกจะเข้ามา "

" แต่นั่นคือผู้หญิงที่นายท่านสเวนเลือกนะพี่ การต้องชะตาเนื้อคู่ของพวกเรานั้นเลือกไม่ได้ถึงจะไม่เคยมีใครพบคู่ตัวเองเป็นมนุษย์ธรรมดาก็เถอะ "

" นั่นสิ กลิ่นของนายหญิงมีกลิ่นของท่านสเวนอยู่ด้วย อย่าไปกังวลเลย ฉันว่าจะมนุษย์หรือหมาป่าอย่างพวกเราก็ไม่ต่างกันหรอก..." คนหนึ่งในกลุ่มพูดพลางตบไหล่รุ่นพี่ในกลุ่มก่อนจะพากันเดินออกไปทำตามคำสั่งเคธี่ก่อนหน้า ทางด้านคนที่ยังครุ่นคิดกำลังวิตกกังวลบางอย่าง จริงอยู่ไม่ว่าจะผูกชะตากับใครไม่ใช่เรื่องผิดแต่ความลำบากยุ่งยากที่จะตามมาไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะแก้ โดยเฉพาะกับมนุษย์ผู้หญิงที่ไม่มีพละกำลังคุ้มครองตัวเอง มนุษย์ไม่มีพลังพิเศษอย่างหมาป่า มนุษย์สาววัยเต็มตัวผู้นี้จะให้อะไรกับนายของตนได้แถมยังมีเลือดที่ดึงดูดสัญชาตญาณนักล่าเตะจมูกขนาดนั้น คงได้คุ้มครองแน่นหนากันเลยทีเดียว