พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว

พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว

last updateÚltima actualización : 2026-01-23
Por:  DuangkwanCompletado
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 calificación. 1 reseña
30Capítulos
5.9Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

หลังจากที่เขาหย่ากับเธอได้ไม่นาน เขาก็ไปหมั้นกับผู้หญิงที่เขารัก ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เขาอยากให้มาเป็นภรรยาและแม่ของลูก

Ver más

Capítulo 1

1 จะหมั้น

Prolog

Hujan turun deras di atas jalan-jalan sunyi, membasahi langkah seorang wanita dan anaknya yang tersesat di kota asing. Dunia tampak menutup pintu—rumah yang hilang, cinta yang retak, harapan yang terhanyut.

Namun di tengah derasnya hujan dan dinginnya malam, ada bisik halus yang tak terdengar: luka bukan akhir, melainkan permulaan.

Seperti benih yang tertanam di retakan batu, hati yang patah diam-diam menunggu kesempatan untuk berbunga. Malam itu bukan hanya tentang kehilangan, tapi tentang keberanian untuk tetap hidup, untuk tetap menanam bunga di tanah yang keras.

Malam Di Bawah Hujan

“Keluar! Aku bilang keluar sekarang juga!”

Suara itu menggelegar, lebih keras dari guntur yang menyambar di luar. Pintu kontrakan sempit itu bergetar saat kepalan tangan Dirga menghantamnya lagi. Di luar, hujan meraung seperti binatang buas yang terluka, menumpahkan amarahnya ke atap seng yang berisik.

Lestari berdiri mematung di tengah ruangan, tubuhnya gemetar samar. Kulit kuning langsatnya tampak pucat diterpa cahaya lampu yang berkelip karena sudah tua.

Wajahnya tidak bisa dibilang cantik—garis-garisnya sederhana, lembut, apa adanya—namun ada sesuatu yang membuat orang tak sanggup memalingkan muka darinya: kesabaran yang menenangkan, kehangatan keibuan yang memancar tanpa ia sadari.

Rambut hitamnya yang diikat asal sudah basah karena keringat dan sisa hujan yang sempat merembes sebelum ia menutup jendela tadi.

“Mas, tolong… Hujannya deras sekali,” Lestari memohon, suaranya nyaris tenggelam. Ia menarik tubuh kecil Dian ke belakang punggungnya, seolah punggung ringkihnya bisa menjadi perisai dari badai di dalam dan di luar rumah.

Dian, putrinya yang berusia enam tahun, mencengkeram ujung daster ibunya. Matanya yang besar dan jernih memantulkan ketakutan murni. “Ibu… Ayah kenapa?” bisiknya, bibirnya bergetar.

Dirga tertawa. Tawa yang kering dan mengerikan, tanpa sedikit pun kehangatan. “Kenapa? Kamu tanya kenapa?”

Ia menunjuk wajah Lestari dengan jari gemetar, matanya merah menyala. Bau alkohol murahan menguar dari napasnya, bercampur dengan aroma keputusasaan. “Karena aku muak! Muak lihat muka kalian berdua! Kalian beban!”

“Kami ini keluargamu, Mas…”

“Keluarga?” Dirga meludah ke lantai. “Keluarga macam apa yang cuma bisa bikin susah? Kamu tahu berapa utangku sekarang? Tahu?!”

Lestari menggeleng pelan, air matanya mulai menggenang. Dalam sorot matanya—mata yang biasanya ramah dan penuh ketabahan—terlihat bayangan ketakutan yang ia sembunyikan mati-matian demi anaknya. “Kita bisa cari jalan keluar sama-sama. Aku bisa jahit lebih banyak lagi. Aku…”

“Jahit? Hah!” Dirga menyambar tas ransel lusuh di sudut ruangan, satu-satunya tas yang mereka miliki, yang isinya hanya beberapa potong baju Dian dan dokumen-dokumen penting.

“Penghasilanmu itu cuma cukup buat beli garam! Tidak akan bisa bayar utangku ke rentenir!”

Tanpa peringatan, ia membuka pintu dengan kasar. Angin dingin dan tempias hujan menerobos masuk, membuat Dian menjerit kecil.

Dengan sekali sentak, Dirga melemparkan tas itu ke halaman becek di luar. Benda itu jatuh dengan bunyi gedebuk yang memilukan.

“Itu! Ambil barang rongsokan kalian dan pergi!” teriaknya. “Jangan pernah balik lagi!”

“Dirga, jangan!” Lestari maju selangkah, isak tangisnya pecah. “Dian masih kecil. Dia bisa sakit. Di luar dingin, Mas.”

“Persetan!” bentak Dirga, mendorong bahu Lestari hingga perempuan itu terhuyung ke belakang. Bahunya yang kecil tampak semakin rapuh, namun sorot matanya tetap memohon, bukan untuk dirinya, tapi untuk anaknya. “Harusnya kamu mikir dari dulu! Kenapa kamu tidak bisa jadi istri yang berguna? Kenapa kamu tidak bisa kayak perempuan lain yang suaminya kaya raya?”

“Aku sudah berusaha, Mas. Aku selalu…”

“Usahamu sampah!” potongnya tajam. “Semua ini gara-gara kamu! Pembawa sial! Sejak nikah sama kamu, hidupku hancur!”

Lestari terdiam. Tuduhan itu menusuknya lebih tajam dari pisau. Selama bertahun-tahun ia menelan semua kata-kata itu, meyakinkan dirinya bahwa di balik pria pemarah ini masih ada Dirga yang dulu ia cintai.

Pria yang melamarnya dengan janji-janji setinggi langit. Tapi malam ini, di tengah deru hujan dan tatapan kosong penuh kebencian itu, ia tidak melihat apa-apa lagi. Harapan terakhirnya padam, seperti lilin yang ditiup angin badai.

“Ayah… jangan marah sama Ibu,” cicit Dian dari belakang. Suara kecil itu berhasil menembus kebisingan.

Dirga menoleh pada Dian. Untuk sesaat, rahangnya yang tegang sedikit mengendur. Tapi kemudian, kekosongan di matanya kembali. Ia sudah terlalu jauh tenggelam dalam jurang yang ia gali sendiri. Anaknya bukan lagi sumber cinta, melainkan pengingat lain dari kegagalannya.

“Diam kamu, anak kecil!” geramnya, meski suaranya sedikit goyah. “Ini semua bukan urusanmu.”

Lestari menatap suaminya. Sorotnya berubah. Bukan lagi pasrah, bukan lagi penuh ketakutan. Ada sesuatu yang retak, patah, dan kemudian berubah menjadi ketegasan yang tak pernah ia sadari sebelumnya.

Rasa sakit karena pengkhianatan itu begitu hebat, hingga ia tidak merasakan apa-apa lagi. Kosong. Yang tersisa hanyalah satu insting purba yang membara: melindungi anaknya.

Ia tidak lagi menangis. Wajahnya yang basah oleh air mata kini mengeras. Ia berbalik, berjongkok di depan Dian, dan memegang kedua bahu mungil itu.

“Dian, dengarkan Ibu,” katanya dengan suara yang anehnya terdengar tenang dan kuat. “Kita akan pergi sebentar, ya? Kita akan cari tempat yang lebih hangat.”

“Tapi ini rumah kita, Bu,” kata Dian, matanya masih terpaku pada sosok ayahnya yang berdiri seperti monster di ambang pintu.

“Rumah adalah tempat kita merasa aman, Sayang,” bisik Lestari, matanya tak lepas dari Dian. Ia mengabaikan Dirga sepenuhnya, seolah pria itu hanyalah perabot rusak yang tak lagi berguna. “Ayo.”

Ia berdiri, menggandeng tangan Dian yang dingin. Ia berjalan melewati Dirga tanpa menoleh sedikit pun. Langkahnya mantap, punggungnya tegak. Dalam ketegakan itu, tampak jelas sisi dirinya yang sesungguhnya—bukan lagi perempuan lemah yang selalu menahan luka, tapi seorang ibu yang siap menghadapi dunia.

Ia tidak lagi peduli pada rumah kontrakan yang pengap itu, pada mesin jahit tuanya, atau pada sisa-sisa kehidupan yang ia coba pertahankan mati-matian.

Saat ia membungkuk untuk mengambil ransel yang basah kuyup di tengah genangan lumpur, Dirga berbicara lagi dari belakangnya. Kali ini suaranya lebih rendah, penuh racun penyesalan yang terdistorsi menjadi kebencian.

“Pergi sana. Kalian cuma beban. Aku bisa mulai hidup baru tanpa kalian.”

Lestari berhenti sejenak, tangannya mencengkeram tali ransel dengan erat hingga buku-buku jarinya memutih. Ia tidak berbalik. Ia tidak akan memberi pria itu kepuasan melihat kehancurannya.

Ia menegakkan tubuhnya, menyampirkan ransel di satu bahu, dan menarik tangan Dian lebih erat. Hujan mengguyur mereka tanpa ampun, membasahi pakaian mereka dalam hitungan detik. Dinginnya menembus sampai ke tulang.

“Ibu, dingin…” rintih Dian, tubuhnya mulai menggigil.

Lestari menarik napas dalam-dalam. Udara malam yang basah terasa menyesakkan paru-parunya. Ia menatap jalanan gelap di depannya yang hanya diterangi seberkas cahaya remang dari tiang listrik di kejauhan.

Tidak ada tujuan. Tidak ada tempat berlindung. Hanya ada malam, hujan, dan seorang anak kecil yang gemetar di genggamannya.

Di belakangnya, pintu dibanting dengan keras. Suara kunci diputar terdengar final, mengunci mereka di luar selamanya.

“Dian,” bisik Lestari, suaranya mantap di tengah deru angin. “Pegang tangan Ibu erat-erat.”

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

reseñas

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกค่ะ อ่านเพลินมาก
2026-03-11 10:38:46
0
0
30 Capítulos
1 จะหมั้น
โซล อายุ27ปี สูง188เซนติเมตร มีธุรกิจโรงแรมและมีไร่องุ่นหลายพันไร่ พราว อายุ22ปี สูง159เซนติเมตรตัวอย่างเนื้อหา “คุณโซลจะทำอะไรคะ” “คนที่แต่งงานกันแล้วต้องทำอะไรกันล่ะ” “พรุ่งนี้เราจะหย่ากันแล้วนะคะ คุณไม่ควรมาทำแบบนี้กับพราว” “ใช่ พรุ่งนี้เราจะหย่ากัน และหลังจากวันพรุ่งนี้ฉันก็ทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่ได้หย่ากับเธอ เพราะงั้น…ฉันก็ยังเอาเธอได้” “…” “ไหนๆพรุ่งนี้ฉันกับเธอก็ต้องหย่ากันแล้ว งั้น…คืนนี้ฉันจะเอาเธอให้สมกับที่เธอรักฉันมานานก็แล้วกันนะ” “หย่ากับฉันได้ไม่นานก็หาผัวใหม่ได้แล้วเหรอ” “ค่ะ” “…” “เธออย่าพยายามหนีฉันเลยนะ เพราะต่อให้หนียังไงเธอก็เหนื่อยเปล่า” “คุณกับพราวหย่ากันแล้ว…” “ไม่ต้องจดทะเบียนสมรสก็เอากันได้” “ตอนนี้พราวไม่ได้มีสถานะเป็นอะไรกับคุณแล้วนะคะ” “ไม่มีสถานะก็เอากันได้” . . . . . . . . ภัตตาคารในโรงแรมหรูของโซล 19.00 น. วันนี้โซลพาขิมซึ่งเป็นหญิงสาวที่ตัวเองรักมารับประทานอาหาร เนื่องในโอกาสที่ทั้งสองเป็นแฟนกันมาสองปีแล้ว เมื่อสองปีก่อนขิมเข้ามาทำงานเป็นพนักงานต้อนรับส่วนหน้าในโรงแรมของโซล ตอนนั้นขิมอายุยี่สิบสามปี มีอยู่วันห
Leer más
2 ตัวซวย
วันต่อมาโซลตื่นตั้งแต่เช้าแล้วอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นเมื่อคิดว่าจะได้จัดงานหมั้นให้ผู้หญิงที่ตัวเองรัก ร่างสูงออกจากห้องนอนของตัวเองแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอนของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าย่านั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา อนงค์นาถที่เห็นหลานชายสุดรักจึงปิดหนังสือและวางไว้บนโซฟาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“มาหาย่าตั้งแต่เช้า มีเรื่องอะไรจะคุยกับย่าเหรอ”ชายหนุ่มก้าวมาหย่อนกายนั่งข้างคนเป็นย่าแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าระรื่น“ผมมีเรื่องสำคัญจะมาบอกคุณย่าครับ”“ย่าก็มีเรื่องสำคัญที่จะบอกแกเหมือนกัน แกบอกเรื่องสำคัญของแกมาก่อนสิ”“ผมกับขิมก็คบกันมานานพอสมควรแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็เลยจะมาบอกคุณย่าว่าผมจะหมั้นกับขิมครับ”“แกมั่นใจแล้วเหรอว่าอยากให้แฟนของแกมาเป็นภรรยาและแม่ของลูก”“ผมมั่นใจในตัวขิมร้อยเปอร์เซนต์ครับว่าขิมคือผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาที่ดีและแม่ของลูกที่ดีของผมได้” เขาตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจเพราะเขาเชื่อมั่นในคนรักของเขา“แต่ย่าไม่มั่นใจในตัวของแฟนแกว่าจะเป็นภรรยาและแม่ที่ดีของลูกได้” อนงค์นาถที่ไม่อยากได้แฟนสาวของหลานชายมาเป็นหลานสะใภ้พูดอ้างออกไป“ผมคบกับขิมมาสองปีแล้ว
Leer más
3 ไม่เป็นอย่างที่หวัง
วันต่อมาร้านอาหาร ห้องวีไอพีวันนี้พอขิมเลิกงาน โซลก็พาเธอมาที่ร้านอาหารเพื่อจะบอกเรื่องที่ถูกคุณย่าบังคับให้แต่งงาน“วันนี้พี่โซลมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าคะ ทำไมถึงดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย”“พี่มีข่าวร้ายจะมาบอกขิมน่ะ” เขาหันไปมองแฟนสาวแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าหม่นหมอง“ข่าวร้าย? อะไรเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้าตกใจ ใจคอไม่ค่อยดีเมื่อได้ยินคำว่าข่าวร้าย“เมื่อวานคุณย่าบอกให้พี่แต่งงานกับคนโปรดของคุณย่าน่ะ”“ตะ แต่งงาน!” เธอถามออกไปอย่างตกใจไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง ก่อนจะตั้งสติแล้วถามต่อ“แล้วใครเหรอคะคนโปรดของคุณย่าพี่โซล”“เขาชื่อพราว พราวเป็นลูกแม่บ้าน แม่เขาเสียไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน แล้วคุณย่าก็อุปการะเลี้ยงดูพราวตั้งแต่นั้นมา คุณย่าเอ็นดูพราวมาก”“ปฏิเสธไม่ได้เหรอคะ”“พี่ปฏิเสธแล้วขิม แต่คุณย่าก็ยังยืนกรานว่าให้พี่แต่งงานกับพราวให้ได้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาถ้าเรื่องไหนที่คุณย่าตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ขัดคำสั่งของคุณย่าไม่ได้ แม้แต่พ่อพี่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณย่า”“งั้นเราต้องเลิกกันทั้งที่ยังรักกันเหรอคะ” เธอเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง“ถึงพี่จะแต่งงาน พี่ก็จะไม่เลิกกับขิม เราจะยังเจอกันได
Leer más
4 ต้องทำใจ
หนึ่งเดือนต่อมาวันนี้อนงค์นาถบังคับให้หลานชายของตัวเองพาพราวไปเลือกชุดแต่งงาน โซลที่ไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณย่าได้จึงจำต้องพาเธอไปร้านชุดแต่งงานอย่างฝืนใจบนรถ“แอบรักฉันมาหลายปี ตอนนี้คงจะดีใจมากสินะที่จะได้แต่งงานกับฉัน” เสียงทุ้มเอ่ยออกไปด้วยความเย้ยหยัน ในขณะที่มือประคองพวงมาลัยรถ สายตามองไปข้างหน้า“ถึงพราวจะชอบคุณโซลมานานแล้ว แต่พราวก็ไม่ได้ดีใจเลยค่ะที่จะได้แต่งงานกับคุณ พราวไม่เคยคิดจะแย่งคนรักของใคร คุณโซลก็รู้นี่คะว่าพราวต้องทำตามคำสั่งของคุณท่าน ซึ่งคุณเองก็ขัดคุณท่านไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ”“…”“คุณโซลทนอยู่กับพราวไปสักพักเถอะค่ะ แล้วพราวจะหย่าให้คุณเอง” เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โซลที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อพลางคิดในใจว่าสิ่งเดียวที่ต้องทำตอนนี้คือต้องทำใจแต่งงานกับเธอและทนอยู่กับเธอไปสักพักจนถึงวันจะได้หย่าหลายวันต่อมาห้องนอนของอนงค์นาถโซลเข้ามาในห้องของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าที่เจ้าสาวของเขานั่งคุยกับย่าของเขาอยู่บนโซฟา พราวที่เห็นอย่างนั้นจึงพูดกับอนงค์นาถเพราะคิดว่าเขาคงมีเรื่องอยากจะคุยธุระกับคุณย่าของเขา“คุณท่านคะ พราวขอตัวกลับห้องนะคะ”“เธอไม่ต้องไป เพร
Leer más
5 คนงานใหม่
เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านชั้นเดียวที่มีขนาดไม่ใหญ่มากโซลก็ลงจากรถไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของขิมแล้วทั้งสองก็พากันเข้าบ้านไป“พี่จะให้แม่บ้านมาทำงานบ้านให้ทุกวันนะขิม”“ได้ค่ะ”“ขิมอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลย ขิมต้องการอะไรก็บอกพี่ได้ ไม่ต้องเกรงใจนะ”“ค่ะ”“งั้นพี่ไปก่อนนะ” บอกจบคนตัวสูงก็ออกจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล บ้านสองหลังนี้ถ้าจะเดินไปก็ถึงเพราะอยู่ห่างกันประมาณสามร้อยเมตรด้านพราวเมื่อเข้ามาในบ้านพราวก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดพื้นบ้านอยู่ พราวที่เห็นจึงเอ่ยทักทายออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“สวัสดีค่ะพี่”“อ้อ สวัสดีค่ะ คุณมากับคุณโซลใช่ไหมคะ” แหวนที่เป็นคนดูแลบ้านหลังนี้เอ่ยทักทายออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร“ใช่ค่ะ”“คุณชื่ออะไรคะ” เมื่อวานโซลโทรมาบอกแหวนว่าให้ทำความสะอาดบ้านเพราะวันนี้เขาจะมา แต่โซลไม่ได้บอกแหวนว่าจะพาใครมาด้วย“ชื่อพราวค่ะ”“พี่ยินดีที่ได้รู้จักน้องพราวนะ พี่ชื่อแหวน”“พราวยินดีที่ได้รู้จักพี่แหวนค่ะ”“ว่าแต่…น้องพราวเป็นอะไรกับคุณโซลเหรอ” แล้วเสียงทุ้มของเจ้าของบ้านก็เอ่ยขึ้น“เขาเป็นคนงานใหม่ของฉันเอง”“คนงานใหม่?” แหวนเอ่ยย้ำออกไปอย่างไ
Leer más
6 ตามใจคนรัก
บ้านพักที่ขิมอาศัยอยู่ร่างสูงลงจากรถสี่ประตูโฟวิลแล้วเดินเข้าไปในบ้านจึงเห็นว่าแฟนสาวกำลังรับประทานอาหารอยู่ ขิมที่หันมาเห็นแฟนหนุ่มตัวสูงพอดีจึงระบายยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกไป“พี่โซลไปไหนมาเหรอคะ”“พี่ขับรถไปดูในไร่มาน่ะ”“พี่โซลมากินข้าวด้วยกันสิคะ”“พี่ก็กำลังหิวอยู่พอดีเลย” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินไปหย่อนกายนั่งบนเก้าอี้ข้างคนรัก ขิมตักข้าวใส่จานให้แฟนหนุ่มก่อนที่ทั้งสองจะรับประทานอาหารกันไปและคุยกันไปอย่างสำราญใจเมื่อรับประทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็พากันมานั่งในห้องโถง ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันถามแฟนสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน“ขิมชอบที่นี่ไหม”“ขิมชอบที่นี่มากกว่ากรุงเทพอีกค่ะ ขิมว่าบรรยากาศที่นี่ดีมากเลยค่ะ”“พี่ดีใจนะที่ขิมชอบ” เขาระบายยิ้มด้วยความดีใจที่เธอชอบ“ถ้าเราแต่งงานกันแล้ว เราจะอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ”“ได้สิ ไม่ว่าขิมจะชอบที่ไหนพี่ก็จะให้ขิมอยู่ที่นั่นแหละ”“ขอบคุณนะคะที่ตามใจขิม”“ถ้าพี่ไม่ตามใจคนที่พี่รัก แล้วจะให้พี่ไปตามใจใครล่ะ”“ก็ตามใจภรรยาของพี่ไง”“พี่ไม่ได้ตามใจเขาเหมือนกับที่ตามใจขิมหรอกนะ”“ขอบคุณพี่โซลมากนะคะที่ยังให้ความสำคัญกับขิม”“ขิมก็รู้ว่าที่พี่แต่งงานเพราะความจำเป็น
Leer más
7 นอนกับแฟน
ออฟฟิศร่างสูงของโซลเดินมาที่โต๊ะทำงานของแฟนสาวแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยความใส่ใจ“ไหวไหมขิม พอจะทำได้ไหม”“ขิมทำได้ค่ะ ขิมว่ามันสนุกกว่างานที่โรงแรมอีก”“พี่ดีใจนะที่ขิมชอบงานนี้”“พี่โซลไม่ต้องห่วงนะคะ ขิมทำได้ค่ะ” “งั้นพี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ”“ตามสบายค่ะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปทำงานในห้องทำงานของเขาโซลอยู่ออฟฟิศจนกระทั่งตอนเย็น เขาพาขิมไปส่งที่บ้าน จากนั้นเขาจึงขับกลับบ้านไปก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พราวลงจากรถกระบะรับส่งคนงานพอดี ใบหน้าของเธอดูมอมแมม สีหน้าของเธอดูเหนื่อยล้าเพราะต้องทำงานอยู่แต่กลางแจ้งที่อากาศร้อนอบอ้าวทั้งวันร่างเล็กเดินเข้าไปในบ้านด้วยร่างกายที่อ่อนล้าโดยมีร่างสูงของโซลเดินตามหลังเธอเข้ามา พราวเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วจัดการอาบน้ำใส่เสื้อผ้าก่อนจะออกจากห้องไปเข้าครัวทำอาหารต่อทั้งที่เธออยากนอนพักผ่อน แต่ด้วยความหิวเธอจึงต้องแข็งใจมาทำอาหารหญิงสาวทำข้าวผัดใส่ไข่แล้วรับประทานด้วยความหิว เสร็จแล้วจึงกลับเข้าห้องนอนไป เธอเข้าห้องน้ำไปแปรงฟัน จากนั้นจึงมาล้มตัวนอนบนเตียงอย่างคนหมดแรงก่อนที่ไม่ถึงสองนาทีเธอก็หลับไหลไปอย่างง่ายดายเช้าวันต่อมาพราวตื่นขึ้นมาในเวลาหก
Leer más
8 เป็นภาระ
บ้านโซลพราวลงจากรถกระบะรับส่งคนงาน เมื่อไม่เห็นรถกระบะสี่ประตูจอดอยู่หน้าบ้านจึงคิดว่าคืนนี้เขาคงจะนอนค้างกับแฟน หญิงสาวเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแล้วเข้าครัวไปกินข้าว เมื่อกินเสร็จจึงออกมานั่งดูทีวีในห้องโถง ก่อนที่โทรศัพท์ของเธอจะมีสายโทรเข้าจากอนงค์นาถ ตั้งแต่พราวมาอยู่ที่นี่ อนงค์นาถไม่เคยโทรหาพราว นี่เป็นครั้งแรกที่อนงค์นาถโทรหาพราว‘สวัสดีค่ะคุณท่าน’‘ทำอะไรอยู่’‘พราวกำลังดูทีวีอยู่ค่ะ’‘โซลอยู่ด้วยหรือเปล่า’‘คุณโซลยังไม่กลับจากออฟฟิศค่ะ’‘เธอได้ออกไปไหนบ้าง’‘พราวอยู่แต่บ้าน ทำงานบ้าน ไม่ได้ออกไปไหนค่ะ’ งานในบ้านหลังนี้เธอทำเอง ได้ทำเต็มที่ก็วันอาทิตย์เพราะเป็นวันหยุดของคนงาน แต่เธอไม่บอกว่าเธอเก็บองุ่นด้วยเพราะถ้าคุณท่านรู้คุณท่านต้องดุหลานชายของท่านแน่‘แล้วยัยแหวนไม่ได้มาทำหรอกเหรอ’‘พราวอยากทำเองค่ะคุณท่าน ไม่อยากรบกวนพี่แหวน’‘ยัยแหวนเป็นคนงานในไร่ที่ฉันจ้างให้ดูแลบ้านหลังนั้น เธอจะเรียกว่ารบกวนได้ไง’‘งานบ้านแค่นี้ พราวทำเองได้ค่ะคุณท่าน ไม่เป็นไรค่ะ’‘ปกติโซลจะกลับเข้าบ้านตอนกี่โมง’‘บางวันก็ห้าโมง บางวันก็หกโมงค่ะ’‘โซลนอนบ้านทุกคืนหรือเปล่า’‘ทุกคืนค่ะคุณท่าน’‘อืม งั้นก็
Leer más
9 ประชดไม่เลิก
ตอนเที่ยงโซลออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูแล้วขับไปยังออฟฟิศเพื่อจะไปทานข้าวเที่ยงกับแฟนสาวอย่างเช่นหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซึ่งของกินโซลจะสั่งแม่บ้านให้ทำและเอามาส่งที่ออฟฟิศทุกวัน โดยโซลกับขิมจะเข้าไปกินข้าวในห้องที่มีไว้สำหรับรับประทานอาหารซึ่งอยู่ติดกับห้องทำงานของเขาเมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จก็พากันเข้ามานั่งในห้องทำงานของโซล ก่อนที่ขิมจะเอ่ยถามแฟนหนุ่มที่นั่งข้างตัวเอง“พี่โซลคะ ตอนเย็นขิมอยากไปกินข้าวที่บ้านพี่โซลจะได้ไหมคะ”“ได้สิ” เขาตอบพลางระบายยิ้มอ่อน“วันนี้พี่โซลจะอยู่ออฟฟิศไปจนถึงตอนเย็นใช่ไหมคะ”“ใช่”“งั้นขิมไปทำงานก่อนนะคะ”“ครับ” จากนั้นร่างบางก็ลุกจากโซฟาแล้วออกจากห้องทำงานของเขาไป โซลลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโทรไปบอกแหวนว่าตอนเย็นให้ทำอาหารเพราะจะมีแขกไปกินข้าวที่บ้านโทรสั่งงานเสร็จโซลก็ทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะทำงานแล้วดูรายงานผลประกอบการส่งออกไวน์ของไตรมาสที่ผ่านมาซึ่งมีผลกำไรสองร้อยกว่าล้านบาทตอนเย็นรถหรูของโซลที่มีคนรักของเขานั่งมาด้วยเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ชั้นเดียว ทั้งสองพากันลงจากรถแล้วพากันเดินเข้าไปในบ้านด้วยใ
Leer más
10 ภรรยาตัวจริงของเขา
สองเดือนต่อมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่พราวมาอยู่ที่ไร่องุ่น ระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมาพราวก็ยังทำงานเก็บองุ่นทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ ส่วนโซลถ้าคืนไหนที่ขิมโทรมาบอกว่าไม่กล้านอนคนเดียว เขาก็ไปนอนเป็นเพื่อนเธอแล้วกลับบ้านมาตอนเช้า ซึ่งพราวที่เห็นบ่อยๆก็รู้สึกปลงชินไปเสียแล้วกับการที่เขาไปนอนกับคนรักวันนี้เป็นวันเงินเดือนออก คนงานทุกคนต่างก็ดีใจ“เงินเดือนออกแล้ว วันนี้พวกเราไปกินชาบูกันดีกว่านะ” น้ำพูดกับพราวและอ้อมที่เก็บองุ่นอยู่ไม่ไกล แล้วอ้อมก็พูดขึ้น“ฉันก็อยากกินชาบูอยู่เหมือนกัน ตอนเย็นไปกินชาบูกันนะพราว”“ได้สิ” พราวที่สองเดือนนี้ไม่เคยได้ออกไปไหนรับคำเพื่อนด้วยรอยยิ้มแล้วเก็บองุ่นต่อ เหงื่อไหลลงอาบแก้มขาวอมชมพู มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อไปด้วยแล้วเก็บองุ่นไปด้วยอย่างขมักเขม้นถึงแม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยก็ตามด้านโซลกับขิม“พี่โซลคะ วันนี้ขิมอยากไปกินชาบูค่ะ พี่โซลพาขิมไปได้ไหม”“ได้สิ ตอนเย็นพี่จะพาไปนะ” เขารับคำด้วยรอยยิ้มบางๆ ตลอดสองเดือนที่ผ่านมานี้ถ้าขิมอยากไปไหนเขาก็พาไปทุกที่ ห้างสรรพสินค้าเขาก็พาเธอไปหลายครั้งแล้ว“ขิมขอบคุณพี่โซลมากนะคะที่ตามใจขิม”“ก็ขิมเป็นแฟนพี่ ถ้าไม่ให้พี่ต
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status