พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว

พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว

last updateLast Updated : 2026-01-23
By:  DuangkwanCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
30Chapters
8.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากที่เขาหย่ากับเธอได้ไม่นาน เขาก็ไปหมั้นกับผู้หญิงที่เขารัก ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เขาอยากให้มาเป็นภรรยาและแม่ของลูก

View More

Chapter 1

1 จะหมั้น

黒瀬玲司(くろせ れいじ)は、湊市で最も若い心臓血管外科部長だ。

誰もが言う――玲司は誰よりも腕のいい医者で、そして誰よりも冷たい男だと。

けれど私は知っている。彼だって、決して優しさがないわけではないことを。

ただ、その優しさが私に向けられたことは、一度もない。

婚約した翌日、父が突然脳梗塞で倒れ、救急救命室に運び込まれた。

仕事に追われて手が離せないところに、病院から電話がかかってきた。看護師に、家族のサインが必要だと言われた。

すぐに玲司へ電話をかけた。電話はしばらく鳴り続けてから、ようやくつながった。

向こうから、か細い女性の泣き声が聞こえてきた。彼の元恋人・柊木汐音(ひいらぎ しおん)だった。

玲司は声を潜めて言う。

「汐音が発作を起こしてる。俺がついてるから、病院には先に話をつけておけ」

スマホを握りしめた。指先が白くなるほど、力が入っている。

「先生に、家族のサインが必要だって言われた。今、仕事で本当に手が離せないの……私には玲司しかいない」

彼はほんの数秒黙り込んだあと、相変わらず落ち着いた声で言う。

「そんなに大げさに言うなよ。病院には病院のやり方があるし、まさか本当に見捨てたりはしない」

電話の向こうで、汐音がすすり泣いた。

「玲司くん、わたしのために日和(ひより)さんのことを後回しにしないで。もう行ってあげて、わたし一人でも大丈夫だから」

玲司はすぐに言う。「無理するな。俺は行かない」

電話が切れた途端、病院からまた催促の電話がかかってきた。

薬指の婚約指輪に目を落とした。あれは玲司が選んだものだ。

港は霧が深いからな。指輪が少しでも光っていれば、俺はすぐにお前を見つけられる――彼はそう言っていた。

でもあの日、彼の助けを待つのはもうやめた。

自分で手を回して、どうにか間に合って病院に着いた。

その後、父は峠を越え、私は病室の前で一晩座り続けた。

夜が明けた頃、玲司からようやくメッセージが届いた。

【汐音は眠った。お父さんはどうだ?】

窓の外に停泊する渡し船を見つめた。霧が晴れた。

もう行かなければ。

画面に浮かんだ玲司からの一文は、細い針みたいに胸の奥へ刺さって、そのまま抜けなくなった。

私は病室の外のベンチに座っていた。手にはまだ、ペンを握りしめている。キャップはとっくに握りつぶれていて、細いプラスチックの縁が掌に食い込んでいる。

看護師がドアを開けて出てきて、声を落として言った。

「お父様は、ひとまず危険な状態を脱しました。この後も経過観察が必要です」

頷いた。スマホがまた震えた。玲司から二通目。

【汐音が落ち着いた。今から行く】

そのメッセージをしばらく見つめてから、一言だけ返した。

【来なくていい】

彼はすぐに電話をかけてきた。出なかった。

父が集中治療室に運ばれた頃には、もう夜が明けていた。ガラス越しに見える父は、ベッドに横たわっていて、顔の半分が酸素マスクで隠れている。

ふと、婚約披露宴の夜を思い出した。玲司が指輪をはめてくれたとき、指の腹が私の関節をかすめた。

「日和、これから何かあったら、真っ先に俺を頼ってくれ」

あのとき、会場の拍手はとても大きかった。それを、信じてしまっていた。

朝8時、玲司がようやく病院に駆けつけた。昨夜と同じダークグレーのコートを着ていて、襟元は少し皺になっている。消毒液と、女性ものの香水が混ざった匂いがする。

彼は私を見て、一瞬足を止めた。

「なんで電話に出なかった」

壁にもたれたまま、掠れた声で言った。

「汐音さんの睡眠、邪魔しちゃ悪いから」

玲司の眉間に皺が寄った。

「日和、そんな言い方しなくてもいいだろう」

顔を上げなかった。

「じゃあ、どう言えばいいの?こんなに忙しいのに来てくれてありがとう、って?」

玲司は少し黙ってから、私の手首を掴もうとした。その動きはひどく優しくて、まるで医者が患者をなだめるようだった。

「昨日はちょっと事情があったんだ。汐音は重い不安障害を抱えてるから、刺激しちゃいけない」

手を引いた。

「うちの父は救急救命室にいたのに」

「わかってる」

彼の口調が和らいだ。

「でも、お父さんはもう病院にいるだろ。医者だってついてるんだから。汐音の方には俺しかいないんだ」

――俺しかいないんだ。

その一言が胸に落ちた瞬間、思わず笑ってしまった。

玲司は私を見て、目の奥にわずかな不快感を滲ませた。

「いい加減にしてくれ、もう来ただろ」

彼はいつも、顔さえ見せれば帳消しになると思っている。遅れて届くハグも、遅れて届く言い訳も、遅れて届く気遣いも――彼が差し出しさえすれば、私が黙って受け取るのが当たり前だとでも言うように。

先生が医局から出てきて、会計伝票と今後の治療方針をまとめて渡そうとした。私が手を伸ばしかけたところで、玲司が先に受け取った。

「俺がやる」

指先が紙面をなぞる仕草は、手慣れていて、どこまでも冷静だ。

「手術方針はもう一度、専門医に評価させる。あまり気を張るな」

昔の私なら、この一言で目が潤んでいたかもしれない。でも今は、ただ心が冷めているだけだった。

そのときスマホが鳴った。玲司が視線を落とすと、表情が明らかに緩んだ。

画面に浮かんだのは、汐音の名前だった。

彼は出ずに、そのまま切った。次の瞬間、汐音からのメッセージが届いた。

【玲司くん、目が覚めたの。部屋がすごく静かで、ちょっと怖い】

玲司が書類を握る手に力がこもった。

私はそれに気づいた。彼も、私が見ていることに気づいていた。

数秒、空気が静まり返った。

彼が顔を上げた。口調はあくまで落ち着いていた。

「先にお父さんの支払いを済ませてから、あっちを見に行く」

私は彼の手にある会計伝票を見た。

「もういい」

玲司が眉をひそめた。

「日和、意地なんか張ってる場合じゃないだろう」

彼の手から書類を抜き取り、一枚ずつ揃え直した。

「意地なんて張ってない。

うちの父のことは、自分でやる」

彼は私をじっと見つめた。まるで、私がまた沈黙で彼を追い詰めようとしているのか確かめるように。

でも私はただ、会計窓口に向かって歩き出しただけだった。

背後で、汐音からの着信がまた鳴り出した。今度は、玲司が出た。

彼は声を落として言った。

「怖がるな、すぐ戻る」

足は止まらなかった。

列に並ぶ人は多く、窓口の照明が点滅している。

俯いて、薬指の指輪を見つめた。

ダイヤモンドはまだ輝いていた。でもふと、その光はもう、玲司の目には映らないのだと感じた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกค่ะ อ่านเพลินมาก
2026-03-11 10:38:46
1
0
30 Chapters
1 จะหมั้น
โซล อายุ27ปี สูง188เซนติเมตร มีธุรกิจโรงแรมและมีไร่องุ่นหลายพันไร่ พราว อายุ22ปี สูง159เซนติเมตรตัวอย่างเนื้อหา “คุณโซลจะทำอะไรคะ” “คนที่แต่งงานกันแล้วต้องทำอะไรกันล่ะ” “พรุ่งนี้เราจะหย่ากันแล้วนะคะ คุณไม่ควรมาทำแบบนี้กับพราว” “ใช่ พรุ่งนี้เราจะหย่ากัน และหลังจากวันพรุ่งนี้ฉันก็ทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่ได้หย่ากับเธอ เพราะงั้น…ฉันก็ยังเอาเธอได้” “…” “ไหนๆพรุ่งนี้ฉันกับเธอก็ต้องหย่ากันแล้ว งั้น…คืนนี้ฉันจะเอาเธอให้สมกับที่เธอรักฉันมานานก็แล้วกันนะ” “หย่ากับฉันได้ไม่นานก็หาผัวใหม่ได้แล้วเหรอ” “ค่ะ” “…” “เธออย่าพยายามหนีฉันเลยนะ เพราะต่อให้หนียังไงเธอก็เหนื่อยเปล่า” “คุณกับพราวหย่ากันแล้ว…” “ไม่ต้องจดทะเบียนสมรสก็เอากันได้” “ตอนนี้พราวไม่ได้มีสถานะเป็นอะไรกับคุณแล้วนะคะ” “ไม่มีสถานะก็เอากันได้” . . . . . . . . ภัตตาคารในโรงแรมหรูของโซล 19.00 น. วันนี้โซลพาขิมซึ่งเป็นหญิงสาวที่ตัวเองรักมารับประทานอาหาร เนื่องในโอกาสที่ทั้งสองเป็นแฟนกันมาสองปีแล้ว เมื่อสองปีก่อนขิมเข้ามาทำงานเป็นพนักงานต้อนรับส่วนหน้าในโรงแรมของโซล ตอนนั้นขิมอายุยี่สิบสามปี มีอยู่วันห
Read more
2 ตัวซวย
วันต่อมาโซลตื่นตั้งแต่เช้าแล้วอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าด้วยความตื่นเต้นเมื่อคิดว่าจะได้จัดงานหมั้นให้ผู้หญิงที่ตัวเองรัก ร่างสูงออกจากห้องนอนของตัวเองแล้วเดินไปเปิดประตูห้องนอนของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าย่านั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา อนงค์นาถที่เห็นหลานชายสุดรักจึงปิดหนังสือและวางไว้บนโซฟาพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“มาหาย่าตั้งแต่เช้า มีเรื่องอะไรจะคุยกับย่าเหรอ”ชายหนุ่มก้าวมาหย่อนกายนั่งข้างคนเป็นย่าแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าระรื่น“ผมมีเรื่องสำคัญจะมาบอกคุณย่าครับ”“ย่าก็มีเรื่องสำคัญที่จะบอกแกเหมือนกัน แกบอกเรื่องสำคัญของแกมาก่อนสิ”“ผมกับขิมก็คบกันมานานพอสมควรแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็เลยจะมาบอกคุณย่าว่าผมจะหมั้นกับขิมครับ”“แกมั่นใจแล้วเหรอว่าอยากให้แฟนของแกมาเป็นภรรยาและแม่ของลูก”“ผมมั่นใจในตัวขิมร้อยเปอร์เซนต์ครับว่าขิมคือผู้หญิงที่จะมาเป็นภรรยาที่ดีและแม่ของลูกที่ดีของผมได้” เขาตอบออกไปอย่างมั่นอกมั่นใจเพราะเขาเชื่อมั่นในคนรักของเขา“แต่ย่าไม่มั่นใจในตัวของแฟนแกว่าจะเป็นภรรยาและแม่ที่ดีของลูกได้” อนงค์นาถที่ไม่อยากได้แฟนสาวของหลานชายมาเป็นหลานสะใภ้พูดอ้างออกไป“ผมคบกับขิมมาสองปีแล้ว
Read more
3 ไม่เป็นอย่างที่หวัง
วันต่อมาร้านอาหาร ห้องวีไอพีวันนี้พอขิมเลิกงาน โซลก็พาเธอมาที่ร้านอาหารเพื่อจะบอกเรื่องที่ถูกคุณย่าบังคับให้แต่งงาน“วันนี้พี่โซลมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าคะ ทำไมถึงดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย”“พี่มีข่าวร้ายจะมาบอกขิมน่ะ” เขาหันไปมองแฟนสาวแล้วเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าหม่นหมอง“ข่าวร้าย? อะไรเหรอคะ” เธอถามด้วยสีหน้าตกใจ ใจคอไม่ค่อยดีเมื่อได้ยินคำว่าข่าวร้าย“เมื่อวานคุณย่าบอกให้พี่แต่งงานกับคนโปรดของคุณย่าน่ะ”“ตะ แต่งงาน!” เธอถามออกไปอย่างตกใจไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง ก่อนจะตั้งสติแล้วถามต่อ“แล้วใครเหรอคะคนโปรดของคุณย่าพี่โซล”“เขาชื่อพราว พราวเป็นลูกแม่บ้าน แม่เขาเสียไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน แล้วคุณย่าก็อุปการะเลี้ยงดูพราวตั้งแต่นั้นมา คุณย่าเอ็นดูพราวมาก”“ปฏิเสธไม่ได้เหรอคะ”“พี่ปฏิเสธแล้วขิม แต่คุณย่าก็ยังยืนกรานว่าให้พี่แต่งงานกับพราวให้ได้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาถ้าเรื่องไหนที่คุณย่าตัดสินใจไปแล้ว ใครก็ขัดคำสั่งของคุณย่าไม่ได้ แม้แต่พ่อพี่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของคุณย่า”“งั้นเราต้องเลิกกันทั้งที่ยังรักกันเหรอคะ” เธอเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง“ถึงพี่จะแต่งงาน พี่ก็จะไม่เลิกกับขิม เราจะยังเจอกันได
Read more
4 ต้องทำใจ
หนึ่งเดือนต่อมาวันนี้อนงค์นาถบังคับให้หลานชายของตัวเองพาพราวไปเลือกชุดแต่งงาน โซลที่ไม่สามารถขัดคำสั่งของคุณย่าได้จึงจำต้องพาเธอไปร้านชุดแต่งงานอย่างฝืนใจบนรถ“แอบรักฉันมาหลายปี ตอนนี้คงจะดีใจมากสินะที่จะได้แต่งงานกับฉัน” เสียงทุ้มเอ่ยออกไปด้วยความเย้ยหยัน ในขณะที่มือประคองพวงมาลัยรถ สายตามองไปข้างหน้า“ถึงพราวจะชอบคุณโซลมานานแล้ว แต่พราวก็ไม่ได้ดีใจเลยค่ะที่จะได้แต่งงานกับคุณ พราวไม่เคยคิดจะแย่งคนรักของใคร คุณโซลก็รู้นี่คะว่าพราวต้องทำตามคำสั่งของคุณท่าน ซึ่งคุณเองก็ขัดคุณท่านไม่ได้ไม่ใช่เหรอคะ”“…”“คุณโซลทนอยู่กับพราวไปสักพักเถอะค่ะ แล้วพราวจะหย่าให้คุณเอง” เธอพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โซลที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อพลางคิดในใจว่าสิ่งเดียวที่ต้องทำตอนนี้คือต้องทำใจแต่งงานกับเธอและทนอยู่กับเธอไปสักพักจนถึงวันจะได้หย่าหลายวันต่อมาห้องนอนของอนงค์นาถโซลเข้ามาในห้องของคนเป็นย่าจึงเห็นว่าที่เจ้าสาวของเขานั่งคุยกับย่าของเขาอยู่บนโซฟา พราวที่เห็นอย่างนั้นจึงพูดกับอนงค์นาถเพราะคิดว่าเขาคงมีเรื่องอยากจะคุยธุระกับคุณย่าของเขา“คุณท่านคะ พราวขอตัวกลับห้องนะคะ”“เธอไม่ต้องไป เพร
Read more
5 คนงานใหม่
เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านชั้นเดียวที่มีขนาดไม่ใหญ่มากโซลก็ลงจากรถไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของขิมแล้วทั้งสองก็พากันเข้าบ้านไป“พี่จะให้แม่บ้านมาทำงานบ้านให้ทุกวันนะขิม”“ได้ค่ะ”“ขิมอยู่ที่นี่ได้ตามสบายเลย ขิมต้องการอะไรก็บอกพี่ได้ ไม่ต้องเกรงใจนะ”“ค่ะ”“งั้นพี่ไปก่อนนะ” บอกจบคนตัวสูงก็ออกจากบ้านไปขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล บ้านสองหลังนี้ถ้าจะเดินไปก็ถึงเพราะอยู่ห่างกันประมาณสามร้อยเมตรด้านพราวเมื่อเข้ามาในบ้านพราวก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดพื้นบ้านอยู่ พราวที่เห็นจึงเอ่ยทักทายออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“สวัสดีค่ะพี่”“อ้อ สวัสดีค่ะ คุณมากับคุณโซลใช่ไหมคะ” แหวนที่เป็นคนดูแลบ้านหลังนี้เอ่ยทักทายออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร“ใช่ค่ะ”“คุณชื่ออะไรคะ” เมื่อวานโซลโทรมาบอกแหวนว่าให้ทำความสะอาดบ้านเพราะวันนี้เขาจะมา แต่โซลไม่ได้บอกแหวนว่าจะพาใครมาด้วย“ชื่อพราวค่ะ”“พี่ยินดีที่ได้รู้จักน้องพราวนะ พี่ชื่อแหวน”“พราวยินดีที่ได้รู้จักพี่แหวนค่ะ”“ว่าแต่…น้องพราวเป็นอะไรกับคุณโซลเหรอ” แล้วเสียงทุ้มของเจ้าของบ้านก็เอ่ยขึ้น“เขาเป็นคนงานใหม่ของฉันเอง”“คนงานใหม่?” แหวนเอ่ยย้ำออกไปอย่างไ
Read more
6 ตามใจคนรัก
บ้านพักที่ขิมอาศัยอยู่ร่างสูงลงจากรถสี่ประตูโฟวิลแล้วเดินเข้าไปในบ้านจึงเห็นว่าแฟนสาวกำลังรับประทานอาหารอยู่ ขิมที่หันมาเห็นแฟนหนุ่มตัวสูงพอดีจึงระบายยิ้มพร้อมกับเอ่ยออกไป“พี่โซลไปไหนมาเหรอคะ”“พี่ขับรถไปดูในไร่มาน่ะ”“พี่โซลมากินข้าวด้วยกันสิคะ”“พี่ก็กำลังหิวอยู่พอดีเลย” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินไปหย่อนกายนั่งบนเก้าอี้ข้างคนรัก ขิมตักข้าวใส่จานให้แฟนหนุ่มก่อนที่ทั้งสองจะรับประทานอาหารกันไปและคุยกันไปอย่างสำราญใจเมื่อรับประทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็พากันมานั่งในห้องโถง ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันถามแฟนสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน“ขิมชอบที่นี่ไหม”“ขิมชอบที่นี่มากกว่ากรุงเทพอีกค่ะ ขิมว่าบรรยากาศที่นี่ดีมากเลยค่ะ”“พี่ดีใจนะที่ขิมชอบ” เขาระบายยิ้มด้วยความดีใจที่เธอชอบ“ถ้าเราแต่งงานกันแล้ว เราจะอยู่ที่นี่ได้ไหมคะ”“ได้สิ ไม่ว่าขิมจะชอบที่ไหนพี่ก็จะให้ขิมอยู่ที่นั่นแหละ”“ขอบคุณนะคะที่ตามใจขิม”“ถ้าพี่ไม่ตามใจคนที่พี่รัก แล้วจะให้พี่ไปตามใจใครล่ะ”“ก็ตามใจภรรยาของพี่ไง”“พี่ไม่ได้ตามใจเขาเหมือนกับที่ตามใจขิมหรอกนะ”“ขอบคุณพี่โซลมากนะคะที่ยังให้ความสำคัญกับขิม”“ขิมก็รู้ว่าที่พี่แต่งงานเพราะความจำเป็น
Read more
7 นอนกับแฟน
ออฟฟิศร่างสูงของโซลเดินมาที่โต๊ะทำงานของแฟนสาวแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยความใส่ใจ“ไหวไหมขิม พอจะทำได้ไหม”“ขิมทำได้ค่ะ ขิมว่ามันสนุกกว่างานที่โรงแรมอีก”“พี่ดีใจนะที่ขิมชอบงานนี้”“พี่โซลไม่ต้องห่วงนะคะ ขิมทำได้ค่ะ” “งั้นพี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ”“ตามสบายค่ะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เข้าไปทำงานในห้องทำงานของเขาโซลอยู่ออฟฟิศจนกระทั่งตอนเย็น เขาพาขิมไปส่งที่บ้าน จากนั้นเขาจึงขับกลับบ้านไปก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พราวลงจากรถกระบะรับส่งคนงานพอดี ใบหน้าของเธอดูมอมแมม สีหน้าของเธอดูเหนื่อยล้าเพราะต้องทำงานอยู่แต่กลางแจ้งที่อากาศร้อนอบอ้าวทั้งวันร่างเล็กเดินเข้าไปในบ้านด้วยร่างกายที่อ่อนล้าโดยมีร่างสูงของโซลเดินตามหลังเธอเข้ามา พราวเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแล้วจัดการอาบน้ำใส่เสื้อผ้าก่อนจะออกจากห้องไปเข้าครัวทำอาหารต่อทั้งที่เธออยากนอนพักผ่อน แต่ด้วยความหิวเธอจึงต้องแข็งใจมาทำอาหารหญิงสาวทำข้าวผัดใส่ไข่แล้วรับประทานด้วยความหิว เสร็จแล้วจึงกลับเข้าห้องนอนไป เธอเข้าห้องน้ำไปแปรงฟัน จากนั้นจึงมาล้มตัวนอนบนเตียงอย่างคนหมดแรงก่อนที่ไม่ถึงสองนาทีเธอก็หลับไหลไปอย่างง่ายดายเช้าวันต่อมาพราวตื่นขึ้นมาในเวลาหก
Read more
8 เป็นภาระ
บ้านโซลพราวลงจากรถกระบะรับส่งคนงาน เมื่อไม่เห็นรถกระบะสี่ประตูจอดอยู่หน้าบ้านจึงคิดว่าคืนนี้เขาคงจะนอนค้างกับแฟน หญิงสาวเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแล้วเข้าครัวไปกินข้าว เมื่อกินเสร็จจึงออกมานั่งดูทีวีในห้องโถง ก่อนที่โทรศัพท์ของเธอจะมีสายโทรเข้าจากอนงค์นาถ ตั้งแต่พราวมาอยู่ที่นี่ อนงค์นาถไม่เคยโทรหาพราว นี่เป็นครั้งแรกที่อนงค์นาถโทรหาพราว‘สวัสดีค่ะคุณท่าน’‘ทำอะไรอยู่’‘พราวกำลังดูทีวีอยู่ค่ะ’‘โซลอยู่ด้วยหรือเปล่า’‘คุณโซลยังไม่กลับจากออฟฟิศค่ะ’‘เธอได้ออกไปไหนบ้าง’‘พราวอยู่แต่บ้าน ทำงานบ้าน ไม่ได้ออกไปไหนค่ะ’ งานในบ้านหลังนี้เธอทำเอง ได้ทำเต็มที่ก็วันอาทิตย์เพราะเป็นวันหยุดของคนงาน แต่เธอไม่บอกว่าเธอเก็บองุ่นด้วยเพราะถ้าคุณท่านรู้คุณท่านต้องดุหลานชายของท่านแน่‘แล้วยัยแหวนไม่ได้มาทำหรอกเหรอ’‘พราวอยากทำเองค่ะคุณท่าน ไม่อยากรบกวนพี่แหวน’‘ยัยแหวนเป็นคนงานในไร่ที่ฉันจ้างให้ดูแลบ้านหลังนั้น เธอจะเรียกว่ารบกวนได้ไง’‘งานบ้านแค่นี้ พราวทำเองได้ค่ะคุณท่าน ไม่เป็นไรค่ะ’‘ปกติโซลจะกลับเข้าบ้านตอนกี่โมง’‘บางวันก็ห้าโมง บางวันก็หกโมงค่ะ’‘โซลนอนบ้านทุกคืนหรือเปล่า’‘ทุกคืนค่ะคุณท่าน’‘อืม งั้นก็
Read more
9 ประชดไม่เลิก
ตอนเที่ยงโซลออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูแล้วขับไปยังออฟฟิศเพื่อจะไปทานข้าวเที่ยงกับแฟนสาวอย่างเช่นหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ซึ่งของกินโซลจะสั่งแม่บ้านให้ทำและเอามาส่งที่ออฟฟิศทุกวัน โดยโซลกับขิมจะเข้าไปกินข้าวในห้องที่มีไว้สำหรับรับประทานอาหารซึ่งอยู่ติดกับห้องทำงานของเขาเมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จก็พากันเข้ามานั่งในห้องทำงานของโซล ก่อนที่ขิมจะเอ่ยถามแฟนหนุ่มที่นั่งข้างตัวเอง“พี่โซลคะ ตอนเย็นขิมอยากไปกินข้าวที่บ้านพี่โซลจะได้ไหมคะ”“ได้สิ” เขาตอบพลางระบายยิ้มอ่อน“วันนี้พี่โซลจะอยู่ออฟฟิศไปจนถึงตอนเย็นใช่ไหมคะ”“ใช่”“งั้นขิมไปทำงานก่อนนะคะ”“ครับ” จากนั้นร่างบางก็ลุกจากโซฟาแล้วออกจากห้องทำงานของเขาไป โซลลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วโทรไปบอกแหวนว่าตอนเย็นให้ทำอาหารเพราะจะมีแขกไปกินข้าวที่บ้านโทรสั่งงานเสร็จโซลก็ทิ้งตัวนั่งลงที่โต๊ะทำงานแล้วดูรายงานผลประกอบการส่งออกไวน์ของไตรมาสที่ผ่านมาซึ่งมีผลกำไรสองร้อยกว่าล้านบาทตอนเย็นรถหรูของโซลที่มีคนรักของเขานั่งมาด้วยเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่ชั้นเดียว ทั้งสองพากันลงจากรถแล้วพากันเดินเข้าไปในบ้านด้วยใ
Read more
10 ภรรยาตัวจริงของเขา
สองเดือนต่อมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่พราวมาอยู่ที่ไร่องุ่น ระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมาพราวก็ยังทำงานเก็บองุ่นทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ ส่วนโซลถ้าคืนไหนที่ขิมโทรมาบอกว่าไม่กล้านอนคนเดียว เขาก็ไปนอนเป็นเพื่อนเธอแล้วกลับบ้านมาตอนเช้า ซึ่งพราวที่เห็นบ่อยๆก็รู้สึกปลงชินไปเสียแล้วกับการที่เขาไปนอนกับคนรักวันนี้เป็นวันเงินเดือนออก คนงานทุกคนต่างก็ดีใจ“เงินเดือนออกแล้ว วันนี้พวกเราไปกินชาบูกันดีกว่านะ” น้ำพูดกับพราวและอ้อมที่เก็บองุ่นอยู่ไม่ไกล แล้วอ้อมก็พูดขึ้น“ฉันก็อยากกินชาบูอยู่เหมือนกัน ตอนเย็นไปกินชาบูกันนะพราว”“ได้สิ” พราวที่สองเดือนนี้ไม่เคยได้ออกไปไหนรับคำเพื่อนด้วยรอยยิ้มแล้วเก็บองุ่นต่อ เหงื่อไหลลงอาบแก้มขาวอมชมพู มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อไปด้วยแล้วเก็บองุ่นไปด้วยอย่างขมักเขม้นถึงแม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยก็ตามด้านโซลกับขิม“พี่โซลคะ วันนี้ขิมอยากไปกินชาบูค่ะ พี่โซลพาขิมไปได้ไหม”“ได้สิ ตอนเย็นพี่จะพาไปนะ” เขารับคำด้วยรอยยิ้มบางๆ ตลอดสองเดือนที่ผ่านมานี้ถ้าขิมอยากไปไหนเขาก็พาไปทุกที่ ห้างสรรพสินค้าเขาก็พาเธอไปหลายครั้งแล้ว“ขิมขอบคุณพี่โซลมากนะคะที่ตามใจขิม”“ก็ขิมเป็นแฟนพี่ ถ้าไม่ให้พี่ต
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status