พันธะร้ายพ่ายรักภรรยาชั่วคราว

โซล อายุ27ปี สูง188เซนติเมตร

มีธุรกิจโรงแรมและมีไร่องุ่นหลายพันไร่

พราว อายุ22ปี สูง159เซนติเมตร

ตัวอย่างเนื้อหา

“คุณโซลจะทำอะไรคะ”

“คนที่แต่งงานกันแล้วต้องทำอะไรกันล่ะ”

“พรุ่งนี้เราจะหย่ากันแล้วนะคะ คุณไม่ควรมาทำแบบนี้กับพราว”

“ใช่ พรุ่งนี้เราจะหย่ากัน และหลังจากวันพรุ่งนี้ฉันก็ทำอะไรเธอไม่ได้ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่ได้หย่ากับเธอ เพราะงั้น…ฉันก็ยังเอาเธอได้”

“…”

“ไหนๆพรุ่งนี้ฉันกับเธอก็ต้องหย่ากันแล้ว งั้น…คืนนี้ฉันจะเอาเธอให้สมกับที่เธอรักฉันมานานก็แล้วกันนะ”

“หย่ากับฉันได้ไม่นานก็หาผัวใหม่ได้แล้วเหรอ”

“ค่ะ”

“…”

“เธออย่าพยายามหนีฉันเลยนะ เพราะต่อให้หนียังไงเธอก็เหนื่อยเปล่า”

“คุณกับพราวหย่ากันแล้ว…”

“ไม่ต้องจดทะเบียนสมรสก็เอากันได้”

“ตอนนี้พราวไม่ได้มีสถานะเป็นอะไรกับคุณแล้วนะคะ”

“ไม่มีสถานะก็เอากันได้”

.

.

.

.

.

.

.

.

ภัตตาคารในโรงแรมหรูของโซล 19.00 น.

วันนี้โซลพาขิมซึ่งเป็นหญิงสาวที่ตัวเองรักมารับประทานอาหาร เนื่องในโอกาสที่ทั้งสองเป็นแฟนกันมาสองปีแล้ว

เมื่อสองปีก่อนขิมเข้ามาทำงานเป็นพนักงานต้อนรับส่วนหน้าในโรงแรมของโซล ตอนนั้นขิมอายุยี่สิบสามปี

มีอยู่วันหนึ่งโซลมาตรวจแผนกงานต้อนรับส่วนหน้าจึงได้เจอกับขิมเป็นครั้งแรก โซลเห็นขิมก็รู้สึกสะดุดตา หลังจากวันนั้นเขาก็จะมาตรวจงานหน้าฟร้อนท์บ่อยๆและชวนขิมคุย กระทั่งทั้งคู่เริ่มสนิทกันโซลจึงชวนขิมไปทานข้าว ไปเที่ยวกันบ่อยขึ้น กระทั่งทั้งคู่ตกลงเป็นแฟนกัน

“นี่ก็สองปีแล้วนะขิมที่เราคบกันมา” เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติก็หันพูดกับแฟนสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวเองด้วยรอยยิ้มบางๆ

“ใช่ค่ะสองปี แล้วทำไมเหรอคะพี่โซล” เธอระบายยิ้มเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าลุ้นเพราะเธอรู้สึกว่าเหมือนเขาอยากจะพูดอะไร

“ขิมพร้อมที่จะมีครอบครัวหรือยัง”

“…” เธอถึงกับหัวใจพองฟูเมื่อได้ยินแฟนตัวสูงพูดแบบเป็นนัย

“ขิมพร้อมที่จะแต่งงานกับพี่หรือยัง”

ขิมถึงกับเบิกตากว้างด้วยความดีใจเมื่อเขาขอเธอแต่งงาน ก่อนจะตั้งสติแล้วพูดออกไป

“ขิมพร้อมที่จะแต่งงานกับพี่โซลแล้วค่ะ”

“งั้นปีหน้าเราแต่งงานกันนะ แต่พี่อยากจะหมั้นขิมเอาไว้ก่อน”

“หมั้นกันไว้ก่อนก็ได้ค่ะ”

“เอาเป็นว่าพี่จะไปบอกทางครอบครัวพี่ก่อนนะว่าพี่จะหมั้นกับขิม”

“ได้ค่ะพี่โซล”

“งั้นเรากลับกันเถอะขิม” ว่าแล้วทั้งสองก็พากันออกไปขึ้นรถหรู จากนั้นโซลจึงไปส่งคนรักที่คอนโดก่อนที่เขาจะกลับบ้านของตัวเองไป

บ้านโซล

ด้านพราว

“ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยสิ” อนงค์นาถผู้เป็นย่าของโซลที่นอนอยู่บนเตียงเอ่ยกับหญิงสาวร่างบางที่ตัวเองอุปการะเลี้ยงดูมาตั้งแต่เธออายุสิบขวบ

พราวเป็นลูกของวันดี ซึ่งเมื่อก่อนวันดีเคยเป็นคนใช้อยู่ที่นี่มาหลายปี กระทั่งเมื่อสิบสองปีก่อนวันดีได้เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว อนงค์นาถที่รู้ว่าพราวไม่มีญาติที่ไหนจึงอุปการะเธอตั้งแต่นั้นมา ตอนนี้พราวก็เรียนจบแล้ว

“คุณท่านจะถามอะไรพราวเหรอคะ” เจ้าของใบหน้าเรียวสวยที่นั่งอยู่บนเตียงนอนเอ่ยถามผู้มีพระคุณด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“ถ้าฉันจะให้เธอแต่งงานกับโซล เธอจะแต่งไหม”

“…” เธอถึงกับชะงักพลางใจเต้นตึกตักกับคำถามของคุณท่าน ที่ใจเต้นเพราะเธอชอบคุณโซลมานานแล้ว

“ทำไมถึงเงียบไปล่ะ”

“พราวไม่คู่ควรกับคุณโซลหรอกค่ะ”

“เธอตอบไม่ตรงคำถาม”

“…” ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันพลางคิดในใจว่าถ้าเขายังไม่มีคนรักเธอก็อยากแต่งงานกับเขา แต่ติดอยู่ที่ว่าเขามีคนรักอยู่แล้ว

“ฉันถามเธออีกครั้งพราว เธออยากแต่งงานกับหลานฉันไหม”

“ถ้าคุณโซลยังไม่มีคนรัก พราวก็แต่งงานกับคุณโซลได้ค่ะ แต่นี่คนโซลมีคนรักอยู่แล้ว พราวจึงไม่อยากแต่งค่ะ” เธอตอบออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นคง

อนงค์นาถยกยิ้มพึงพอใจในคำตอบของพราวแล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“งั้นฉันจะให้เธอแต่งงานกับโซล”

“คุณท่านคะ!” เธอถึงกับตกใจที่คุณท่านยังยืนกรานให้เธอแต่งงานทั้งที่คุณท่านก็รู้ว่าคุณโซลมีคนรักอยู่แล้ว

“ก็เธอบอกฉันว่าเธออยากแต่งงานกับโซลไม่ใช่เหรอ งั้นฉันก็จะให้เธอแต่ง”

“พราวไม่อยากแต่งงานกับคนที่มีคนรักอยู่แล้วค่ะคุณท่าน” เธอปฏิเสธออกไปตรงๆพลางคิดในใจว่าเมื่อกี้ที่คุณท่านถามว่าอยากแต่งงานกับเขาไหม เธอน่าจะตอบออกไปว่าไม่อยากแต่งก็คงจะดี

“ฉันจะให้โซลเลิกกับแฟนแล้วมาแต่งงานกับเธอ”

“ไม่ได้นะคะคุณท่าน อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ” เธอพูดคัดค้านด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความจริงจัง ที่ผ่านมาคุณท่านจะพูดอะไรเธอก็ไม่เคยคัดค้านสักครั้ง แต่วันนี้มันจำเป็น

“แต่ฉันจะทำ ในบ้านหลังนี้ฉันใหญ่ที่สุด ดังนั้นถ้าฉันตัดสินใจที่จะทำอะไร ทุกคนก็ต้องเชื่อฟังฉัน”

“อย่าไปแยกคนที่เขารักกันเลยค่ะคุณท่าน มัน…” เธอจะพูดต่อว่ามันบาป แต่ต้องละไว้แค่นั้น เพราะถ้าพูดออกไปตรงๆมันจะไม่เหมาะ

“ฉันอยากให้ใครมาเป็นหลานสะใภ้ฉัน ฉันเท่านั้นที่จะเป็นคนตัดสินใจ ลูกชายและลูกสะใภ้ฉันที่เป็นพ่อแม่ก็ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจ”

“คุณท่านคะ อย่าทำแบบนั้นเลยนะคะ” เธอพูดด้วยแววตาอ้อนวอน

“ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ไม่ใช่ว่าเพิ่งมาคิดเมื่อวันสองวันนี้ เมื่อกี้ที่ฉันถามว่าเธออยากแต่งงานกับโซลไหม ถึงเธอจะตอบว่าไม่อยากแต่งงานกับโซล แต่ฉันก็จะให้เธอแต่งอยู่ดี ดังนั้นเธอมีหน้าที่ทำตามคำสั่งฉันก็พอ”

“…” เธอถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง สีหน้าเคร่งเครียด

“เธอกลับห้องไปนอนได้แล้ว ฉันจะนอนแล้ว”

“ค่ะ” ว่าจบ ร่างบางก็ลุกจากเตียงที่อนงค์นาถนอนอยู่แล้วออกจากห้องไปด้วยสีหน้าเซื่องซึม ก็เจอกับร่างสูงยืนอยู่หน้าห้อง เธอที่เห็นก็ถึงกับมีสีหน้าตื่นตระหนกก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยออกไป

“คุณย่าหลับหรือยัง”

“คงจะหลับแล้วค่ะ พราวขอตัวเข้าห้องก่อนนะคะ” ว่าจบ ร่างเล็กก็ค้อมตัวแล้วเดินไปเข้าห้องของตัวเอง โซลที่จะเข้าไปพบคนเป็นย่าเพื่อจะบอกเรื่องหมั้นก็ต้องกลับเข้าห้องนอนของตัวเองแล้วคิดในใจว่าพรุ่งนี้ค่อยไปหาคุณย่าอีกที