ท่านประธานขาพาหนูลงจากเตียง เอ๊ย! คานที

ท่านประธานขาพาหนูลงจากเตียง เอ๊ย! คานที

last updateLast Updated : 2025-06-16
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
210Chapters
49.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะประกาศิตจากแม่และยายให้เธอกลับไปแต่งงานกับคนที่หาไว้ ทางรอดสุดท้ายคือเธอต้องหาผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่ากลับไปฝาก แต่ทุกอย่างก็ดันผิดแผนไปหมด เมื่อเธอดันสะเพร่าเข้าผิดห้อง สุดท้ายใครจะคิดว่าชีวิตของ แวววิวาห์จะเปลี่ยนไปตลอดกาล เพราะคีย์การ์ดใบเดียวแท้ๆ เลยที่ทำให้ชีวิตเธอพลิกผันถูกภาคิน ประธานบริษัทจอมเผด็จการและเอาแต่ใจที่สุดในสามโลกคอยกดขี่ข่มเหง ใช่! เขาทั้งกด ขี่ แล้วก็ขย่ม เอ๊ย! ข่มเหงจนเธอแทบไม่ได้ลงจากเตียง “จูบห้าพัน แต่ถ้าจูบดูดดื่มรุกล้ำหมื่นนึง” “กอดห้าพัน แต่ถ้ากอดลูบไล้ล้วงลึกก็หมื่นนึง ถ้าคุณไม่จ่าย ฉันจะถือว่าคุณหลงเสน่ห์ฉัน และเราต้องแต่งงานกัน” “แล้วถ้ามากกว่านั้นล่ะ” เสียงเขากระเส่าพลางโน้มใบหน้าลงไปถามใกล้ๆ

View More

Chapter 1

บทนำ

창양시.

화정빌딩 입구.

임운기는 영화표 두 장을 들고, 웃으면서 빌딩 입구에서 기다리고 있다.

이때 한 남자와 한 여자가 빌딩에서 나왔다. 남자는 고급 양복에 손목에는 콘스탄틴 시계를 차고, 손에는 BMW 차 키를 들고 있었다. 여자는 얼굴도 예쁜데 몸매까지 좋았다. 두 사람은 즐겁게 대화를 나누고 있었다.

“보람아!”

임운기는 웃으며 여자에게 다가갔다.

여자는 임운기를 보자, 갑자기 표정이 변했다.

“너…… 너 여기 왜 왔어! 내가 말했잖아, 우리 회사에 오지 말라고! 내 동료들한테 쪽팔린다고!”

보람은 매우 불쾌했다.

“보람아, 오늘이 우리가 사귄 지 2년째 되는 날이잖아. 내가 너한테 서프라이즈 해주려고 영화 티켓을 샀어.”

임운기는 웃으면서 티켓을 꺼냈다.

옆에 있던 남자가 미간을 찌푸렸다.

“보람아, 너 남자친구 없다고 하지 않았어?”

“소천아……”

보람은 어떻게 말해야 될지 몰랐다.

양복을 입은 남자는 고개를 돌려 임운기를 바라보면서 비릿한 미소를 지었다.

“보람이 눈이 참 낮네. 어떻게 이런 남자랑 사귀지? 옷차림을 보니 아주 거지 새끼네!”

보람은 임운기 때문에 매우 창피했다.

임운기는 양복남의 말을 듣고 표정이 약간 변했지만 뭐라고 대꾸하지 않았다. “보람아, 가자!”

“싫어!”

보람은 거절했다.

“소천이 말이 맞아! 너는 그냥 거지야. 내가 좋아하는 폰이나 가방을 사준 적이 있어? 살 돈이라도 있어? 너랑 같이 있으면 난 행복하지 않아!”

보람이의 말투는 단호하면서도 차가웠다.

“보람아, 난 지금 별 볼일 없는 거 맞아…… 하지만 내가 노력할 게!”

임운기는 이를 악물고 말했다.

“노력한다고? 참 웃기네! 흙수저 따위는 평생 노력해도 소천이랑 비교가 안 돼!”

보람은 차갑게 미소를 지었다.

“야, 너 같은 새끼는 내 따가리를 할 자격도 없어!”

오소천도 냉소를 지었다.

“임운기, 진작 말했어야 되는데, 오늘부터 우리는 끝이야! 우리 그만 헤어져.”

보람의 말투는 단호했다.

말을 끝내자, 보람은 고개를 돌려 오소천에게 말했다.

“우리 가자.”

말을 마치자 보람은 오소천의 팔을 붙들었다.

오소천은 경멸하듯 임운기를 바라보면서 말했다.

“거지 새끼는 연애할 자격도 없다는 걸 알아야지!”

말을 마친 후, 오소천은 보람을 데리고 멀지 않은 곳에 주차된 BMW 안으로 들어갔다.

보람이의 뒷모습을 보면서, 임운기의 마음은 찢어졌다.

슬프고 화가 났지만 어쩔 수 없다.

‘내가 가난해서 2년간의 사랑이 이렇게 끝났다고……’

고개를 숙인 임운기는 손에 피가 나올 정도로 주먹을 꽉 쥐었다.

임운기와 보람은 고등학교 때에 만났다. 고등학교를 졸업한 후, 두 사람은 사귀게 되었다. 그 때 보람은 순수했다.

졸업 후 임운기는 현지의 대학에 입학했다. 보람은 자신이 원하던 대학을 가지 못하자 바로 직장 생활을 시작했고. 시간이 지나자 보람은 점점 변해갔다.

임운기는 보람을 쫓아가지도 않았고, 뭐라하지도 않았다. 그는 가난하니, 무엇을 해도 오소천의 상대가 되지 않을 것이다.

그리고 임운기도 보람이 어떤 사람인지 알게 되었다.

사실 지금까지 살면서, 임운기는 가난하기 때문에 수많은 모욕과 조롱을 당했다.

“보람아, 넌 오늘 나를 무시했지만, 내가 반드시 성공해서. 오늘의 치욕을 되돌려주겠어”

임운기의 눈빛이 날카롭다.

“그리고 오소천, 내가 반드시 성공해서 너에게 복수할 거야!”

……

창양시 빈민촌.

이곳에 사는 사람들은 기본적으로 다 빈민들이고, 임운기의 집도 여기에 있다.

집으로 돌아가는 길에, 임운기는 계속 돈을 버는 방법에 대해 생각하고 있었다. 하지만 자신은 아주 평범한 대학생인 데다가 집안도 가난해서, 딱히 큰 돈을 벌 수 있는 방법은 없었다.

이 사회에서 공평이라는 말은 의미가 없다. 흙수저가 평생동안 노력해도 금수저를 따라잡지 못할 것이다.

집에 도착하자, 임운기는 집 앞에 주차된 벤틀리 한 대를 보았다.

‘우리 집 앞에 왜 이런 차가 있지?’

임운기는 빠른 걸음으로 집에 들어갔다.

집에 들어서자 엄마와 양복을 입은 어르신 한 명이 같이 있는 것을 보았다.

“손자야! 내가 너의 외할아버지다.”

어르신이 임운기를 향해 웃으며 말했다.

임운기는 한참 동안 멍했다.

“엄마, 이게 어떻게 된 거예요?”

임운기가 엄마한테 물었다.

어머니는 예전에 임운기에게 외할머니와 외할아버지는 임운기가 태어나기 전에 돌아가셨다고 말했다. 그래서 임운기는 외할아버지의 얼굴을 본 적도 없고, 그 분들에 대해서도 전혀 모르고 있었다.

어머니는 한숨을 내쉬었다.

“운기야, 너의 외할아버지는 사실 살아 계셔, 이 어르신이 바로 너의 외할아버지야. 예전에 외할아버지가 엄마와 아빠의 결혼을 반대하셔서 엄마는 집을 나왔단다…….”

이렇게 갑작스러운 말을 들은 임운기는 조금 혼란스러웠다. 외할아버지가 살아 계시고, 그리고 부모님이 사랑의도피를 하셨다니…….

“그리고 너의 외할아버지의 이름은 류충재야.”

어머니가 말했다.

“류…… 류충재?!”

임운기의 표정이 확 변해졌다. 임운기는 이 이름을 들어본 적이 있다. 류충재는 전국적으로도 유명한 서남지역의 갑부다.

류충재의 화정 그룹은 서남지역의 거의 모든 도시에 진출해 있다. 그 중에는 창양시도 포함된다.

“정말 화정그룹의 류충재 회장님이세요!?”

임운기는 두 눈을 동그랗게 뜨고, 류충재를 바라보았다.

임운기가 자신의 외할아버지가 이렇게 대단한 인물이라는 것이 믿기지가 않았다.

“그래, 운기야!”

류충재는 웃으면서, 임운기를 포옹하려고 했다.

그러나, 임운기는 한 걸음 물러섰다.

“왜 지금에야 찾아오셨어요? 외할아버지는 돈이 그렇게 많은데, 왜 우리 엄마는 이렇게 가난하게 살아야 해요?”

임운기는 분노에 찬 목소리로 물었다.

임운기 자신은 고생해도 괜찮다고 생각했다. 하지만 아버지가 일찍 돌아가셔서, 엄마는 이때까지 혼자서 임운기를 키우면서 많은 고생을 해야 했다.

“운기야, 내가 엄마에게 돈을 줬지만 네 엄마가 한사코 거절했지. 심지어 너를 만나는 것도 허락하지 않았어. 사실 나는 계속 너를 만나보고 싶었단다. 나에게 손자는 너 하나 밖에 없으니까!”

류충재가 말했다.

“엄마, 이게 다 사실인가요?”

임운기는 어머니한테 물었다.

어머니는 고개를 끄덕였다.

“그래. 나도 평생 인연을 끊고 살려고 했는데, 네 미래를 위해서 외할아버지를 만나는 것이 좋겠다고 생각했어.”

“운기야!”

류충재는 웃으며 임운기를 껴안았다.

임운기는 더 이상 피하지 않았다.

“운기야, 지금껏 고생 많았다. 걱정마라, 외할아버지가 보상해주마.”

류충재가 말했다.

류충재는 신용카드 한 장을 꺼내 임운기에게 주었다.

“운기야, 카드에 200억이 있으니 용돈으로 쓰거라, 모자라면 외할아버지가 더 줄게.”

“2…… 200억!”

임운기는 충격을 받아서 넘어질 뻔했다.

임운기에게 200억이라는 돈은 상상도 하지 못한 숫자다.

‘이게 용돈이라고?’

류충재는 임운기의 생각을 알아챘다.

“하하, 200억은 외할아버지한테는 별것도 아니야.”

류충재는 웃으며 계속 말했다.

“그리고 창양시에서 하는 사업도 모두 맡아서 해봐.”

“제가요? 전 아직 대학생이에요, 게다가…… 사업을 해 본 적도 없어요.”

임운기가 말했다.

“괜찮아. 창양시의 사업은 비교적 안정적이니 너는 그냥 지사장을 맡고, 일은 경영진한테 맡기면 돼. 공부를 계속하면서 창양시 지사에서 나온 수익은 모두 니 맘껏 하고 싶은 대로 해보거라.”

류충재가 말했다.

“좋아요!”

임운기가 대답했다.

오늘 보람이와 헤어진 후, 임운기는 돈과 지위가 얼마나 사람을 비참하게 만드는지 뼈져리게 느꼈었다.

게다가 보람은 화정그룹 창양지사의 카운터에서 일하고 있고 그 오소천도 창양지사에서 일한다.

그리고 이제 자신이 곧 이 회사의 회장이 될 것이다.

만약에 보람과 오소천이 자신이 바로 신임 지사장인 것을 알게 된다면, 무슨 표정을 지을까? 임운기는 내심 기대가 되었다…….
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Guo Jing
Guo Jing
เสีย อ่านจนจบ เข้ามาใหม่ ตัด เงินใหม่ app แย่นะค่ะ
2025-09-12 15:50:54
0
2
Jirada
Jirada
เรื่องของพริมรตากับมะเหมี่ยวไม่มีเหรอคะ
2025-08-30 20:30:39
1
1
Kwanjai
Kwanjai
เนื้อหาชวนติดตาม ชอบทั้งพระและนางมากค่ะ
2025-07-26 15:53:57
2
1
ฐานภา ศรีเล็ก
ฐานภา ศรีเล็ก
เนื้อหาน่าติดตามอ่านแล้วลุ้นทุกตอน
2025-07-20 08:38:02
2
1
210 Chapters
บทนำ
บทนำ “ผับ ๆๆ…” เสียงเสียดสีของสองกายที่ กำลังสอดประสานกลายเป็นหนึ่ง ยิ่งฟังยิ่งกระตุ้นความกำหนัดให้ปะทุถึงขีดสุด ดุ้นยักษ์ที่กำลังชำแรกแทรกผ่านความนุ่มลึก ทำเอาพวกเขาเสียวซ่านจนแทบลืมตัวตน เขาแข็งขึง ในขณะที่เธอก็อ่อนนุ่มแต่ร้อนผ่าว เขาเหยียดขยาย ในขณะที่เธอตอดรัดตลอดลำกายแกร่ง เขาขยับตอกอัด ในขณะที่เธอก็ส่ายร่ารับได้ทุกจังหวะการสอดใส่ ประหนึ่งร่างกายทั้งคู่เกิดมาเพื่อเติมเต็มซึ่งกันและกัน“อ๊ะ! อื้อ!” เสียงเธอครางตามจังหวะที่ถูกกระแทกกระทั้น รับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อเป็นจังหวะเดียวกัน “อา…!” เขาเองก็คำรามเสียงแหบห้าว นึกไม่ถึงว่าร่างกายของผู้หญิงคนนี้จะให้ความรู้สึกดีถึงปานนี้ โดยเฉพาะความรัดรึงที่กำลังตอดตุบๆ มันทำเอาเขาอยากทะลายทำนบปลดปล่อยให้สายธารสวาทสาดกระเซ็นใส่ความแนบแน่นของเธอเต็มที อีกไม่นานหรอก รอให้เขาเสพสมเรือนร่างงดงามผุดผาดนี้ให้หนำใจซะก่อน ถึงตอนนั้นเขาจะปลดปล่อยให้เธอได้กลืนกินมัน กายแกร่งแข็งขึงและร้อนผ่าวราวแท่งเหล็กที่กำลังขยับเข้าขยับออกเสียดสีจนเนินสาวร้อนฉ่า ไม่ใช่แค่เธอที่กำลังเสียดเสียวกับดุ้นยักษ์ที่ขยับตอกอัดลงมาซ้ำๆ เขาเองที่เป็นฝ่ายโรมรันก็ไม่ได
Read more
ตอนที่ 1
บทที่ 1 เกือบหกโมงเช้าของอีกวัน แต่วาหรือแวววิวาห์ สาวน้อยวัยยี่สิบเจ็ด จริงๆ แล้วก็ไม่น้อยหรอก ไอ้ที่น้อยน่าจะเป็นความสาวของเธอมากกว่าที่มันเหลือน้องลงทุกปี และนี่แหละคือสาเหตุของเรื่องวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่คุ้นตา อีกทั้งยังรู้สึกร้าวระบมไปทั้งตัว เธอมองไปรอบๆ ห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย ใช่! เธอเต็มใจมาที่นี่ เรียกว่าเต็มใจมาพลีกายให้เจ้าของห้องโดยเฉพาะเลยแหละ จะเรียกว่าพลีกายก็คงไม่ถูกนัก เรียกว่าแล้วแต่สถานการณ์จะพาไปน่าจะเหมาะกว่า“นี่เรากับคุณภากร…” เธอครางเบาๆ พลางเปิดผ้าห่มเพื่อจะพบกับเนื้อตัวเปลือยเปล่าภายใต้ผ้านวมผืนหนา ครั้นพอหันไปเห็นเสื้อผ้าตัวเองที่วางเกลื่อนพื้นก็รีบดึงผ้านวมขึ้นมาปิดหน้าด้วยความกระดากอีก“พระเจ้า! เรากับเขามีอะไรกัน เรากับคุณภากรมีอะไรกัน” จากสภาพร่างกาย อีกทั้งความรู้สึกที่ร้าวระบมไปหมดทั้งตัว ทำให้เธอคิดเป็นอื่นไม่ได้ นอกจากเธอเพิ่งเสียตัวให้กับผู้ชายที่ตัวเองหมายตา“แล้วเขาจะมองว่าเราเป็นผู้หญิงแบบไหน เฮ้ย! แต่เขาก็น่าจะสนใจเราบ้างแหละ ไม่งั้นจะยอมมีอะไรกับเราได้ยังไง” เธอคิดสะระตะไปไกล แต่จริงๆ น่าจะเรียกว่าคิดเองเออเองม
Read more
ตอนที่ 2
บทที่ 2“มือถือๆๆ” เธอนึกถึงโทรศัพท์มือถือที่เมื่อคืนแบตหมด จึงตั้งใจจะรีบวิ่งไปชาร์ต แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้เธอไม่ทันระวังผ้าผ่อนที่นุ่งกระโจมอกไว้คลายออก กระทั่งร่วงหลุดลงไปกองที่ปลายเท้า“อุ๊ย!” ที่ต้องร้องอุทาน ไม่ใช่เพราะผ้าหลุด เพราะปกติมันก็หลุดอยู่เป็นนิจอยู่แล้ว ก็อยู่คนเดียวจะต้องกลัวใครมาเห็น แต่ที่ต้องร้องเพราะร่องรอยที่ผู้ชายทิ้งไว้บนเนื้อตัวเธอต่างหาก“บ้าบอ! ทำไมหื่นขนาดนี้เนี่ยคุณภากร” เธอเขินแทบบิดตัวเป็นเกลียวกับรอยแดงเป็นจ้ำๆ ใต้ร่มผ้า คิดไม่ถึงว่าคนที่มีประสบการณ์เรื่องอย่างว่าเป็นศูนย์ จะทำให้ผู้ชายหลงใหลได้“ป่านนี้เขาจะคิดถึงเราบ้างไหมนะ บางทีเขาก็จะกำลังตามหาเราอยู่ก็ได้ ก็เราเล่นออกมาโดยไม่บอกเขาสักคำนี่นา ตอนนี้คงกำลังพยายามโทรหาเรา เออ…จริงด้วย! โทรศัพท์ ตายๆๆ ป่านนี้ไม่โทรจนสายไหม้ไปแล้วรึไง” เธอรีบเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาชาร์ต แต่ทันทีที่เครื่องเปิดขึ้นมา เสียงเตือนข้อความจากสายโทรเข้าก็ดังขึ้น แต่มันกลับไม่ใช่เบอร์ของคนที่คิด“ไม่เห็นมีสายคุณภากรเลย มีแต่สายยัยศิ แล้วนี่ยัยศิจะโทรมาทำไมนักหนาเนี่ย” ข้อความจากเบอร์ที่พยายามโทรหากลับเป็นเบอร์ของเพื่อนรักอ
Read more
ตอนที่ 3
“หลังจากที่แยกกับแก ฉันก็กลับไปแต่งตัวสวยๆ ตามที่แกบอก ฮึกๆๆ แต่พอฉันไปถึงที่หน้าคอนโด ฉันก็ตื่นเต้นไม่กล้าขึ้นไป ฉันก็เลยไปหาเหล้าดื่มย้อมใจ หวังว่ามันจะช่วยทำให้ฉันใจกล้าขึ้น แต่ไม่นึกว่า…ฮือๆๆ” เธอเล่าพลางสะอึกสะอื้น ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังอีก(โอย! อยากจะบ้าตาย ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหมว่าทำอะไรให้มีสติ เห็นไหมว่าเหล้ามันไม่ได้ช่วยให้แกมีสติขึ้นมาเลยสักนิด จากที่คิดว่าจะไปสารภาพรัก กลายเป็น…เฮ้ย! นี่อย่าบอกนะว่าที่แกกินเหล้า เพราะแกไม่ได้คิดแค่จะสารภาพรักอย่างเดียวตั้งแต่แรก) ศิศิราพูดไปบ่นไป ก่อนจะโวยเสียงหลง“ฮือๆๆ” เธอตอบคำถามเพื่อนด้วยการร้องไห้ ซึ่งดูเหมือนมันจะชัดเจนในตัวมันเองอยู่แล้ว (โอ๊ย! แกคิดอะไรของแกอยู่เนี่ย โอเคๆ ไหนๆ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ถึงพูดตอนนี้ก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะเอายังไงกันต่อดี) ศิศิราพยายามระงับสติอารมณ์ไม่ให้มันพลุ่งพล่านไปมากกว่านี้ แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ เพื่อนก็คงทุกข์ใจมากพอแล้ว “แล้วฉันจะท้องไหมอะแก ถ้าฉันท้องขึ้นมาแม่ยายเอาฉันตายแน่ ฮือๆๆ” แรกเริ่มเดิมทีที่เธอตัดสินใจจะเข้าหาภากรก็เพราะอยากท้อง อยากใช้ลูกในท้องบีบบังคับใ
Read more
ตอนที่ 4
แวววิวาห์เดินเข้าบริษัทด้วยสติเลื่อนลอย เธอเดินเข้าไป ในลิฟต์พร้อมกับอีกหลายๆ คน แต่แล้วทุกคนก็พาเดินกันเดินออกมาจนหมด เหลือเพียงเธอที่ยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ด้านในสุด ไม่ได้สนใจเพื่อนๆ ที่กำลังกวักมือเรียกให้เธอรีบเดินตามออกไป กระทั่งเธอหันไปเห็นพริมรตาที่กำลังยืนกวักมืออยู่ด้านหน้า เธอจึงตั้งใจจะเดินไปหาเพื่อน ครั้นพอจะเดินออกไป ประตูลิฟต์ก็ถูกกดปิดซะก่อน เธอหันไปมองคนกดลิฟต์ ก่อนจะหันมองรอบๆ ตัว ให้ตายสิ! ในลิฟต์มีแค่เธอกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเขาหล่อมาก คนอะไรดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า‘หึ! ตกใจสินะที่เจอเราที่นี่’ เป็นเพราะถูกอีกฝ่ายจับจ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย เลยทำให้ภาคิน ท่านประธานสุดหล่อคิดเป็นอื่นไม่ได้ นอกจากว่าคุณเธอจะกำลังตกใจที่เจอเขาที่นี่ กระทั่งเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น“อืม! ว่าไง” เห็นเป็นพริมรตาที่โทรเข้ามา เธอจึงรีบกดรับ ด้วยไม่แน่ใจว่าเพื่อนมีเรื่องอะไรตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว(รีบออกมาจากลิฟต์เดี๋ยวนี้) “อะไรของแกเนี่ยพรีม ก็…” ยังไม่ทันที่เธอจะโวยเพื่อนต่อ เพื่อนก็แทรกขึ้นมาอีก(แกอยู่ในลิฟต์กับท่านประธาน) พูดจบเพื่อนก็กดวางไป ในขณะที่เธอยังคงอึ้งกับสิ่งที่ได
Read more
ตอนที่ 5
บทที่ 5“ใจลอยไปถึงไหนแล้วแม่คุณ” ถึงเวลาเลิกงานพริมรตาก็เดินเข้ามาหาเพื่อนที่โต๊ะทำงาน ด้วยตนนั้นอยู่กันคนละแผนก“อื้อ! เปล่าซะหน่อย” แวววิวาห์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปฏิเสธด้วยไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าตนกำลังเผชิญกับเรื่องอะไร ไม่อย่างนั้นเธอคงโดนบ่นหูชาไปอีกหลายวัน “เปล่าอะไร ก็เห็นๆ อยู่ว่าแกนั่งใจลอย ว่าแต่เมื่อคืนทำไมนอนเร็วจัง ฉันไปเคาะที่ห้องแกก็ไม่เปิด โทรไปแกก็ปิดเครื่อง โทรไปถามไอศิ มันก็บอกว่าไม่รู้ ตกลงแกเป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนรึเปล่า” พริมรตาสงสัยแกมเป็นห่วง“ปะเปล่า ไม่ได้เป็นอะไร กลับกันเลยไหม ฉันเก็บของเสร็จแล้ว” เธอรีบเปลี่ยนเรื่อง แต่ไอ้การรีบเก็บของจนดูลนลานมันก็ดูน่าสงสัยในสายตาคนช่างสังเกตอย่างพริมรตา“ดูแกเครียดๆ นะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า หรือมีเรื่องอะไรที่ฉันยังไม่รู้” สายตาคาดคั้นของพริมรตาทำเอาเธอถึงขึ้นต้องกลืนน้ำลาย“มะไม่มีนี่” เธอปฏิเสธเสียงสูง“แกกับฉันเป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้ววา แกเคยปิดบังอะไรฉันได้ด้วยเหรอ” นั่นสินะ เธอคงเป็นคนเดียวในกลุ่มกระมังที่เก็บความลับไม่อยู่ โกหกก็ไม่เก่ง โกหกทีไรโดนเพื่อนจับได้ทุกที“ก็…ก็…ก็เรื่องแม่กับยายอย่างที่แกรู้นั่
Read more
ตอนที่ 6
บทที่ 6“ก็มันจำเป็น ฉันไม่อยากถูกคลุมถุงชน อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปมีอะไรกับเขาแบบโจ่งแจ้งขนาดนั้น ฉันก็แค่อยากจะไปสารภาพรักกับเขา แต่ฉันไม่กล้า ฉันก็เลยต้องดื่มเล่าย้อมใจ แล้วจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขึ้นไปบนห้องนั้นได้ยังไง” ยิ่งได้ฟังพริมรตาก็ยิ่งกุมขมับ อยากบ่นอยากด่าออกมาแรงๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ด้วยรู้ว่าแค่นี้เพื่อนก็คงบอบช้ำมากพอแล้ว “โอเค! งั้นแกช่วยเล่าทุกอย่างมาให้ละเอียดก็พอ” หลังจากนั้นแวววิวาห์ก็เล่าทุกอย่างเท่าที่ตัวเองจำได้ให้เพื่อนฟังอย่างละเอียด โดยไม่รู้เลยว่าตรงนั้นไม่ได้มีแค่พวกเธอสองคนอีกต่อไป แต่ยังมีใครอีกคนที่ได้ยินทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ในขณะที่สองสาวพากันกลับไปตั้งหลักที่ห้องของตัวเอง เขาซึ่งเป็นคนที่พวกเธอตามหาก็กำลังตามสืบเรื่องเธออยู่เช่นกัน ด้วยการเริ่มสืบจากต้นตอของเรื่อง “ริสาดีใจมากเลยนะคะที่รู้ว่าคุณให้ตามริสาอีก ทีแรกก็คิดว่าคุณจะโกรธที่ริสาสะเพร่าจนขึ้นมาพบคุณไม่ได้ แต่เห็นแบบนี้ริสาก็สบายใจ แต่จะว่าไปก็น่าโมโหผู้หญิงคนนั้นนะคะ ถ้ายัยขี้เมานั่นไม่ชนริสาจนคีย์การ์ดเราสลับกัน ป่านนี้เราสองคนคงมีความสุขก
Read more
ตอนที่ 7
“ริสาเองก็ต้องการคุณค่ะ” มาริสาแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ก่อนจะก้มหน้าลงไปอ้าปากครอบครองกายแกร่งแข็งขึงด้วยความกระหายใคร่อยาก นึกย่ามใจที่เห็นอีกฝ่ายตอบสนองต่อสัมผัสและเรือนร่างเย้ายวนของตน และแน่นอนว่าเธอหมายมั่นปั้นมือเอาไว้แล้วว่าจะทำให้เขาหลงใหลจนหัวปักหัวปำเชียวล่ะ “ริมฝีปากที่กำลังขยับเข้าออกสอดประสานกับสองมือที่ขยับรูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะเดียวกัน ในขณะที่สาวคัพดีกำลังอ้าครอบสลับดูดเม้มเล็มเลียโอ้โลมกายชายด้วยความช่ำชอง ภาพในหัวของฝ่ายชายกลับกลายเป็นผู้หญิงอีกคน ภาพที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังถูกกายแกร่งกระแทกกระทั้นจนตัวสั่นคลอน เขายังจำความรู้สึกนั้นได้ดีว่ามันทั้งบีบอัดรัดรึงและร้อนฉ่าจนเขาเผลอครางออกมา จากที่ปล่อยให้สาวคัพดีโรมรันความเป็นชายตามอำเภอใจ ชายหนุ่มก็หันมากดศีรษะของอีกฝ่ายให้รับทั้งหมดที่เขามีบ้าง ก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนพลางขยับสะโพกสอบตอกอัดใส่ริมฝีปากของหญิงสาวอย่างเอาเป็นเอาตาย แน่นอนว่าขนาดที่ทั้งใหญ่และยาวของเขาทำเอาอีกฝ่ายกระอักจนแทบสำลัก “ออก…! อื้อ…! ออก…!” ดุ้นยักษ์ที่ยังขยับดุนดันคาอยู่เต็มปาก ทำให้เสียงครวญครางของมาริสาแทบเป็นเสียงสำรอก นัยน์ตาที่เคยห
Read more
ตอนที่ 8
วันนี้ฝ่ายการตลาดถูกเรียกเข้าประชุมแต่เช้า และที่น่า แปลกใจไปกว่านั้นคือ แทนที่จะเรียกเฉพาะหัวหน้าฝ่ายเหมือนที่ผ่านๆ มา กลับกลายเป็นว่าเรียกมาทั้งแผนก ในขณะที่ท่านประธานนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ พนักงานคนอื่นๆ กลับนั่งกันตัวแข็งทื่อไม่กล้ากระดิกกระเดี้ยว คงมีเพียงแวววิวาห์ที่กำลังนั่งใจลอยไม่ได้เฉลียวใจว่ากำลังถูกลอบมอง “สำหรับชุดชั้นในคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดที่ทางฝ่ายออกแบบได้ส่งมาให้ดูคร่าวๆ ทางเราจึงเริ่มวางแผนที่จะโปรโมทให้หลากหลายมากขึ้น ดังนี้ครับ…………” เธียรชัยหัวหน้าฝ่ายการตลาดอธิบายพลางกดฉายภาพชุดชั้นในคอลเลคชั่นใหม่ล่าสุดหนึ่งในสินค้าของบริษัทบนจอโปรเจคเตอร์ “ไหนสินค้าตัวอย่าง” ท่านประธานถามเสียงเรียบ ในขณะที่หัวหน้าฝ่ายก็รีบกุลีกุจอหยิบสินค้ามาวางให้ตรงหน้า “ผมยังไม่พอใจในแผนการตลาดที่พวกคุณเสนอมา จากที่ดูพวกคุณยังเข้าไม่ถึงตัวสินค้าของผมมากพอ หรือใครมีไอเดียที่ดีกว่านี้มาเสนอ” คำถามกับเสียงดุๆ ของท่านประธานทำเอาทุกคนก้มหน้างุด “คุณ!” แวววิวาห์ถึงกับผงะด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ท่านประธานก็ชี้มาที่เธอ “เอ่อ…ค่ะ ต้องยอมรับว่าการแข่งขันใ
Read more
ตอนที่ 9
“แต่นี่มันยังไม่ถึงอาทิตย์ แล้วฉันก็ยังไม่ได้ลองใส่เลยนะคะ” เธอมองเขาหน้าเหลอ “งั้นก็ใส่ซะ แล้วมาบอกฉันว่ารู้สึกยังไง” ไม่พูดเปล่า แต่เขายังยื่นกล่องมาให้ “ตอนนี้เหรอคะ” “ใช่! ตอนนี้ แล้วก็เดี๋ยวนี้ด้วย” เขาบอกพลางบุ้ยหน้าไปทางห้องน้ำ ให้ตายสิ ใครจะคิดว่านอกจะเผด็จการแล้ว ท่านประธานยังเอาแต่ใจที่สุดด้วย แต่จะทำไงได้ ในเมื่อเธอไม่อยากเปลี่ยนงาน ทางเดียวคือเธอต้องยอม แวววิวาห์รับกล่องนั้นมา ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหลัง พลางมองบราลูกไม้ซีทรูที่อยู่ในมือไม่วางตา ในขณะที่ในหัวก็พยายามคิดว่าจะโปรโมทสินค้าชิ้นนี้ออกมายังไง “ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย” เธอบ่นกระปอดกระแปดตามประสา ขณะปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัว เพื่อลองใส่สองชิ้นเล็กๆ ที่เขาให้มา “โห! นุ่ม เบาสบาย ใส่เหมือนไม่ใส่เลยอะ ที่สำคัญ…เพิ่งรู้ว่าเราก็เซ็กซี่เหมือนกันนะเนี่ย” หลังจากได้ใส่บรากับชั้นในตัวจิ๋ว เธอก็หมุนไปหมุนมาอยู่หน้ากระจก ครั้นพอจะเดินไปหยิบเสื้อที่ถอดไว้มาสวมทับ ความเงอะงะงุ่มง่ามก็ทำให้เธอเผลอเหยียบสายชุดชั้นในที่ทำหล่นไว้ แล้วพอรองเท้าส้นสูงที่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status