LOGINหญิงสาวในชุดสุภาพเรียบร้อย ลงจากรถเก๋งคันเล็ก แล้วเดินเข้าไปในหอพักที่มีสภาพเก่าโทรม ก่อนจะมองรถที่ขับออกไป ด้วยสายตาเสียใจ เกือบหนึ่งปีที่เธอ คบหากับเขา หลังจากที่ได้เจอกัน ในช่วงที่ทำงานพิเศษ ในห้างสรรพสินค้า แล้วเขาก็ได้ทำงานที่บริษัทใหญ่ ส่วนเธอ ก็ยังเป็นลูกจ้างชั่วคราวอยู่ เงินค่าแรงรายวันในแต่ละวัน แทบจะไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายในกรุงเทพ แต่ นภาภัช ก็กัดฟัน สู้ทุกอย่าง เพื่อให้เธออยู่รอด ชีวิตของลูกสาว คนเดียว ที่พ่อกับแม่ เลิกราแล้วไปมีครอบครัวใหม่ ทำให้ไม่มีใครต้องการเงินหนึ่งพันหรือสองพัน ในทุกเดือน สำหรับใครหลายคน อาจจะไม่มากมายอะไร แต่สำหรับเธอ มันมากพอที่จะใช้ได้เกือบหนึ่งสัปดาห์เลยประตูห้องพักที่ถูกไขออก พร้อมกับ ที่เธอ เปิดไฟให้สว่าง แล้วปิดประตูล็อกสองชั้น ห้องพักที่มีเพียงเธอ คนเดียวมือบางเปิดตู้เย็น หยิบน้ำออกมาดื่ม แล้วนั่งลง ชาร์ตแบตโทรศัพท์ แล้วเปิดฟังข่าวไปด้วย แล้วหยิบข้าวถ้วยที่ซื้อมา ไปอุ่นในไมโครเวฟ ทอดไข่ดาวสองฟอ
ประตูหน้าห้องที่ปิดล็อกเอาไว้ถูกเปิดออก พร้อมกับเอกสารประกอบการเรียน ที่อยู่ในกล่องกระดาษ ใบใหญ่ถูกยกเข้ามา เอกสารประกอบการเรียนของนักศึกษาชั้นปีที่4 ที่เธอต้องรับผิดชอบ เพื่อที่จะให้ได้ตำแหน่ง และทุนการศึกษา ในระดับสูงขึ้นไปนักศึกษาชายชั้นปีที่สี่ที่เดินเข้ามาในห้องเรียน มองคนที่ยืนอยู่ แล้วก็ยิ้มออกมา ใบหน้าที่เรียบเฉย เพราะฝึกการเก็บอาการของตัวเองมาอย่างดี ยื่นเอกสาร แล้วเช็คชื่อ ไปพร้อมกัน"ทีเอคนใหม่เหรอว่ะ " เสียงพูดคุยดังออกมา แล้วมองคนที่เพิ่งเข้ามา รับหน้าที่นี้ ด้วยแววตาเจ้าชู้"น่าจะใช่ น่ารักดีนี่หว่า " เสียงแซวๆของ วัยรุ่นชาย วัยยี่สิบปีต้นๆ ที่ถูกตามใจมาอย่างเคยตัว"จืด เหมือนน้ำเปล่า "น้ำเปล่าที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กับกระโปรงยาวสีน้ำตาล ก้มหน้า แล้ว ถามชื่อ ของคนตรงหน้า เสียงเบา"อ้าว ไอ้ปราบ มาแล้วเหรอ "นักศึกษาชาย ที่เพิ่งเดินเข้ามา พยักหน้าให้เพื่อน แล้วเดินไปรับเอกสาร
พนักงานในบริษัท ที่เดินออกไปพักทานอาหารกลางวัน แล้วพูดคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ด้วยความใส่ใจ ภาพของน้องปริม หนึ่งในสมาชิกทีมเลขา ที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่ก็ไม่ได้พูดคุยกัน ใบหน้าสวยหวาน กับท่าทางที่ดูไม่มีอะไร แต่ความจริงแล้ว"นี่ไงแก เพชร ภาวนากรกุล " หน้าไอจี ที่ลงรูปส่วนตัวเอาไว้ อัพเดตตลอดเกือบจะทุกวัน"เขาสนิทกันจริงนี่ ดูรูปสิ ย้อนไปตั้งแต่สมัยเรียนเลย ""ก็ใช่ไง หมายความว่า นางเลิกกับคุณเพชร แล้วมาจับบอสของเราเหรอ ""เอาจริง ถ้าเทียบกัน มันก็เทียบยาก คุณเพชรเขาดูโต แล้วก็ดูภูมิฐาน ส่วนบอสเรา เขาดูแบดบอย แต่ก็เท่จับใจ "เสียงสนทนากัน ไม่เบานัก ของพนักงานสาวๆ ที่พูดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ศึกชิงนาง ที่ใครหลายคน ใส่ใจ เหลือเกินคนที่เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องประชุมเล็ก มองที่ประตู แล้วก็มองไปรอบๆห้องด้วยความกระวนกระวายใจ เกือบชั่วโมง ประตูก็เปิดออก เสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือดสีแดง เป็นจุด ทำให้ คนที่รอด้วยความกระวนกระวาย รีบเดินมาหาเขา"เจ็บตรงไหนคะ "เสียงร้องถาม ด้วยความตกใจ แล้วมองร่างกายของเขา ด้วยความเป็นห่วง"เจ็บมือ หน้
บอสที่เดินยิ้มอารมณ์ดี เข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปคู่ที่ถ่ายเอาไว้ ก่อนจะตั้งเป็นรูปหน้าจอ ใบหน้าหล่อเหลา ที่นั่งยิ้ม อยู่กับรูปที่นึกถึงทีไร ก็มีความสุขมาก มากทุกทีก็อก ก็อก"เชิญครับ "ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับ เลขาฝึกหัด ที่เดินเข้ามา ในมือมีแก้วกาแฟ"ขอบคุณครับ แฟน "เลขาที่ถูกเรียกว่า แฟน เอามือปิดหน้า แล้วเดินออกไป"โอ้ย น่ารักได้มากขึ้นอีกเหรอเนี่ย คิดว่าน่ารักมากแล้ว ตอนนี้ ยิ่งโคตรของโคตรน่ารัก " เสียงบ่นพึมพำ แล้วมองออกไปข้างนอก ท่ามกลางแสงแดดร้อนแรง วันนี้ อากาศดี มีความสุขจังเลยเสียงพูดคุยของหัวหน้าเลขา อธิบายรายละเอียด หลายอย่างที่ต้องทำความเข้าใจ ก่อนจะ มองพนักงานทีละคน ที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ ได้ครบเดือน"พี่จะบอกว่า อย่าเพิ่งรีบคิดจะลาออกนะ อยู่ด้วยกันไปนานๆ ทีมนี้ พี่ปลื้ม " สามสาวมองหน้ากัน แล้วพยักหน้ารับปากรับคำ กับห
มือสองมือที่จับกันแน่น เดินมาถึงทางแยกของสองห้อง ระหว่างห้องของเธอและห้องของเขา คนที่รอมานานแล้ว ดึงมือเธอไปยังห้องของตัวเอง นิ้วชี้ที่สแกนผ่านประตูเข้าไป พร้อมกับ กระเป๋า ที่สะพายขึ้นมาให้ ถูกวางลงบนพื้น แล้วคนที่ถูกอุ้มตัวขึ้นมา ก็ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ"ปริมจะตกนะ " เธอร้องบอกเขา เมื่อเขาจับตัวเธอเพียงมือเดียว ส่วนมืออีกข้าง ถอดเน็คไทด์ออก แล้วก็โยนไปทั่วห้อง"ไม่ตกหรอก จะทำตกได้ยังไง หวงขนาดนี้ "ของรักของหวง ที่กว่าจะได้มาครอบครอง ต้องถนอมอย่างดี มือหนารั้งตัวเธอมาแนบชิด แล้วก็มองคนที่หน้าแดงก่ำ"พี่คิดถึงน้องปริมมาก " เขาบอกเธอ แล้วพาเธอเข้าไปในห้องนอน คล่อมร่างของเธอเอาไว้ แล้วก็สบตา"คิดถึง แล้วทำไมถึงทิ้งไป " คำถามที่ค้างคาใจ มาจนถึงวันนี้"ปริมไม่ได้อยากมีพี่ในชีวิตปริม " ปมในใจค่อยๆ ถูกแกะออกช้าๆ เขาไล้มือตัวเองไปที่แก้มของเธอ แล้วบอกเสียงแผ่วเบา"ปริมห้ามไล่พี่นะ พี่ไม่มีใครแล้ว "คนตัวโต ที่อ้างว้างในหัวใจเหลือเกิน สารภาพกับเธอ ด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าเคร่งขรึม ที่ขยับเข้าไปหาเธอ แล้วจูบที่หน้าผากก่อนจะไล่ลงมา
การประชุมของแต่ละแผนก ที่รายงานผลการดำเนินงานในช่วงเดือนแรก ภายในห้องประชุม ที่เต็มไปด้วยความตึกเครียด ประธานที่นั่งหัวโต๊ะ มองดูกราฟและรายละเอียดต่างๆ ตรงหน้าจอ แล้ว ลุกขึ้นออกไป เพื่อปล่อยให้พนักงานได้พักเสียงถอนหายใจดังเฮือก เมื่อบอสเดินออกไป ทำให้คนที่ทำงานด้วยกัน ที่ต่างประเทศอมยิ้ม"ไม่เชื่อเลยว่า บอสจะดุดัน ขนาดนี้ ""ดุดัน โหด และเอาจริงเอาจังมาก เห็นแบบนี้ ทำงานเก่งมากนะ " เสียงชื่นชมของคนที่ติดตามกลับมา บอกกับพนักงานใหม่ แล้วก็มองทีมเลขา น้องใหม่ ที่นั่งอยู่ด้านหลังสุด แต่สายตาของบอส ก็มองไปทางนั้น บ่อยที่สุดเช่นกันการประชุมลากยาวเกือบจะถึงเวลาใกล้เลิกงาน แผนกที่ประชุมเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว ก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน"วันนี้ พอแค่นี้นะครับ เอาเท่านี้ก่อน ผมจะไปอ่านรายงานการประชุม แล้วจะมาคุยต่อพรุ่งนี้ "รายงานการประชุม ที่มีเลขา นั่งจดรายละเอียดปลีกย่อยเอาไว้ ทำเอาคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง มองด้วยความตก







