Mag-log inตอน ผู้หญิงขัดดอก
พายุพาผู้หญิงที่พ่อของเธอทิ้งไว้ให้ เป็นผู้หญิงขัดดอกของเขา กลับมาที่ เพ้นท์เฮ้าส์ของเขา และเธอก็เดินตามเขาเข้ามาด้วยความหวาดกลัว เพราะคนที่ดึงแขนเธอให้เดินตามเข้ามาเขาดูน่ากลัวมากๆ “ ชื่ออะไร ” พอเข้ามาในห้อง พายุก็ปล่อยแขนเธอแล้วหันไปมองหน้าเธอ และถามชื่อเธอออกไป “ นิ นิชาคะ ” คนตัวเล็กตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ ฉันชื่อพายุ จำชื่อฉันไว้ให้ดี เพราะต่อจากนี้เธอคือ ผู้หญิงขัดดอกของฉัน ” เขาพูดกับเธอออกไป “ หมายความว่ายังไงคะ ” นิชา สาวน้อยที่ไม่เข้าใจ ความหมายของคำนี้ เธอเลยถามเขาออกไป “ ก็ผู้หญิงที่ฉันเอาไว้รับใช้ และสนองความต้องการของฉันไง ” พายุอธิบายออกไป เขาดูท่าทางเธอแล้ว ยังคงไร้เดียงสามาก แต่จะจริงเหมือนที่เขาคิดรึป่าวนั่น เขาต้องพิสูจน์ พายุเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมต้องพาเด็กคนนี้มาที่เพ้นท์เฮ้าส์ ทั้งที่เขาสามารถทำเรื่องยังว่า กับเธอที่ห้องเชือดเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เขาจ้างมาก็ได้ แต่เขากลับเลือกพาเธอมาที่นี้ “ หมายความว่า อย่านะ หนูจะไม่ยอมมีอะไรกับคุณ ” พอพายุพูดแบบนี้ นิชาก็รีบตอบปฏิเสธชายหนุ่มออกไป จะให้เธอมามีอะไรกับเขาได้ยังไง เขากับเธอเพิ่งเคยเจอกัน อีกอย่างเธอก็จะเก็บสิ่งนี้ไว้ให้กับคนที่เธอรัก “ อย่าเรื่องมาก ฉันไม่ใช่คนใจดีอะไร จะทำหรือไม่ทำ ถ้าไม่ทำก็ให้พ่อของเธอหาเงินมาใช้ฉันในวันพรุ่งนี้ หรือไม่ฉันก็แค่ส่งมันไปตาย เพราะคนที่มันไม่มีเงินมาใช้หนี้ฉันจุดจบคือตายเท่านั้น ” พายุพูดออกไป วันนี้เขาทำงานมาทั้งวัน เขารู้สึกเหนื่อยมากและเขาก็อยากที่จะระบาย ความเหนื่อยล้านี้ใส่ใครสักคน ปกติถ้าเขาทำงานเสร็จ เขาจะหาที่ระบายด้วยการที่ ลูกน้องของเขาหาผู้หญิงมาให้ ไม่ว่าจะเป็น นางแบบ ดารา เซเล็ป หรือใครก็ได้ที่ยอมขึ้นเตียงกับเขา แต่วันนี้ในเมื่อพ่อของเธอให้เธอมาทำหน้าที่นี้ มันก็ต้องเป็นเธอ “ ไม่นะ อย่าทำอะไรพ่อหนูนะ “ นิชารีบพูดออกไป และดูเหมือนตอนนี้เธอคงจะไม่มีทางเลือกมากมาย ” ถอด “ พายุที่เห็นท่าทางของเธอเหมือนแมวที่หวาดกลัว เขาจึงสั่งเธอออกไป ” ไม่ “ นิชาที่ได้ยินเขาสั่งมาแบบนั้น เธอรีบปฏิเสธออกไปทันที และรีบใช้มือกอดตัวเองเอาไว้ ” นิชา ถ้าเธอยังทำให้ฉันเสียอารมณ์อีกนิดเดียว ฉันจะส่งเธอกลับแล้วเอาตัวพ่อเธอมาแทน “ พายุพูดเสียงต่ำแล้วจ้องมองคนตรงหน้า ไม่มีผู้หญิงคนไหนเลยที่เขาสั่งให้ทำอะไรแล้วไม่ทำตามคำสั่งเขา เธอเป็นคนแรก ” ไม่นะ คุณพายุ ยอมฉันยอมแล้ว ” นิชารีบเข้ามาจับที่มือหนาของเขาแล้วส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนเขาออกไป เพื่อไม่ให้พายุทำอะไร พ่อของเธอ “ ถอด ” เขาพูดขึ้นมาอีกครั้ง และตอนนี้คนตัวเล็กก็เริ่มถอดเสื้อยืดของเธอออก “ ถอดให้หมด ” เขากดเสียงต่ำบอกกับเธออีกครั้ง เพราะเด็กตรงหน้าถอดเพียงแค่เสื้อยืดเท่านั่น พายุเลยออกค่ำสั่งไปและยืนมองเธออย่างใจเย็น แค่เพียงเธอถอดเสื้อยืดออก เขาเห็นเพียงเนินอกที่แทบทะลักออกมาจากเสื้อชั้นในของเธอ ก็ทำให้เขาอยากเห็นของจริง มันจะใหญ่หรือเพียงแค่เธอดันทรง นิชาที่ต้องทำตามคำสั่งเขา เธอก็ต้องยอมถอดออกทีละชิ้น เธอไม่เคยจะต้องมาถอดเสื้อผ้าเปลือยกายให้ใครดูเลยสักครั้ง นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน เธอได้แต่คิดในใจ แต่เธอก็ต้องยอมทำ นิชาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนหมด แต่เธอก็รีบเอามือมาปิดที่หน้าอกของเธอแต่มันก็ไม่มิด ส่วนอีกมือเธอเอามาปิดที่ส่วนล่างของเธอทันที “ เอามือออก ” พายุสั่งเธออีกครั้ง เพราะถึงเธอจะถอดออกหมดแล้วแต่เธอก็ยังไม่ยอมให้เขาเห็นของสวยตรงหน้า เธอใช้มือน้อยๆปิดไว้ แต่มันก็ไม่มิดนะ “ คุณ อย่าทำอะไรหนูเลยนะ หนูยังเด็กอยู่เลยคุณไม่กลัวติดคุกเหรอ ” นิชาพูดออกไป เพราะเธอมีอายุที่อยู่ในวัยยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย “ เธออายุเท่าไร ” พายุที่ได้ยินแบบนั้นก็ถามเธอออกไป เพราะ คนตรงหน้าเขา ใบหน้ายังเด็กอยู่มาก แต่รูปร่าง สัดส่วนของเธอไม่น่าเด็กแล้วนะ “ 17 ค่ะ ” นิชาตอบออกไป เพราะถ้าเธอตอบว่า 18 เธอคงไม่รอดแน่ “ยังเรียนมัธยม ” พายุถามออกไป เพราะถ้าเธออายุ 17 ปีจริงๆก็คงเรียนอยู่ “ ค่ะ หนูเรียนอยู่ม.6 ” นิชาตอบออกไป “ อืม งั้นเดินมานี้ ” พอเขาได้รู้อายุของเธอ เขาก็เลยต้องพับความคิดที่จะเอาเธอเอาไว้ก่อน เพราะเขาไม่ชอบมีอะไรกับเด็กน้อย แต่ในเมื่อเธอเป็น ผู้หญิงขัดดอกของเขา เธอก็ต้องทำอย่างอื่นเพื่อให้เขาได้ระบายอารมณ์ในครั้งนี้ นิชาที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น เธอเองก็ไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปหาเขา แต่เธอโดนสายตาคมดุของเขามองมา ทำให้เธอต้องเดินเข้าไปหาเขา ว้ายยย…… พอนิชาเดินเขาไปหาเขา พายุก็ใช้จังหวะที่เธอกล้าๆกลัวๆอุ้มช้อนเธอขึ้นมา นิชาเลยร้องออกไป และรีบเอาแขนเล็กคล้องคอเขาไว้เพื่อไม่ให้เธอตก นั่นเลยทำให้พายุ เห็นเต้าอกอวบของเธอได้เต็มตา พายุเลยพาเธอเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนห้องนอนของเขา ระหว่างที่เขาอุ้มเธอนิชาก็ได้ร้องถามเขาออกไป ” คุณ จะพาหนูไปไหน “ เธอถามเขา ” เช็กของ “ พายุตอบออกไป และพาเธอเดินเข้ามาจนกระทั่งเตียงนอนของเขา เขาเลยโยนเธอลงบนเตียง ที่ไม่เคยมีใครได้เข้ามานอน นอกจากเขา ” ตั้งขาขึ้น “ พายุที่โยนคนตัวเล็กลงบนเตียงแล้วเขาก็สั่งเธอออกไป นิชาที่โดนสายตาคมจ้องอยู่ เธอก็ค่อยๆทำตามเขา พอนิชา ตั้งขาขึ้นทั้งสองข้างแล้ว พายุก็ได้เห็นกลีบกุหลาบสีชมพูสดตรงหน้า ที่มันปิดสนิทอยู่ เขามองมันด้วยตาป่าว ก็ทำให้รู้ว่า เธอยังไม่เคยผ่านชายใดมา พายุไม่รอช้า ใช้มือหนาข้างหนึ่งจับขาเธอ และมืออีกข้างหนึ่งส่งนิ้วร้ายเข้ามาในร่องสวาทนี้ทันที อ๊ะ โอ๊ยยยย!!! นิชาร้องออกไป เพราะอยู่ๆก็โดนเขาเอานิ้วแทงเข้ามาในร่องสวาทของเธอจนสุดนิ้วของเขา และเขาก็งอนิ้วเขาทำให้เธอเจ็บ พายุที่เช็กของแล้ว เขาสัมผัสได้ว่า นิชายังซิงจริงๆ เขาก็พอใจ และชักนิ้วออกมาจากร่องของเธอและยืนมองหน้าเธอที่ตอนนี้มีน้ำตาไหลลงมา น่าจะเพราะความเจ็บที่เขาง้อนิ้วเช็กของ “ ไปอาบน้ำ ” ตอนแรกเขากะว่าต่อให้เธอจะยังไม่เคย เขาก็จะให้เธอช่วยเขาใช้อย่างอื่นเพื่อได้ระบาย แต่พอเขาเห็นใบหน้าสวยตอนนี้ที่มีน้ำตา มันทำให้เขาชะงักไป เขาเลยให้เธอไปอาบน้ำแทน นิชาที่ค่อยๆพยุงตัวเองลุกนั่งพอได้ยินเขาพูดแบบนั้นเธอก็มองซ้ายมองขวาหาห้องน้ำทันที และก็คงจะเป็นห้องนั่นเธอเลยลงจากเตียงแล้วรีบเข้าไปในห้องน้ำทันที พายุที่เห็นคนตัวเล็กเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว เขาก็เดินลงมาที่ชั้นล่างทันที และต่อสายหา กวิน ลูกน้องของเขาให้หาผู้หญิงมาให้เขาที่คาสิโน และพายุก็ปล่อยนิชาไว้ที่เพ้นท์เฮ้าส์ของเขา แล้วขับรถออกไปที่คาสิโนทันที พอมาถึงเขาก็เดินเข้าไปที่ห้องเชือด และมีกวินยื่นรอผู้เป็นนายอยู่ “ เธอรออยู่ในห้องแล้วครับ ” กวินที่ได้รับคำสั่งจากคนเป็นนายเขาก็รีบจัดการหานางแบบมาทันที ถึงในความคิดเขา จะมีคำถามว่า ทำไมนายเขาพาเด็กน้อยคนนั่นกลับไปด้วยแล้ว นายเขายังต้องการอีกเหรอ แต่เขาก็ไม่สามารถถามคนเป็นนายได้ เพราะเขาคือลูกน้องมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่ง “ ให้ไอชาน ซื้อข้าวไปให้นิชาที่เพ้นท์เฮ้าส์กูด้วย และก็ให้คนเฝ้าไว้ให้ดี ” ชาน คือ ลูกน้องมือซ้ายของเขา เขาก็ไม่รู้ทำไมต้องมีความห่วงยัยเด็กนั่นด้วย แต่เอาเถอะ ถือว่า ลองเลี้ยงลูกแมวดู “ นิชา ” กวินทวนชื่อออกไป เพราะเขาไม่รู้ว่าคือใคร “ ลูกสาววันรบ ” พายุตอบเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องเชือดทันที ปล่อยให้กวินยืนทำหน้า งง อยู่อย่างนั่น แต่เพียงไม่นาน กวินก็รีบโทรไปบอก ชาน ตามคำสั่งของคนเป็นนาย นิชาที่เธอหายเข้าไปในห้องน้ำเป็นเวลาชั่วโมงกว่า เธอก็ต้องออกมาด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีดำที่แขวนอยู่ในห้องน้ำ ก็คงจะเป็นของเจ้าของที่นี้แหละ เธอเลยยืมใส่ออกมาจากห้องน้ำก่อน เพื่อที่จะลงมาเอาเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่ชั้นล่าง ว้าย!!! พอหญิงสาวเดินลงมาที่ชั้นล่างเธอก็พบกับผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เธอเลยตกใจและร้องออกไป และผู้ชายคนนั่นก็มองมาที่เธอ “ คุณนิชารึป่าวครับ ” ชานถามออกไป และมองสำรวจหน้าตาของผู้หญิงคนนี้ คนที่นายเขาพาเธอมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ของตัวเอง “ ค่ะ ” นิชาตอบออกไปและกำมือแน่น ภายในหัวเธอ คิดว่าผู้ชายคนนี้คือใคร รู้จักเธอได้ยังไง แล้วเขาเข้ามาทำไม คุณพายุไปไหน อย่าบอกนะว่า เขาไม่ยอมทำอะไรเธอแต่เขาจะให้คนอื่นมาทำเธอแทน ตอนนี้ใบหน้าสวยของนิชาเริ่มมีสีหน้าหวาดกลัว ชานเลยต้องรีบแนะนำตัวเองออกไป “ ผมชื่อ ชานครับ เป็นลูกน้องมือซ้ายของคุณพายุ นายให้ผมซื้อข้าวมาให้คุณครับ ” ชานรีบอธิบายออกไป พอเขาพูดจบใบหน้าของคนตรงหน้าก็ดีขึ้นทันที “ ขอบคุณนะคะ แล้วคุณพายุ เอ่อ… ” เธออยากจะถามว่า เขาไปไหนแต่ก็ไม่กล้า “ นายไปคาสิโนครับ เชิญคุณตามสบาย ” ชานบอกกับเธอเพราะเขาคิดว่า เธอน่าจะถามว่า นายไปไหน เขาเลยตอบออกไป และขอตัวกลับเลย พอออกมาจากห้องของนาย เขาก็จัดการกำชับลูกน้องทุกคนที่อยู่ที่นี้ให้ดูแล ผู้หญิงของนายให้ดี ตามคำสั่งของพายุทั้งหมดพายุที่เดินทางถึงมาเก๊าเเล้ว เขาก็รีบโทรหาเด็กน้อยของเขาทันที เพราะกลัวว่าน้องจะเป็นห่วง อีกอย่างก็คือเขาคิดถึงนิชานั้นเเหละ “ เฮียถึงแล้วนะครับ หนูทำอะไรอยู่เอ่ย ” พอน้องรับสายพายุก็พูดกับคนรักของเขาทันที “ กำลังคิดถึงเฮียอยู่ค่ะ คืนนี้ยูนีฟมานอนด้วยนะคะ ” เสียงหวานพูดกับพี่ ด้วยน้ำเสียงสดใส แล้วก็บอกพี่ เพราะคืนนี้เธอไม่ได้นอนเหงาแล้ว “ โอเคครับ เฮียก็คิดถึงเราเหมือนกัน ” จะว่าไปก็ดีเหมือนกันที่เพื่อนของนิชามาอยู่ด้วย เพราะเขาจะได้ไม่ต้องกลัวว่าน้องจะเหงามาก อย่างน้อยในตอนที่เขาไม่อยู่นิชาก็ยังมีเพื่อนของเธอ“ แล้วเฮียทำไรอยู่ค่ะ ” “ เฮียกำลังจะไปประชุมนะ ” มาถึงพายุแล้วก็เพื่อนๆของเขา ก็ต้องการทำงานทันที เพราะได้วางกำหนดทุกอย่างหมดแล้ว เลยอยากทำทุกอย่างให้รวดเร็ว ไม่ล่าช้า“ โอเคค่ะ งั้นเฮียตั้งใจทำงานนะคะ ว่างแล้วโทรหาหนูด้วยนะคะ ” “ ครับ เฮียรักหนู ” แล้วทั้งสองคนก็วางสายจากกันสองวันต่อมายูนีฟมานอนค้างกับนิชาเพียงเเค่สองคืน เพราะคืนนี้ยูนีฟมีนัดกับเพื่อนของเธอตอนมัธยม จะไปดื่มกัน เธอชวนนิชาแล้ว แต่นิชาไม่อยากไป เธอรู้สึกเหนื่อยๆ เพราะวันนี้กิจกรรมเยอะ นิชาเลือกเลือกกลับมา
ยูนีฟ มานอนที่เพนท์เฮาส์กับนิชาในคืนนี้ สองสาวเพื่อนสนิทเลยได้มีเวลานั่งพูดคุยกัน เลยทำให้นิชาไม่ได้เหงามากเท่าไหร่“ เฮียของแกไปทำงานแบบนี้แกไม่คิดถึงรึไง ” ยูนีฟ เอ่ยถามเพื่อนของตัวเองเพราะว่าช่วงหลังมาเพื่อนของเฮียพายุจะมาให้เธอเจอหน้าอยู่ทุกวันแต่วันนี้เธอไม่ได้เห็นหน้าเฮียคราวน์ เพราะว่าเขาไปทำงานที่ต่างประเทศเลยทำให้ยูนีฟ รู้สึกว่าตัวเองนั้นขาดสีสันอะไรบางอย่างในชีวิตไป ยูนีฟ เลยได้เอ่ยถามเพื่อนรักของเธอเพราะอยากรู้ว่านิชาเป็นเหมือนกับเธอมั้ย“ คิดถึงสิ เหงาด้วย อาจเป็นเพราะเรากับเฮียไม่เคยห่างกันเลยมั้ง ก็มีแค่ครั้งนั้นที่ยูนีฟ แนะนำให้เราซื้อชุดนั้นแล้วถ่ายส่งไปให้เฮีย เฮียก็รีบกลับมา แต่นั่นมันก็เป็นการห่างเพียงแค่สองวันเท่านั้น แต่นี่สิ ต้องห่างกันไปเป็นเดือน ทั้งคิดถึงและก็เหงาเลยแหละ ” นิชาพูดบอกกับเพื่อนตามที่เธอรู้สึกทำให้ยูนีฟ ก็คิดตามที่เพื่อนพูด จะว่าไปเธอก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากนิชาเท่าไหร่ ทั้งที่เธอและเฮียคราวน์ ยังมีสถานะต่อกันเหมือนนิชากับเฮียพายุเลยด้วยซ้ำ “ อืม เราเองก็คิดไม่ต่างจากนิชาเท่าไหร่ มันเหงาไม่ต่างกันเลย ” แค่เพียงรู้สึกว่าเธอต้องไม่เจอหน้าคนที่ตา
ช่วงสาย สนามบิน นิชามาส่งคนรักของเธอ พร้อมเพื่อนเขาที่จะบินไปทำงานไกลที่มาเก๊า นิชาและพายุยืนกอดกันอยู่อย่างนั้นจนคราวน์ต้องเอ่ยเเซวคู่นี้ “ เบาได้เบา เกรงใจกูบ้าง เมื่อไหร่จะจีบยูนีฟติดว่ะ ” คราวน์ว่าให้เพื่อน แล้วนึกไปถึงเด็กสาวคนที่เขาปันใจให้ในตอนนี้ เพราะคราวน์ยังจีบยูนีฟไม่ติดเลย แล้วต้องมาห่างกันเป็นเดือนๆอีก แบบนี้เด็กน้อยของเขาจะมีหนุ่มๆเข้ามาจีบขนาดไหนกัน คิดเเล้วไม่อยากไปเลย “ เดี๋ยวก็ติดค่ะ เฮียคราวน์ สู้ๆนะคะ ” เสียงหวานใสของนิชาพูดกีบรุ่นพี่หนุ่มพร้อมกับให้กำลังใจเขา เฮียคราวน์ตามจีบเพื่อนเธอเป็นเดือนๆ แต่ก็ไม่ติดสักที เห็นยูนีฟเเสบซนเเบบนั้น เธอก็ไม่เปิดใจให้ใครง่ายๆเหมือนกันนะ ใจแข็งมาก “ ครับ เฮียไม่อยู่นาน ต้องฝากนิชาเป็นหูเป็นตาให้เฮียด้วยนะ ” ถึงแม้ว่าเขาไม่บอกนิชา ยังไงคราวน์ก็รู้อยู่แล้ว เพราะรู้ดีว่ายังไงไปพายุมันก็ต้องให้คนตามดูแลนิชาอยู่แล้ว เขาเพียงแค่ให้คนตามดูยูนีฟอีกทางห่างๆ “ ได้เลยค่ะ นิชาจะดูแลให้เป็นอย่างดีเลย รับรองไม่มีหนุ่มเข้าใกล้เเน่นอน ” เด็กสาวใบหน้าสวยพูดกับเพื่อนของเเฟนหนุ่ม ด้วยรอยยิ้มทำให้พายุต้องกอดคอนิชาเอาไว้ เพราะเธอทำตัวน่าร
พายุพานิชากลับมาที่เพ้นท์เฮ้าส์แล้วใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ก่อนที่เขากับน้องจะต้องห่างกันเป็นเดือนๆ “ มาครับ เฮียเป่าผมให้ ” พายุที่แต่งตัวเสร็จก่อนคนตัวเล็ก พอเห็นแฟนสาวกำลังจะเป่าผม เขาก็เดินเข้าไปช่วยน้องทันที เพราะอยากทำให้ “ ขอบคุณค่ะ ” นิชาเธอก็ปล่อยให้เขาเป็นคนทำไป ส่วนเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา กดถ่ายรูปเขาที่กำลังทำตัวน่ารักแบบนี้เก็บเอาไว้ “ แอบถ่ายรูปเฮียเหรอ เด็กน้อย ” เพราะเห็นว่าน้องกำลังถ่ายรูปอยู่เลยพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “ แค่อยากอวดความน่ารักของแฟนนิชาลงโซเซียลเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้เหรอคะ ” จะว่าไป นิชาเองเธอก็ยังไม่เคยโพสต์อะไรเกี่ยวกับเฮียพายุเลยนะ แต่วันนี้เธอจะขออวดแฟนหนุ่มของตัวเองลงโซเซียลส่วนตัวของเธอสักหน่อย คนจะได้รู้ว่า หนุ่มหล่อคนนี้เป็นคนรักของเธอ “ หึ มันต้องรูปนี้ต่างหาก ถ้าจะอวด ” แล้วพายุก็หยิบโทรศัพท์ของแฟนสาวมาถือไว้เองก่อนที่จะหอมแก้มน้องแล้วกดถ่ายภาพทันที เเชะเเชะ!!!! “ เฮียอะ ” คนที่ไม่คิดว่าพี่จะหอมเธอ เเบบนี้มุ้ยหน้าให้คนรักก่อนที่จะรับโทรศัพท์ของตัวเองคืนมา แล้วดูรูปเมื่อกี้นี้ “ น่ารักจัง ” ไม่คิดเลยว่า รูปที่เฮียพายุถ่ายจะน
หนึ่งเดือนต่อมา พายุและกลุ่มเพื่อนๆของเขาต้องบินมาทำงานที่มาเก๊ากันอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็อาจจะต้องมาอยู่ที่นี้นานเป็นเดือนๆ เพราะเเผนงานคาสิโนของเขาต้องลงกำหนดการทุกๆอย่าง แถมก็ยังไม่ลงตัวในบางอย่างอีกด้วย “ พรุ่งนี้เฮียต้องเดินทางแล้วนะเด็กดี ” เรื่องที่เขาจะไปมาเก๊า พายุเพิ่งบอกนิชาเมื่อสองวันที่แล้วนี้เอง และเขาก็เช็คตารางเรียนของนิชาแล้ว มันมีช่วงสอบด้วย เลยทำให้เขาไม่สามารถพาน้องไปด้วยได้“ ครับ พรุ่งนี้เฮียกับเพื่อนจะต้องเดินทางแล้ว หนูอยู่ทางนี้ห้ามดื้อห้ามซนรู้ไหม เฮียให้ชาน คอยดูแลนิชาอยู่ทางนี้ถ้านิชาอยากได้อะไรหนูก็บอกชานได้เลย ” พายุที่เห็นแววตาของน้องมีความเศร้า เพราะดูว่าจะต้องห่างกันกับเขานานกว่าทุกครั้ง ขนาดครั้งนั้นที่เขาไปได้เพียงสองวันนิชายังมีวิธีทำให้เขากลับมาได้เลย แต่ครั้งนี้ต่อให้น้องจะจะใช้วิธีไหนตัวเขาก็คงจะไม่สามารถกลับมาได้เหมือนครั้งที่แล้วเพราะงานมันไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ มีแต่ว่าเค้าจะจะให้ชาญพานิชาไปหาเขาอย่างเดียวในรอบนี้“ หนูต้องคิดถึงเฮียมากแน่ๆ ไม่อยากห่างเลยค่ะ ” เสียงหวานพูดกับพี่จะว่าเธองอแงและติดพายุมากเธอก็ไม่ปฏิเสธเพราะเธอติดพายุมากจ
ความไม่รู้เของนิชาที่มองหน้าเพื่อนตัวเองสลับกับแฟนหนุ่มของเธอ ยิ่งทำให้บรรดาเพื่อนทั้งสองคนของเธออมยิ้มให้กับนิชาแต่ก็ไม่ได้บอกอะไรกับเธอในประโยคนี้เพราะเอาไว้ให้นิชาไปถามคนรักของเธอที่บ้านแทน แล้วทั้งห้าก็พากัน กินอาหารในมื้อนี้ จนกระทั่งมื้ออาหารนี้ผ่านพ้นไป เด็กน้อยทั้งสามคนที่ยังไม่อยากกลับก็มองหน้ากัน และเอ่ยชวนกันไปเดินเล่นต่อ โดยมีสองหนุ่มเดินตามพวกเธออยู่ตลอด นิชาและยูนีฟเข้ามาที่ร้านเสื้อผ้าแฟชั่น แล้วพากันเลือกชุดที่ชอบ โดยสองหนุ่มก็ยืนรออยู่ คราวน์เลยได้เอ่ยถามเพื่อสนิทของตัวเอง ” มึงไม่เบื่อเหรอว่ะ คอยตามน้องนิชาแบบนี้ “ จะว่าไปการเดินตามสาวๆแบบนี้มันไม่ใช่นิสัยของคราวน์เลย เขาเป็นพวกไม่ชอบมาทำอะไรเเบบนี้ด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่า ต้องตามหยอดขนมจีบยูนีฟนะ เขาไม่มาหรอก“ ก็ไม่นิ ความสุขของนิชา เธออยากทำอะไรก็ตามใจ ” คนคลั่งรักอย่างพายุ ที่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็ไม่คิดจะบ่นจะเบื่ออะไรอยู่แล้ว ขอแค่ได้อยู่กับนิชาตลอด ก็พอ“ คลั่งรักชิบหาย ” คำตอบของเพื่อน ทำให้คราวน์ถึงกับต้องส่ายหน้าให้มัน อย่างว่า โคเเก่มีเมียเด็กน้อยก็แบบนี้แหละ ต่อไปเขาก็คงจะเป็นแบบมันล่ะมั้ง “ หึ รอดูตอนมึงคลั่ง







