Novels by นามปากกา อายดอลลี่

หนึ่งเดือนต่อมาหลังจากที่หญิงสาวตัวเล็กเรียนจบ พี่ ก็ไม่ยอมให้เธอไปทำงานโดยให้เหตุผลว่าไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อยและลำบากเพราะเงินที่มีอยู่เราสองคนใช้กันก็ไม่หมดหรอกถ้ามีลูกอีกซัก 10 คนก็ยังไม่หมดเลย ทำให้ยูนีฟ ตัวติดกับพี่มากกว่าเดิมเพราะไม่ว่าเขาจะออกไปทำงานที่ไหน ก็จะมีเธอไปด้วยทุกที่ เราทั้งสองคนไม่เคยที่จะห่างกันเลยแต่ที่เธอเรียนจบมาแล้วบริษัท“ หนูเดินมาหาเฮียหน่อยครับ ” คราวน์ ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานของตัวเอง เขาเอ่ยเรียก คนรักของเขามาหาเขาทันที หลังจากที่ลูกน้องได้เอาเอกสารที่เขาได้ให้ลูกน้องจัดการไว้มาให้ มาให้เขาแล้ว“ มีอะไรหรอคะ ” เธอเดินมาที่คนรักของเธอ และก็มองหน้าพี่ด้วยความสงสัยทำให้ชายหนุ่มต้องยิ้มให้กับคนรักของตัวเองก่อนที่เขายืนซองเอกสาร นี้มาให้เธอ ยูนีฟ มองมันก่อนที่เธอจะหยิบขึ้นมาเปิด ทันทีที่เห็นเอกสารข้างในคนตัวเล็กถึงกับต้องมองหน้าพี่อีกครั้ง“ สัญญาการโอนหุ้น ” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่อย่างไม่เข้าใจ“ ครับเฮียตั้งใจยกให้หนู และอีกอันเป็นบ้านครับ เฮียซื้อบ้านให้หนูกับลูกๆ ของเราในอนาคต ” เขาตั้งใจให้สองสิ่งนี้กับคนตัวเล็ก “ มันมากไปนะคะเฮีย ” บ้านราคาเกือบร้อยล้า

@ผับกลุ่มของยูนีฟ พอมาถึง แต่ละคนก็พากันดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานด้วยความที่คุ้นชินกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดีเพราะพวกเธอมาดื่มที่นี่ตั้งแต่ปีหนึ่งยันเรียนจบก็ยังเป็นผับนี้ เพราะเจ้าของผับ เป็นคนรักของเพื่อน “ แกเรียนจบแล้วทำงานเลยป่ะ ” ยูนีฟ เธอหันไปถามนินนี่ เพื่อนรักของเธอเพราะตอนนี้ในกลุ่มเหลือเพียงแค่นินนี่ คนเดียวที่ยังไม่มีคู่ เพราะอีกสองสาวคงต้องถามเพราะคนรักของนางแต่ละคนทั้งขี้หึงและขี้หวงขนาดนั้นคงไม่ต้องให้แฟนออกไปทำงานให้เหนื่อยหรอก“ ก็น่าจะนะฉันมีความคิดว่าอยากจะเรียนต่อและแล้วก็ทำงานไปด้วย ” เธอยังอยากที่จะเรียนต่อไปอีกแต่ก็คงจะต้องทำงานไปด้วยเพราะอยากหาประสบการณ์ในชีวิตไปด้วย“ ก็ดีนะ พูดแล้วก็อยากหางานทำเลยอ่ะ ” ยูนีฟ เธอก็เห็นด้วยกับพี่และหญิงสาวก็ได้พูดขึ้นมา เพราะเธอยังอยากใช้ชีวิตวัยรุ่นและอีกอย่างเธอก็อยากหาประสบการณ์ในชีวิตของตัวเองด้วย เธออยากมีประสบการณ์ในวัยทำงานบ้าง แต่เธอก็ลืมไปเลยว่ามีสัญญาบางอย่างกับคนรักเอาไว้ คราวน์ที่ได้ยินว่าน้องอยากจะหางานทำ คนพี่ก็พูดขึ้นมาเลยว่า“ มาทำงานเป็นเลขาให้เฮียไม่ต้องไปทำงานที่อื่น เฮียไม่อยากให้เมียต้องลำบาก ” ก็

สองปีต่อมาตลอดเวลาที่เราอยู่ในสถานะสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย คราวน์ เขาก็ได้เป็นสามีที่ดีของน้องมาตลอด และก็ยังทำตัวเสมอต้นเสมอปลายแต่วันแรกที่เขานั้นจีบน้อง ความรักที่เขามีให้น้องมันมีแต่เพิ่มมากขึ้นไม่ได้มีลดน้อยลงเลย ตัวของน้องก็เหมือนกัน เราไม่เคยที่จะทะเลาะกันเลยสักครั้ง ต่อให้วันไหนที่น้องงอนเขาก็จะไม่ยอมปล่อยให้น้องต้องงอนเขาข้ามวัน ในช่วงแรกที่เราแต่งงานกันก็จะมีห่างกันบ้างเพราะว่าเขาต้องบินไปดูงานที่มาเก๊าแต่ช่วงหลังงานที่นั่นไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยด้วยความที่เพื่อนอีกคนของเขาดูแลได้เป็นอย่างดีจึงทำให้ สองหนุ่มอย่างคราวน์ และพายุไม่ต้องบินไปบินมาห่างกับเมียบ่อยๆ และวันนี้มันก็เป็นวันดีของกลุ่มบรรดาเมียพวกเขานั่นก็คือเป็นวันที่ น้องๆ ประสบความสำเร็จในชีวิตอีกขั้นหนึ่งของพวกเธอนั่นก็คือวันที่พวกเธอเรียนจบ และวันนี้คราวน์ เขาก็ได้เตรียมของให้เมียสาวของตัวเองอีกด้วยมหาวิทยาลัยชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งดูดีในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวบนมือของเขาถือดอกไม้ช่อโตดอกกุหลาบสีขาวที่ เมียตัวเล็กของเขานั้นชอบกำลังเดินตรงมาที่น้องและด้านหลังของคราวน์ ก็มีลูกน้องของเขาเดินตามมาด้วยอีกสองคนซึ่งในมือข

และแล้วงานหมั้นของทั้งคู่ก็จบลง ทุกคนก็พากันแยกย้ายกันกลับ ทำให้ทั้งสองคนที่เพิ่งจะเข้ามาภายในห้องของโรงแรมหรู คนพี่จึงหันไปหา เมียคนสวยของตัวเอง“ เหนื่อยไหมครับวันนี้ ” เขาถามน้องเพราะว่าวันนี้เราอยู่ในพิธีกันตั้งแต่เช้าและเมื่อเช้าน้องก็ยังตื่นแต่เช้ามืดอีกด้วยเพราะต้องมาแต่งหน้าและแต่งตัว และกว่างานจะเสร็จก็เกือบเย็นจึงทำให้เขาได้ถามคนรักของตัวเอง“ ก็นิดหน่อยนะคะแต่ก็มีความสุขมาก ขอบคุณนะคะขอบคุณที่เลือกหนูเป็นตัวจริงในชีวิตของเฮีย ” ต่อให้นี่จะเป็นเพียงแค่งานหมั้นแต่เธอก็เลือกที่จะขอบคุณคนรักของเธอเพราะว่าเฮียคราวน์ เขาได้แสดงความรักและความจริงใจกับเธอแล้ว “ ครับ ก็เฮียรักหนูนี่นาและก็อยากหนูอยู่ในทุกช่วงชีวิตของเฮีย ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์หนูก็จะมีเฮียอยู่ข้างๆ หนูเสมอจำไว้นะยูนีฟเฮียจะคอยซัปพอร์ตและอยู่ข้างหลังหนูเสมอ ” เขามีอายุที่มากกว่าน้องหลายปี เขาจึงได้พูดกับน้องเพราะต่อให้ในอนาคตเมียตัวเล็กของเขาจะเจอเรื่องราวอะไรไม่ว่าจะมีความสุขหรือความทุกข์หรือเจอเรื่องอะไรที่เมียไม่สามารถแก้ปัญหาได้ข้างหลังของเมียก็ยังมีเขาอยู่เสมอ“ ขอบคุณนะคะ หนูเลือกรักคนไม่ผิดจริงๆ ” แล้วเธอก็เด

“ น้องพราวมาหาน้ามั้ยลูก ” ยูนีฟ ที่นั่งพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนไปสักพักเช่นเดียวกับคนรักของเธอ เธอมองหลานสาวคนสวยของเธอที่นั่งทานอาหารและก็นั่งหัวเราะและยิ้มอยู่ตลอด จนเธอ อยากที่จะอุ้มหลานสาวคนสวยของเธอขึ้นมาบ้าง ยูนีฟ เธอจึงยื่นมือไปที่หลานสาวคนสวยของเธอ และก็อุ้มพราวฟ้ามานั่งที่ตักของเธอ คราวน์ที่เห็นคนรักของเขาเล่นกับลูกของพายุ คราวน์ ก็ยิ้มออกมา และเขาก็คิดภาพไปถึงถ้าเกิดเขากับน้องมีลูกที่น่ารักด้วยกัน ยูนีฟ น่าจะเป็นแม่ที่ดีของลูกได้“ หนู อยากมีมั้ย ” คราวน์ เขาจึงได้พูดถาม เมียตัวเล็กของเขาทำให้น้อง ต้องหันมาหาพี่ เธอรักหลานคนนี้ก็จริง เธอไม่ได้รังเกียจการที่จะมีเด็กน้อยแต่ตอนนี้เธอคิดว่าเธอยังไม่พร้อมที่จะมีลูก “ ยังนะคะหนูยังอยากโฟกัสที่การเรียนก่อน ” เธอไม่ได้ที่จะปฏิเสธแต่ก็ยังยังไม่พร้อมที่จะมีเบบี๋เป็นของตัวเองในตอนนี้ คำตอบของน้องทำให้ชายหนุ่มก็พอเข้าใจได้ถึงแม้ว่าเขาจะอยากมีลูกเหมือนอย่างที่พายุมีแต่ด้วยความที่เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของคนสองคน เขาจะเอาแต่ใจตัวเองก็ไม่ได้เพราะคนที่ตั้งท้องนั้นคือน้องไม่ใช่เขา“ ตามใจครับแต่ถ้าเรียนจบเฮียจะไม่ให้หนูออกจากห้องเป็นอาทิ

ตั้งแต่วันที่เขาขอน้องหมั้นและน้องตกลง งานหมั้นของทั้งคู่ ก็จะถูกจัดขึ้นโดยเร็วที่สุดเพราะความเอาแต่ใจของคนพี่ที่อยากจะหมั้นกับน้อง ครอบครัวของคราวน์ จึงได้เข้าไปสู่ขอหญิงสาวอย่างเป็นทางการและได้พูดคุยกันในส่วนของงานหมั้นที่จะถูกจัดขึ้นซึ่งทางครอบครัว ของน้องก็ไม่ได้ติดขัดอะไรเพราะครอบครัวของน้องตามใจลูกสาวเพราะชีวิตครอบครัวมันเป็นเรื่องของลูกทั้งครอบครัวจึงให้ยูนีฟ เป็นคนเลือกเอง ส่วนทั้งสองครอบครัวก็มีหน้าที่แค่เด็กๆ ในการจัดงานหมั้นครั้งนี้ สองเดือนต่อมา งานหมั้นของทั้งคู่ก็ถูกจับขึ้นที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง ตอนแรกน้องอยากจะจัดงานเล็กๆแต่ด้วยความที่เขาอยากประกาศให้ทุกคนดูว่าผู้หญิงคนนี้คือว่าที่ภรรยาคนสวยของเขา คราวน์ จึงยอมทำตามที่น้องต้องการและ เขาพูดจนน้องยอมจัดงานหมั้นในโรงแรมอย่างที่เขาต้องการ และแขก ที่มาร่วมในงานนี้ก็มีทั้งนักธุรกิจ หลากหลายวงการที่รู้จักครอบครัวของเขามาร่วมแสดงความยินดีกับคราวน์ และยูนีฟด้วย กลุ่มของเพื่อนของทั้งสองฝ่ายก็ได้มาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาว พิธีหมั้นก็ไม่มีอะไรมาก เป็นพิธีทั่วไป เมื่อได้เวลาแล้วเจ้าบ่าวและเจ้าสาวของวันนี้ก็ถูกเชิญมานั่งที่ตรงด้า

“ มาๆขึ้นเรือกันดีกว่า ” ขุนพล ชายวัยกลางคนพูดกับทุกคน แล้วเขาก็ส่งมือไปรับภรรยาคนสวยของเขาขึ้นเรือส่วนวาคิมเองก็ช่วยแม่ของเขาเช่นกัน รวมถึงไอลดาด้วยพอเราขึ้นเรือกันแล้ว วาคิมก็ดึงมือคนตัวเล็กเข้ามาหาตัวทันที “ อ๊ะ ” ไอลดาที่ถูกดึงข้อมือโดยมือใหญ่ของเขา เธอก็หันมามองพี่ทันที“ เฮียมีอะไรรึป่าวคะ ” เธอเงยหน้ามองพี่ เมื่อหันมาหาเขาแล้ว “ ใครใช้ให้ใส่ชุดนี้ ” เสียงทุ้มพูดกับน้องด้วยน้ำเสียงที่ติดดุ ด้วยความไม่ชอบใจ เขาไม่ชอบให้น้องใส่อะไรแบบนี้ ถึงแม้ว่ามันจะสวยและดูดีมากก็เถอะ เอาง่ายๆคือ เขาหวง หวงร่างกายของน้องไม่อยากให้ใครได้เห็น เขาจะเก็บไว้มองคนเดียว “ ไม่สวยเหรอคะ ” จะว่าไป ชุดนี้เธอก็ไม่ชินเลย เพราะเธอไม่เคยใส่อะไรแบบนี้มาก่อน แต่ที่ต้องใส่ก้เพราะคุณป้าเตรียมไว้ให้ เเละคะยั้นคะยอ เธอเลยสวมใส่มัน“ มันโป้ ไม่ชอบ ” เขาพูดออกมาตามความจริง เพราะว่าเขาไม่ชอบ ไอลดาที่ได้ยินคำพูดของพี่ ใบหน้าสวยก็อมยิ้มออกมาทันที จะว่าไป เธอคิดไม่ผิดเลยที่ใส่ชุดนี้ เพราะได้เห็นถึงความหวงที่เฮียวาคิมแสดงออกมา ” หวงก็พูดออกมาเถอะค่ะ “ ไอลดาบอกกับพี่จบ เธอก็เดินไปทางที่ทุกคนอยู่ทันที โดยมีสายตาของเฮียว

“ นิดหน่อยค่ะ ” “ งั้นตัวเล็กพักผ่อนดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้เดินไม่รอด พ่อแม่หนูคงจะสงสัย ” โชคดีที่เมื่อคืนนี้ เขาได้ปล่อยไปบ้างแล้ว จึงทำให้คืนนี้แค่ครั้งเดียว เขาก็โอเค วาคิมเลยปล่อยให้คนตัวเล็กได้นอนพักผ่อนได้ “ ค่ะ ” เธอพยักหน้าให้พี่ เพียงไม่นานไอลดาเธอก็ปิดเปลือกตาลงทันที ด้วยความเหนื่อยล้ามากๆ วาคิมที่เห็นเขาเลยยอมถอนท่อนเนื้อใหญ่ของตัวเองออกจากร่องรักของน้ำ แล้วลงมายืนที่ปลายเตียง สายตาคมของประธานหนุ่มจ้องมองส่วนนั้นของน้องที่มีน้ำคาวสีขาวขุ่นของเขาไหลย้อยออกมาอยู่ สองเท้าหนักของเขาเลยเดินไปที่ห้องน้ำหรู เพื่อเดินไปหยิบผ้าผื่นเล็กชุบน้ำมาจัดการเช็ดร่างกายให้น้อง โดยที่ไม่ลืมเช็ดทำความสะอาดตรงนั้นให้น้องด้วย หลังจากเสร็จวาคิมก็กลับไปอาบน้ำและมานอนกอดน้อง และตัวเขาก็จะเดินออกไปจากห้องของน้องในช่วงเช้า เพื่อไม่ให้แม่ของเธอหรือใครๆมาเห็นว่าเขาอยู่กับน้องทั้งคืน เช้าวันต่อมาไอลดานั่งทานข้าวเช้ากับพ่อและแม่ของเธอรวมไปถึงแม่ของเฮียวาคิมด้วย แต่บนโต๊ะอาหารนี้ไม่ได้มีเฮียวาคิมร่วมโต๊ะอยู่ด้วย สงสัยเฮียยังไม่ตื่นไม่รู้ว่าเมื่อคืนนี้ตอนที่เธอหลับอยู่ เฮียออกไปจากห้องตอนไหน แต่มันก็

อื้อ!! วาคิมก้มลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวเนียนของไอลดาอีกครั้ง โดยที่คนตัวเล็กก็เอียงคอเพื่อรับสัมผัสจากเขา คนตัวเล็กเริ่มอ่อนระทวยไปกับสัมผัสอ่อนโยนที่เขามอบให้ มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตัวเองไปด้วยโดยที่เพียงไม่นานชุดของเขาและน้องก็ถูกถอดโยนลงข้างเตียงนอนนี้ไปคนละทิศคนละทาง “ หอมจัง เธอหอมไปทั้งตัวจริงๆ ” เสียงทุ้มพูดข้างหูกับคนตัวเล็ก “ เฮีย หนูหนาว ” บนร่างกายของเธอไม่มีอะไรปกปิดแล้ว เลยทำให้คนตัวเล็กเริ่มที่จะขนลุกและมีอาการหนาว เธอเลยได้บอกกับพี่ “ เดี๋ยวก็ไม่หนาวแล้ว ” ในเมื่อน้องหนาว งั้นหลังจากนี้เขาคงต้องทำให้น้องหายหนาว จบคำพูดของวาคิมแล้ว เขาก็จับสองเรียวขาของเธอให้ตั้งขึ้น เพื่อที่จะแทรกตัวลงมาที่กลางตัวของเธอ มือหนาจับที่ท่อนเนื้อใหญ่ของตัวเองที่ตั้งชูขึ้นแล้วถูไถลงที่ปากช่องทางรักของคนตัวเล็กเพื่อเรียกน้ำหวานในร่องนี้ให้เพิ่มมากกว่าเดิม “ อื้อ เสียวจัง “ คนตัวเล็กเริ่มที่จะขยับตัวหนีท่อนเนื้อของเขา แต่ก็โดนมือของพี่กดเอวบางของเธอเอาไว้ เพียงไม่นานวาคิมก็ดันแก่นกายใหญ่ของเขาเข้าไปในตัวของไอลดาจนสุดความยาว พร้อมกับส่งเสียงคำรามของความพึงพอใจในร่องเล็กๆนี้ สวบบบ!!!

” ไอลดา นั่งดีๆ “ ระหว่างที่วาคิมนั่งทำงานอยู่โดยมีคนตัวเล็กนั่งอยู่บนตักของเขา แต่ด้วยความที่ไอลดานั่งถูไปถูมา ก้นของเธอมันเริ่มบดกับช่วงกลางหว่างขาของเขา ทำให้แก่นกายใหญ่ของเขาเริ่มที่จะพองตัวขึ้น จนวาคิมต้องเอ่ยห้ามน้อง เพราะกลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหว แล้วจับไอลดากระแทกทั้งที่เขายังคงทำงานไม่เสร็จ ” หนูแค่เกรง กลัวว่าเฮียจะทำงานไม่ถนัด “ เสียงหวานบอกกับพี่ ตามที่เธอคิด เพราะว่าหากถ้าเธอนั่งอยู่บนนี้อีกนาน เธอก็กลัวว่า เฮียจะเหนื่อยหรือเมื้อยล้า ” ไม่ต้องเกร็ง ทำตัวตามสบายได้เลย แต่ถ้าเธอยังขยับตัวและบิดก้นอยู่แบบนี้ เธอจะโดนกินนะ “ เสียงทุ้มพูดกับเธออีกครั้ง และคำพูดของพี่มันก็ทำให้ไอลดา เธอหยุดทันทีและนั่งตัวตรงไม่ขยับตัวไปทางไหน จนกระทั้งผ่านไปสักพักใหญ่ งานตรงหน้าที่เขาทำก็เสร็จ วาคิมเลยหอมแก้มเนียนนุ่มนี้ของน้องฟอดใหญ่ๆ ฟอดดดด!!!!” เฮีย “ คนตัวเล็กที่นั่งเกร็งอยู่นาน พอโดนหอมแก้มอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอก็ต้องหันมามองทางพี่ แล้วทำแก้มป่องอย่างน่ารักมากๆ จนเขาแทบจะอดใจไม่อยู่ ที่จะต้องหอมน้องอีกครั้ง ฟอด!!! ” อื้อออ เสร็จแล้วใช่มั้ยค่ะ “ ไอลดายกมือขึ้นมาวางทาบที่แก้มเล็กๆของเธอ

@ภูเก็ตรถตู้คันหรูขับเข้ามาจอดที่บริเวณหน้าโรงแรมหรูในตัวเมือง ทันทีที่รถจอดสนิทเราทุกคนก็พากันลงจากรถเพื่อเข้าไปเช็คอินในโรงแรมหรูที่ได้จองเอาไว้ ซึ่งตอนเเรกครอบครัวของเราจองแบบห้องปกติ แต่พอมาแบบนี้ คุณป้าใจดีเลยเปลี่ยนเป็นห้องสวีทเลย แต่เธอรู้ว่าเป็นความต้องการของใคร ไม่ใช่คุณป้าเเน่ๆ “ ลูกอยู่คนเดียวได้แน่นะ ” เอวา เธอมีความเกรงใจคุณหญิงวารินทร์มากๆ ที่เปิดห้องราคาเเพงให้ครอบครัวเธอเเบบนี้ เอวาเธอเลยถามลูกสาวเพราะ ห้องนี้ค่อนข้างใหญ่มาก “ ได้ค่ะ คุณแม่ไปพักผ่อนเถอะนะคะ หนูอยู่คนเดียวได้จริงๆ ” ความจริงเธออยู่คนเดียวที่ไหนล่ะ เพราะอีกคนกำลังรอจะเข้ามา แต่ต้องโกหกออกไป “ โอเค งั้นลูกก็พักผ่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ ” เพราะเรามาถึงก็ค่ำแล้ว จึงไม่ได้ไปทางไหนกัน อีกอย่างเราก็เดินทางกันมาเหนื่อยมาก“ ค่ะ ” แล้วแม่ของเธอก็เดินออกจากห้องของเธอไป ก๊อกก๊อกก๊อก!!!ยังไม่ทันที่ไอลดาเธอจะเดินมาถึงโซฟาเลย เพราะเสียงเคาะประตูหน้าห้องของเธอก็ดังขึ้น ทำให้ไอลดาเธอก็ต้องเดินกลับมาเพื่อเปิดประตู และคนที่มาเคาะก็เป็นใครไม่ได้เลยนอกจาก เฮียวาคิม“ เจ้าเล่ห์ ” ทันทีที่เธอเห็นหน้าพี่ ไอลดาก็พูดขึ้นมาท

หลังจากที่วาคิมหาข้ออ้างให้กับตัวเองได้แล้วชายหนุ่มเขาก็ได้แยกตัวกับแม่ของเขา เพราะว่าแม่ของเขาต้องไปเตรียมชุดที่จะไปเที่ยวกับครอบครัวของน้องส่วนวาคิม เขาก็ได้ให้ลูกน้องของตัวเองนำกระเป๋าเสื้อผ้าเดินทางตามไปให้เขาทีหลัง ด้วยความที่เสื้อผ้าทั้งหมดของเขาไม่ได้มีอยู่ที่บ้าน ที่มีอยู่ที่นี่ก็มีส่วนน้อย หลังจากที่แม่ของเขาเตรียมตัวเพียงไม่นานรถของบ้านเขาก็ได้ขับมารับครอบครัวของน้องที่บ้านของเธอ ซึ่งเขามั่นใจว่าน้องน่าจะรู้เรื่องที่เขาจะไปเที่ยวกับน้องแล้ว พอมาถึงรอเพียงไม่นานครอบครัวของน้องก็ขึ้นมาบนรถตู้ของบ้านเขาซึ่งผู้ใหญ่ก็นั่งกันอยู่ที่โซนเบาะด้านหน้าส่วนวาคิม เขาก็นั่งที่ด้านหลังโดยมีไอลดาก็นั่งอยู่ด้านหลังกับเขาเช่นกัน “ จนได้นะคะ ” คนตัวเล็กที่ขึ้นมาบนรถเธอก็เดินมานั่งที่ข้างพี่โดยที่พ่อและแม่ของเธอรวมไปถึงคุณป้าท่านก็ไม่ได้ว่าอะไร ระหว่างที่รถกำลังขับอยู่ไอลดาเธอก็หันมากระซิบที่ด้านข้างหูของพี่ “ อะไร ” คำถามของน้องตัวของวาคิมเขาก็รู้ความหมายดีว่าน้องคงจะหมายถึงอะไรแต่เขาทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ หนูว่าเฮียก็น่าจะรู้อยู่ว่าหนูหมายถึงอะไร ว่าแต่เฮียว่างหรอคะถึงได้มาด้วยได้แบบนี้ ”