3. แทนตัวเองว่าหนู

พายุที่ได้มาระบายกับผู้หญิงที่ กวินหามาให้เสร็จ เขาก็เดินขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของเขาทันที พายุนั่งอยู่สักพัก ชานก็ได้เข้ามาหาเขา

“ เรื่องที่นายให้ผมไปทำ ได้เรื่องแล้วครับ ” เพราะก่อนมาที่นี้เขาให้ชานไปสืบว่า ยัยเด็กนิชา ยังเรียนอยู่จริงมั้ย เธอได้โกหกเขาเพื่อเอาตัวรอดรึป่าว

“ อืม ” เขาตอบชานออกไปเสียงเรียบ

“ เธอยังเรียนอยู่จริงครับ โรงเรียนนานาชาติXXX ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 ครับ นี้เป็นประวัติย่อยของเธอ ” เพราะชานมีเวลาไม่มาก เลยได้ข้อมูลมาให้คนเป็นนายน้อย พายุหยิบแผ่นเอกสารที่ชานส่งมา อ่านผ่านสายตาคร่าวๆ

“ หึ อีกเดือนหนึ่งครบ 18 สินะ ” เขาพูดออกไปเพราะดูวันเดือนปีเกิดของเธอแล้ว

“ ครับ ” ชานตอบคนเป็นนายออกไป เพราะเขาได้อ่านข้อมูลของเธอมาบ้างแล้ว

“ ให้ใครไปเก็บของ นิชามาไว้ให้เธอ เอาชุดนักเรียนของเธอมาด้วย ” พายุออกคำสั่งออกไป เพราะถ้าเธอยังเรียนอยู่ เขาก็ต้องให้เธอไปเรียน ถึงเธอจะมีฐานะเป็น ลูกหนี้ เป็นผู้หญิงขัดดอกของเขาก็เถอะ

“ครับ ”

ชานรับคำสั่งคนเป็นนาย แล้วรีบออกไป ถึงเขาจะไม่เข้าใจนายตัวเอง ว่าทำไมถึงสั่งแบบนี้ สงสัยนายเขาคงเอ็นดูเธอมั่ง เพราะชานที่เห็นหน้าตาของนิชาแล้ว ขนาดเขายังรู้สึกถูกชะตา และเอ็นดูเธอเลย

พายุที่กลับมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ตอนตีสาม เขาก็เดินเข้ามาภายใน และเห็น คนตัวเล็กนอนหลับอยู่ที่โซฟาตรงกลางห้องนอน ด้วยชุดเดิมที่เธอใส่มา คิ้วหนาขมวดเป็นปม

“ ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ ”

เขาคิดในใจ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ สงสัยเธอลงมาตอนที่ชานเอาข้าวมาให้แล้วคงกับขึ้นไปนอนข้างบนห้องนอนไม่ได้มั้ง เพราะห้องนอนของเขาเป็นประตูที่ต้องใส่รหัสก่อนเข้าไปหรือไม่ก็แสกนนิ้วมือ

พายุมองเด็กสาวใบหน้าสวยอยู่เพียงแป๊บนึงเขาก็ขึ้นไปอาบน้ำบนห้องนอน และลงมาอุ้มเธอขึ้นไปนอนด้วยกันที่ห้องนอนของเขา พอเขาวางเธอลงเขาก็เดินอ้อมขึ้นมานอนอีกฝั่งข้างๆเธอ เพียงไม่นานก็หลับไป

เช้าวันต่อมา

นิชาที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงเวลา หกโมงเช้า เธอจะตื่นเช้าแบบนี้เป็นปกติเพราะ เธอต้องออกมานั่งรถไปโรงเรียน นิชาจะเดินทางไปโรงเรียนโดยรถประจำทาง เพราะถึงเธอจะเรียนโรงเรียน นานาชาติ แต่เธอก็ไปเรียนด้วยตัวเอง เพราะตั้งแต่แม่บุญธรรมของเธอเสียชีวิต แม่บ้านและคนขับรถ วันรบก็ไม่ได้จ้างต่อ นิชาเลยทำงานบ้านทุกอย่างเองทั้งหมด

นิชาที่ลืมตาขึ้นมาเธอก็มองไปรอบๆห้อง ที่มืดสนิท เธอเลยมองไปที่ข้างๆก็เห็นว่า ตัวเองนอนอยู่บนเตียงนอน และก็มีผู้ชายคนหนึ่ง นอนหลับอยู่ เธอเลยเพ่งเล็งด้วยสายตาผ่านความมืดนี้ ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร พอเธอจ้องใบหน้าของเขา เธอก็ตกใจ และเรียกชื่อเขาขึ้นมา

“ คุณพายุ ” นิชาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก แต่ก็พอให้พายุได้ยิน เขาเลยลืมตาขึ้นมามองเธอ

” ตื่นนานแล้วเหรอ “ พายุลืมตาขึ้นมา แล้วนอนมองหน้าคนที่เอาแต่มองเขา

” ค่ะ หนูขึ้นมานอนบนนี้ได้ไงคะ “ นิชาตอบแล้วถามเขาออกไป เพราะเธอจำได้ว่าเธอนอนอยู่ที่โซฟาข้างล่างนิ แล้วทำไมขึ้นมานอนบนนี้ได้

” ฉันอุ้มเธอขึ้นมา “ พายุตอบออกไป ถามมาได้ ถ้าเขาไม่พาเธอขึ้นมา เธอจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง พอเขาตอบเธอออกไปแล้วเขาก็เอื้อมมาเปิดไฟที่หัวเตียง

” กี่โมงแล้ว “

พายุถามหญิงสาวออกมา เพราะเขารู้สึกว่า เพิ่งจะได้นอนไม่นานนี้เอง ปกติพายุจะทำงานที่คาสิโน จนดึก แต่ถ้าดึกเขาจะนอนที่นั่นเลย และเช้าเขาก็เข้าไปทำงานที่บริษัทนำเข้ารถหรูและอะไหล่รถยนต์ที่เขารับช่วงมาจากพ่อของเขาต่อ

” เอ่อ… “ นิชามองซ้ายมองขวาหานาฬิกาในห้องนอนของเขา พอเธอเห็นแล้ว เธอก็บอกเวลากับเขาออกไป

” 6 โมง 10 นาทีคะ “ นิชาบอกเวลาเขา

” ทำไมตื่นเช้าจัง นอนต่อเถอะ “ เขาบอกเธอนี้ยังเช้ามากๆอยู่เลย ถึงว่า เขารู้สึกเพิ่งจะได้นอนเอง

” ปกติหนู เอ้ย ฉันตื่นเวลานี้เพราะต้องไปเรียนคะ “ เธอพูดออกมา และทำหน้าเศร้าลง ถ้าเธอต้องมาเป็นผู้หญิงขัดดอกของเขา เธอคงไม่ได้ไปเรียนแล้ว

” อ่อ งั้นไปอาบน้ำสิ คนของฉันน่าจะเอาของเธอมาแล้ว “ พายุบอกกับเธอออกไป เพราะคิดว่าคนน่าจะเอาของเธอตามที่เขาสั่งมาไว้แล้ว

” ของ ของอะไรค่ะ “ นิชาถามเขาออกไป ด้วยความมึนงง

” เสื้อผ้า ของใช้บางส่วนของเธอ ถ้าจะไปเรียนก็ไปอาบน้ำ ฉันจะไปส่ง “

เขาบอกกับเธอ พอนิชาได้ยินว่า เขาจะไปส่งเธอที่โรงเรียน เธอก็รีบลงจากเตียง เข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทันที นิชาใช้เวลาอาบน้ำครึ่งชั่วโมง เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และมองหาเขา เพื่อจะถามว่า ชุดของเธออยู่ไหน พอเห็นว่าพายุนั่งอยู่ที่ปลายเตียง เธอเลยถามเขาออกไป

” ชุดนักเรียนของหนูอยู่ไหนคะ “ เธอถามเขา

” ในห้องแต่งตัว ทางนั่น “

เขาบอกกับเธอ และชี้มือไปทางห้องแต่งตัวของเขา ที่ตอนนี้มีของบางส่วนของนิชามาเพิ่มไว้ นิชาเลยเดินเข้าไปในห้องตามที่เขาชี้ ก็เห็นชุดนักเรียนของเธอแขวนไว้คู่กับชุดพละ เธอเลยหยิบชุดนักเรียนมาสวมใส่ เพราะวันนี้เธอใส่ชุดนักเรียน นิชาไม่ได้แต่งหน้าอะไร เธอเพียงแค่ทาแป้งฝุ่นและใช้ลิปกลอสที่คนของเขาเอามาให้ทาที่ริมฝีปากบางอมชมพูของเธอ พอนิชาแต่งตัวเสร็จเธอก็เดินออกมาก็เห็นว่า คุณพายุเดินออกมาจากห้องน้ำ และบนตัวเขามีหยดน้ำเกาะอยู่ เขาสวมเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบ นิชาที่เห็นแบบนั่นก็รีบหันหน้าหนีทันทีแล้วพูดกับเขา

“ ทำไมคุณพายุไม่ใส่ชุดคลุมดีๆคะ ” เธอพูดกับเขาเสียงดังออกไปอย่างลืมตัว แต่น้ำเสียงของเธอไม่ใช่เสียงคนดุเลย มันเป็นน้ำเสียงหวานสะมากกว่า

“ หันหน้าหนีทำไม อีกเดือนเดียวเธอก็ต้องเห็นมันทั้งตัว ” เขาพูดออกไป และเธอก็รีบพูดขึ้น

“ หมายความว่ายังไงคะ ” นิชารีบถามออกไป อีกเดือนเดียวเธอจะได้เห็นคืออะไร เขาหมายความว่ายังไงกัน

“ ก็อีกหนึ่งเดือน เธอครบ 18 ปี ฉันจะเอาเธอไง ”

เขาบอกกับเธอ ไปตรงๆ เพราะเมื่อไหร่ที่เธอครบ 18 ปี เขาจะไม่ยอมเสียผลประโยชน์นี้ไปแน่นอน และเขาจะต้องได้เป็นผัวคนแรกของเธอ นิชาที่ได้ยินเขาตอบมาแบบนั้นเธอก็เงียบไปทันที ที่เขาไม่ทำเธอเมื่อวาน ก็เพราะเขารอให้เธอครบ 18 ก่อนงั้นเหรอ แล้วแบบนี้เธอจะเอาตัวรอดยังไง ระหว่างที่นิชากำลังยืนใช้ความคิดอยู่เธอไม่ทันได้สังเกตุว่าพายุเดินเข้ามาที่ข้างหลังเธอ และเธอก็ต้องตกใจ เมื่อพายุสวมกอดเธอ

“ คุณพายุ ” เธอเรียกชื่อเขา และพยายามจะแกะมือเขาที่กอดเธอออก แต่ไม่สามารถทำได้เพราะพายุกอดเธอไว้แน่น

“ หอมดีนิ ”

พายุที่กอดคนตัวเล็กเป็นครั้งแรก เขาได้กลิ่นความหอมที่ออกมาจากตัวเธอ มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมแต่มันเป็นกลิ่นแป้งเด็กที่เธอใช้บวกกับกลิ่นหอมจากร่างกายของเธอ เขาก็พูดออกมา

“ คุณพายุ ปล่อยฉันก่อนได้มั้ยคะ ฉันจะรีบไปเรียน เดี๋ยวสาย ” นิชารีบบอกเขาออกไป เพราะเธอไม่รู้ว่าที่นี้ไกลจากโรงเรียนของเธอมากมั้ย

“ อืม ต่อไปนี้แทนตัวเองว่า หนู เธออายุน้อยกว่าฉันหลายปี ควรแทนตัวเองว่า หนู จะน่ารักกว่า ”

พายุบอกกับเธอและเขาก็ยอมปล่อยกอดเธอ และเดินมาใส่เสื้อผ้า เพื่อจะได้ออกไปส่งเธอและเขาจะได้ไปทำงานเลย พายุแต่งตัวอยู่พักหนึ่งก็เดินออกมา ด้วยชุดสูทสีดำ ผูกเนคไท ทรงผมจัดทรงเนียบดูดี ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ต้องแต่งอะไรมากมายไม่ว่าเขาจะใส่ชุดไหน ก็ทำให้เขาหล่อและดูดีมาก ยิ่งบวกกับน้ำหอมราคาแพงที่เขาใช้แล้ว ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ก็ทำให้คนต้องเหลียวมอง ความหอมนี้ พายุเดินออกมาที่ห้องนอน ก็ไม่เห็น นิชาแล้ว เขาเลยเดินลงมาที่ชั้นล่าง ก็เห็นนิชานั่งรออยู่ เขาเลยเดินเข้าไปหาเธอ

“ ไป ” พายุพูดกับเธอ และนิชาก็มองมาที่เขา คุณพายุแต่งตัวแบบนี้ดูไม่เหมือนคนเมื่อคืนเลย เขาในชุดสูทดูภูมิฐานและดูดีมาก เธอมองเขาอยู่นานแต่ก็ไม่ยอมลุก จนพายุต้องเรียกเธออีกครั้ง

“ นิชาจะไปเรียนมั้ย ” เขาถามเธอ และมันก็ทำให้นิชา รีบลุกขึ้นมา

“ ไปคะไป ”

เธอตอบพายุ และพายุก็เดินนำเธอออกมาจากห้องและลงมาที่หน้าเพ้นท์เฮ้าส์ที่มีรถจอดรอเขาอยู่ และมีกวินกับชานยืนรออยู่ พายุเลยเดินขึ้นไปบนรถที่ชานเปิดประตูรอ และเรียกนิชาให้เดินตามเขาเข้ามานั่งด้วยกันในรถ พอผู้เป็นนายขึ้นมาบนรถเรียบร้อยแล้ว กวินและชานก็รีบตามขึ้นมาประจำที่ทันที โดยมีชานเป็นคนขับ และกวินนั่งข้างๆ

“ ไปส่งนิชาที่โรงเรียน ”

พอรถขับออกมาจากหน้าเพ้นท์เฮ้าส์เขาก็ออกคำสั่งกับชานทันที และชานที่ได้ยินคำสั่งของคนเป็นนายก็ขับไปที่โรงเรียน นานาชาติที่นิชาเรียนอยู่ทันที โดยที่ไม่ต้องถามเธอ เพราะเขารู้ข้อมูลเธอแล้ว ครึ่งชั่วโมง ชานก็ขับรถมาถึงที่หน้าโรงเรียนของนิชา โดยที่เธอไม่ได้บอกเขาเลยสักนิด คนตัวเล็กที่มีความ งง อยู่ แต่เธอเลือกที่จะไม่ถามเพราะคิดว่า พวกเขาคงรู้ทุกอย่างของเธอแล้ว นิชาเลยหันไปหาคนข้างๆ เพื่อที่จะขอบคุณเขา

“ หนูขอบคุณคุณพายุนะคะ ที่มาส่งหนู ” นิชายกมือไหว้เขาออกไป และเธอก็กำลังจะเปิดประตูรถลง แต่พายุก็เรียกเธอไว้สะก่อน

“ เลิกเรียนกี่โมง ” เขาถามเธอ

“ 4 โมงครึ่งค่ะ ” นิชาตอบออกไป และพายุก็ส่งโทรศัพท์ของเขามาให้เธอ แล้วพูดว่า

“ พิมพ์เบอร์เธอมา และช่องทางติดต่อทั้งหมด ” เขาบอกกับเธอ และนิชาก็รับมันมากดเบอร์และไลน์เธอลงในเครื่องของเขาและส่งคืนให้เขา พายุก็รับมา แล้วส่งเงินจำนวนหนึ่งให้เธอ

“ ค่าขนมที่โรงเรียน ” เขาไม่รู้ว่า นิชาได้เงินมาโรงเรียนวันละเท่าไหร่ เขาเลยส่งเงินให้เธอจำนวน 5,000 บาท

“ ไม่เป็นไรคะ คุณพายุ ” นิชาที่เกรงใจเขา เธอเป็นลูกหนี้แต่เขาก็ยังใจดีให้เธอได้มาเรียน ไหนจะมาส่งเธออีก และนี้ยังจะให้ค่าขนมเธออีก

“ รับไปนิชา เพราะวันที่ฉันเอาคืน ฉันเอาเธอคืนจนคุ้มแน่นอน ”

พายุพูดจบก็ยัดเงินใส่มือนิชาทันที และส่งสายตาดุ ที่เห็นนิชาทำท่าจะคืนเขาอีกครั้ง แล้วนิชาก็ต้องรับเงินนั่นมาและยกมือไหว้ขอบคุณเขาแล้วเปิดประตูรถหรู เดินลงจากรถไป ชานเลยขับรถออกมาจากหน้าโรงเรียนของนิชา แล้วถามคนเป็นนายออกไป

“ นายจะเข้าบริษัทเลยใช่มั้ยครับ ” เพราะนี้ยังเช้าอยู่ ปกตินายของพวกเขาจะเข้าบริษัทในช่วง 9 โมงเช้า

“ อืม ” พายุตอบชานออกไป และเขาก็หยิบไอแพดขึ้นมาดูกราฟหุ้นที่วิ่งขึ้นลงอยู่