Masukไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
ตรู๊ดด ตรู๊ดดด “…” ตรู๊ดด ตรู๊ดดด “…” ตรู๊ดด ตรู๊ดดด เขาเริ่มหัวเสีย พยายามโทรหาอันดาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย ตอนนี้เกือบสิบสายแล้ว ตอนเช้าเขาไลน์ไปเธอไม่ตอบ อันนั้นเข้าใจได้เพราะคงยังไม่ตื่น ตอนนี้บ่ายแล้วยังไม่ได้รับการตอบกลับอะไรจากเธอ โทรหาก็แล้ว ไลน์หาจนแชตหนักขวาก็แล้ว ไม่มีทีท่าว่าอันด
‘ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดี’ ‘…’ ‘ความจริงแล้ว…เขาคือเจ้าหนี้ของป้า’ เธออึ้งจนพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยินจากป้ากุล หูทั้งสองอื้อจนแทบไม่ได้ยินอะไร คาดไม่ถึงว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่คือเรื่องจริง รามิล คือ เจ้าหนี้ของป้ากุล รามิล คือ คนที่ช่วยจ่ายหนี้ทั้งหมด คนเดียวกันแต่หน้าที่ต่างกัน ใช่เขาจริง
ณ ห้องพักส่วนตัวของรามิล “อึก! อ๊าา” รามิลมองใบหน้าสวยหวานทรมานด้วยความกระสัน เธอโยกตัวขึ้นลงอย่างชำนาญ “อ๊า สะ…เสียวจัง” เธอมองมือลงไหล่แกร่งพร้อมกับสบตากับเขาไปด้วย สายตาคู่นั้นพร้อมกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ทว่าในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดให้ชวนมอง เธอชอบเวลาสายตาตอนนี้ของรามิล ดูเห
“…” “ฉันชอบเงิน แต่บางทีก็อยากให้คุณมองฉันเหมือนเพื่อนคนนึง แค่เอ่ยปากชวน ไม่ต้องจ้างด้วยเงิน” บางครั้งเธอต้องการแค่นั้นจริงๆ “ครั้งหน้าคุณทำแบบนั้นได้ไหม” “อืม” เธอเผยยิ้มออกมา “ถามอะไรเธอหน่อย” “คะ?” “ผู้หญิงทุกคนที่ฉันเข้าหาหรือเข้าหาฉัน ต่างชอบฉันและยอมฉันหมดทุกคน แต่เธอกลับสวนทาง ฉันอย







