ไอ้มาเฟีย นั่นเมียกู

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : แฟนเด็กขี้อ้อน

--------------------------------------------------------------------------

วันนี้เป็นวันแรกที่ยูมิไปเรียนในฐานะนักศึกษาไม่ใช่นักเรียนเหมือนเมื่อก่อน เด็กน้อยคนนั้นเวลานี้ก็ยังคงเป็นเด็กน้อยเหมือนเดิม แม้จะโตเป็นสาวและเข้ามหาลัยแล้วแต่เธอก็ยังมีนิสัยเหมือนเด็ก ๆ ไม่เปลี่ยน

ปึง!

เมื่อสาวร่างเล็กเปิดประตูขึ้นมานั่งบนรถได้ ก็เอาแต่พูดเรื่องตื่นเต้นที่เจอในวันนี้ให้แฟนสาวสุดเท่ห์ของเธอฟัง สีหน้าและท่าทางตื่นเต้นของยูมิมันทำให้นิเฌอเอ็นดูและหลงรักเด็กน้อยคนนี้ทุกครั้ง

“อาจารย์คนนั้นน่ากลัวมากเลย ยูมิพูดจริง ๆ นะ...”

“ค่ะ พี่เชื่อยูมิ...แล้ววันนี้มีคนมาจีบยูมิหรือเปล่า?”

“มีค่ะ แต่ยูมิบอกไปแล้วค่ะว่ายูมิมีแฟนแล้ว แถมยังเอารูปให้ดูด้วยนะคะ” เธอพูดตาใส

“ว้าว แฟนใครน่ารักจัง”

“แฟนของพี่นิเฌอไงคะ^^”

ยูมิเป็นเด็กที่น่ารักขี้อ้อนและไม่พูดคำหยาบหรือคำทะลึ่งเลย นั่นยิ่งทำให้เธอมีภาพรักที่เหมือนเด็กบริสุทธิ์ใสซื่อ ทว่าบุคลิกของเธอไม่ได้เข้าตาทุกคนที่เห็น เพราะมีเพื่อนร่วมห้องหลายคนที่ไม่ชอบเธอเพราะความแบ๊วนี้ ทำให้เธอไม่ค่อยมีเพื่อน หรืออาจจะเรียกว่าไม่มีเลย

“แล้วที่ทำงานของพี่นิเฌอเป็นไงบ้างคะ ไม่มีสาวสวยๆ มายุ่งวุ่นวายใช่ไหม?”

“สาวสวยๆ เหรอ? ไม่มีนะ...ถ้าสวยกว่ายูมิก็ไม่มีแล้ว” นิเฌอพูดเอาใจแฟนเด็กเพราะรู้ว่าเธอจะชอบใจเมื่อได้ยินอะไรแบบนี้

“พูดจริงหรือเปล่าคะ เห็นเขาบอกว่าคนแก่ชอบโกหก...”

“แก่เหรอ?” นิเฌอเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อได้ยินแฟนเด็กของเธอพูดว่าแก่ด้วยอายุที่ห่างกันถึงเก้าปี “เจ็บจัง...”

“ถึงแก่ยูมิก็รักค่ะ^^” ฟอด

แก้มคนแก่ที่ว่าถูกแฟนเด็กของเธอหอมฟัดฟอดใหญ่หลายครั้งจนเธอหายน้อยใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะขับรถออกจากหน้ามหาลัยเพื่อกลับมาที่บ้านของนิเฌอ

บ้านนิเฌอ...

ทุกครั้งที่ไปรับยูมิจากโรงเรียนนิเฌอก็จะพาแฟนเด็กของเธอแวะที่บ้านก่อนทุกครั้ง เพราะต้องการจะใช้เวลาร่วมกันกับยูมิและไปส่งเธอกลับบ้านในเวลาที่ไม่ดึกมากเพื่อไม่ให้พ่อของเธอเป็นกังวล

ทุกอย่างเป็นแบบนี้อยู่สองปีตั้งแต่ที่ทั้งคู่เริ่มคบกัน แม้ตอนนั้นเธอจะมีอายุเพียงแค่สิบห้าปีเท่านั้น แต่นิเฌอก็ไม่ได้เร่งรัดเรื่องอย่างว่าเพราะเกิดความรักต่อยูมิจริง ๆ ซึ่งฝ่ายที่เริ่มกลับเป็นสาวน้อยที่มีความอยากรู้อยากลอง

และไม่เพียงแค่เธอเป็นสุดที่รักของนิเฌอ ยูมิยังเป็นที่รักของครอบครัวนิเฌออีกด้วย ทั้งพ่อและแม่ของนิเฌอต่างก็รักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง...

“ยูมิเลิกเรียนแล้วเหรอลูก วันนี้ไปเรียนมหาลัยวันแรกเป็นไงบ้างคะ?”

“หนูเรียนไม่รู้เรื่องเลยสักอย่างค่ะคุณแม่ ไม่มีอะไรเข้าหัวเลยค่ะ ฮ่า ๆ” ยูมิพูดตอบคำถามคุณแม่คนใจดีของนิเฌอ

“อย่างนั้นเหรอ ฮ่า ๆ”

“งั้นวันนี้อยู่กินข้าวเย็นกับแม่ก่อนนะแล้วค่อยกลับ แม่ตั้งใจว่าจะเลี้ยงฉลองที่พี่นิเฌอได้เข้าทำงานที่ค่ายเพลง...”

“ได้ค่ะคุณแม่” เธอพูดตอบกลับเสียงหวานท่าทางสดใสเช่นเคย

ห้องนอนนิเฌอ...

หลังจากทานอาหารเสร็จสองสาวก็เข้ามาใช้เวลาอยู่ด้วยกันในห้อง คนตัวเล็กนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนที่นอนด้วยความสบายใจ และจะทำหน้าบูดทุกครั้งเมื่อรู้ว่าใกล้เวลาที่จะต้องกลับบ้าน

“อีกยี่สิบนาทีพี่จะไปส่งแล้วนะคะ”

“งือ~ ยูมิไม่อยากกลับบ้าน”

สาวขี้อ้อนถีบขางอแงอยู่บนเตียงเมื่อได้ยินแฟนของเธอพูดแบบนั้น กระโปรงพีทที่สั้นจู๋ถกขึ้นจนเห็นว่าเธอไม่ได้สวมกางเกงซับใน

“ทำไมถึงไม่ใส่ซับใน...”

เสียงแข็งดุของนิเฌอทำให้เท้าเล็กหยุดงอแง และรีบถกกระโปรงลงปิดความสาวเพราะกลัวความผิด “...ยูมิลืมค่ะ”

“ลืมเหรอ?” สาวร่างสูงหุ่นนางแบบดันตัวขึ้นหน้าพรางขมวดคิ้วทำหน้าดุใส่เจ้าของตาใส

พรึบ!

“อืออ อย่าเปิดสิคะพี่นิเฌอ มันโป๊” เธอทำเสียงงอแงขี้อ้อนเหมือนเด็ก แต่ก็ใช้ไม่ได้ผล

“มานี่เลย” เมื่อถกกระโปรงพีทขึ้นสูงจนเห็นกางเกงในตัวน้อย สาวเท่ห์ก็ก้มหน้าลงไปดูดเม้มบริเวรขาอ่อนเล็กขาวเพื่อเป็นการทำโทษ

จ๊วบ~

“พี่นิเฌอ”

สาวเท่ห์ดูดขาขาวนั้นจนเกิดรอยแดงจ้ำเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ “ทีหลังห้ามลืมใส่อีกรู้ไหมคะ พี่ห่วง...”

“ค่ะ ยูมิรู้แล้ว” คนตัวเล็กลากเสียงหวานเอียงหน้าอ้อนแฟนของเธอ

“แล้วก็ห้ามใส่กระโปรงสั้นอีกด้วยเข้าใจไหม?”

“ไม่เห็นจะสั้นเลย เพื่อนที่มหาลัยก็ใส่เท่าๆ ยูมิ” เธอพูดเถียงทันควัน

“เถียงเหรอ?” เธอใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้หนีบปากบนและปากล่างของเด็กชั่งพูดเข้าหากัน เมื่อเห็นว่าเธอใช้ปากนั้นพูดเถียงด้วยท่าทางไม่น่ารัก

“อื้ออ ยูมิเจ็บนะ”

“เด็กชอบเถียงก็ต้องโดนแบบนี้แหละ...”

“ผู้ใหญ่ขี้แกล้ง นิสัยไม่ดี”

“ด่าผัวเดี๋ยวก็ตกนรกหรอก” นิเฌอแกล้งขึ้นเสียงดุเพื่อขู่ให้ยูมิกลัว

“แล้วพี่นิเฌอด่าเมียไม่กลัวตกนรกหรือไง”

“เดี๋ยวนี้เถียงเก่งแฮะ...”

“เชอะ!”

“ขี้งอนซะด้วย เจอง้อแบบนี้หน่อยเป็นไง” นิเฌอล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงพีทสั้นที่แฟนเด็กของเธอสวมอยู่ ก่อนจะนวดคลึงบริเวณใจกลางสาวอย่างชำนาญ

“อย่านะ~”

“อย่าดิ้นสิคะ ให้พี่ง้อก่อน”

“ง้อทำไม ยูมิไม่ได้โกรธจริงสักหน่อย”

“พี่ก็ไม่ได้จะง้อจริงค่ะ แค่หาเรื่องจะเอายูมิเฉย ๆ” นิ้วชี้ยาวกดขยี้เม็ดเกสรรับความเสียวของคนตัวเล็กจนร่างของเธอกระตุกรับเป็นจังหวะ

“พี่นิเฌอพูดทะลึ่งอีกแล้ว...”

“ก็พี่อยากเอายูมิหนิ ให้พี่เอาหน่อยนะ” เสียงยั่วนั้นดังขึ้นข้างใบหูสวยของสาวร่างเล็ก เพื่อบิ้วท์ให้เธอมีอารมณ์ร่วม

“ห้ามพูดทะลึ่งสิคะ ถ้าพูดทะลึ่งอีกยูมิจะไม่ให้เอานะ อุ๊ย!” เธอหลุดปากพูดคำที่เธอคิดว่ามันทะลึ่งออกไปจนโดนอีกคนพูดแซว

“นั่นไง เมื่อกี้ยูมิพูดทะลึ่ง มาให้พี่เอาซะดี ๆ เลย”

นิเฌอพูดจบก็พลิกตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กและเบียดเนินอูมของตัวเองขยี้เนินของคนใต้ร่าง ในตอนที่ริมฝีปากสวยของทั้งสองบดจูบกันอย่างมีอารมณ์

จ๊วบ~

“อืออ”

เมื่อล้วงมือเข้าไปเช็คความแฉะด้านในกางเกงผ้าบางตัวน้อย ก็พบว่าหน้าปากทางเข้าแฉะไม่ต่างจากในโพรงปากของสองสาวที่กำลังนัวลิ้นกันอยู่

นิเฌอดันตัวขึ้นเปิดลิ้นชักข้างเตียง เพื่อหยิบบางอย่าง บางอย่างที่เป็นตัวช่วยเพิ่มความเสียวให้กับพวกเธอทั้งสองคน ‘ดุ้นสองทาง’ ขนาดสี่สิบเก้านิ้ว เป็นขนาดที่ไม่ได้ใหญ่มากนัก เพราะช่องรักของพวกเธอสองคนมันมีความฟิตเกินไปที่จะใช้ดุ้นขนาดใหญ่กว่านี้

แจ๊ะ ๆ!

“อ้า รูแฉะขนาดนี้คงไม่ต้องใช้เควายแล้วเนอะ...”

“แล้วของพี่นิเฌอแฉะหรือยังคะ?”

“แฉะนานแล้วค่ะ...” สองสาวพูดยั่วกันไปมาก่อนจะเริ่มทำเรื่องที่พวกเธอต่างก็คลั่งไคล้และให้ความสำคัญกับมันไม่ต่างกัน

จ๊วบ~

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds