ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters

คฤหาสน์ตระกูลหยาง, ใจกลางเมือง XX | เวลา 00:05 น.

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์แผดคำรามกระแทกความเงียบจนดังสนั่นหวั่นไหว ฉีกกระชากความสงบยามราตรีให้ขาดสะบั้น แรงลมกรรโชกหมุนวนจนยอดไม้รอบคฤหาสน์ลู่เอนอย่างเสียขวัญ

หยางเป่ย ก้าวลงจากเครื่องด้วยท่วงท่าองอาจดุจราชสีห์ที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการล่า เส้นผมสีขาวโพลนอันเป็นเอกลักษณ์สะบัดพลิ้วไปตามแรงลม รับกับดวงตาคมกริบสีเทาเข้มที่เย็นเยียบยิ่งกว่าหยาดน้ำค้างแข็ง เขาหยุดชะงักฝีเท้าลงชั่วครู่ ก่อนจะตวัดสายตาที่เปี่ยมด้วยรังสีอำมหิตกลับไปมองเจ้าสาวซึ่งยังคงนั่งนิ่งสนิทอยู่ภายในห้องโดยสาร

ผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาเพิ่งพาเข้าพิธีวิวาห์ลวงโลกเพื่อตบตาคนทั้งเมืองมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน...

ชายหนุ่มยื่นมือหนาออกไปตามมารยาทอันจอมปลอม เพื่อรับมือของ เจิ้งชิงหลี ให้ก้าวลงมาสู่รังของเขา—รังที่อาจกลายเป็นกรงขังไปตลอดกาล ใบหน้าสวยสะกดวิญญาณและเสน่ห์อันเหลือร้ายของเธออาจทำให้ชายทั่วโลกยอมคุกเข่าสยบแทบเท้า ทว่าสำหรับหยางเป่ยในนาทีนี้... เธอคือสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจที่สุด

ชิงหลีส่งยิ้มบางๆ กลับมา รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับภาพวาด ทว่านัยน์ตาสีเทาหม่นคู่สวยกลับว่างเปล่า ลึกล้ำ และเย็นชา ราวกับข้างในนั้นไร้ซึ่งดวงวิญญาณมานานแสนนาน

หยางเป่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งความโกรธแค้นและความชิงชังที่ถูก เจิ้งยวน เล่นตลกสลับตัวเจ้าสาวอย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่คนที่ควรจะมาคุกเข่ารับกรรมเป็นทาสของเขาในคืนนี้ คือ เจิ้งอิงอิง น้องสาวต่างมารดาที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของมัน!

*** ***

ย้อนกลับไป 5 ชั่วโมงก่อนหน้า...

ณ งานวิวาห์สุดหรู

แสงสปอตไลต์นับสิบดวงสาดสะท้อนลงบนพรมแดงที่ทอดยาวสุดสายตา ราวกับบันไดที่นำไปสู่สรวงสวรรค์... ซึ่งฉาบไว้ด้วยคำลวง ท่ามกลางสายตาชื่นชมของแขกเหรื่อชั้นสูง เจิ้งชิงหลี เยื้องกรายเคียงคู่มากับบิดา มุ่งหน้าสู่แท่นพิธีที่มีร่างสูงตระหง่าน 6’4” ฟุต ยืนรออยู่ด้วยท่าทีสงบนิ่งทว่าทรงพลัง

เธอปรากฏกายในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ทว่ารอยตะเข็บกลับเน้นส่วนเว้าโค้ง ขับเน้นความเย้ายวนอันตรายที่สั่นประสาทผู้มองจนดูเกินคำบรรยาย ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอตรึงลมหายใจคนทั้งงานให้หยุดชะงัก

เมื่อเจิ้งยวนส่งมอบมือลูกสาวให้แก่หยางเป่ย ชิงหลีก็เงยหน้าสบตาเขาพร้อมรอยยิ้มงดงามหยดย้อย ราวกับรอคอยวินาทีแห่งความสุขนี้มาแสนนาน ทว่าลึกลงไปในนัยน์ตาสีเทาหม่นกลับมืดมิดไร้ก้นบึ้ง ปราศจากร่องรอยของความปิติยินดีแม้เพียงนิด

ฝ่ายหยางเป่ยเองก็ประดับรอยยิ้มจอมปลอมไว้บนใบหน้าคมเข้ม เขาเล่นบทบาทเจ้าบ่าวผู้เปี่ยมสุขได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ หากแต่แววตาสีเทาเข้มกลับวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากสตรีตรงหน้าให้เป็นชิ้นๆ เขาบรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามขนาด 20 กะรัต ลงบนนิ้วเรียว... มันดูสวยงามล้ำค่า ทว่าในความเป็นจริง มันคือ 'ตรวน' ที่เขาใช้พันธนาการตัวตายตัวแทนผู้น่าสมเพช ซึ่งเจิ้งยวนส่งมาเป็นเหยื่อรับกระสุนแทนลูกสาวคนโปรด!

*** ***

3 วันก่อนหน้านั้น...

ณ สำนักงานทะเบียน

ความจริงถูกกระชากหน้ากากอย่างไร้ปรานีในเช้าวันจดทะเบียนสมรส เมื่อร่างที่ปรากฏตัวต่อหน้าหยางเป่ยไม่ใช่เจิ้งอิงอิงผู้แสนอ่อนหวานตามข้อตกลง ทว่าเป็น เจิ้งชิงหลี... ทายาทนอกคอกที่ถูกบิดาเขี่ยทิ้งไว้ในเงามืดมาตลอดชีวิต

เธอเดินลงจากรถด้วยท่าทีนิ่งสนิท ในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีแดงไวน์ที่ขับเน้นผิวขาวจัดและเรียวขาเนียนสวย ทุกสัดส่วนโค้งเว้าถูกเน้นย้ำด้วยเนื้อผ้าจนเหล่าผู้ติดตามของหยางเป่ยต่างลืมหายใจและตกอยู่ในภวังค์ พลางลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ภายใต้บรรยากาศที่แสนกดดัน

หยางเป่ยเค้นลมหายใจหยาบพร่าด้วยโทสะที่พุ่งพล่านระคนแค้นเคือง เจิ้งยวนเพิ่งส่งข่าวแจ้งเขาอย่างกะทันหันก่อนจดทะเบียนเพียงไม่กี่ชั่วโมงว่าเจ้าสาวถูกเปลี่ยนตัว แม้ภายในจะรุ่มร้อนด้วยเพลิงกัลป์ที่พร้อมเผาผลาญทุกอย่าง แต่เขากลับไร้ทางเลือก... พันธสัญญาทางธุรกิจที่มีมูลค่ามหาศาลและความช่วยเหลือลับที่จำเป็นต้องพึ่งพากำลังจากตระกูลเจิ้ง และการรบเร้าของบิดาพร้อมทั้งการหมั้นหมายที่ถูกมัดมือชกตั้งเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนจากอาหกของเขา คือโซ่ตรวนที่ล่ามเขาไว้กับความอัปยศที่ปฏิเสธไม่ได้

ชายหนุ่มจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวของสตรีตรงหน้าด้วยแววตาเกลียดชัง ก่อนจะตวัดปลายปากกาลงนามด้วยแรงอารมณ์ที่หนักหน่วง... ปลายปากกาครูดผ่านเนื้อกระดาษจนเกือบขาด ราวกับเขากำลังกรีดลงบนเนื้อสดของศัตรู