Masukไรอันและมีญ่าหัวเราะเบาๆ ให้กัน ก่อนที่ทั้งสองจะหยิบแหวนแต่งงานออกมา ค่อยๆ สวมให้กันและกัน เมื่อแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของทั้งคู่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ ไรอันยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าไปใกล้เจ้าสาวคนสวย มีญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็โน้มตัวลงประกบจูบอ่อน
ใครจะเชื่อว่าเธอถูกขอแต่งงานแล้ว… มีญ่านั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยจับจ้องไปยังแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้าย ราวกับว่ายังไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นของเธอจริงๆ แสงไฟในห้องสะท้อนกับเพชรเม็ดงามจนเป็นประกายระยิบระยับ แต่มันกลับไม่สว่างไสวเท่าความรู้สึกในหัวใจของเธอ เธอถูกขอแต่งงานแล้
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอบอุ่นแต่ไม่ร้อนจนเกินไป สายลมเอื่อยๆ พัดผ่าน สร้างบรรยากาศรื่นรมย์ให้กับพิธีพระราชทานปริญญาบัตรที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ มีญ่าอยู่ในชุดครุยเต็มยศ วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมาโดยตลอด วันที่ความพยายามของเธอสัมฤทธิ์ผล รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มบนใบหน้าขณะเธอเดินไปหาครอบครัวท
“ครับ พี่ตั้งใจทำให้มีญ่า” “มีญ่าไม่รู้จะพูดอะไรเลย…” “ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ แค่มีญ่ามีความสุขพี่ก็ดีใจแล้ว” ไรอันดึงเก้าอี้ออกให้แฟนสาวนั่ง ส่วนตัวเองเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มีญ่าออกแล้วนั่งลง “ลองชิมดูสิ ฝีมือพี่พอใช้ได้ไหม” มีญ่ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบมีดขึ้นมาหั่นสเต๊กชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มเข้าป
บรรยากาศในคอนโดหรูวันนี้ของไรอันแตกต่างไปจากทุกวัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวานิลลาลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว คุณหมอหนุ่มที่อยู่ในชุดลำลองสบายๆ ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือหนากำลังจับตะกร้อมือคนส่วนผสมของแป้งเค้กในอ่างผสมอย่างตั้งใจ “ให้ตายสิ ทำไมมันเหลวแบบนี้วะ…” เขาพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้วมองแป้งที่ดูเหมื
มีญ่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอเอาไว้ทั้งหมด “คะ?” “อย่ากอดพี่แน่นแบบนี้สิ” “ทำไมล่ะคะ?” เธอย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ ไรอันไม่ตอบ แต่ดวงตาคมกริบที่มองเธออยู่กลับทำให้หัวใจของมีญ่ากระตุกวูบ ราวกับถูกดึงดูดให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์บางอย่างที่ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ปลายนิ
“คุณรามิล…อื้อ!” เขาใช้ริมฝีปากเลียตรงนั้นให้เธอ ลิ้นสากตวัดเลียเบาๆอย่างอ่อนโยน ฤทธิ์ของปากจากคุณหมอรามิลปลุกปั่นกระแสเสียวซ่านวิ่งปราดไปทั่วร่างกาย รามิลช้อนสายตาขึ้นไปมองอันดา ลิ้นเล็มเลียกายสาวบวมแดงอย่างอ่อนโยน เป็นการปลอบประโลมที่ก่อนหน้านี้รุนแรงด้วย ไม่รู้นี่เรียกว่าการ ‘ปลอบประโลม’ หรือ ‘
“ฉันจะฆ่าคนที่มันจ้างเธอ” รามิลสวนขึ้นโดยไม่รอให้อันดาพูดจบประโยค สายตาจ้องมองคนตรงหน้านิ่งๆ หากแต่นัยน์ตาเริ่มดำมืดลงดูน่ากลัว ทำเอาเจ้าของประโยคสมมติเมื่อครู่รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาเลยทีเดียว “คะ…แค่สมมติเอง” “ห้ามพูดให้ฉันได้ยินอีก ต่อให้เป็นแค่เรื่องสมมติก็ตาม เข้าใจไหม” “เข้าใจแล้วค่ะ”
ณ ร้านอาหารหรู… เธอมองไปรอบร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาทานอาหารหรูแบบนี้ ปกติคาร์เทียร์ชอบพาเธอมาทานอาหารที่ร้านแบบนี้บ่อย ทว่าร้านที่รามิลพาเธอมาวันนี้หรูหราหมาเห่ามาก มองไปทางไหนเห็นแต่ไฮโซทั้งนั้น การแต่งตัวที่ดูดีประดับด้วยแบรนด์เนมเกือบทั้งตัว พอมองกลับมาที่ตัวเอง เสื้อยื
นัยน์ตารามิลดำมืดลงทันทีกับคำพูดของอันดา นอกจากเมาแล้วอ้อนเก่งยังหื่นมากอีกด้วย “ไปเ_็ดต่อที่เพนท์เฮาส์” อีกนิดเดียวก็ถึงเพนท์เฮาส์แล้ว ความจริงอยากทำตรงนี้เลย แต่ไม่อยากเสียเวลา ไปจบที่เพนท์เฮาส์ทีเดียวเลยดีกว่า ••• เพนท์เฮาส์รามิล ปึก… รามิลผลักอันดาใส่ผนังห้องเย็นเฉียบ ส่วนหญิงสาวก็รีบถอดเส







![รักแรกไงแพ้เกย์คู่ [3p]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)