พิษรักร้ายหมอมาเฟีย

ความผิดพลาดอย่างเดียวในชีวิตของเธอคือการรักเขา

ใช่… เธอแอบรักเขามานานมาก นานพอ ๆ กับการเลือกที่จะยืนมองเขาอยู่ตรงนี้ และไม่คิดจะเข้าไปในชีวิตของเขาอีก

ทั้งเธอและเขาควรเดินไปข้างหน้า มากกว่าจะเสียเวลาย้อนกลับไปจุดเดิม จุดที่เคยผ่านมา

...

 “ไม่คิดจะทักทายผัวเก่าหน่อยหรือไง” 

มิลินที่กำลังยืนสูดอากาศบนดาดฟ้าของโรงแรมหรูหันมองดูคนที่เดินมายืนอยู่ด้านข้าง 

 “ถามใครคะ ถ้าถามลิน ยังไม่เคยมีผัวค่ะ” เธอตอบเขาหน้าตาย แต่เธอพูดผิดตรงไหน ที่ผ่านมาเธอกับเขาก็ไม่เคยมีสถานะใดต่อกัน

 “แล้วที่นอนเอากัน ไม่ได้เรียกว่าผัวหรือไง” 

 “อ้อ ถ้าแบบนั้นเขาไม่เรียกว่าผัว เขาเรียกว่า…คู่นอน” ใบหน้าสวยยิ้มเยาะให้คนที่ยืนจ้องมองเธออย่างเอาเรื่อง 

 “คู่นอน?” เขาทวนคำเธออีกครั้ง 

มิลินไหวไหล่ให้เขาเล็กน้อยราวกับว่าไม่อยากจะสนใจ แน่นอนว่าที่ผ่านมาสถานะของเธอและเขามันก็เป็นแค่คู่นอน ไม่มีอะไรที่มากไปกว่านั้น

 “ทำไมคะ หรือว่าไม่ใช่ แต่จะว่าไปก็ไม่เห็นยัยมะปรางเลย ตอนนี้มันไม่ตามติดพี่เป็นปลิงแล้วเหรอ หรือว่าพี่มันน่าเบื่อ ผู้หญิงก็เลยทิ้งไปหมด” เธอเอ่ยถามอย่างรู้สึกแปลกใจแต่ทว่าในคำถามเหล่านั้นยังแฝงไปด้วยคำเหน็บแนม

ช่วยไม่ได้ เขาอยากเลือกให้เธอต้องร้ายเอง ในเมื่อเขาไม่ชัดเจนในความสัมพันธ์ตั้งแต่แรก ก็อย่าโทษเธอแล้วกัน

 “น่าเบื่อ?” 

 “ไม่หรอก ๆ อย่างน้อยหมอคนนั้นก็เหมือนจะมาทำตำแหน่งยัยมะปรางแล้ว เป็นไงคะของเล่นใหม่ สนุกดีไหม” ใบหน้าสวยยิ้มเยาะอย่างรู้สึกสะใจที่ได้เห็นว่าตอนนี้คนตัวสูงโกรธจัดจนหูแดง

โกรธไปเลย คราวนี้จะได้รู้สึกถึงใจคนอื่นบ้าง แต่เหมือนว่าคำพูดแค่นั้นคงไม่ระคายหัวใจที่แข็งกระด้างของเขาได้ คนมันจะเลว มันก็เลวโดยสันดาน ด่าแค่นี้คงไม่สะทกสะท้านหรอก

 “ก็สนุกดี ถามทำไมหึงเหรอ” 

 “หึ พี่มีอะไรดีเหรอคะ ทำไมถึงคิดว่าลินจะหึง” ถ้านอกจากเบ้าหน้าที่ฟ้าประทานกับลีลาร้อนแรงบนเตียง ก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีอะไรดีอีก

สองคนยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ทว่าในเวลาต่อมา มือหนาก็เลื่อนเข้าไปจับแขนเล็กของเธออย่างรวดเร็ว

หมับ!

 “อ๊ะ” 

 “ปากดีขนาดนี้ สงสัยว่าคงลืมรสชาติของผัวไปแล้ว” อยู่ ๆ ก็มาลำเลิกอยากเป็นผัวเธอ ทั้งที่ผ่านมาไม่เคยจะทำอะไรเลย มันดูย้อนแย้งไปหน่อยไหม

 “ปล่อยให้เป็นอดีตไปเถอะ เพราะลินมีคนใหม่แล้ว” 

 “อุตส่าห์หนีไปตั้งนาน สุดท้ายก็ได้แค่ไอ้หน้าจืดนั่น หึ มันจะเร้าใจเธอสักแค่ไหนกันเชียว” 

 “ว่าไม่ได้นะคะ รสชาติดี… กว่าพี่เยอะ อ๊ะ” 

 “อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าพี่มิลิน” 

 “ทำไมลินจะพูดไม่ได้ หรือรับความจริงไม่ได้ โลกนี้ไม่ได้มีพี่เป็นผู้ชายคนเดียวซะหน่อย” มิลินพยายามแกะมือของมาเฟียหนุ่มที่ยึดติดกับแขนของเธอ

แต่ทว่ายิ่งแกะเขาก็ยิ่งจับเธอแน่นขึ้น แน่นยิ่งกว่าโดนตุ๊กแกเกาะเสียอีก 

ให้ตายเถอะ เธอไม่น่าขึ้นมาบนนี้ตั้งแต่แรก

 “อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอกับไอ้หมอนั่นอยู่กันอย่างมีความสุข” 

 “ที่ผ่านมาพี่ยังทำร้ายลินไม่พอหรือไง” เธอยอมเป็นฝ่ายเดินจากไปเอง ตอนนั้นทั้งรักทั้งเจ็บแต่เธอก็ยังทนได้ ทำไมเขาไม่ยอมตัดใจเลิกยุ่งกับเธอสักที 

 “พี่ควรเดินไปตามทางของพี่ จะทำให้เรื่องมันยุ่งยากอีกทำไม” เธอเดินหนีออกมาเพื่ออยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบ แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมรับความจริงเสียที

 “ไม่มีทาง” 

 “จะผ่านมากี่ปีพี่ก็ยังเหมือนเดิม แต่ช่างเถอะ ต่อให้พี่ไม่ยอม สุดท้ายลินก็มีคนใหม่ไปแล้ว และเราก็เข้ากันได้ดีมาก” 

มือหนาบีบเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างรุนแรง อารมณ์เกรี้ยวกราดถูกระบายออกมาโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

 “อ๊ะ พี่คิมลินเจ็บนะ” ใบหน้าคมจ้องมองดูคนตรงหน้าด้วยความเดือดดาล ต่อให้ก่อนหน้านี้เธอจะมีใครกี่คนก็ช่างแม่ง เขาไม่สน

แต่จากนี้… เธอจะไม่มีวันได้เสวยสุขกับไอ้หน้าจืดนั่นอีกแน่

 “ฝันไปเถอะ อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้เธออยู่กับไอ้หมอนั่น หรือผู้ชายคนไหนเลย” 

 “คนบ้า ปล่อยลินนะ” 

 “เธอจะไม่มีวันได้อยู่กับใครทั้งนั้น จำเอาไว้”