EP8...ลาก่อนนะ

“ไอ้คนใจร้ายใจดำใจอำมหิต!!”

ด่าเพื่อให้อารมณ์เดือดดาลมันเบาบางลง...

“อย่าได้เจอะเจอกันอีกนะ” ทิพย์นาราพยายามกล่อมเกลาใจที่ร้อนรนให้กลับมาสงบ แต่ให้ตายเหอะ ยิ่งบอกให้ตัวเองลืมเหตุการณ์แย่ๆ นี้ไป แต่ใจกลับไม่อาจสลัดใบหน้ากวนส้นตีนของชายหนุ่มคนนั้นได้

ชายหนุ่มคนดังประจำเมืองพังงาที่ไม่มีใครไม่รู้จัก โดยเฉพาะหนุ่มสาววัยมัธยมเมื่อประมาณสิบปีก่อน ผู้ชายที่สาวเล็กสาวน้อยสาวใหญ่พากันคลั่งไคล้อยากได้เป็นสามี

“เชอะ! หล่อแต่นิสัยโคตรแย่ ใครได้เป็นเมียหมอนี่ คงมีแต่ความโชคร้าย”

ทิพย์นารากลับมาที่ห้องเช่าชั้นสามของอะพาร์ตเม้นต์ไม่ไกลจากที่ตั้งโรงแรม ทิ้งตัวลงบนบนฟูกที่นอนอย่างหมดแรง ดวงตาเหนื่อยล้าจ้องมองเพดาน

“ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้นะ ..หรือว่า ..ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้ว ฉันควรจะกลับบ้านดีมั้ย”

ในเมื่อเรียนจบแล้ว และถูกไล่ออกจากงานเป็นที่เรียบร้อยแล้วด้วย งั้นเธอจะมัวรออะไรอยู่ล่ะ กลับไปหางานทำที่บ้าน กลับไปดูแลแม่ไม่ดีกว่าเหรอ

“จริงด้วย กลับไปอยู่กับแม่ดีกว่า” เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็รีบลุกมาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างกระตือรือร้น หัวใจเริ่มมีความหวังอีกครั้ง เพราะรู้ว่าทำไมถึงยอมเหนื่อยขนาดนี้

ขณะกำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่นั่นเอง โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เป็นสายจากผู้จัดการห้องอาหารฝรั่งเศส

“ค่ะผู้จัดการ”

“พี่ตรวจสอบกล้องวงจรปิดในร้านแล้วนะ มีหลักฐานว่าปุ้มโดนลูกค้าขัดขาจริงๆ ..พี่จะส่งเรื่องให้ทางผู้ใหญ่พิจารณาอีกทีนะ...”

“แล้วจะไม่มีปัญหาเหรอคะ ลูกค้าเทพเจ้าคนนั้นเป็นหุ้นส่วนโรงแรมนะคะ หุ้นใหญ่เสียด้วย ถ้าเขารู้ว่าปุ้มยังได้ทำงานที่นั่นต่อ เขาไม่พอใจแน่ค่ะ”

“ถ้าคุณบารมีได้เห็นคลิป..”

“ตอนนี้เขาไม่ได้โกรธเรื่องที่ปุ้มซุ่มซ่ามทำเขาหน้าเละแล้วค่ะ แต่เขาโกรธที่ปุ้มต่อล้อต่อเถียงกับเขา ไม่ยอมอ่อนข้อให้เขา มันทำให้เขารู้สึกเสียศักดิ์ศรีค่ะ”

“ลองดูก่อนมั้ย อย่าเพิ่งไปตัดสินเขาสิ บางทีถ้าเขาได้เห็นคลิปที่ปุ้มโดนดาราคนนั้นแกล้ง เขาอาจใจอ่อนก็ได้”

“ขอบคุณนะคะผู้จัดการ สำหรับการช่วยเหลือทุกอย่าง แต่ปุ้มตัดสินใจแล้วค่ะ ว่าปุ้มจะไม่ทำงานในองค์กรที่มีคนชื่อบารมี อัศวเมฆินทร์เป็นเจ้าของหรือหุ้นส่วนเด็ดขาด ปุ้มคงต้องกลับไปอยู่ต่างจังหวัด ไปหางานทำแถวบ้านดีกว่าค่ะ”