เมียลับกัปตันเตชน์

เมียลับกัปตันเตชน์

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-20
Oleh:  Fortune_289Ongoing
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
43Bab
1.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

อิงอิง แอร์โฮสเตสสาวสวย ตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่หลังเลิกรากับแฟนเก่าที่ทำให้เธอเจ็บปวด เธอคิดว่าคงไม่มีวันกลับไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีก จนกระทั่งวันหนึ่งโชคชะตาพาให้เธอกลับมาเจอกับเตชน์ อดีตคนรักที่ตอนนี้กลายเป็นกัปตันหนุ่มสุดหล่อและเจ้าของสายการบิน Premruthai Airways สองปีที่แยกจากกันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของเตชน์หายไปเลย ตรงกันข้าม เขายังคงต้องการเธอเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดที่สุดคืออิงอิงกำลังมองหาผู้ชายคนใหม่ และดูเหมือนจะมีหนุ่มในฝันเข้ามาแทนที่เขาแล้ว เตชน์จึงเสนอความสัมพันธ์ชั่วคราวระหว่างคนเคยรัก โดยคิดว่าอย่างน้อยขอได้กลับมาอยู่ใกล้เธอก็ยังดี แต่อิงอิงกลับย้ำว่าเขาเป็นได้แค่ “ผัวเก่า” และไม่มีสิทธิ์กลับมาเรียกร้องอะไรอีก จากความสัมพันธ์ที่คิดว่าจะจบลงง่าย ๆ กลับกลายเป็นสงครามของคนสองคนที่ยังรักกัน เตชน์เริ่มแสดงความเป็นเจ้าของและไม่ยอมให้ผู้ชายคนไหนเข้ามาแทนที่ ส่วนอิงอิงก็พยายามพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้เป็นผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้เขาทำร้ายหัวใจอีกแล้ว สุดท้ายคนที่อยากได้แค่ความสัมพันธ์ชั่วคราวกลับต้องเป็นฝ่ายตามง้อ เพื่อทวงตำแหน่ง “ผัวตัวจริง” คืนมาอีกครั้ง

Lihat lebih banyak

Bab 1

เรียกน้ำย่อย

My father was screwing his secretary when I pushed his office door open. Wet slaps and grunts filled the room as he drove into her against the desk.

My mother had spent three hours over the stove, squinting at a recipe she had memorized years ago. She packed my father's lunch and made me promise to watch him eat, since he was always busy. He had also left his phone at home.

I never expected to walk in and find him bent over his desk, his wool slacks bunched around his thighs, buried deep in his secretary.

The sight made me want to vomit.

This was the man who had promised to be home more that weekend for their thirty-year anniversary dinner.

His secretary looked toward the door, eyes widening. She gasped, her face turning a bright, guilty red.

"Oh, shit, Lisa," she breathed.

My father twisted around, flushed and sweating, not even pulling up his pants.

"Lisa, wait—"

I didn’t stay. I ran down the hallway, hit the elevator, and left his shouts behind as the doors closed.

I reached my car, shoved the key into the ignition, and sped onto the highway, weaving through midday traffic before the shock hit.

Then I felt his phone in my jacket pocket. I pulled over, grabbed it, and tried his birthday.

Denied.

His wedding date.

Denied.

I typed my mother’s name.

It unlocked.

That hurt more. He used her name as the key to his secrets.

I opened his messages. The thread with his secretary stretched for months, filled with late-night photos and detailed sexual fantasies. I kept scrolling as the dates slipped into last year.

I typed "divorce" into the search bar. The results loaded instantly.

The lawyer says we can finalize the paperwork before the end of spring. I can’t wait to finally be with you properly.

It was already mid-April.

My grip tightened as I scrolled.

I talked to the realtor today. The house should sell fast. Once it’s done, you can move into the new place with me. A fresh start.

He wasn’t just leaving her. He was selling the house. My mother and brother, James, would have nowhere to go.

Under pack law, the male head of household owned the property. We would end up in the welfare blocks at the edge of the territory.

Another message:

The kids will adjust. Lisa is twenty. James is seventeen. Maybe this will teach them some humility. They’ve had it too easy on my dime.

My vision blurred as I took screenshots. He was a pack Beta. He would deny everything without proof.

I drove back to the office, set the cooling lasagna and the phone on the front desk, and left before the receptionist could speak.

By the time I reached my car, my phone buzzed in the cup holder.

Mom: Sweetheart, can you pick up my prescription on your way back? The pharmacy called.

I stared at the text. My mother's eyesight had been failing for a decade. She was legally blind, unable to see the faces of her own children clearly without powerful lenses. She had been a nurse at the pack hospital, a career she loved, but she had stepped down when the vision loss made it dangerous to work.

She believed her husband was her protector.

I sat in the car and watched the sun start to dip.

My entire life, I had used my parents as the gold standard for love. He had been calculating his exit while she made his favorite meals.

My phone buzzed again. It was my best friend, Sasha.

Don’t forget the mandatory pack meeting tonight.

I had heard the whispers about alliance talks with the Silver Creek Lycans, but I hadn't cared. Now, the message specified compulsory attendance for all unmarked females.

I typed back: Found out my dad is having an affair. He’s selling the house and kicking us out.

Sasha: WHAT??? Call me RIGHT NOW.

Me: Can’t. I’ll explain later.

I spent hours driving through the pack lands. When my mother asked where I was, I told her Luna Catherine needed help with errands.

By nightfall, I reached the community center. My head throbbed. Inside, the room was packed. Alpha Marcus and Luna Catherine stood on the platform with their advisors.

More than fifty unmated women filled the chairs. I found Sasha. She grabbed my hand and looked worried.

“You okay?” she whispered.

I said nothing.

Alpha Marcus stepped to the microphone. The room fell silent.

“Alpha Cameron of Silver Creek has agreed to an alliance with us,” he said. “In return, they require a temporary arrangement with an unmated female.”

Whispers spread.

“His mate cannot bear children. He needs an heir. He is requesting a one-year contract.”

Luna Catherine stepped forward. “The contract is binding. The volunteer will move to Silver Creek, conceive, and carry the Alpha’s child. After birth, the child stays. The female returns home.”

Shock rippled through the room.

“In exchange,” Alpha Marcus said, “the volunteer receives full medical care, protection, and financial compensation.”

“How much?” a girl asked.

“Five hundred thousand tokens. Paid in installments,” Luna Catherine said. 

The room erupted. 

Five hundred thousand tokens was enough to buy a small estate and live comfortably for life.

“This is crazy,” Sasha whispered, leaning into my ear. “They want someone to be a paid incubator for a Lycan and then just hand the baby over?”

She was right. It was a cold deal. But the compensation was tempting enough to buy my mother a house in her own name, pay for her medical treatments or hire a full-time assistant for when her eyes failed completely. It would put James through the best university. We would never have to beg the pack for a place to sleep.

My phone vibrated. It was a voice note from my mother. I held it to my ear.

Her voice was broken, thick with tears.

“Lisa… your father just came home. He’s packing a suitcase. He says he wants a divorce… that he’s been unhappy for years.”

I heard her catch her breath, a jagged, wet sound.

“He says the house is his. The money too. He told me I have thirty days to find a place. Lisa, I have nothing. I don't know where we are going to go.”

The recording cut off with the sound of a door slamming in the background.

I stared at the back of the chair in front of me. All I had to do was give up one year. Conceive. Carry. Deliver. Walk away.

Sasha leaned toward me again. “Why would anyone do that? To carry a stranger’s child and just walk away?”

“I’ll do it,” I said.

Sasha stared at me. She let out a nervous laugh.

“What? Did you hear them? You have to give birth and then just hand the baby to a man you don’t know.”

“I heard.”

“Lisa.” She gripped my bicep, her fingers digging in. “This isn't a job. This is your body. You can't just—”

“I need the money, Sasha. I need to save my mother.”

Sasha looked at me as if I were a stranger. She opened her mouth to protest again, but the words died in her throat.

I ignored her and raised my hand high into the air.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
43 Bab
เรียกน้ำย่อย
เสียงดังหึ่งของเครื่องยนต์กังหันไอ้พ่นยังคงสม่ำเสมอ กัปตันเตชน์นักบินผู้ควบคุมเครื่องบินโดยสารลำนี้นั่งอยู่หลังแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยไฟกะพริบและหน้าจอเรดาร์ สายตาเขากว่าดูทุกค่าพารามิเตอร์อย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ้วสัมผัสสวิตช์และปุ่มต่างๆ อย่างแม่นยำ เสียงผู้ช่วยนักบินรายงานบางอย่างซึ่งเขาเพียงแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้นไมโครโฟนที่อยู่ข้างขมับถูกดึงเข้าไปบริเวณปาก เสียงของเขาทุ้มแน่นและดูอบอุ่นในขณะที่เครื่องบินไต่เพดานบินด้วยความมั่นคง"สวัสดีครับท่านผู้โดยสารทุกท่านนี่คือกัปตันเตชน์ดนัย กำลังรายงานจากห้องนักบิน"เขาหยุดเสียงไปสักพักใหญ่พลางกวาดตามองออกไปนอกกระจกหน้าห้องนักบิน ท้องฟ้าเบื้องหน้าดูปลอดโปร่ง มีเพียงก้อนเมฆสีขาวนวลลอยอยู่โดยรอบ"ขณะนี้เครื่องบินของเราอยู่ที่ระดับความสูง 33,000 ฟุต หรือประมาณ 10,000 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ความเร็วลมสัมพัทธ์ขณะนี้อยู่ที่ประมาณ 840 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทิศทางลมด้านหน้าอยู่ที่ 270 องศา ความเร็วลมประมาณ 40 นอต"เขารายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะที่อีกมือหนึ่งยังจับคันควบคุมเพื่อปรับทิศทางเล็กน้อย"อุณหภูมิภายนอกอยู่ที่ - 41 องศาเซลเซียส อุณหภูมิภายใน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-19
Baca selengkapnya
บทที่ 1 แฟนเก่า
กัปตันเตชน์นั่งอยู่ในที่นั่งนักบินมือกำลังจับคันบังคับสายตามองจอและหน้าต่างด้านหน้า สภาพอากาศในวันนี้ปลอดโปร่งทัศนวิสัยดีมาก เป็นการเดินทางที่ราบรื่นเสียเหลือเกิน"ใกล้ถึงแล้วลดระดับอีกนิดเตรียมลงจอดที่รันเวย์ 19L""รับทราบครับ ความเร็วกับระยะกำลังพอดี ล้อพร้อมระบบลงจอดอัตโนมัติเปิดแล้ว ความเร็วอยู่ในเกณฑ์"ผู้ช่วยนักบินเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปมองเบื้องหน้าตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่"หอบังคับการสุวรรณภูมินี่คือเที่ยวบิน PS222 ขออนุญาตลงจอดที่รันเวย์ 19L ระยะห่างและความเร็วอยู่ในเกณฑ์ขอรับการยืนยัน"เขาพูดผ่านวิทยุเพื่อคุยกับหอบังคับการสุวรรณภูมิ และเพียงแป๊บเดียวก็ได้รับเสียงตอบกลับมา"PS222 ยืนยันการลงจอดรันเวย์ 19L พร้อมใช้งาน ลมตะวันออกเฉียงใต้ 5 นอต ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับกัปตัน""รับทราบครับ พร้อมลงจอด"เครื่องบินลดระดับลงอย่างนุ่มนวล เสียงล้อสัมผัสพื้นดังกึกเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปราบเรียบบนรันเวย์ เสียงเบรกไฮดรอลิคเริ่มทำงานในขณะที่เครื่องบินค่อยๆ เคลื่อนไปยังหลุมจอด พนักงานภาคพื้นโบกมือบอกตำแหน่งอย่างเชี่ยวชาญ กัปตันเตชน์ประคองพวงมาลัยให้เครื่องเข้าจุดอย่างแม่นยำ"ถึงสักที""จบภารกิจ"ก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-19
Baca selengkapnya
บทที่ 2 การพบเจอกันในรอบ 2 ปี
เขารีบวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะจากนั้นก็รีบหิ้วกระเป๋าพาดไว้บนไหล่ จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากร้านกาแฟเพราะถ้าเขายังนั่งอยู่ตรงนี้รับรองว่าอิงอิงได้เห็นหน้าแน่ และถึงตอนนั้นสิ่งแรกที่เขาน่าจะเจอก็คือโดนกระทืบเพราะหญิงสาวได้ลั่นวาจาเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าเจอกันอีกครั้งเธอจะกระทืบเขาให้จมดิน"พี่ชายรอผมด้วย"ธนัตถ์รีบวิ่งตามกัปตันเตชน์ออกไปจากร้านกาแฟจากนั้นก็พากันลัดเลาะอ้อมไปยังลานจอดรถด้วยความเร่งรีบ เขายังไม่อยากเจอกับหญิงสาวในตอนนี้เพราะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ไม่ได้เจอกันนานถึง 2 ปีเธอยังคงสวยเหมือนเดิม ไม่ได้! เขาจะมานึกถึงใบหน้าสวยนั้นไม่ได้ ถึงแม้จะสวยแต่บอกเลยว่านิสัยอย่างกับปีศาจกลับชาติมาเกิด คนภายนอกไม่รู้หรอกว่าที่แท้จริงแล้วเธอเป็นคนนิสัยยังไง แต่เขาที่คบมานานรู้ดีเพราะฉะนั้นอย่าไปยุ่งจะดีกว่า"พี่ชายจะรีบวิ่งทำไมเนี่ยรอผมก่อน""แยกย้ายกันกลับบ้านเลยไม่ต้องตามมา แล้วไม่ต้องหาเรื่องให้ฉันไปเจอยัยนั่นอีกละ ไม่อยากจะคิดถึงตอนเจอกันเข้าใจหรือเปล่า"เขาทำท่าขนลุกขนพองก่อนจะหยิบกุญแจในกระเป๋าเป้จากนั้นก็เดินตรงไปยังรถของตัวเองทันที ธนัตถ์เกาหัวด้วยความมึนงงเพราะไม่รู้ว่าทำไมพี่ชายถึงมีท่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-19
Baca selengkapnya
บทที่ 3 สาเหตุที่เลิกกัน
เสียงล้อบทพื้นถนนหน้าคฤหาสน์ตระกูลเปรมฤทัยสิริดังขึ้นจึงทำให้คนในบ้านรู้ว่าตอนนี้คุณชายรองกลับมาถึงบ้านแล้ว ใบหน้าของคนที่จับพวงมาลัยดูเคร่งเครียดดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นมัว มือจับพวงมาลัยแน่นเหมือนพยายามระบายความร้อนที่มันระอุอยู่ภายในกาย"ยัยแสบเอ๊ยอย่าให้เจออีกนะ!"เขาขับรถเข้ามาตรงลานจอดก่อนจะดับเครื่องยนต์จากนั้นก็เปิดประตูรถและเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าใครทั้งนั้นที่เดินผ่าน"กลับมาแล้วเหรอลูก"คุณแม่เอ่ยทักขึ้นหลังจากที่เห็นลูกชายเดินผ่านห้องรับแขกซึ่งตอนนี้ท่านกำลังดูทีวีกับคุณพ่ออยู่"ครับแม่"เขาตอบเพียงสั้นๆ จนคุณแม่แทบจะไม่ได้ยิน"น้องรองกินข้าวปะ พี่สั่งของกินมาพอดีเลยกินด้วยกันไหม"พี่ใหญ่ของบ้านกำลังแกะของอร่อยที่สั่งมาพร้อมกับเอ่ยชวนทุกคนรวมถึงน้องรองที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านด้วยแต่ทว่าคนตัวโตกลับปฏิเสธ"ไม่อะ ตามสบายเลย"เขาตอบขณะเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะหยุดมองใคร เสียงฝีเท้าหนักดังไปทั่วบ้านเดินขึ้นลิฟต์ตรงไปยังห้องของตัวเองก่อนจะปิดประตูลงไม่รับแขกบรรยากาศภายในห้องรับแขกเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนหันมามองสบตากันก่อนจะเลิกคิ้วเล็กน้อยมีสีหน้าฉงนปนกังวลเพราะไม่รู้ว่าค
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-19
Baca selengkapnya
บทที่ 4 2 สองมาตรฐาน
แสงแดดยามเช้าส่องลอดบานกระจกใหญ่ของสนามบินนานาชาติ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยก้อนเมฆดูสดใส เหล่าผู้คนเคลื่อนไหวไปมาด้วยความคึกคัก อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและขนมปังอุ่นคละคลุ้งในอากาศปะปนกับเสียงเรียกประกาศเที่ยวบินที่ดังเป็นระยะชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีเข้มเดินตรงมาอย่างสง่างามเข้ามาภายในอาคารผู้โดยสาร รูปร่างดูสูงโปร่งแววตาคมลึก ภายใต้หมวกกัปตันที่สวมอยู่ดูเป็นระเบียบคือใบหน้าของผู้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาคือกัปตันเตชน์ หนึ่งในนักบินฝีมือเยี่ยมของสายการบิน Premruthai Airways ทายาทมหาเศรษฐีอันดับ 1 ของประเทศ และนั่งตำแหน่งประธานบริษัทสายการบินด้วย ร่ำรวยแต่ว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขาเป็นใครชายหนุ่มก้าวตรงไปยังร้านอาหารมุมหนึ่งของสนามบินที่อยู่ใกล้กระจก เพื่อนนักบินอีกสองคนกำลังนั่งรออยู่ มีเสียงหัวเราะของเราแอร์โฮสเตสในชุดเครื่องแบบเรียบร้อย"มอนิ่งครับกัปตัน เป็นยังไงบ้างเมื่อวานวิ่งหนีแฟนเก่า""ไอ้นี่! อยากโดนเตะไงวะ"เขาเดินเข้ามาจากตอนแรกที่ใบหน้าดูอารมณ์ดีแปลเปลี่ยนเป็นโมโหเพราะถูกแซวแบบนั้น ธนัตถ์หลุดขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะดึงพี่ชายให้นั่งลงที่โต๊ะ"เอาน่าผมก็แค่แซวไปงั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-19
Baca selengkapnya
บทที่ 5 แก้ขัด
1 ชั่วโมงต่อมา...ภายในสนามบินยังคงคึกคักไม่ต่างจากทุกวัน แต่ในห้องประชุมแห่งนี้บรรยากาศกลับครึกครื้นเต็มไปด้วยเสียงของนักบินและแอร์โฮสเตสที่กำลังคุยกันเกี่ยวกับรายละเอียดเที่ยวบินในวันนี้"เที่ยวบิน PS676 กรุงเทพมหานครถึงโตเกียว เวลาออกบิน 10:00 น. เวลาถึงโดยประมาณ 17.00 น. โดยประมาณ และเป็นเวลา 19:00 น ตามเวลาท้องถิ่นของญี่ปุ่น เราจะพักค้างคืนกันที่นั่นแล้วบินกลับไฟท์ตอนบ่ายของพรุ่งนี้"เสียงของหัวหน้าลูกเรือหญิงกล่าวชัดถ้อยชัดคำสายตากวาดมองไปทั่วโต๊ะ มีคนร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มนักบินนั่งอยู่หัวโต๊ะข้างกายของเขาคือนักบินผู้ช่วยและแอร์โฮสเตสอีกประมาณ 5 คน ชายหนุ่มเพียงพยักหน้าเล็กน้อยขณะที่มือพลิกดูแฟ้มข้อมูลการบิน ลอบสายตาหันไปมองแอร์โฮสเตสสาวหรือ อิงอิง ซึ่งในตอนนี้แทบจะไม่ฟังการประชุมเลยด้วยซ้ำ ในหัวเอาแต่คิดขัดขวางไม่ให้อิงอิงและคู่อริเก่าของเขาสมหวัง"ดูจากสภาพอากาศเหนือทะเลจีนตะวันออกมีเมฆฝนและลมกระโชกแรงเล็กน้อย แต่โดยรวมถือว่าปลอดภัยไม่มีการเบียดเส้นทางใดๆ"ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตากับแอร์โฮสเตสคนอื่น เขาเป็นนักบินที่มีประสบการณ์การบินนับพันชั่วโมง มีชื่อเส
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-20
Baca selengkapnya
บทที่ 6 วางแผนร้าย
หลังจากที่หญิงสาวโดนก่อกวนจากกัปตันหนุ่มก็ต้องหนีไปสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าโลกจะเหวี่ยงทั้งสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง แถมดูเหมือนว่าครั้งนี้ไอ้หมอนั่นมันจะไม่กลัวคำขู่ของเธอเลย ก่อนหน้านี้บอกไปแล้วว่าอย่าให้เจอจะกระทืบให้จมดิน ครั้งแรกเจอกันเธอทำตามอย่างที่พูดก็คือการกระทืบเขาทันทีที่เจอ แต่คราวนี้ทำไมรู้สึกเหมือนเขาจะเริ่มกวนประสาทไม่กลัวคำขู่ของเธอเหมือนเดิม"หงุดหงิดทำไมต้องมาเจอกันอีกก็ไม่รู้"สายการบินที่เธอย้ายมาค่อนข้างมีชื่อเสียงและเงินเดือนก็สูงกว่าสายการบินทั่วไป และการย้ายมาที่นี่ได้รับการเชิญเข้ามาทำงานเพราะเธอสามารถพูดได้ 5 ภาษา เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีความสามารถและมีความอดทนสูงจึงทำให้ได้รับความสนใจจากสายการบินหลายที่ ซึ่งการที่เธอเลือกที่นี่เหตุผลเพราะว่าให้เงินเดือนสูงแค่นั้นแหละ"เป็นอะไรหรือเปล่าอิงอิงดูอารมณ์เสียนะ"เมล่อนเพื่อนใหม่ที่อยู่สายการบินด้วยกันเอ่ยทักเพราะเห็นสีหน้าของเธอแล้วดูเหมือนไม่ค่อยดีเท่าไหร่"ไม่มีอะไรหรอกเจอเรื่องหงุดหงิดมานิดหน่อยน่ะ ไปทำงานก่อนเถอะน่าจะได้เวลาแล้ว""อืม โอเค"ทั้งสองคนพากันเดินเข้าไปข้างในเพื่อทำหน้าที
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-20
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ความรู้สึกเก่าๆ
ในค่ำคืนของเมืองโตเกียวมีแสงนีออนจากป้ายโฆษณาสาดไล่เป็นจังหวะเต็มถนนฟุตบาท แก๊งแอร์โฮสเตสสาวรวมถึงกัปตันหนุ่มอีกสองคนมุ่งหน้าไปยังคลับหรูชื่อดังที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมหรูที่พวกเขาพักอยู่ แต่งตัวเข้ากับบรรยากาศพูดคุยกันในระหว่างเดินทางจนในที่สุดก็เดินทางมาถึงคลับใหญ่ใจกลางเมือง ซึ่งตั้งอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูง ผนังกระจกใสเผยให้เห็นทิวทัศน์แสงไฟระยิบระยับไปจนสุดขอบฟ้า"ว้าว! หรูหรามาก""ดนตรีคือดีสุด"เสียงดนตรีเป็นจังหวะกำลังเล่นคลอเบาๆ พวกเขาเดินตรงไปยังโซน VIP ซึ่งได้ทำการจองไว้ล่วงหน้าแล้ว เบาะหนังนุ่มสีเทาเข้มรายล้อมโต๊ะทรงต่ำ พร้อมกับขวดแชมเปญที่พึ่งถูกเปิดวางอยู่บนโต๊ะ"แชมเปญขวดนี้ราคาแพงมากเลยนะ""กัปตันเตชน์ใจป้ำเกินไปแล้ว"ทุกคนเอ่ยชมชายหนุ่มไม่หยุดก่อนจะแยกย้ายกันไปนั่งตรงโซฟาขนาดใหญ่ ดื่มด่ำบรรยากาศในค่ำคืนนี้ กัปตันเตชน์เอนหลังพิงพนักเบาๆ ก่อนจะยกแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นมาจิบมีกลิ่นหอมหวานของซิตรัสปะปนอยู่"คืนนี้เอาให้เต็มที่เลยนะ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างผมเป็นคนจัดการเอง""เริ่ดที่สุดเลยค่ะกัปตัน""โอกาสดีๆ แบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ขอบคุณมากเลยนะคะกัปตันที่พาพวกเรามาสนุกแบบนี้ ไว้มีโอกา
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-20
Baca selengkapnya
บทที่ 8 รำลึกความหลัง
เขายังคงก่อกวนหญิงสาวไม่เลิก ไม่ว่าเธอจะหยิบจับทำอะไรก็เสนอตัวทำให้จนอิงอิงเริ่มรู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก ไล่ก็ไม่ไปหน้าด้านหน้าทนนั่งอยู่ได้จนเริ่มท้อจึงปล่อยเลยตามเลย"แล้วสองปีนี้ทำไมถึงไม่มีแฟนใหม่ล่ะ""ยุ่งอะไรไม่ทราบ เป็นแค่แฟนเก่าเจียมตัวหน่อยนะ ฉันจะคุยกับใครจะมีแฟนใหม่เมื่อไหร่ไม่ใช่เรื่องของนายที่จะมายุ่ง"อิงอิงเชิดหน้าใส่เขาก่อนจะหันไปมองโดยรอบเพราะถ้าเกิดว่ายังทนเห็นหน้าเขาอยู่เธออาจจะอดใจไม่ไหวลุกขึ้นไปกระทืบได้ พอเห็นหน้าทีไรความรู้สึกตอนที่ถูกบอกเลิกมันก็แว๊บเข้ามาในหัว ตอนนั้นมันเป็นความเจ็บปวดสำหรับเธอมากยากที่จะลบเลือนได้"ขอโทษนะเรื่องนั้น ขอโทษจริงๆ"เขาเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิด เหตุการณ์ในครั้งนั้นเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความท้าทายของคนรอบข้างจึงทำให้เขาพลั้งปากพูดออกไปแบบนั้น แต่จะบอกว่าตัวเองไม่ผิดก็เป็นไปไม่ได้เพราะบางประโยคไม่ควรจะพูดออกมาให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บปวด เพราะฉะนั้นเขาควรจะขอโทษเธอด้วยใจจริงและไม่แก้ตัวกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น"ขอโทษตอนนี้เหรอไม่ทันแล้วล่ะ ช่างเถอะถือซะว่าเรื่องของเราสองคนมันจบลงด้วยดีแล้ว หลังจากนี้ต่างคนต่างอยู่ไม่มีอะไรที่ต้องเกี
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-20
Baca selengkapnya
บทที่ 9 เคลียร์ท่าใด๋ ...
หญิงสาวดีดดิ้นไม่ยอมให้ชายหนุ่มเข้าใกล้เป็นอันขาด ถึงแม้ว่าเธอจะเมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่ก็มีปฏิกิริยาต่อต้านทางสมองว่าห้ามใกล้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด เขาเป็นบุคคลที่อันตรายไม่ควรใกล้และไม่ควรที่จะกลับไปมีความสัมพันธ์อีก แต่ดูเหมือนว่าร่างกายเมื่อสัมผัสกับความอบอุ่นของผู้ชายตรงหน้ากลับมีปฏิกิริยาอ่อนยวบ กลายเป็นคนที่ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านเสียอย่างนั้น "อื้อ ปล่อยสิ" "ปากบอกให้ปล่อยแต่ตัวแนบชิดเลยนะ" "ไอ้บ้าออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เธอเองถึงจะพูดไม่ออกพยายามเอามือดันตัวเขาให้ออกห่างแต่ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงที่เคยมีมันหายไปไหนเสียหมด ชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็ยิ้มมุมปากออกมาด้วยความพอใจ โน้มริมฝีปากเข้าไปใกล้ก่อนจะบรรจงจูบริมฝีปากเล็กอย่างอ่อนโยน "อื้อ" เสียงครางประท้วงดังในลำคอเรี่ยวแรงหายไปหมดไร้การต่อต้าน เพียงแค่ได้รับสัมผัสจากผู้ชายตรงหน้าก็ทำให้เธอรู้สึกขนกายลุกซู่อย่างประหลาดแทบจะหลอมละลายลงเสียตรงนั้น และยิ่งหญิงสาวไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านก็ทำให้เขาได้ใจเริ่มจูบด้วยความรุนแรงและเร่าร้อนด้วยการสอดลิ้นเข้าไปชิมความหวาน "อืม" มือเล็กทุบตรงไหล่กว้างหลายทีก่อนจะนิ่งชะงักไปแปรเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอขอ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-20
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status