All Chapters of พ่อของลูกคือผัวบ้า: Chapter 1 - Chapter 10

“ยัยปริม..” คุณหญิงวรรณภาปรามลูกสาว แม้จะแอบชอบใจที่ลูกสาวตอกย้ำฐานะเมียแรกของผัวให้ผัวรู้สึกตัว ว่าตัวเองเคยใฝ่ต่ำ “ยังไงมันก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขคุณพ่อ ถึงแกไม่นับมันเป็นพี่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นลูกที่เกิดมาจากความไม่ตั้งใจของคุณพ่อ”“พอเถอะคุณหญิง” ธราเทพปรามเมีย แอบหงุดหงิดในใจที่เมียแต่งอย่างคุณหญิงวรรณภากับลูกสาวดูถูกดูแคลนเมียแรกของเขาอย่างออกนอกหน้า เมียที่เขารักสุดใจ แต่ไม่อาจแต่งงานกันได้ เพราะเธอเป็นแค่ลูกสาวคนขับรถในบ้านคุณหญิงแม่ซึ่งเป็นผู้ดีเก่ายอมรับไม่ได้ที่เขามีสัมพันธ์กับลูกสาวคนขับรถในบ้าน จึงวางแผนส่งเขาไปเรียนต่อเมืองนอกกับลูกสาวของเพื่อนรัก ซึ่งก็คือวรรณภาเมียคนปัจจุบัน แล้วไล่ทิพย์ราตรีกับลูกสาววัยหนึ่งขวบออกจากบ้านไปหลังกลับจากเมืองนอก เขารู้จากคุณแม่ว่าทิพย์ราตรีย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดและมีสามีใหม่เป็นชาวประมง เขาก็พยายามตามหาจนเจอตัวที่ใต้ แต่ทิพย์ราตรีปฏิเสธที่จะกลับมาอยู่กับเขาที่กรุงเทพฯ บอกว่าจะอยู่กับสามีใหม่ที่บ้านเกิด ซึ่งเป็นรักแรกของเธอ เขาก็เลยยอมจำนน กลับมาแต่งงานกับวรรณภาตามที่คุณแม่ต้องการ“ถ้าฝ่ายนั้นรู้กำพืดของมัน ก็คงไม่เอาหรอกค่ะ” สิริ

“ได้ข่าวว่าคุณบารมีบินขึ้นกรุงเทพฯมาครั้งนี้ เพื่อมาดูตัวฉันโดยเฉพาะ” ความมั่นทำให้เธอดูมีเสน่ห์สำหรับเขาบารมียิ้มกริ่ม “ก็ใช่ครับ แล้วก็มาคุยงานกับเพื่อนด้วย”เธอหรี่สายตามองเขาอย่างสงสัย “ทำไมยอมตกลงตามเงื่อนไขของคุณปู่ล่ะคะ ท่าทางคุณก็ไม่ใช่หลานที่ทำตามใจคุณปู่นะคะ แววตาของคุณดื้อใช่เล่น” เพราะความสวยของเธอใช่มั้ยล่ะ เลยยอมมาดูตัว ยอมรับมาตรงๆ เถอะน่า “ขอโทษด้วยนะคะที่พูดตรงไปหน่อย”เขาหัวเราะ “ไม่เป็นไรครับ ผมก็ชอบพูดตรงๆ เหมือนกัน และใช่ครับ หลังจากที่ผมเห็นรูปคุณแล้ว ผมก็รู้สึกถูกใจ คุณสวยมาก”สิรินารีเบิกตาโต เขารู้ว่าเธอคิดอะไรงั้นเหรอ ผู้ชายคนนี้ฉลาดไม่เบา “โอ้ว ขอบคุณค่ะ”“แต่พอได้เห็นตัวจริง”สิรินารีชะงัก นิ่วหน้า “......”เขามองหน้าเธออย่างพิจารณา “คุณ..สวยกว่าในรูปสักแสนเท่าได้”เธอที่กำลังลุ้นว่าเขาจะพูดอะไร ถึงกับยิ้มขำ ถูกใจคำพูดของเขาจนใจเต้นรัวไปหมด ผู้ชายคนนี้โปรยเสน่ห์เก่งมาก ทำเธอแอบเสียอาการเลยล่ะ“คุณคงมีสาวสวยในสต๊อกหลายคน” เธอแค่อยากรู้ว่าเขาจะแก้ข่าวเรื่องนี้ยังไง“ยอมรับครับ แต่ยังไม่มีใครที่ทำให้ผมอยากแต่งงานด้วยได้เลย” นัยน์ตาพราวยามมองใบหน้าสวยของเธอ “ต

ทิพย์นาราหน้าซีดเผือด รีบยกมือไหว้งกๆ “ขอโทษค่ะขอโทษจริงๆ นะคะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ”บารมีชี้หน้าเธอ “นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะ ออกไปเลยไป ออกไปเลย ห้ามมาทำงานที่นี่อีก!!”ตอนนั้นเอง ผู้จัดการห้องอาหารวิ่งหน้าตื่นเข้ามา พอเห็นหน้าบารมีก็ชะงัก “เอ่อ ..คุณบารมี ขอประทานโทษครับ” แล้วหันมองหน้าทิพย์นาราด้วยสายที่บอกให้รู้ว่าเธอซวยแน่ “ใจเย็นก่อนนะครับ ไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนดีมั้ยครับ”เจ้าของชื่อเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ลุกขึ้นยืน แล้วชี้หน้าทิพย์นารา “ไล่พนักงานคนนี้ออกเลยครับ เธอไม่เก่งพอที่จะทำงานในที่ๆ มาตรฐานสูงขนาดนี้”สิรินารียิ้มขำ มองเย้ยเธอราวกับผู้ชนะแน่นอน สิรินารีต้องชนะอยู่แล้ว เพราะเจ้าหล่อนสามารถทำให้เธอถูกไล่ออกได้ภายในสามนาที“ดิฉันรู้ค่ะว่าดิฉันทำผิด” ทิพย์นารามองหน้าบารมีอย่างไม่เกรงกลัว “แต่ขอโทษนะคะ นี่เป็นความผิดครั้งแรกของดิฉันค่ะ หลังจากทำงานที่นี่มาห้าปี”บารมีมองหน้าเธอ หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยหวาน แต่สายตาท้าทายไม่กลัวใคร “ทำมาห้าปี แล้วไง อยากได้โอกาสครั้งที่สองงั้นเหรอ”“ไม่ค่ะ ดิฉันไม่หวังโอกาสจากคุณลูกค้าหรอกค่ะ ฉันแค่อยากอธิบาย...”“พอเลย ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้น”

“ห้ามท้อเด็ดขาด!” ทิพย์นาราบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะเดินข้ามถนนบริเวณหน้าโรงแรม ทันใดนั้นเสียงแตรดังลั่นเสียงรถเบรคดังเอี๊ยด แสงไฟจากหน้ารถสาดเข้าหน้าเธอ ทำเธอตกใจผงะหงายลงไปนั่งกองบนพื้นถนนคนขับรถหรูคันนั้นเปิดประตูลงจากรถ เดินปรี่มาหาเธอแล้วตะโกนใส่เธอทันที“เป็นบ้าอะไร จะฆ่าตัวตายรึไง เดินลงมาได้ไง”เธอตกใจกระพริบตาปริบๆ “ขอโทษค่ะ”“ถ้าอยากตายก็อย่าสร้างความลำบากให้คนอื่นสิ”เธอลุกขึ้นยืน ปัดไม้ปัดมือ เงยหน้ามองคนตัวสูงตรงหน้าแล้วตกใจตะลึงงัน เพราะเขาคือผู้ชายคนนั้น“อ้าว!! เธอน่ะเอง” บารมีอึ้งไม่อยากเชื่อสายตา มองสภาพมอมแมมของหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเวทนาปนรำคาญใจ “ไม่มีสติรึไงห๊า อยู่ๆ ก็เดินลงมาตัดหน้ารถ ฉันเกือบซวยเพราะเธออีกแล้ว เธอมันตัวซวยชัดๆ เลย!!”เธอถอนหายใจ เวทนาชะตากรรมของตัวเอง ทำไมหนีไม่พ้นคนใจดำคนนี้ หรือเขาเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเธอ“เออ!!” เธอทนไม่ไหวแล้ว เท้าสะเอวมองหน้าเขาแบบเอาเรื่อง “ฉันมันตัวซวย!! ขืนเข้าใกล้ฉันมากกว่านี้ นายได้ซวยกว่านี้แน่!!!”บารมีตกใจอึ้ง “ทีหลังก็เดินให้มันดีๆ สิ รถฉันเกือบเป็นรอยเลย มีปัญญาชดใช้มั้ยล่ะ”“ถ้ากลัวรถเป็นรอยก็เอาไปวิ่งบนสวรรค์โ

กลับถึงบ้านก็เจอแสงแดดอุ่นในยามสายต้อนรับอย่างอบอุ่น บ้านชั้นเดียวหลังน้อยตั้งอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงใกล้กับชายทะเล ซึ่งเป็นแหล่งอาหารตามธรรมชาติ ที่หล่อเลี้ยงชีวิตชาวบ้านกว่าร้อยครัวเรือนมานานหลายร้อยปีนอกจากแสงแดอุ่นๆ จากท้องทะเล ก็ยังมีอาหารทะเลหลากหลายเมนูตั้งเรียงรายบนโต๊ะอาหาร เพื่อต้อนรับลูกสาวกลับบ้านอีกครั้ง“หนูจะสมัครงานที่โรงแรมแถวๆ นี้แหละแม่ ดูไว้หลายโรงแรมเลย”“ดีแล้ว อยู่บ้านเราดีกว่าลูก ถึงเงินเดือนไม่เยอะ แต่ก็ไม่ต้องเช่าบ้าน มีอาหารกินอิ่มทุกมื้อ” ทิพย์ราตรีดีใจที่ลูกสาวกลับมาอยู่ด้วย “แถมอากาศก็ดีด้วย”“แม่ก็ต้องหายไวๆ นะ ถ้าใจเราสู้ซะอย่าง เราก็เอาชนะได้ เชื่อหนูสิ”“แม่รู้จ๊ะ แม่จะกลับมาแข็งแรงเร็วๆ จะได้ไปช่วยงานที่รีสอร์ทคุณตาคุณยายอีก”“รีสอร์ตเรินตายายน่ะเหรอคะ”“ใช่ เป็นที่พักเล็กๆ แต่อบอุ่นน่ารัก ถ้าปุ้มได้ไปเห็นจะต้องชอบแน่นอน แต่ตอนนี้แถวนั้นมีปัญหานิดหน่อย”“ปัญหาอะไรคะ”“มีนายทุนมากว้านซื้อรีอสร์ทแถวๆ นั้นไปเยอะแล้ว ได้ข่าวว่าจะสร้างโรงแรมห้าดาว นายทุนก็พยายามจะซื้อรีสอร์ตคุณตาคุณยายด้วยนะ แต่ท่านไม่ยอมขาย จะเก็บที่ทางไว้ให้ลูกหลานท่าน เผื่ออนาคตจะกลับม