5

            มันจะมีสักกี่เหตุผลกัน? คิดแล้วก็แสร้งถามกลับอย่างนิ่ง ๆ

            “ก็เรียนการตลาดนี่นะ คุณมาบอกอะไรตอนนี้ล่ะ?”

            “ที่ผมไม่พูด เพราะคุณไม่เคยฟังไงครับ” เขายิ้ม เป็นยิ้มเย็นยะเยือกที่สุดเท่าที่รู้จักกันมา แบร์นาร์ดไม่สามารถก้าวก่ายในบางเรื่องได้ แต่ถ้าหากว่ามีโอกาสที่จะพูดแล้วละก็ เขาต้องปกป้องนัชชา...

            “ปริมกำลังเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตของเธอ ถ้าคุณไม่รีบเอาเธอมายุ่งกับบริษัท ผมเชื่อว่าเธออยู่ของเธอได้ เดี๋ยวนี้เธอไม่ได้ใช้เงินฟุ้งเฟ้อมาก ผลการเรียนก็ดี เพิ่งเริ่มต้นธุรกิจขายเสื้อผ้ากับเพื่อน คุณพุทราซื้อคอนโดฯ เป็นชื่อของตัวเอง เป็นเด็กปีสี่กันเองนะครับ”

            ทั่วทั้งวงหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความชื่นชมประหนึ่งว่าเป็นลูกสาวของตัวเอง ก่อนจะวกกลับเรื่องเดิม

            “ผมไม่ไว้ใจนายนนท์... คุณป้อมจะยกลูกสาวให้เขาจริง ๆ?”

            “ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ... ฉันไม่อยากเห็นหน้ามัน ถ้ามันไม่ยอมหมั้นกับนายนนท์ให้ฉัน”

            ความดื้อรั้นของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวฉายชัดออกมาทางสีหน้าและแววตา มันอาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งว่าทำไมสาวสวยรวยมากอย่างเธอไม่แต่งงานครั้งที่สอง ขณะที่เจ้าของร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้ ๆ

            “คุณจะเป็นแบบนี้ใช่ไหม? คุณป้อม”

            “...”

            “ผมขอลาพักร้อนสักพักแล้วกัน... ผมจะหาเลขาฯ เก่ง ๆ มาทำงานแทน รับรองว่าผมไม่เอาเด็กไม่เป็นงานมาให้กวนใจคุณ” ในน้ำเสียงเย็นชา ใบหน้าสดสวยของสาวใหญ่นิ่งเฉย หากแต่แฝงความน้อยเนื้อต่ำใจไว้ในดวงตาคู่สวยเอ่อคลอ

            กระทั่งวินาทีที่เขาจ้องมองมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ก่อนจะหมุนกายจากไป ทิ้งเธอไว้ในห้องลำพัง

            เสียงประตูที่ปิดลงเบา ๆ พาเจ้าของร่างบางในห้องโล่งกว้างได้แต่ยืนกัดฟันแน่น ตัวสั่นเทาเพราะความโกรธ ข้าวของบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทั้งปาก สมุด ที่วางทับกระดาษลอยไปกระแทกเข้ากับประตูตามแรงโทสะ

            “ไอ้เลขาฯ บ้า! ไอ้ผู้ชายเฮ็งซวย เข้าข้างกันดีนัก อยากไปไหนก็ไป จะลาพักร้อนแม่งครึ่งปี ก็เรื่องของมึง!” เสียงตวาดกร้าวตามไล่หลังไป กว่าที่เธอจะสงบสติอารมณ์ได้ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กับการนั่งนิ่ง ๆ บนโซฟา

            นิตยาได้แต่หวังว่าตัวเธอคงไม่กลับไปเป็นแม่ค้าปากตลาดเหมือนในสมัยที่ยังเป็นขายปลาในตลาดสด เมื่อทุกวันนี้เธอผ่านจุด ๆ นั้นมานานมากเสียจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำแล้วว่าความจนคืออะไร

และถึงจะโกรธลูกสาวสักแค่ไหน เป็นไปไม่ได้เลยที่คนเป็นแม่จะไม่คิดว่านัชชากลายเป็นเด็กนิสัยเสียเพราะเติบโตมากับแม่ซึ่งเป็นคนโมโหร้าย ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อย่างเธอ!

-------------------------------

            ในรุ่งเช้าเวลาเจ็ดโมงกว่า นัยน์สีฟ้าครามเข้มเบิกโพล่งสะดุ้งตื่นจากนิทรา พลันผลักผ้านวมหนาที่คลุมห่มตัวอยู่อย่างงุนงง เมื่อคืนที่หลับไปทั้งชุดทำงานเขาไม่ได้หยิบจับอะไรสักอย่าง ผ้าห่มลายตุ๊กตาน่ารักจะเป็นฝีมือใครหากไม่ใช่เมียเจ้าของบ้าน!

            ร่างสูงในเชิ้ตสีดำยับยู่ยี่หยัดกายลุกขึ้นนั่ง พอดีกับที่โทรศัพท์สั่นดังจากข้างหมอน สายจากปรเมษฐ์โทรมาถามสารทุกข์สุกดิบของลูกเมีย และงานเฝ้าของเขาว่าเรียบร้อยดีไหม พร้อมส่งข่าวมาว่ากำลังจะกลับในวันพรุ่งนี้ทำให้ตื่นเต็มตาได้ไม่ยาก

            ทว่าพอวางสายจากเจ้านายหนุ่ม อลันมีความคิดบางอย่างเมื่อเหลือบมองตามบันไดทางขึ้นไปชั้นสองของบ้านสไตล์โมเดิร์นโทนสีเทาอบอุ่น

            ทำไมบ้านเงียบ? พุทราก็ไม่มาเรียกเขาสักคำ

            เพราะนิสัยของปรายลดาเป็นคนช่างห่วง ยังดูแลทุกคนรอบตัวเป็นอย่างดี เขาไม่ลังเลที่จะถือวิสาสะบุกห้องนอนตามหน้าที่ ก้าวขายาว ๆ เหยียบย่องขึ้นบันไดไป

            ชั้นสองมีสามห้องนอน ห้องโถงกลาง และห้องนอนสำหรับเล่นสนุกซุกซนของเจ้านาย ซึ่งคนเป็นเลขาฯ มานานถึงสิบปีต้องรู้ความลับเรื่องรสนิยมทางเพศของปรเมษฐ์เป็นอย่างดี ถึงเจ้าตัวจะเลิกราจากคู่ขาประหลาด ๆ ไปเพราะความรักในตัวลูกเลี้ยง

            ห้องนอนห้องในสุดของชั้น ประตูสีดำสลับขาวเปิดอ้าไว้ทำให้เขาต้องถือวิสาสะผลักลูกบิดเบา ๆ เข้าไป สัญชาตญาณบอกได้ในทันทีว่าปรายลดาคิดแผนบางอย่างไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ยิ่งพอพบว่าบนเตียงนอนเหลืออยู่เพียงผ้านวมหนาก้อนม้วนกลม

            เสียงไอค่อกแค่กหลุดมาเป็นระยะ ขณะปลายเท้าหนาหยุดอยู่ข้างเตียง ก้มหน้าลงมองกระดาษใบเล็ก ๆ ที่หญิงสาวเขียนทิ้งไว้

            [ไปซื้อยาให้ปริม ปริมไม่สบาย... จะรีบกลับ]

            “Damn!” คำสบถหลุดรอดมาจากหนุ่มบราซิลที่กำลังจะกลายร่างเป็นพวกหัวรุนแรง แน่ว่าตระกูลแบรดฟอร์ดตั้งแต่รุ่นทวด ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นแค่เลขาฯ

            ประกายโทสะปะทุขึ้นในแววตาคู่สีฟ้าคราม ฉับพลันกับที่ความคั่งแค้นทั้งเก่าและใหม่พุ่งขึ้นมา อลันไม่คิดว่าปรายลดาจะไปซื้อยา แต่ไปหาปองกานต์ต่างหาก!

            “ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ นังตัวดี!” เสียงตวาดกร้าวดัง มือหนากระชากผ้านวมจากคนที่ซุกกอดมันอยู่อย่างหวงแหน แต่เป็นเพราะความหนาวจับใจ ร่างสั่นเทายกสองมือกอบกุมตัวเองแล้วห่อไหล่ลีบเล็ก

            “ไม่ลุกใช่ไหม...?” เสียงขู่ฟ่อผ่านไรฟัน ร่างสูงกระโจนกายข้ามผ่านเตียงนอนไปในอีกฝั่ง เพื่อหยิบอ่างใบเล็ก ๆ ที่ลอยน้ำอยู่บนโต๊ะหัวเตียงเทสาดลงไปบนที่นอนด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด

            น้ำเย็นตามอุณหภูมิห้องและผ้าขนหนูบนกายไม่ต่างจากน้ำร้อนดี ๆ คนหลับอย่างไรก็ต้องตื่น ในสติสัมปชัญญะอันน้อยนิดทำให้ดวงตาคู่สวยหรี่มองภาพพร่าเลือนตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

            “ผมจะถามครั้งเดียว... เพื่อนคุณอยู่ที่ไหน?”

            “หนาว... ผ้าห่ม...” เสียงตะกุกตะกักกระซิบบอกผู้ชายตัวโตที่ไม่มีวี่แววส่งของให้ตามคำขอ ชุดกระโปรงนอนเปียกโชกชุ่มแนบไปกับเรือนกายผุดผ่อง

            อาการนิ่งเงียบบนใบหน้าเย็นยะเยือกเป็นคำตอบได้อย่างดี เมื่อคำสั่งของเจ้านายทุกคำสั่งนับเป็นคำขาดกับอลัน แบรดฟอร์ด เลขาฯ ผู้ไม่เคยทำงานพลาด!

            ร่างสูงตวัดกายออกจากห้องไปอย่างไม่แยแสคนข้างหลัง เพื่อหยิบโทรศัพท์บนโซฟาข้างล่าง ขณะที่ยังพยายามสงบสติอารมณ์ในทุกย่างก้าวเดิน คว้าโทรศัพท์กดเบอร์ซึ่งคนปลายสายแทบจะรับในทันที