สายใยสวาทภรรยานิตินัย

แพทริก อายุ28ปี สูง 186 CM

เป็นหมอ และเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

เรียนจบหมอได้ไม่นาน พ่อก็ล้มป่วยและเสียชีวิต เขาจึงต้องทำหน้าที่บริหารโรงพยาบาลตั้งแต่นั้นมา

จดทะเบียนสมรส หลังจากเรียนจบ

เพียงดาว อายุ24ปี สูง 162 CM

สวย เรียบร้อย เข้มแข็งและอดทน มองโลกในแง่ดี มีรอยยิ้มที่สดใสและเป็นมิตรกับคนรอบข้าง

จดทะเบียนสมรสตอนเรียนอยู่ปี2

อชิ

ลูกชายของเพียงดาว ซึ่งเกิดจากสเปิร์มของอดีตสามีที่เขายอมบริจาคมาให้เธอ เพื่อแลกกับการหย่าให้เขาได้กลับไปหารักแรก

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ท้องเธอก็โตขึ้นทุกวัน ต่อไปใครๆก็รู้ว่าเธอท้อง ถ้าใครถาม หรือข้าวหอมถาม เธอก็อย่าบอกเด็ดขาดว่าท้องเพราะสเปิร์มที่รับบริจาคจากฉัน”

“เพียงดาวคิดเอาไว้แล้วค่ะ ว่าถ้าต่อไปมีคนถามเรื่องท้อง เพียงดาวก็จะบอกว่าท้องเพราะสเปิร์มของคนที่บริจาคมา แต่จะไม่บอกว่าท้องเพราะสเปิร์มของพี่เด็ดขาด”

.

.

.

.

“ทำไมฉันถึงเป็นพ่อไม่ได้”

“เพราะพี่คือผู้บริจาคสเปิร์ม จะมาเป็นพ่อของลูกไม่ได้ คนอื่นๆ ที่อยากมีลูก แล้วใช้วิธีเดียวกับเพียงดาว พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่มีใครนับว่าผู้บริจาคสเปิร์มเป็นพ่อของลูกหรอกค่ะ”

“ท้องด้วยน้ำเชื้อที่ได้จากการบริจาค ไม่นับว่าเป็นพ่อของลูก งั้นก็แสดงว่า ถ้าเธอได้รับน้ำเชื้อจากฉันโดยตรงด้วยการ สอดใส่เข้าไป เธอก็จะนับว่าฉันเป็นพ่อของลูกใช่ไหม”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

ห้องทำงานของแพทริก

ในขณะที่ร่างสูงนั่งหลับตาพิงเก้าอี้เบาะหนังราคาแพงอยู่นั้น โทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะก็มีเสียงดังขึ้น

Rrrr!

เขาลืมตาขึ้นมามองพลางเลื่อนมือไปหยิบขึ้นมาดู หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพร้อมกับเพ่งมองไปยังหน้าจอให้ชัดๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของข้าวหอมที่เป็นรักแรกของเขา พลันหัวใจแกร่งก็เต้นระส่ำก่อนจะกดรับสาย

“ว่าไงข้าวหอม”

(แพทริกอยู่ที่โรงพยาบาลไหม)

“ใช่ ข้าวหอมมีอะไรหรือเปล่า”

(ตอนนี้ข้าวอยู่กรุงเทพนะ)

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

(สองสามวันแล้ว แล้วถ้าข้าวจะเข้าไปหาแพทริกได้ไหม)

“ได้สิ ฉันรออยู่ที่ห้องทำงานนะ”

(โอเค เดี๋ยวข้าวเข้าไปหานะ) นิ้วหนากดวางสายแล้วคลี่ยิ้มอ่อนๆพลางคิดว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี แต่ความรักที่เขามีให้ข้าวหอมก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เขากับข้าวหอมอายุเท่ากัน เรียนปีเดียวกัน ข้าวหอมเรียนคณะบัญชี เขากับข้าวหอมเป็นแฟนกันมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง เขากับข้าวหอมรักกันมาก วางแผนเอาไว้ว่าถ้าเขาเรียนจบก็จะแต่งงานกัน

แต่แล้วในวันที่เขาเรียนจบ ซึ่งตอนนั้นข้าวหอมเรียนจบมาสองปีแล้ว และทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง อยู่ๆพ่อก็มาบอกว่าเขาต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เขาไม่เคยเห็นหน้า

‘พ่ออยากให้ลูกแต่งงานกับหนูเพียงดาว’ วสันต์ พ่อของแพทริกเอ่ยกับลูกชาย

ร่างสูงเหมือนกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินประโยคนั้นของพ่อ ก่อนจะตั้งสติแล้วเอ่ยถามย้ำออกไป

‘พ่อว่าอะไรนะครับ’

‘หนูเพียงดาวเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อสมัยเรียนมหาลัย’

‘ลูกของเพื่อนพ่อ? เพื่อนพ่อคนไหนเหรอ’

‘คือ…เพื่อนพ่อเป็นผู้หญิงน่ะ เขาชื่ออ้อม’ อันที่จริงอ้อมก็คือคือแฟนเก่าของวสันต์ตอนอยู่มหาวิทยาลัย วสันต์กับอ้อมเรียนสาขาเดียวกัน พอเรียนจบทั้งสองก็ต้องเลิกกัน เพราะพ่อของวสันต์บอกว่าเขาต้องแต่งงานกับมินตราแม่ของแพทริก

‘ลูกของเพื่อนพ่อ หรือลูกของแฟนเก่าพ่อกันแน่’ แพทริกเอ่ยถามอย่างรู้ทันเพราะเห็นสีหน้าของพ่อเหมือนกับกำลังโกหกอยู่

‘เอาละ พ่อจะบอกความจริงก็ได้…’

‘อ้อมเป็นแฟนเก่าของพ่อเองแหละ’

‘แล้วทำไมพ่อถึงต้องให้ผมไปแต่งงานกับลูกของแฟนเก่าพ่อด้วยล่ะ’

‘อ้อมเสียไปห้าปีแล้วด้วยโรคร้าย ก่อนตายอ้อมโทรมาฝากฝังหนูเพียงดาวไว้กับพ่อ หลังจากนั้นเดือนนึงอ้อมก็เสีย แล้วพ่อก็รับหนูเพียงดาวมาอุปการะ’

‘สามีเขาไปไหน’

‘อ้อมเลิกกับสามีตั้งแต่หนูเพียงดาวยังแบเบาะอยู่เลย ตอนพ่อรับอุปการะหนูเพียงดาว ตอนนั้นหนูเพียงดาวอายุสิบห้าปี พ่อเช่าอพาร์ทเม้นท์ให้หนูเพียงดาวอยู่และส่งเสียให้เขาได้เรียนหนังสือและได้มีชีวิตที่ดี ตอนนี้หนูเพียงดาวเรียนอยู่ปีสองแล้ว’

‘แล้วทำไมพ่อต้องให้ผมแต่งงานกับเขาด้วย’

‘เพราะพ่ออยากให้หนูเพียงดาวอยู่ในความดูแลของลูก’

‘เขาอายุยี่สิบแล้วนะพ่อ ไม่จำเป็นต้องให้ใครไปดูแลหรอก พ่อก็แค่ส่งเสียเขาอย่างที่ผ่านมา’

‘ถ้าพ่อไม่ป่วย พ่อก็คงไม่มาขอร้องให้ลูกต้องแต่งงานกับหนูเพียงดาวหรอก’

‘พ่อป่วย? พ่อป่วยเป็นอะไรครับ’ เขาเอ่ยถามด้วยความรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี

‘เมื่อเดือนก่อน พ่อไปตรวจสุขภาพแล้วพบว่าเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย’

‘…’ แพทริกแทบล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่าพ่อป่วยเป็นโรคร้าย และอยู่ในระยะสุดท้าย

‘หมอบอกว่าพ่อยังเหลือเวลาอยู่ได้อีกหกเดือน’

‘…’

‘พ่อจึงอยากจะขอลูกเป็นครั้งสุดท้าย ช่วยแต่งงานกับหนูเพียงดาวให้พ่อชื่นใจหน่อยนะ’

‘…’ เขารู้สึกลำบากใจเป็นอย่างมากที่จะต้องตัดสินใจ ถ้าตอนนี้เขาไม่มีแฟน เขาก็รับปากพ่ออย่างไม่ต้องลังเลเพราะเห็นแก่พ่อที่กำลังป่วยหนัก

‘ก่อนตาย พ่ออยากเห็นหนูเพียงดาวอยู่ในความดูแลของลูก’

‘ผมจะไม่แต่งงานกับเขา แต่ผมจะดูแลเขาแทนพ่อเอง ผมจะส่งเสียเขาจนเรียนจบ’

‘ถ้าแบบนั้น พ่อก็คงนอนตายตาไม่หลับหรอก แต่ถ้าลูกได้แต่งงานกับหนูเพียงดาว พ่อก็หมดห่วง และไม่ต้องมีอะไรให้ต้องกังวลอีก ช่วยทำตามคำขอของพ่อเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมลูก’

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ก่อนจะกัดฟันและจำใจรับปากออกไป

‘ได้ครับ ผมจะทำตามที่พ่อต้องการ แต่ไม่จัดงานแต่งได้ไหมครับ แค่จดทะเบียนสมรสได้ไหม’

‘ตกลง งั้นพรุ่งนี้พ่อจะให้ลูกไปรับหนูเพียงดาวที่อพาร์ทเม้นท์ พาหนูเพียงดาวไปจดทะเบียนสมรสเสร็จ หลังจากนั้นลูกกับหนูเพียงดาวก็ต้องย้ายไปอยู่บ้านหลังเดียวกัน พ่อซื้อเรือนหอไว้ให้เรียบร้อยแล้ว’

‘ครับ’

ในวันเดียวกันนั้น แพทริกก็ไปหาคนรักที่อยู่คอนโดของเขาแล้วบอกว่าต้องจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงที่พ่ออุปการะมา เขาบอกแฟนสาวว่าพ่อกำลังป่วยหนัก อยู่ได้อีกไม่นาน ดังนั้นเขาจึงต้องทำตามความต้องการของพ่อ เพื่อให้พ่อสบายใจในช่วงบั้นปลายของชีวิต

แพทริกกับข้าวหอมเสียใจมากที่ต้องเลิกกันทั้งที่ยังรักกัน แต่ทั้งคู่ก็พยายามทำใจและตัดใจ

วันถัดมาแพทริกก็ไปรับเพียงดาวที่อพาร์ทเม้นท์ แล้วพาไปจดทะเบียนสมรส จดทะเบียนสมรสเสร็จก็พากันไปยังบ้านหลังใหญ่ที่พ่อเตรียมไว้ให้

หลังจากที่แพทริกกับเพียงดาวจดทะเบียนสมรสและอยู่ในบ้านหลังเดียวกันจนครบหนึ่งปี พ่อของแพทริกก็ได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบ

เมื่อเพียงดาวเรียนจบก็ได้เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลของแพทริกตามที่พ่อของเขาได้สั่งไว้ก่อนตาย เพียงดาวได้เข้ามาอยู่ฝ่ายการเงิน