8

อันที่จริง พลินคิดว่าเธออยู่ที่นั่นได้ เพราะส่วนที่เสียหายไม่ใช่บริเวณที่เธอกับบุตรสาวพัก แต่แล้วคนชอบสั่งการอย่างเขาคงเป็นห่วงสวัสดิภาพของเด็กหญิงพราวนภามากกว่าสิ่งอื่นใดจึงเร่งให้ย้ายเป็นการด่วนเช่นนี้

ส่วนเธอนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขานัก เป็นเพียงคนที่ไม่มีสถานะอะไรเลยนอกจากมารดาของเด็กหญิงพราวนภา   บุตรสาวที่เกิดขึ้นเพราะความไร้สติในค่ำคืนนั้นเมื่อสี่ปีก่อน

หากพูดถึงความรักของบารมี ยิ่งไม่ต้องเอ่ยให้ระคายเคืองใจ เขาคงไม่มีคำคำนั้นมอบให้ใครได้อีกแล้ว นอกจากเฝ้ารอพี่สาวของเธอกลับมา พลินรู้มาโดยตลอด ก็อดสะท้อนใจอย่างช่วยไม่ได้ สุดท้ายแล้ว พลินก็อยากทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่เวลาของเธอจะหมดลง

ยิ้มปลอบใจตนเอง พลางคิดว่า ดีให้ได้ครึ่งหนึ่งของที่แม่ปฏิบัติต่อเธอก็ยังดี

ออกจากห้องนอนของลูก ชำเลืองมองไปยังอีกห้องโดยไม่ได้ตั้งใจก็รีบหันหน้ากลับมา แล้วสาวเท้าไปยังอีกฟาก ที่บ้านนี้มีห้องว่างเหลือฟากละห้อง บารมีให้คนจัดห้องของบุตรสาวติดกับห้องของเขา ส่วนเธอพักอีกห้องที่อีกฟาก

ตั้งแต่พลินย้ายมาพักที่นี่กว่าห้าวันนี้แล้ว เธอยังไม่ได้พบหน้าเจ้าของบ้านเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ได้ยินบุตรสาวบอกว่ากลางคืนเห็นว่าบิดามานอนกอด มาหอมแก้มตนเองอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าบุตรสาวของเธอพบเขาจริงๆหรือแค่ฝันไป ถ้าเป็นจริงนั่นก็เป็นตอกย้ำได้ดีอีกอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือ ว่าเขายอมรับเพียงแต่ลูกเท่านั้น แต่ไม่ยอมรับในตัวเธอ

พลินพอรู้ตารางเวลาของเขามาบ้างจากศยามล ผู้ช่วยของบารมีที่ช่างคุยช่างจ้อว่าบารมีกลับบ้านเป็นบางวัน หากมาจะกลับดึกดื่น ออกไปอีกทีส่วนใหญ่เป็นเวลาเช้ามืด และนี่เขาคงยังไม่กลับเข้าบ้านมาเป็นแน่ หากไม่ออกไปสังสรรค์กับคู่ค้าธุรกิจ ก็อาจออกไปกับคู่ควงของเขาที่เป็นสาวสวยชนิดเปลี่ยนหน้าไม่เคยซ้ำ เรื่องนี้พลินก็รู้มาจากคำบอกเล่าของน้ำหนึ่ง เพื่อนที่สนิทที่สุดของเธอ เพราะที่ครอบครัวของน้ำหนึ่งเปิดร้านอาหารกึ่งผับในตัวจังหวัด บอกว่าพบบารมีที่ร้านออกบ่อยไป 

ถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆแล้วกลับเข้าห้อง เก็บเสื้อผ้าในตะกร้าที่คนในบ้านยกมาวางไว้ให้ในห้อง นำเข้าตู้จนเรียบร้อย ลุกปัดกวาด เก็บของให้เข้าที่ครู่ใหญ่จนเหงื่อซึม ถึงค่อยอาบน้ำ เตรียมตัวเข้านอน

ขณะกำลังล้มตัวลงนอนจนเกือบหลับอยู่แล้วนั่นเอง นึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์เอาไว้ในห้องนอนของบุตรสาวจึงลุกโดยไว ก้าวเท้ายาวๆกลับไปยังอีกฟากฝั่งของชั้น พอถึงแตะลูกบิดประตูเปิดเข้าไปอย่างแผ่วเบา มองหาอยู่ครู่ จำได้ว่าครั้งสุดท้ายเธอวางมันไว้บนโต๊ะหัวเตียงข้างที่นอนของลูก สุดท้ายก็พบ

บุตรสาวของเธอถูกฝึกให้แยกห้องนอนตั้งแต่อายุเพียงสองเดือน จนตอนนี้เข้าสามขวบแล้วจึงไม่มีปัญหาในการที่จะต้องนอนคนเดียว พราวนภาเป็นเด็กเลี้ยงง่ายมาก ทั้งยังกินง่าย นอนง่าย เจ้าตัวหลับสนิททั้งคืนจนถึงเช้าโดยไม่ร้องงอแง ต่างจากลูกของคนอื่นที่พลินเคยได้ยินมาว่ายังต้องนอนเตียงเดียวกับแม่อยู่

อีกเหตุผลหลักใหญ่ที่พลินต้องแยกห้องนอนกับบุตรสาวนั้น เพราะคนเป็นพ่อของเด็กหญิงพราวนภาสั่งเอาไว้ พร้อมประกาศกร้าวว่าไม่ต้องการให้เธอได้อยู่ใกล้ชิดกับลูกนัก หากแยกได้ เขาคงแยกเธอกับบุตรสาวตั้งแต่วันที่เธอคลอดออกมาแล้ว ดีที่นายแม่ช่วยเอ่ยปากทานบุตรชายของท่านเอาไว้ คงเห็นใจคำขอร้องของพลินที่พร่ำอ้อนวอนเอาไว้ว่าขอเธอเลี้ยงลูกต่ออีกสักระยะก่อนจะยอมจากไปแต่โดยดี 

หยุดคิดให้ปวดร้าวในใจมากไปกว่านี้แล้วเปิดประตูเพื่อกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง ปิดลงแผ่วเบาดังเดิมหันกลับมาแล้ว ใจดวงน้อยก็ไหววูบกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อเห็นว่าบิดาของบุตรสาวเปิดประตูห้องของเขาออกมาเช่นกัน

บารมีเป็นชายร่างสูงใหญ่ราวกับมีเชื้อสายต่างชาติผสมอยู่ในสายเลือดของเขา ผิวคร้ามแดดเพราะต้องทำงานอยู่กลางแจ้งเสมอ ตัวล่ำหนา มัดกล้ามเนื้อเด่นชัดสวยงามไม่ใหญ่โตจนเกินไปนักเมื่อรวมเข้ากับใบหน้าหล่อคม ยิ่งส่งให้เขาดูสมชายชาตรีมากยิ่งขึ้น

พลินเห็นเขานุ่งผ้าขนหนูสีสะอาดตัดกับสีผิวของเขาอยู่ไม่น้อย เลยหลบวูบมองลงไปที่พื้นแทน เมื่อเห็นดวงตาสีดำสนิทแฝงแววดุดันมองมาที่เธอ ทำท่าปลีกตัวจะเดินกลับห้องของตนเอง เสียงห้าวทุ้มเรียกเอาไว้เสียก่อน

“พลิน”

พลินหยุดกึก ตอบรับเสียงสั่นนิดๆ กลัวและเกรงเขาอยู่ไม่ใช่น้อย “คะ?”

“ลงไปหยิบของในรถให้ที”

เขาสั่งพร้อมเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงเบื้องหน้าของเธอ

กลิ่นกายหอมสะอาดหลังอาบน้ำโชยเข้าจมูก ลอบกลืนน้ำลายเมื่อความใกล้ชิดระหว่างกันมีมากกว่าทุกครั้ง ตั้งแต่คืนนั้นเธอกับเขาไม่เคยได้ใกล้ชิดกันอีกเลย พลินรู้ว่าเขาเองคงรังเกียจเธออย่างมาก เพราะผู้หญิงที่บารมีต้องการให้มาเป็นแม่ของลูกเขานั้นไม่ใช่เธออย่างแน่นอน แต่น่าจะเป็นญาดา พี่สาวของเธอมากกว่า ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ขอหมั้นหมายกับญาดาหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะความมึนเมาไร้สติเธอกับเขาคงไม่มีทางจบลงบนเตียงเป็นแน่

แต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้ว กลับไปแก้ไขได้อีกหรือ

พอเขายื่นกุญแจรถส่งให้ จึงรีบรับมาด้วยมือที่สั่นระรัวแทบจะเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจ ไม่ใช่อะไร เธอกลัวและเกรงเขามากกว่าสิ่งอื่นใดทั้งหมด สายตาบารมีที่มองมาก็คล้ายมีแววหยันเหยียดอยู่ในนั้น ยิ่งทำให้ประหม่าไปกันใหญ่ เขาไม่สนใจ ไม่ได้แยแสเธอนัก หากเป็นไปได้คงไล่ตะเพิดให้ออกไปจากบ้านของเขาไปแล้ว แต่ที่ทำไม่ได้เพราะมีเด็กหญิงพราวนภาเป็นตัวเหนี่ยวรั้งเอาไว้นี่เอง พลินคิดเช่นนั้น  

“ถุงพลาสติกตรงเบาะหลัง ไม่ก็ตรงพื้น ลองหาดู”

เขาบอกแล้วยืนกอดอกปักหลักรอตรงหน้าห้อง

พลินรีบพาตัวเองลงไปเอาของในรถตามคำสั่ง

เธอไม่กล้าอิดออด ลงมายังชั้นล่าง ตรงออกไปด้านนอก เห็นมีรถจอดอยู่เพียงคันเดียว ก้าวไปหยุดยืนที่ด้านข้างของรถแล้ว พลินเอื้อมมือเปิดตอนหลังตามสั่ง เห็นถุงวางไว้เพียงใบเดียวตรงพื้นรถ รีบเอื้อมมือคว้ามาแล้วก็พบว่าก้นถุงขาด ของด้านในเลยร่วงหล่นลงสู่พื้นในทันที พลินก้มหยิบขึ้นมา ตั้งใจเก็บไว้ในถุงแบบเดิมแล้วรวบถุงไม่ให้ของหล่นลงอีก

แต่แล้วของที่หยิบได้นั่น ทำให้หัวใจดวงน้อยยอกแสลงกระตุกวูบเหมือนถูกช็อตด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง มือของพลินสั่นราวกับคนป่วยเป็นไข้ป่า กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืนเหมือนกลืนเศษแก้วแตกละเอียดลงคอ จับของชิ้นนั้นใส่กลับลงไปในถุงดังเดิม รวบปากและก้นถุงเพื่อไม่ให้มันหล่นออกมาอีก ก้าวเท้ายาวๆกลับเข้าบ้านไป

ใจเต้นแรงที่ไม่รู้ว่ามีความรู้สึกใดอยู่ข้างในนั้นบ้าง                                 

โกรธ?...เธอมีสิทธิ์หรือที่จะโกรธเขา ใช้สิทธิ์อะไรกันพลิน

น้อยใจ?...นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

เกลียด?...ควรเป็นเขามากกว่าที่รู้สึกแบบนั้นกับเธอ