7

“เจ้าชายจุมพิตเจ้าหญิงด้วยความรัก อบอุ่นและอ่อนหวาน ทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสพร้อมงานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ สวยงาม และเจ้าชายกับเจ้าหญิงก็ครองรักกันอย่างมีความสุขตลอดมาหลังจากนั้น ตราบนานเท่านาน … จบแล้วค่ะลูก...น้องพราวด์จ๋า”

 เมื่อเห็นว่าบุตรสาวนอนหลับตาพริ้มไปแล้ว จุดรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นบนใบหน้าที่ไม่ได้สวยจัดจ้านแต่หากยิ้มก็ดูน่ารักอยู่ไม่น้อย รูปร่างที่เคยผ่ายผอมบอบบางกระดำกระด่างดูอมโรค แขนขายาวเก้งก้างเมื่อสี่ปีก่อน มาบัดนี้เต็มตึงไปทุกสัดส่วน ตรงที่ควรนูนก็นูน ที่ควรเว้าก็เป็นไปตามนั้น ดูสวยงามเย้ายวนสายตาบุรุษเพศอยู่ไม่น้อย

แม้บทสรุปสุดท้ายของนิทานที่เล่าไปเมื่อครู่จะจบลงอย่างมีความสุข แต่น้ำเสียงและแววตาของคนเล่าตรงข้ามกับคำว่า ‘มีความสุข’ ราวฟ้ากับเหว

พลินปิดนิทานปกแข็งเล่มโปรดของบุตรสาวลง วางเก็บไว้ที่โต๊ะข้างเตียงนอนสีหวาน เข้าไปคลี่ผ้าห่มคลุมให้ร่างเล็ก ลูบผมดกดำเงาวับสละสลวยที่ถอดแบบบิดาของเจ้าตัวมาแทบไม่ผิดเพี้ยนด้วยความรักเหลือจะบรรยาย ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ค่อยลุกยืนเตรียมกลับห้องนอนของตนเองบ้าง

เหลือบตามองเวลา ยังไม่ถึงสองทุ่มดี เจ้าหญิงตัวน้อยของเธอหลับสนิทก่อนนิทานจะจบเสียอีก ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนอีกทีแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูเมื่อพบข้อความค้างบนหน้าจอ

Nam1 :: ‘นอนหรือยัง’

พลิน :: ‘ยังจ้ะ เพิ่งเล่านิทานให้น้องพราวด์ฟังจบพอดี’

Nam1 :: ‘หลับไปก่อนนิทานอีกแล้วสิ’

พลิน :: ‘อื้อม์’

Nam1 :: ‘ถ่ายรูปมาดูหน่อย’

พลินยิ้มกว้างเมื่อเพื่อนของเธอที่เป็นคู่สนทนาอยากเห็นบุตรสาวตัวน้อย

น้ำหนึ่งเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยมที่สนิทที่สุดของเธอ น้ำหนึ่งรู้เรื่องราวต่างๆในชีวิตของเธอแทบทุกเรื่องเพราะพลินมักเลือกที่จะเล่าให้เพื่อนคนนี้ฟังอยู่เสมอ แต่ไม่ค่อยได้พบหน้ากัน เพราะพลินอยู่คนละจังหวัดกับเพื่อน อีกทั้งน้ำหนึ่งยังง่วนกับการช่วยเหลือกิจการร้านอาหารกึ่งผับของทางบ้าน แต่กระนั้นก็ติดต่อกันไม่เคยขาด จะเรียกว่าน้ำหนึ่งเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอในตอนนี้เลยก็ว่าได้

จัดแจงถ่ายภาพบุตรสาวที่นอนหลับตาพริ้มส่งให้คู่สนทนาดู พร้อมพิมพ์ข้อความคุยต่อ

พลิน :: ‘วันนี้ไม่ไปไหนเหรอหนึ่ง’

…

ทางนั้นอ่านข้อความของเธอแล้วก็เงียบไปเกือบนาที จึงค่อยตอบกลับมา

Nam1 :: ‘ไม่ได้ไปไหนจ้ะ นอนเถอะพลิน ฝันดีนะ’

พลินยิ้มให้โทรศัพท์ตนเองราวกับเพื่อนของเธอยืนคุยอยู่ตรงหน้าแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ค่อยเดินสำรวจภายในห้องนอนห้องนั้นอีกรอบ เมื่อเห็นว่าประตูหน้าต่างปิดสนิทเรียบร้อยดีแล้ว จึงตั้งเครื่องปรับอากาศให้หยุดทำงานในช่วงใกล้รุ่งสาง หรี่ไฟลงให้อ่อนแสงมากที่สุด ก่อนกลับเข้าสู่ห้องนอนของตนเอง

ปกติเธอพักที่บ้านในตัวเมืองของคุณศุภลักษณ์ หญิงผู้มีศักดิ์เป็นย่าของบุตรสาว ผู้ที่ใครๆต่างเรียกท่านว่า ‘นายแม่’ ท่านเป็นมารดาแท้ๆของบารมี บิดาของเด็กหญิงพราวนภา หลังเกิดเรื่องราวในค่ำคืนงานเลี้ยง พลินตั้งครรภ์ จวบจนคลอดเธอถูกย้ายให้ไปอาศัยที่บ้านของนายแม่มาโดยตลอด และไม่ได้พบหน้าชายคนที่ร่วมสร้างเด็กหญิงพราวนภาขึ้นมาด้วยกันอีกเลยนับจากนั้น

สี่ปีก่อนพลินยังจำใบหน้าของบารมีได้ดี วันที่เธอกับแม่เข้าไปพบคุณศุภลักษณ์ที่บ้านเพื่อบอกว่าเธอตั้งครรภ์

บารมีที่แวะมาที่บ้านของนายแม่เช่นกัน ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมดเข้า เขามองมาราวกับจะฉีกเนื้อของเธอออกเป็นชิ้นๆ คงเกลียดเธอจนเข้าไส้ไปแล้ว สาเหตุคงเพราะเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น

พลินเองก็เสียใจไม่ต่างจากเขา แต่แล้วก็ปริปากโวยวายอะไรไม่ได้เลย เพราะตนเองก็มีชนักติดหลังเอาไว้ อยากให้เขาตะโกนด่าเธอ มากกว่ามองมาด้วยสายตารังเกียจปนคลางแคลงใจแบบนั้น แต่บารมีเลือกใช้ใบหน้าดุ นิ่ง และความเงียบกดดันเธอ พลินได้แต่ก้มหน้ายอมรับผลจากการตัดสินใจ หลังค่ำคืนนั้นไปโดยปริยาย

เด็กสาวต้องหยุดความฝันที่จะได้เรียนในมหาวิทยาลัยที่สอบเข้าได้ ไม่ได้เรียนคณะที่อยากเรียน แล้วออกมาเป็นคุณแม่ที่ไร้ซึ่งวุฒิภาวะ ส่วนนางพยอมมารดาของเธอย้ายออกมาจากบ้านของนายสมแล้ว ท่านอาศัยในบ้านเดี่ยวหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กเรียกว่ากำลังพอดีติดลำคลองสายเล็กๆแห่งหนึ่ง คิดมาถึงตรงนี้ก็ได้แต่กล้ำกลืนพูดอะไรไม่ออก ที่ต้องเดินเส้นทางนี้ก็เพราะตัวเองเลือกเอง

แล้วก็ทนกล้ำกลืนเรื่องหนึ่งเอาไว้บอกใครไม่ได้ ว่าทำไมเธอถึงเลือกเดินเส้นทางนี้ พลินตัดใจ พร้อมยอมรับการสูญเสียในบางสิ่งเพื่อแลกกับอีกสิ่งที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันในตอนนั้น

พลินอยู่โดยมีนายแม่และวงวารของท่านห้อมล้อมตลอด

เดิมทีคุณศุภลักษณ์ไม่ค่อยออกไปที่ไหนนัก ท่านมักอยู่ติดบ้านเสมอ แต่ที่ต้องเดินทางด่วนไปต่างประเทศเพราะญาติทางนั้นไม่เหลือใคร ท่านจึงต้องออกหน้าไปเป็นธุระให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นายแม่จากไปแค่วันเดียวก็เกิดเหตุอกสั่นขึ้น จนพลินจึงต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เป็นการชั่วคราว เนื่องจากไฟฟ้าที่บ้านของนายแม่เกิดลัดวงจรตรงด้านหลังตึกแถวๆอาคารคนรับใช้ ไฟไหม้ลามไปยังบริเวณใกล้เคียง เสียหายไม่มาก โชคดีไม่มีใครได้รับอันตราย และดีที่ไม่ลามไปถึงตัวบ้านที่เป็นอาคารของนายแม่ ซึ่งมีเธอและบุตรสาวพักอาศัยอยู่ด้วย

แต่กระนั้นพอบิดาของเด็กหญิงพราวนภาทราบเรื่องเข้า เขาเร่งสั่งการให้คนในบ้านเก็บข้าวของของเธอและลูกย้ายมาพักที่บ้านหลังนี้เป็นการชั่วคราว บังคับกลายๆให้อาศัยไปก่อน จนกว่าบ้านของนายแม่จะซ่อมแซมส่วนที่ไหม้แล้วเสร็จดีค่อยกลับไป