All Chapters of พ่ายรักพลิน: Chapter 1 - Chapter 10

‘บารมี’ วางเอกสารในมือลง หลังได้รับรายงานจากเพื่อนกึ่งลูกน้องว่าเขากำลังถูกนายสมโกง เพราะความไว้วางใจให้ช่วยบริหารงาน จึงยอมให้อีกฝ่ายช่วยเหลือ เคยตรวจสอบประวัติพบว่าขาวสะอาด โปร่งใสดี รวมถึงมีผู้หลักผู้ใหญ่หลายคนช่วยแนะนำมาให้อีกทีจึงไว้ใจมากกว่าใครคนอื่น เผื่อใจไว้บ้างแล้วแต่ไม่วายเจอเล่ห์กลโกงขั้นเทพ ชนิดที่ว่าหากเขาไม่ใช้คนที่ชำนาญการมากกว่ามาตรวจสอบอีกทีคงไม่พบว่ามีการฉ้อโกงครั้งนี้เกิดขึ้นอีกฝ่ายแก้ไขเอกสาร ตัวเลขการส่งออก ทั้งยังลักลอบยักย้ายถ่ายเทผลผลิตล็อตใหญ่ไปขายโดยไม่ลงรายงาน แล้วนำของที่ไร้คุณภาพมาบรรจุใส่แทนในนามของไร่มากล้นบารมี ขาดทุนไม่พอ ยังเสียชื่อเสียง กลายเป็นข่าวดังอยู่ในขณะอีกด้วยคงเห็นว่าเขาใจดีเกินไปแล้วละมัง “ทำมานานแค่ไหนแล้วหนุ่ย” เสียงถามนั่นเคร่งเครียดเต็มไปด้วยโทสะอัดแน่นชายร่างสันทัดสูงไม่ทัดเทียมคนเป็นนายเจ้าของชื่อ ‘หนุ่ย’ มองบารมีที่แม้ภายนอกดูนิ่ง แต่ข้างในคงเดือดดาลน่าดู เทียบเคียงภูเขาไฟรอปะทุอยู่ทุกวินาที ก่อนตอบเสียงเครียดปานกัน“สายสืบเรารายงานว่าทำมาตั้งแต่ต้นปีที่แล้วแล้วครับ แก้เอกสาร แก้ตัวเลขในบัญชีมาเ

พลินยิ้มให้พี่สาว ปลอบแล้วว่าเชิงขอร้อง เพราะอยากให้บิดารู้จากปากของตัวเองมากกว่า “พี่ดาเก่งออกค่ะเรียนคณะนั้นใช้แต่ภาษาอังกฤษ ให้พลินไปเรียนก็ดูท่าจะไม่ไหวเหมือนกัน เรื่องสอบได้พลินยังไม่ได้บอกท่านค่ะ พี่ดาอุบไว้ก่อนนะคะ อย่าเพิ่งบอก” ญาดากดมุมปากลงชั่วขณะก่อนคลายออก เมื่อมองคนที่ต่ำกว่าตนเองทั้งรูปลักษณ์ วัยวุฒิและฐานะก่อนว่า“แหม...เราเนี่ยอะไรก็ไม่รู้ต้องทำเป็นอุบเอาไว้ก่อนด้วย”เกือบหลุดปากออกไปแล้วว่าต่อให้บอกไป บิดาก็ไม่ได้ดีใจเท่าไรนัก แต่ยั้งปากไว้ทัน เข้าเรื่องที่ตนเองมาร้องเรียกหาอยู่นี่“งั้นเราไปฉลองกันนะ พี่เลี้ยงเอง”พลินยิ้มจนตายิบหยีดีใจที่พี่สาวร่วมบิดาใจดีกับตน ไม่เคยนึกรังเกียจที่ตนเป็นน้องคนละแม่เลย แล้วหันไปทางมารดาที่นั่งมองสองสาวสนทนากันอยู่ “แม่จ๋า...” เอ่ยออกมาแค่นั้น นางพยอมก็ยิ้มอ่อนโยนพยักหน้าทำนองว่าตนได้ยินหมดแล้ว และหากว่าไปกับญาดา บุตรสาวคนโตสุดโปรดของนายสมก็จะเป็นอะไรไป อย่างน้อยๆก็พี่กันน้องกันญาดากลับจากกรุงเทพฯแต่ละครั้ง นอกจากจะมีของมาฝากน้องต่างมารดาอย่างพลินแล้ว ยังมักพาเด็กสาวออกไปเที่ยว ไปกินข้าวนอกบ้านแบบนี้เสมอ และในว

พลินยังคงรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ถาม “ฉลองอะไรหรือคะ”ญาดากวาดสายตาสำรวจน้องสาวก่อนตอบเสียงราบเรียบ ลอบสังเกตอาการของคนเป็นน้องไปพลาง“งานฉลองสละโสดของพี่กับคุณบารมีน่ะสิ”“ฉลองสละโสด?”พลินทวนคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปวูบ งานเลี้ยงฉลองสละโสดของพี่สาวของเธอกับบารมีอย่างนั้นหรือ แสดงว่าทั้งคู่จะแต่งงานกันในเร็ววันนี้อย่างนั้นสิ แล้วความรู้สึกผิดก็แวบผ่านเข้ามาในหัวของพลิน ตัดสินใจในตอนนั้นเองว่าจะไม่ตกลงทำเรื่องเลวร้ายให้พี่สาวต้องทุกข์ใจเป็นอันขาด ฝืนยิ้ม กำลังเอ่ยปากแสดงความยินดี ญาดาก็ว่าขัดก่อน “แต่พี่ไม่กล้าบอกน้าพยอมแบบนั้นไง กลัวไม่ให้เรามาด้วย เลยบอกว่ามาฉลองให้เราที่สอบเข้ามหา’ลัยได้ พลินไม่ว่าอะไรพี่ใช่ไหม”ส่ายหน้าเร็วๆบอกให้พี่สาวสบายใจ ว่าเธอและแม่ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้น “ไม่ว่าหรอกค่ะ ดีเสียอีก พลินจะได้อยู่ฉลองด้วย ดีใจด้วยนะคะพี่ดา แสดงว่าพี่ดาเปิดใจ แล้วก็ยอมรับคุณบารมีแล้วใช่ไหมคะแบบนี้”“...อื้มม์ ถูกใจของหมั้นแล้วก็สินสอดด้วยแหละ พี่เลยเปลี่ยนใจ แต่งก็แต่ง” ญาดาตอบแล้วเสมองไปทางอื่นแทนคล้ายมีอะไรซุกซ่อนอยู่ในใจ“ดีแล้วค่ะพี่ดา จะว่าไปพลินว่าพี่ดากับคุณบารมีก

“เจ้าชายจุมพิตเจ้าหญิงด้วยความรัก อบอุ่นและอ่อนหวาน ทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสพร้อมงานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ สวยงาม และเจ้าชายกับเจ้าหญิงก็ครองรักกันอย่างมีความสุขตลอดมาหลังจากนั้น ตราบนานเท่านาน … จบแล้วค่ะลูก...น้องพราวด์จ๋า” เมื่อเห็นว่าบุตรสาวนอนหลับตาพริ้มไปแล้ว จุดรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นบนใบหน้าที่ไม่ได้สวยจัดจ้านแต่หากยิ้มก็ดูน่ารักอยู่ไม่น้อย รูปร่างที่เคยผ่ายผอมบอบบางกระดำกระด่างดูอมโรค แขนขายาวเก้งก้างเมื่อสี่ปีก่อน มาบัดนี้เต็มตึงไปทุกสัดส่วน ตรงที่ควรนูนก็นูน ที่ควรเว้าก็เป็นไปตามนั้น ดูสวยงามเย้ายวนสายตาบุรุษเพศอยู่ไม่น้อยแม้บทสรุปสุดท้ายของนิทานที่เล่าไปเมื่อครู่จะจบลงอย่างมีความสุข แต่น้ำเสียงและแววตาของคนเล่าตรงข้ามกับคำว่า ‘มีความสุข’ ราวฟ้ากับเหวพลินปิดนิทานปกแข็งเล่มโปรดของบุตรสาวลง วางเก็บไว้ที่โต๊ะข้างเตียงนอนสีหวาน เข้าไปคลี่ผ้าห่มคลุมให้ร่างเล็ก ลูบผมดกดำเงาวับสละสลวยที่ถอดแบบบิดาของเจ้าตัวมาแทบไม่ผิดเพี้ยนด้วยความรักเหลือจะบรรยาย ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ค่อยลุกยืนเตรียมกลับห้องนอนของตนเองบ้างเหลือบตามองเวลา ยังไม่ถึงสองทุ่มดี เจ้าหญิงตัวน้อยของเธอหลับสนิทก่อนนิทานจะจบเ

เกลียด?...ควรเป็นเขามากกว่าที่รู้สึกแบบนั้นกับเธออารมณ์ภายในตีรวนกันจนสับสน อยากร้องไห้ แต่น้ำตาเหือดหายเข้าไปในอกแล้ววินาทีนี้ หญิงสาวเดินขึ้นไปชั้นบน พบเขายืนกอดอกรออยู่ ใบหน้าเฉยเมยของเขาติดมีแววเยาะหยันมองมาอย่างไม่เป็นมิตรพลินส่งถุงที่ม้วนเป็นก้อนกันไม่ให้ของด้านในหล่น ส่งให้เขาด้วยมือที่สั่นเบาๆ ไม่กล้าสบตาด้วย จึงไม่เห็นว่าเจ้าของบ้านกระตุกยิ้มมุมปากหน่อยหนึ่ง เขายื่นมือออกมารับไม่พูดอะไร แล้วหันหลังกลับเข้าห้องของเขาไปจากนั้นถึงเดินใจลอยกลับเข้าห้องของตัวเองในนาทีต่อมา คืนนั้นทั้งคืนพลินนอนไม่หลับ แม้เหนื่อยมากก็ตามทีแต่ก็ยังหลับตาไม่ลง เช้ามืดจึงตื่นขึ้นแบบง่วงงุนเล็กน้อย“ตื่นเช้ากว่าทุกวันเลยนะคะ”เสียงทักนั่นเป็นของศยามล ผู้ช่วยสาววัยสี่สิบปลายๆของบารมี นอกจากเจ้าหล่อนจะดูแลตารางนัดหมายให้คนเป็นนายแล้ว ยังดูแลเรื่องอาหารการกินให้บารมีด้วย ทักทายกันแล้ว พลินเลยลงมือทำอาหารเช้ารอท่าบุตรสาวสุดรักของตน จวบจนเรียบร้อยแล้ว จึงหันมาทางคนของบารมี“ข้าวต้มนี่ตักกินได้เลยนะคะคุณมล”“หืม...หอมเชียวค่ะ”“ตักได้เลยนะคะ พลินทำเผื่อไว้เยอะเลย”บอกจบขอตัวขึ้นไปยังห้องของบุตรสาว เปิดเข้า