9

เกลียด?...ควรเป็นเขามากกว่าที่รู้สึกแบบนั้นกับเธอ

อารมณ์ภายในตีรวนกันจนสับสน อยากร้องไห้ แต่น้ำตาเหือดหายเข้าไปในอกแล้ววินาทีนี้ หญิงสาวเดินขึ้นไปชั้นบน พบเขายืนกอดอกรออยู่ ใบหน้าเฉยเมยของเขาติดมีแววเยาะหยันมองมาอย่างไม่เป็นมิตร

พลินส่งถุงที่ม้วนเป็นก้อนกันไม่ให้ของด้านในหล่น ส่งให้เขาด้วยมือที่สั่นเบาๆ ไม่กล้าสบตาด้วย จึงไม่เห็นว่าเจ้าของบ้านกระตุกยิ้มมุมปากหน่อยหนึ่ง เขายื่นมือออกมารับไม่พูดอะไร แล้วหันหลังกลับเข้าห้องของเขาไป

จากนั้นถึงเดินใจลอยกลับเข้าห้องของตัวเองในนาทีต่อมา คืนนั้นทั้งคืนพลินนอนไม่หลับ แม้เหนื่อยมากก็ตามทีแต่ก็ยังหลับตาไม่ลง เช้ามืดจึงตื่นขึ้นแบบง่วงงุนเล็กน้อย

“ตื่นเช้ากว่าทุกวันเลยนะคะ”

เสียงทักนั่นเป็นของศยามล ผู้ช่วยสาววัยสี่สิบปลายๆของบารมี นอกจากเจ้าหล่อนจะดูแลตารางนัดหมายให้คนเป็นนายแล้ว ยังดูแลเรื่องอาหารการกินให้บารมีด้วย ทักทายกันแล้ว พลินเลยลงมือทำอาหารเช้ารอท่าบุตรสาวสุดรักของตน จวบจนเรียบร้อยแล้ว จึงหันมาทางคนของบารมี

“ข้าวต้มนี่ตักกินได้เลยนะคะคุณมล”

“หืม...หอมเชียวค่ะ”

“ตักได้เลยนะคะ พลินทำเผื่อไว้เยอะเลย”

บอกจบขอตัวขึ้นไปยังห้องของบุตรสาว เปิดเข้าไปเบาๆ พร้อมทักทาย “ตื่นหรือยังคะเด็กดีของแม่”

ร่างน้อยลืมตาตื่นแล้วตอนที่พลินเปิดประตูเข้าไป เจ้าตัวบ่นเสียงงัวเงีย “น้องพราวด์หิว”

ยิ้มอ่อนโยนให้ ยิ่งเลี้ยงยิ่งรักยิ่งเอ็นดูเมื่อแม่ตัวดีตื่นปุ๊บก็หิวปั๊บเช่นนี้ กระนั้นเลยอ้วนกลมแก้มป่องอมสีชมพู ชนิดที่ใครเห็นก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวว่าช่างน่าชังน่าฟัดนัก นายแม่เองก็หลงหลานอย่างกับอะไรดี แม้อยู่ไกลแต่ก็โทรศัพท์หาแม่ตัวดีวันละสามสี่รอบด้วยความคิดถึง

“งั้นลุกขึ้นอาบน้ำเร็ว วันนี้มีข้าวผัดปูของโปรดของใครเอ่ย...”

“เย้ ข้าวผัดปูของโปรดของน้องพราวด์ค่ะ น้องพราวด์จะกินสิบจานเลยค่ะ”

“ได้เลยค่ะ แต่ต้องลุกขึ้นไปล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ ก่อนนะคะคนดีของคุณแม่”

จัดแจงพาไปอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน แต่งชุดสวยแล้วเปิดประตูลงไปยังด้านล่างเพื่อรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน สองสาวนั่งลงที่โต๊ะอาหารแล้ว พลินค่อยออกปากถามอย่างเอาใจ

            “มีแพนเค้กด้วยนะลูก กินไหมคะ”

            “กินค่ะ”

            “ไหวเหร้อ” แสร้งถามยั่วแหย่ไปอย่างนั้น

            “ไหวค่ะคุณแม่ทำอะไรก็อร่อย ป้าแจ๊วบอกว่าอีกหน่อยน้องพราวด์ต้องกลิ้งแทนวิ่งแน่ๆเลยค่ะ” เจ้าตัวน้อยของเธอบอกเสียงใส ยิ้มจนตายิบหยีเล่าให้คนเป็นแม่ฟัง

            ลูกคงเป็นสิ่งเดียวที่ก่อความสุขขึ้นในใจของพลิน จึงเดินไปหยิบจานกระเบื้องที่มีแพนเค้กมาวางไว้ให้ตรงหน้า บุตรสาวของเธอมองแล้วก็ตาโต

            “อู้หู้ว...น่ากินที่สุดเลยค่ะ”

พอหยิบเข้าปากคำหนึ่งก็ยิ้มร้องขอ

“คุณแม่ขา น้องพราวด์อยากได้น้ำผึ้งด้วยค่ะ”

            “ได้ค่ะ เดี๋ยวแม่ไปหยิบมาให้”

            พลินหายเข้าไปในครัว ก่อนออกมาพร้อมเหยือกเซรามิคสีขาวเล็กๆบรรจุน้ำผึ้งข้างใน ปากก็คุยไปด้วย

“อยากได้อะไรอีกไหมคะ”

บุตรสาวของเธอส่ายหน้า หยิบแพนเค้กกินจนเกือบหมด ค่อยแว่วเสียงคุยของบารมีกับใครอีกคนที่ฟังดูคุ้นเคยจนพลินเผลอขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังตรงมายังห้องอาหารแห่งนี้

พลินหันหน้าไปมองตรงประตูทางเข้าห้องก็ให้ใจหายวาบเมื่อเห็นคนที่เดินเคียงข้างมากับบารมีปรากฏกายขึ้นในวินาทีนั้น

“น้ำหนึ่ง...”

พึมพำชื่อเพื่อนเบาๆด้วยความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

เพื่อนของเธออยู่ในเสื้อเชิร์ตตัวโคร่งที่ไม่น่าใช่เสื้อของผู้หญิง ให้ทายก็คิดว่าน่าจะเป็นเสื้อของบารมีมากกว่า

“มีอะไรกินบ้าง”

เสียงเข้มถามขัดความสงสัยปนรวดร้าวในแววตาของพลินขึ้นเสียก่อน

พลินกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเมื่อมองหน้าชายหญิงสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ในห้องอาหาร ใจของเธอกระตุกเป็นจังหวะแปลกๆ  ก่อนอาสา

“พลินไปดูให้ค่ะ”

บารมีบอกขัดเสียงเย็นชา เรียกคนของตัวเอง

“ไม่ต้อง! คุณมล!”

ไม่นานเจ้าของชื่อรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามารับคำสั่ง บารมีจึงสั่งสิ่งที่ต้องการไปแล้วหันมาถามน้ำหนึ่งด้วยน้ำเสียงอาทรอ่อนโยนผิดกับที่ใช้เสวนากับเธออย่างสิ้นเชิง

“รับเป็นข้าวต้มไหมคะคุณบารมี คุณพลินเธอทำเองเลยนะคะ”

“ผมไม่ชอบอาหารประเภทต้มๆ!” ตอบเสียงแข็งพร้อมจ้องหน้าพลินนิ่ง สั่งต่อ “เดี๋ยวบอกเด็กยกมื้อเช้ามาให้ผมเลยนะคุณมล”

ได้ยินเขาสั่งคนของเขา พร้อมสายตาคมราวใบมีดที่มองมาที่เธอ พลินเม้มปากแน่น ก้มหน้างุดไม่กล้ามองใครในห้องนั้นอีก จึงไม่เห็นสายตาของน้ำหนึ่งที่มองมาด้วย

อาหารตรงหน้าเธอกลืนไม่ลงแล้วตอนนี้ 

แว่วเสียงบารมีคุยหยอกล้ออยู่กับบุตรสาวตามด้วยเสียงหัวเราะของทั้งสามคนราวกับว่าทั้งหมดนั่นเป็นครอบครัว พ่อ แม่ ลูก สุขสันต์ โดยมีเธอเป็นส่วนเกิน พลินได้แต่ก้มหน้าก้มตาฝืนกินอาหารจนหมด พอดีกับที่บุตรสาวเรียกให้พาไปห้องน้ำ จึงสบโอกาสลุกออกจากตรงนั้นมาได้

แล้วนึกถึงของที่เขาใช้ให้เธอไปหยิบที่รถ คอนดอมกล่องนั้นเขาใช้มันกับเพื่อนของเธออย่างนั้นหรือ พวกเขามีอะไรกันอย่างนั้นหรือ คิดแล้วเจ็บปวดน้อยเสียที่ไหนกัน