ภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก

ภายในระยะเวลาเจ็ดปีที่แต่งงาน เหวินซูแอบคลอดลูกออกมาคนหนึ่ง

เด็กคนนี้ปีนี้อายุห้าขวบแล้ว

แต่สามีของเธอกลับไม่ระแคะระคายเลย

เธอไม่ได้ให้โอกาสเซิ่งเจิงโจวได้ทำหน้าที่พ่อ

ช่วงว่างในตอนพักของกะดึก เหวินซูฟังข้อความเสียงนุ่มนิ่มไร้เดียงสาที่ส่งมาจากลูกสาวซึ่งแอบเลี้ยงไว้ในเมืองเอกของมณฑลข้างเคียงว่า

“คุณแม่คะ~ ทำไมหนูไม่เคยเจอคุณพ่อเลยล่ะคะ? เขาตายไปแล้วเหรอคะ?”

เหวินซูใช้ความคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง

ยังไม่ตาย

แต่ก็ใกล้เคียงแล้ว

ช่วงนี้ หนูน้อยฮั่วลิ่งอี๋เริ่มมีความคิดเป็นของตัวเองมากขึ้น ในหัวเล็กๆ เริ่มมีความกังวลเพิ่มเข้ามา

ตัวอย่างเช่น เด็กน้อยไม่เคยเจอพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองเลย

ความอยากรู้อยากเห็นค่อยๆ แตกหน่อขึ้นทุกวัน

จนถึงขั้นที่เธอครุ่นคิดอย่างละเอียดว่า ควรจะลองสารภาพกับเซิ่งเจิงโจวไหมว่าจริงๆ แล้วพวกเขามีลูกอายุห้าขวบหนึ่งคน เขาข้ามช่วงเวลาเลี้ยงเด็กที่ยากลำบากไป แล้วได้เป็นพ่อคนแบบสบายๆ ได้เลย?

เหวินซูออกจากหน้าจอแชตกับหนูน้อยฮั่วลิ่งอี๋ แล้วคำนวณเวลาดู

เธอกับเซิ่งเจิงโจว เหมือนจะเหลือเวลาอีกแค่สามเดือนสุดท้ายแล้ว...

เหวินซูไตร่ตรองการใช้คำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ข้อความลงในช่องแชตของสามีเซิ่งเจิงโจว ที่มีประวัติการสนทนาอันน้อยนิดว่า

[ถ้าหากว่า เรามีลูกด้วยกัน คุณจะ...]

ยังไม่ทันได้กดส่ง

ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเร่งรีบ

พยาบาลสาวเรียกเธอด้วยความตื่นตระหนกว่า “พี่ซูซูคะ มีคนไข้ฉุกเฉินเข้ามาค่ะ สงสัยว่าช่วงต้นของการตั้งครรภ์มีการร่วมเพศที่รุนแรงจนอาจทำให้คอร์ปัสลูเทียมแตกค่ะ!”

เหวินซูปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที

รีบลุกขึ้นเดินตามพยาบาลออกไปข้างนอก คิ้วขมวดมุ่น “นี่ไม่ใช่ทำไปเรื่อยเหรอ? ช่วงต้นของการตั้งครรภ์ห้ามร่วมเพศนะ! อดทนกันไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ...”

เมื่อพยาบาลเลื่อนผ้าม่านกั้นเตียงออก พอเห็นผู้หญิงที่คุ้นตาบนเตียง เสียงคัดค้านของเธอก็หยุดกึก

ลังเลอยู่สองวินาที แล้วเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ “ซูจื้อเหยา?”

เป็น... ว่าที่น้องสะใภ้ของสามีเธอเหรอเนี่ย?

ตอนซูจื้อเหยาเห็นเหวินซูก็ชะงักไปเล็กน้อยโดยแทบไม่สังเกตเห็น และไม่ได้ตอบรับ

เหวินซูสังเกตสภาพของอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ

ซูจื้อเหยาเป็นคู่หมั้นของลูกพี่ลูกน้องของสามีเธอ

แต่เมื่อห้าเดือนก่อนอีกฝ่ายเพิ่งเข้าคุกไปเพราะปัญหาเรื่องบัญชีบริษัท และถูกตัดสินจำคุกหนึ่งปีครึ่ง

หน้าท้องของซูจื้อเหยายังแบนราบจนดูไม่ออกว่าตั้งครรภ์ หากท้องจริง อายุครรภ์ก็คงไม่มาก

แล้วเด็กที่อายุครรภ์ไม่ตรงกันคนนี้มาจากไหนกัน...

แต่เหวินซูไม่ใช่คนชอบละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น เธอหยิบถุงมือทางการแพทย์ขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว “คุณนอนลงก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันจะช่วยตรวจให้”

ซูจื้อเหยากลับลุกขึ้นนั่งกะทันหัน ดูจะไม่พอใจกับการปรากฏตัวของเหวินซู “ไม่จำเป็น ฉันจะย้ายโรงพยาบาล”

พยาบาลสาวมองเหวินซูอย่างลำบากใจ

เหวินซูพูดอย่างไม่เห็นด้วยว่า “ถ้าคุณไม่อยากให้ร่างกายมีปัญหาก็นอนลงดีๆ ฉันตรวจพื้นฐานให้คุณก่อนได้”

ซูจื้อเหยาขมวดคิ้ว ไม่ชอบท่าทีที่วางมาดสูงส่งของเหวินซูเอาเสียเลย

เหวินซูไม่พูดพล่าม ในฐานะหมอจะปล่อยให้คนไข้เสียเวลาในการรักษาไม่ได้ จึงโน้มตัวลงจะเลิกชายเสื้อของอีกฝ่าย

ซูจื้อเหยาแสยะยิ้มเย็นชาแล้วยกมือปัดออก

เสียง “เพียะ” ดังสนั่น

แรงไม่เบาเลย

เจ็บเอาการอยู่

เหวินซูก้มลงมองดู หลังมือของเธอแดงขึ้นมาแล้ว

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ก็ได้ยินซูจื้อเหยาเสียงอ่อนลงกะทันหันแล้วร้องเรียกไปทางด้านหลังของเธอว่า “เจิงโจว...”

ชื่อที่คุ้นเคย เหวินซูถึงกับไม่สนใจความเจ็บปวดที่หลังมือ หันไปมอง

ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างมั่นคงและเด็ดขาด เสื้อโค้ตพาดไว้ที่ข้อพับแขน รูปร่างสูงโปร่งดูสูงศักดิ์จนไม่อาจละสายตาได้ ขณะที่เขาก้าวยาวๆ เข้ามา สายตาก็เหลือบมาทางด้านข้างเล็กน้อยและประสานเข้ากับเหวินซู

เพียงแค่ชั่วพริบตา เขาไม่ได้หยุดเดิน และเบนสายตาออกไปอย่างเย็นชา

เขาเดินผ่านเหวินซูไปราวกับคนแปลกหน้า แล้วเดินไปยังอีกฝั่งของเตียงคนไข้

น้ำเสียงทุ้มเย็นเจือความกังวลเล็กน้อย “เป็นยังไงบ้าง?”

เหวินซูเองก็คาดไม่ถึงจริงๆ

ญาติที่มาปรากฏตัวเพื่อรับผิดชอบซูจื้อเหยา... กลับเป็นสามีที่เธอแต่งงานแบบปิดบังมาเจ็ดปี!

ในวินาทีที่มองดูเซิ่งเจิงโจวซึ่งจดจ่ออยู่กับซูจื้อเหยา เธอถึงกับคิดขึ้นมาว่า

เซิ่งเจิงโจวไม่เห็นว่าซูจื้อเหยาเพิ่งตบเธออย่างแรงเมื่อครู่นี้?

และในวินาทีที่เซิ่งเจิงโจวกำลังแสดงความห่วงใย ซูจื้อเหยาก็เหลือบแต่เหมือนไม่เหลือบมองเหวินซูที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่

เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ห่วงใยเธอ น้ำเสียงมีความออดอ้อนนุ่มนวลแบบที่คนรักกันเท่านั้นจะมี “คุณก็รู้นี่คะ ฉันปวดท้องถึงได้มาโรงพยาบาล”

ประโยคนี้ทำให้เจ้าหน้าที่รอบข้างเข้าใจได้ทันที

นี่ไม่ใช่การบอกเป็นนัยว่า 'การร่วมเพศที่รุนแรง' พระเอกของเรื่องคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้หรือ?

เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ปฏิเสธหรืออธิบายอะไรกับคนภายนอก

เหวินซูมองดูภาพนั้น

แทบจะลืมวิธีการตอบโต้ไปเลย

มองดูสามีของตัวเอง กำลังแสดงความห่วงใยและตามใจ... น้องสะใภ้ของเขา

ต่อให้ปกติเซิ่งเจิงโจวจะเป็นคนเก็บอารมณ์ แต่ธรรมชาติของผู้หญิงนั้นละเอียดอ่อน แล้วจะไม่รู้สึกถึงความคลุมเครือในสถานการณ์นี้ได้อย่างไร?

โดยเฉพาะสาเหตุที่ซูจื้อเหยาเข้าห้องฉุกเฉินมันไร้ยางอายขนาดนั้น และสามีของเธอกลับเป็นคนที่รู้เรื่องนี้!

จนถึงวินาทีนี้ ทั่วทั้งร่างของเธอรู้สึกหนาวสั่น

เมื่อก่อนเธอคิดมาตลอดว่าความเย็นชาของเซิ่งเจิงโจวเป็นเพราะนิสัยส่วนตัว ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้จักรักคนอื่น

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า เขาแค่เก็บใครอีกคนไว้ในใจเท่านั้นเอง

แต่สถานการณ์และสถานะในตอนนี้ มันดูไร้สาระจนเธออยากจะหัวเราะ

คนฉลาดมองปราดเดียวก็รู้ว่า 'การร่วมเพศที่รุนแรง' ในคืนนี้เกิดขึ้นกับใคร?

เห็นเธอไม่ยอมขยับอยู่นาน

สายตาของเซิ่งเจิงโจวจึงค่อยๆ เลื่อนมาตกอยู่ที่ตัวเธอ

ราวกับหนามพิษ ที่ทำให้เหวินซูได้สติขึ้นมาครู่หนึ่ง

มือที่สวมถุงมือซึ่งเดิมทีตั้งใจจะตรวจให้อีกฝ่าย สั่นเทาอย่างไม่อาจสังเกตเห็น

ราวกับพิษจากการตบของซูจื้อเหยาออกฤทธิ์แบบช้าๆ ทำให้สมองเธอขาดออกซิเจนไปชั่วขณะ

มีเขางอกอยู่บนหัวแล้ว ยังต้องให้เธอตรวจสอบเพื่อหาเรื่องขายหน้าอีกหรือ?

ซูจื้อเหยาสังเกตเห็นท่าทีเซิ่งเจิงโจวที่มีต่อเหวินซูราวกับคนแปลกหน้า จึงยกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัยแล้วเอ่ยปากเสนอว่า “เจิงโจวคะ ฉันอยากย้ายโรงพยาบาล คุณพาฉันไปโรงพยาบาลที่น่าเชื่อถือกว่านี้เถอะค่ะ”

“ได้” เซิ่งเจิงโจวไม่ลังเลเลย เหมือนกับว่าหากซูจื้อเหยาต้องการอะไร เขาก็จะตอบสนองทุกอย่าง

ระหว่างทั้งสองคนเห็นได้ชัดว่ามีความใกล้ชิดสนิทสนมแบบที่คนนอกไม่อาจแทรกเข้าไปได้

ในฐานะภรรยาที่เคยรักชายตรงหน้ามากมาหลายปี เหวินซูจะไม่รู้สึกเชียวหรือ?

มันช่างบาดตาจนหัวใจค่อยๆ ฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ

และประโยคที่ว่า 'ไปโรงพยาบาลที่น่าเชื่อถือกว่านี้' ของซูจื้อเหยา ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการประกาศให้รู้ชัดๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังเหน็บแนมว่าเธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรักษาเขา

เซิ่งเจิงโจวจัดการทุกอย่างได้อย่างเป็นระเบียบ

เขาไม่พูดกับเหวินซูสักคำ และไม่มีแม้แต่...

ละอายใจ!

จนกระทั่งทั้งสองคนเดินออกจากห้องตรวจไป

เหวินซูก็ยังไม่สามารถดึงสติออกจากสถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ได้อยู่นาน

เพื่อนร่วมงานที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างก็เปิดฉากซุบซิบกันอย่างเผ็ดร้อน

“ตายแล้ว! เดี๋ยวนี้วัยรุ่นพวกนี้เล่นแรงกันจัง”

พยาบาลสาวแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา “แต่ผู้ชายคนนั้นหล่อจนขาอ่อนจริงๆ ค่ะ ดูแล้วเรื่องบนเตียงก็คงเก่งน่าดู!”

เหวินซูก้มหน้าด้วยความเหม่อลอย ค่อยๆ ถอดถุงมือทางการแพทย์ออกอย่างเงียบๆ “งั้นเหรอ”

พยาบาลสาวไม่ทันสังเกตความผิดปกติ กลับนึกอะไรขึ้นมาได้จึงขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถามว่า “จริงสิคะ พี่ซูซู พี่ก็แต่งงานมาหลายปีแล้วนี่คะ? ทำไมไม่เคยได้ยินพี่พูดเรื่องลูกเลยล่ะคะ?”

เหวินซูโยนถุงมือลงถังขยะ “สามีฉันหย่อนสมรรถภาพทางเพศน่ะ กำลังรักษาอยู่”