Novel & Cerita ฉลาด

ฉลาดก็ฉลาด “คุณฝันดีไปพักเถอะครับ” “จริงสิ นายรู้จักชื่อฉันได้ยังไง ฉันจำได้ว่าฉันยังไม่ได้บอกนายไม่ใช่เหรอ” “ผมก็บอกไปแล้วว่าผมฉลาด” แต่ที่เห็นดูเหมือนจะไม่ฉลาดเลย

ว่าคนอื่น แล้วมึงตัดสินว่าคนที่เขาไม่รู้เรื่องพวกนี้เป็นคนโง่งี่เง่าน่ะ มันไม่ถูกต้อง ในโลกนี้มันก็มีแค่...รู้ กับ ไม่รู้ เท่านั้น ไม่รู้ก็ถือว่าไม่ผิด คนฉลาดหรือคนโง่เขาไม่ได้ดูที่ว่าใครท่องจำอะไรได้มากกว่ากัน หรือสอบได้คะแนนดีหรือสะกดคำได้เก่งถูกต้องกว่าคนอื่น แต่เขาดูที่การนำวิช าความรู้มาประยุกต์ใช้ การแก้ปัญหาในชีวิตและการฉลาดที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่างหาก”

แก้วบรั่นดีเย็นเฉียบถูกนาบลงมาบนแก้มของผม เจ้าของดวงตาเป็นประกายฉายยิ้มฉลาดอันเยือกเย็นเหมือนอยากเยาะเย้ยคนซื่อแต่โง่เขลาอย่างผม “วางลอบดักปลาอย่างนั้นเหรอ?” “ใช่...ต้นทุนต่ำ แต่ผลกำไรนับว่าเกินควรเกินคาด” “หมายความว่าทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือคุณอย่างนั้นเหรอ” “เธอจะ� �ยนว่าเป็นฝีมือของฉันทั้งหมดก็ไม่ถูก”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยยียวน จงใจเน้นคำเพื่อเหยียบอีโก้คนฟังให้จมดิน "เพราะสมองเธอมันคงมีขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว ความฉลาดก็คงพอๆ กับลิงอุรังอุตัง เธอไม่มีวันตอบได้แน่นอน... แล้วสุดท้ายเธอก็จะแพ้"

ความโง่เขลานั้น บางครั้งก็เป็นความชั่วร้ายที่ร้ายแรงที่สุด ดูอย่างเช่นเฝิงจวิ้น การได้คุยกับคนฉลาด มักทำให้วางใจได้มากกว่า เพราะอย่างน้อยคนฉลาดก็เข้าใจหลักการที่ว่า เมื่อทำผิดแล้วย่อมต้องชดใช้

​Mith กลิ่น Cherry syrup ​กลิ่นนี้เอาจริงเป็นน้ำหอมที่เธอกัดฟันจะลองซื้อมาใช้ เพราะเป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ตัวดังของแบรนด์ เธออยากลองใช้เพราะเห็นรีวิวจากยูทูปเบอร์คนหนึ่งเชียร์อัพน้ำหอมกลิ่นนี้ ว่าเป็นกลิ่นหอมยั่วเย เซ็กซี่มีเสน่ห์ แบบคุณหนูชุดแดงลงจากรถบีเอ็มสุดฮอต ต

“เพราะเจ้าเหมือนคนฉลาด แล้วคนฉลาดสองคนก็ต้องเป็นสหายกันถูกต้องไหม” มู่เหรินนิ่วหน้ามองคนยกตรรกะแปลกๆออกมาอวดอ้าง “เจ้าจะบอกว่าตนเองคุยกับคนอื่นไม่รู้เรื่องหรืออย่างไร”

เจมส์คิดหื่น “จะรู้ได้ยังงัยว่าข้าวโพดแก่พอที่จะเก็บเกี่ยวได้” เกดสุดามีคุณลักษณะของนักเขียน ช่างสังเกตเป็นที่หนึ่ง เห็นอะไรก็ซักถาม ชอบเก็บข้อมูล อยากรู้ไปเสียทุกสิ่ง

ภูพิงค์โพลงขึ้นตามความคิด ส่งผลให้ภพนิพิฐกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ ไอ้ภูพิงค์น้องเล็กของบ้านมันปากไว และที่สำคัญมันฉลาดเป็นกรด ความคิดความอ่านคล่องแคล่วว่องไว ไม่จำเป็นต้องขยายอะไรให้มากความสุดท้ายแล้วการที่เขาพูดขึ้นมาเพียงไม่กี่คำ บทสรุปทุกอย่างก็กระจ่างทัน ที

“ก็อย่างว่าแหละเนอะ ฉันอ่ะฉลาดกว่าเธอก็เลยได้งานดีๆ ทำ อีกแค่ไม่กี่เดือนฉันก็จะได้เลื่อนตำแหน่งด้วยนะ เนี่ย เงินเดือนก็ไม่มากหรอก แค่แปดหมื่นเอง ซื้อกระเป๋าเบอร์กิ้นไม่ได้เลยสักใบ รู้จักมั้ยอ่ะกระเป๋าเบอร์กิ้นน่ะ” “เหรอๆ แล้วไงต่อ” ฉันกอดอกฟังนางพล่าม ฉลาดกับคิ ดว่าตัวเองฉลาดมันแตกต่างกันนะ