Share

บทที่ 16

Penulis: โพธิ์สองหู
เจอรัลด์ บังเอิญปัดไม้กวาดไปโดนบนเท้าของหญิงสาว

เธอสวมรองเท้าสีขาวและช่วงขาของเธอดูเรียวสวย เธอกำลังฟังวิคเตอร์พูดเกี่ยวกับรถของเขาอย่างตั้งใจ ความสนใจทั้งหมดเธออยู่ที่คำพูดของวิคเตอร์

โดยไม่คาดคิด เจอรัลด์ได้กวาดสิ่งสกปรกไปบนรองเท้าของเธอ ทำให้เศษฝุ่นทั้งหลายเปื้อนบนรองเท้าขาวสะอาดของเธอ

เธอกรีดร้องขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

นึกไม่ถึงเสียงร้องของเธอดึงความสนใจจาก วิตนีย์ วิคเตอร์ และคนอื่นๆที่อยู่ในหอประชุมในตอนนี้

“เป็นอะไรหรือเปล่า มีล่า?”

วิตนีย์ รีบเดินมาก่อนเธอจะถามมีล่าด้วยสีหน้าที่กังวลบนใบหน้าของเธอ

วิคเตอร์ก็รีบเร่งมาที่มีล่าทันทีทันใด

“ไม่ ไม่เป็นไร ฉันโอเค ไม่มีปัญหาอะไรเลย”

มีล่า สมิท ทัดผมของเธอไปไว้หลังหูและเธอหยิบทิชชูเปียกออกมาก่อนจะก้มลงไปและพยายามจะเช็ดฝุ่นออกจากรองเท้าของเธอ

อย่างไรก็ตาม ยิ่งเธอพยายามจะเช็ดรองเท้าเธอมากเท่าไหร่ แต่กลับยิ่งทำให้มันสกปรกกว่าเดิม

มีล่าเป็นคนรักความสะอาด ดังนั้นเธอจึงอดขมวดคิ้วไม่ได้เมื่อเห็นความยุ่งเหยิงบนรองเท้าสีขาวของเธอ

“เจอรัลด์ นายทำให้รองเท้าของมิล่าเป็นแบบนั้นหรอ” วิตนีย์ถามขณะจ้องไปที่เจอรัลด์

เธอมีสีหน้าที่เย็นชาและดุดันบนใบหน้าของเธอ

อีกอย่าง วิคเตอร์ ก็โกรธมากในตอนนี้

“ให้ตายสิ เจ้าบ้านนอกนี่! รู้ไหมว่ารองเท้าของมีล่าราคาเท่าไหร่? นายคงไม่สามารถที่จะหามาจ่ายมันได้!”

หลังจากนั้น วิคเตอร์ก้าวเข้ามาก่อนจะคว้าขอเสื้อของเจอรัลด์ไว้

“ไม่นะ ไม่ ไม่ใช่เขาทำนะ”

เมื่อมีล่าเห็นว่าวิคเตอร์เกือบจะต่อยเจอรัลด์ เธอก้าวเข้ามายับยั้งเขาอย่างรวดเร็ว

ความจริงแล้ว มีล่าให้ความสนใจเจอรัลด์มานานแล้ว เธอรู้สึกว่าเขาดูแตกต่างมากเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ

อย่างไรก็ตาม ทั้ง ๆ ที่ถูกทำร้ายและทำให้อับอายขายหน้ามาตลอด มีล่าไม่เคยเห็นความรู้สึกต่ำต้อยในสายตาของเจอรัลด์แม้แต่น้อย เขาเฉยเมยโดยสิ้นเชิงและความจริงที่ว่าเขาเป็นคนจนไม่ได้ดูเหมือนจะกวนใจเขาแม้แต่นิดเดียว

เจอรัลด์มีความนอบน้อมมากและแสดงสีหน้าที่จริงใจบนใบหน้ามาตลอด

แม้ว่ามีล่าอยากจะอารมณ์เสีย แต่เธอก็ไม่สามารถจะทำอย่างงั้นได้

ดังนั้น มีล่าจึงรีบช่วยเหลือเจอรัลด์เมื่อเห็นว่าวิคเตอร์จะทำร้ายเขา

“อย่ากังวลเลย มีล่าอย่างน้อยเราควรจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าบ้านนอกนี่จะจ่ายค่ารองเท้าคืนให้เธอ” วิคเตอร์ตอบกลับด้วยท่าทางที่ดุร้าย

มีล่าไม่ได้มาจากสาขาภาษาแต่เธอเป็นนักเรียนจากสาขาการกระจายสื่อและเสียง

อย่างไรก็ตาม เธอเป็นเพื่อนกับวิตนีย์ตั้งแต่พวกเขาเป็นเด็กและเหตุผลที่ว่าทำไมเธอถึงมาที่หอประชุมในวันนี้เป็นเพราะว่าเธออยากจะหาอะไรสนุกๆทำกัน

แม้ว่าวิคเตอร์จะชอบ วิตนีย์ แต่เขาชอบเพื่อนสนิทของเธอมากกว่า มีล่า

“โอ้ว ไม่หรอก! ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องจ่ายฉันคืนสำหรับรองเท้าหรอก ฉันก็แค่กลับไปที่หอแล้วก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าอีกคู่แทน!” มีล่าพูดขึ้นอย่างเร่งรีบ

เธอยังพยักหน้าเล็กน้อยให้เจอรัลด์

“นายยังโชคดีวันนี้ เจ้าเด็กน้อย” วิคเตอร์พูดขึ้นขณะที่เขาจ้องเจอรัลด์ ความจริงแล้ว วิคเตอร์รู้สึกพอใจที่เขาได้แสดงตัวเป็นฮีโร่ต่อหน้าสาวสวยทั้งสองในวันนี้

เมื่อเขาเห็นว่ามีล่าจะกลับแล้ว เขารีบเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว

“ยังไงซะ มีล่า ทำไมพวกเราไม่ไปข้างนอกและทานอาหารด้วยกันหลังจากเธอเปลี่ยนเป็นรองเท้าคู่ใหม่หละ? หลังจากนั้น ทุกคนต้องรู้สึกเหนื่อยมากหลังจากการซ้อมในวันนี้ ฉันจะเลี้ยงทุกคนเองที่สวนผลไม้!”

“ว้าว! สวนผลไม้? ฉันได้ยินว่าสลัดผลไม้และสเต็กที่นั่นอร่อยมากเลยแต่ว่าอาหารที่นั่นก็แพงมากเช่นกัน”

“วิคเตอร์ ฉันก็อยากจะไปด้วย!”

เด็กสาวทุกคนรู้สึกตื่นเต้นทันทีที่วิคเตอร์พูดว่าเขาจะเลี้ยงอาหารมีล่าที่สวนผลไม้

“ได้สิ!” วิคเตอร์ตอบกลับขณะที่เขาประสานมือเข้าด้วยกัน

ในตอนนี้เอง วิตนีย์คว้ามือของมีล่าก่อนเธอจะยิ้มและพูดขึ้นว่า “มีล่า พวกเราจะรอเธอข้างล่างหอของเธอนะ!”

ความจริงแล้ว เจอรัลด์รู้สึกได้ว่ามีล่าไม่อยากจะไปเลยสักนิด

อย่างไรก็ตาม มีล่ารับรู้ได้ว่าทุกคนรู้สึกตื่นเต้นที่จะไปที่นั่นและวิคเตอร์พึ่งจะมีเรื่องราวกลับเจอรัลด์ก็เพราะว่าเธอ

ดังนั้นเธอไม่สามารถนึกถึงตัวเองแล้วปฏิเสธคำชวนของเขาได้

มีล่าพยักหน้าเล็กน้อย

“โอเค ฉันขับรถไป! แล้วเจอกันที่นั่นนะ!”

วิคเตอร์รู้สึกตื่นเต้นอย่างมากที่แผนการณ์ในการชวนมีรล่าออกมาข้างนอกดูเหมือนจะสำเร็จด้วยดี เช่นนั้น เขาจ้องไปที่เจอรัลด์ก่อนจะเดินออกจากหอประชุมไป

วิตนีย์ หันกลับมาและมองไปที่ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นายกำลังมองอะไร? นายคิดจริงๆเหรอว่านายก็ถูกเชิญไปทานมื้อกลางวันที่นั่นกับพวกเราด้วย? ให้ฉันบอกนะ เงินสมทบของนายยังไม่ได้รับการยืนยัน! นายควรจะอยู่ห่าง ๆ และแน่ใจว่าได้ทำความสะอาดหอประชุมนี้อย่างสะอาดดี มิฉะนั้น มั่นใจได้เลยว่านายจะได้รับบทเรียนตอนฉันกลับมา!”

เจอรัลด์อยู่ ๆ เงียบขณะที่วิคเตอร์กับวิตนีย์เหน็บแนมเขาตามๆกัน

ความจริงแล้ว เขารู้สึกโกรธอย่างมากในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าเปล่าประโยชน์ที่จะเสียอารมณ์และเขาคงทำได้เพียงเปิดโอกาสให้วิคเตอร์ทำร้ายเขาซะเปล่า

มันดูโง่จริง ๆ ที่หาเรื่องใส่ตัว ดังนั้น เจอรัลด์ตัดสินใจที่จะปล่อยมันไป

“เอาเถอะน่า มีล่า มาสนุกกับการนั่งรถคันใหม่ออดี้A6 ของวิคเตอร์ทีหลังกัน”

วิตนีย์พามีล่าออกมาจากหอประชุมหลังจากจ้องมองเจอรัลด์ด้วยสีหน้าที่ดูถูกของเธอ

คนอื่น ๆ ก็เดินออกไปจากหอประชุม คนแล้วคนเล่า

พวกเขาคงจะไม่สามารถไปที่นั่นด้วยการนั่งรถเพียงคันเดียวแน่นอนดังนั้นเจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าพวกเขาจะไปที่นั่นกันได้อย่างไร

เจอรัลด์คิดกับตัวเองขณะเขาทำความสะอาดความไม่เป็นระเบียบที่พวกเขาทิ้งไว้ข้างหลัง

เขาควรจะซื้อรถด้วยดีไหม?

เขายังคงคิดกับตัวเอง

เมื่อเจอรัลด์ทำความสะอาดห้องประชุมเสร็จ ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว

ตอนนี้เอง จู่ ๆ เจอรัลด์ก็ได้รับสายเรียกเข้า

มันคือสายเรียกเข้าจากฮาร์เปอร์ หัวหน้าในหอของเขา

“เจอรัลด์ นายทำความสะอาดหอประชุมเสร็จหรือยัง?” เจอรัลด์พยักหน้า “เสร็จแล้ว”

“วิตนีย์บ้ารึเปล่า? พวกเราได้ถกเรื่องนี้ในหมู่พวกเราแล้วและพวกเราตัดสินใจว่าถ้าเธอกล้าที่จะปฏิเสธใบสมัครเงินอุดหนุนของนาย พวกเราจะนำเรื่องนี้ไปปรึกษาอธิการบดี!”

เจอรัลด์รู้สึกอบอุ่นในใจขณะที่พูดขึ้นว่า “ขอบคุณที่ช่วยดูให้ฉันนะ”

“เจอรัลด์ ถ้านายว่างก็มาทานมื้อเที่ยงด้วยกันสิ!”

ฟังดูเหมือนแล้วฮาร์เปอร์ลำบากใจเล็กน้อย

เจอรัลด์สนิทกับฮาร์เปอร์มาก ๆ และโดยธรรมชาติแล้วเขารู้ว่าบางอย่างดูผิดแปลกไป ผู้ชายคนนี้ปกติเขาดูเข้มแข็งเป็นลูกผู้ชาย แต่ทำไมวันนี้เขาฟังดูเหมือนตะขิดตะขวงใจและอาย?”

“จะมีใครมาร่วมกับเราวันนี้งั้นหรอ?” เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะถามด้วยรอยยิ้มเบื่อหน่ายบนใบหน้าของเขา

“บิงโก! เจอรัลด์ นายยังจำผู้หญิงที่ชื่อเฮลีย์ได้ไหมคนที่อยู่กับอลิซตอนงานวันเกิดของนาโอมิเมื่อคืน?”

ผู้หญิงทุกคนที่อยู่หอเดียวกับอลิซได้มางานฉลองวันเกิดของนาโอมิเมื่อคืนนี้

เจอรัลด์จำ เฮลีย์ แลนส์ ได้ลาง ๆ เธอผมสั้นและดูน่ารักมากและเธอตัวเล็ก

อย่างไรก็ตาม ลักษณะนิสัยของและบุคลิกของเธอคล้ายกับอลิส

เธอกรอกตาใส่เจอรัลด์ตลอดทั้งคืนถึงแม้ว่าเธอไม่ได้พูดอะไรก็ตาม

“ใช่ ฉันรู้ว่าเธอคือใคร ทำไมหรอ? นายชวนเธอออกมาด้วยกัน? เจอรัลด์ถามด้วยสีหน้าแปลกใจบนใบหน้าของเขา

“อืม ตอนนี้ฉันกำลังเดินกลับไปหอหลังเลิกเรียนวันนี้ฉันพบเธอโดยบังเอิญ เธอทำโทรศัพท์หายในโรงอาหารและฉันเสนอที่จะช่วยเธอหาโทรศัพท์นั่น โชคดีะ ฉันค่อนข้างคุ้นเคยกับพนักงานที่โรงอาหาร หลังจากตรวจสอบกล้องวงจรปิดและมองไปรอบ ๆ โรงอาหาร สุดท้ายแล้วเราก็เจอโทรศัพท์ของเธอ!”

“ฉันคิดว่ามันคือโชคชะตาเพราะว่าจริงๆแล้วฉันชอบเธอตอนที่ได้พบเธอเมื่อคืนนี้ ดังนั้นฉันรวบรวมความกล้าที่จะชวนเธอออกมาข้างนอกเพื่อทานมื้อกลางวันด้วยกันกับฉันและเพื่อน ๆ ของฉันวันนี้ เธอก็ตอบตกลงทันที!”

ฮาร์เปอร์รู้สึกตื่นเต้นอย่างสุดอยู่อีกด้านหนึ่งของปลายสาย

เอาจริงนะ เจอรัลด์รู้สึกมีความสุขกับฮาร์เปอร์เมื่อเขาได้ยินคำบอกเล่าของเขา

อย่างไรก็ตาม เจอรัลด์รู้สึกไม่อยากจะออกไปเจออลิซกับเพื่อน ๆ ของเธอเลยจริง ๆ

เขาคงไม่สามารถทนได้ที่พวกเขากรอกตามองเขา!

“นั่นเยี่ยมไปเลย ฉันขอให้นายมีความสุขกับทุก ๆ อย่างนะ ฉันคิดว่าฉันคงจะข้ามมื้อเที่ยงไปเพราะว่าฉันไม่อยากจะเป็นจุดสนใจ!” เจอรัลด์ตอบขณะที่เขาหัวเราะ

“บ้าเอ้ย นายทำอย่างนี้กับฉันได้ไง? เจอรัลด์ เพื่อน ๆ ทุกคนของเราตอบตกลงที่จะมากับฉันแล้วนะ อีกอย่าง นาโอมิก็จะอยู่ที่นั่นวันนี้! ดูเหมือนราวกับว่านาโอมิกำลังจะแนะนำบางคนที่สำคัญที่สุดให้กับนายวันนี้ถ้านายยึดโอกาสนี้ไว้และใช้ประโยชน์สูงสุดจากมัน นายอาจจะเปลี่ยนชีวิตนายจากหน้ามือเป็นหลังมือในชั่วพริบตา!”

ฮาร์เปอร์เป็นกังวลอย่างมากเกี่ยวกับเจอรัลด์

“บุคคลที่สำคัญมากงั้นหรอ?”

เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะคิดถึงตัวเอง ‘แมร่ง อย่าบอกนะว่าอลิซก็จะอยู่ที่นั่นวันนี้?’
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1786

    พวกเขาได้ดูภาพจากกล้องวงจรปิดแล้วในตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ไม่มีใครหรือรถคันอื่นใดอยู่รอบ ๆ เลยแม้แต่คันเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เฒ่าฟลินท์ก็ยังอยู่ในรถเพียงลำพังด้วยนั่นหมายความว่าสถานการณ์ที่ผู้เฒ่าฟลินท์พบกับอุบัติเหตุนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่งในวิดีโอที่ได้จากกล้องวงจรปิดนั้นแสดงให้เห็นว่ารถของผู้เฒ่าฟลินท์ลื่นไถลและหลุดการควบคุมไปเองในทันทีเจอรัลด์และเรย์ได้รับการปล่อยตัวในช่วงบ่ายนั้นเองพวกเขานั่งแท็กซี่กลับไปที่สำนักงานระหว่างทางกลับ เรย์มองเจอรัลด์ด้วยสีหน้างุนงงอย่างหนักแล้วถามว่า “เจอรัลด์ คุณคิดเห็นยังไงกับการตายของผู้เฒ่าฟลินท์?เขาตายได้ยังไง?”ใบหน้าของเจอรัลด์เคร่งเครียดมาก เขาเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นเขาก็มั่นใจว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดาแน่นอน“นี่หมายความว่าเอ็มเบอร์ลอร์ดยังไม่ตายเหรอ?”วินาทีต่อมา ความคิดอันบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในใจของเรย์เจอรัลด์รู้สึกว่าการคาดเดานี้เป็นไปได้น้อยมาก นั่นก็เพราะเอ็มเบอร์ลอร์ดตายไปต่อหน้าต่อตาเขาเอง แล้วเขาจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?“เรากลับก่อนเถอะ บางทีมันอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุจริง ๆ ก็ได้!”เจอรัลด์บอก

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1785

    เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เจอรัลด์และเรย์ยังคงหลับอยู่ กริ่งที่ประตูก็ปลุกพวกเขาให้ตื่นเรย์เดินออกจากห้องไปที่ประตูในลักษณะกึ่งหลับกึ่งตื่นแล้วเปิดประตูออกเมื่อประตูถูกเปิดออก เขาก็ได้เห็นชายสองสามคนซึ่งกำลังสวมเครื่องแบบยืนอยู่ข้างนอก เมื่อเห็นตราบนเครื่องแบบของพวกเขา พวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนเหล่านี้มาจากรัฐบาลกลาง“ขออภัย คุณเจอรัลด์ คลอฟอร์ดและคุณเรย์ เลห์ตันอยู่ที่นี่หรือเปล่า?”เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาถามเรย์พยักหน้าและตอบว่า “ผมนี่แหละเรย์ มีอะไรเหรอ?""พาเขาออกไป!"เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเรย์ เจ้าหน้าที่คนนั้นก็สั่งคนของเขา และทันใดนั้นเอง เจ้าหน้าที่อีกสองคนก็เข้ามาคว้าแขนของเรย์แล้วลากเขาออกไปข้างนอก"เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน?!"เรย์ตะโกนทันทีความโกลาหลดังกล่าวทำให้เจอรัลด์ จูโน่ และโนริตื่นขึ้นพวกเขาออกจากห้องอย่างรวดเร็ว"คุณเป็นใคร?"เมื่อเจอรัลด์ออกมา เขาก็มองดูเจ้าหน้าที่พวกนั้นด้วยความประหลาดใจและเอ่ยถามขึ้น“คุณคงเป็นคุณเจอรัลด์ คลอฟอร์ด เรากำลังสงสัยว่าคุณเกี่ยวข้องกับเหตุฆาตกรรม สารวัตรเลค หรือที่รู้จักกันในชื่อผู้เฒ่าฟลินท์ ดังนั้นเราต้องการนำคุณไปสอบ

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1784

    ในเวลาเดียวกัน หมอกควันสีทมิฬของเอ็มเบอร์ลอร์ดได้ล้อมรอบกายของชายชราเอาไว้หลังจากนั้นไม่นาน หมอกควันสีทมิฬดังกล่าวก็ดูดกลืนวิญญาณและพลังงานของชายชราไป ทำให้ชายกลายเป็นศพแห้งกรังเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกสิ่งนี้ทำให้เอ็มเบอร์ลอร์ดตระหนกเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้คาดหวังให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้ ยิ่งกว่านั้น เขาไม่คิดแล้วว่าชายชราจะมาสกัดกั้นการโจมตีจากเจอรัลด์แทนเขาแบบนี้“เอ็มเบอร์ลอร์ด คุณฆ่าคนบริสุทธิ์อีกแล้ว!”เจอรัลด์ตะโกนใส่เอ็มเบอร์ลอร์ดด้วยความโกรธเมื่อพูดเช่นนั้น เจอรัลด์จึงตัดสินใจใช้ทักษะต้องห้ามของตัวเองเพื่อทำลายเอ็มเบอร์ลอร์ดให้สิ้นซากในขณะนี้เอ็มเบอร์ลอร์ดเสียสติไปแล้ว เขายืนนิ่งไม่ขยับ ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองไป “วิชาทลายสหัสภพ!”เจอรัลด์ตะโกนและขว้างดาบแอสตราบิซในมือใส่เอ็มเบอร์ลอร์ดเมื่อดาบแทงเข้าไปในร่างของเอ็มเบอร์ลอร์ด มันก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาและกลืนกินเอ็มเบอร์ลอร์ดไปจนสิ้น“อ๊าก!”เอ็มเบอร์ลอร์ดกรีดร้องวินาทีต่อมา เอ็มเบอร์ลอร์ดก็กลายเป็นเถ้าถ่านในที่สุด เจอรัลด์ก็กวาดล้างเอ็มเบอร์ลอร์ดลงได้แล้วเจอรัลด์ล้างแค้นให้ชาวบ้านในหมู่บ้านฟ้าทมิฬได้แล้ว

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1783

    ทั้งสามรีบมองออกไปข้างนอก ก่อนจะเห็นว่าชายชราออกจากบ้านไปตามลำพังโดยถือตะกร้าติดตัวไปด้วยขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังกระท่อมไม้ของยามิเล็ต เฟซเมื่อเห็นสิ่งนี้ ทั้งสามก็สบตากันพวกเขาพบว่ามันค่อนข้างแปลกที่ชายชราคิดจะถือตะกร้าออกไปกลางดึกเช่นนี้ นี่จะต้องมีความลับบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ซ่อนอยู่เป็นแน่ไม่นานหลังจากนั้น เจอรัลด์และทั้งสองก็ออกจากบ้านและติดตามชายชราไปอย่างเงียบ ๆพวกเขาติดตามชายชราไปจนถึงกระท่อมไม้ จากนั้นพวกเขาเห็นเขาหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าเพื่อปลดล็อคประตูเมื่อประตูถูกปลดล็อค ชายชราผู้นั้นสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระมัดระวัง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เขาก็ผลักประตูเปิดออกแล้วเดินเข้าไปอย่างมั่นใจเจอรัลด์และอีกสองคนก็เดินไปที่กระท่อมไม้ทันทีและยืนอยู่ตรงหน้ากระท่อมหลังนั้น“เจอรัลด์ ดูเหมือนว่าชายชรากำลังปิดบังอะไรบางอย่างกับเรา เพราะเขามีกุญแจบ้านหลังนี้อยู่กับตัว!”เรย์กระซิบกับเจอรัลด์ตอนนี้พวกเขาตระหนักได้แล้วว่าชายชราไม่ใช่คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างที่คิด เขาต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเอ็มเบอร์ลอร์ดแน่“เรย์ ผู้เฒ่าฟลินท์ คุณสองคนไปซ่อนตัวก่อน เ

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1782

    “เอ๋ นี่ก็ดึกแล้วนะ! ผมว่าคนที่คุณกำลังรออยู่คงไม่มาหรอก มาเถอะไปที่บ้านของผมและพักผ่อนกันจะดีกว่า!”ชายชราถอนหายใจและยื่นข้อเสนอให้ทั้งสามคนเมื่อผู้เฒ่าฟลินท์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็หันกลับมาที่เจอรัลด์เพื่อสอบถามความคิดเห็นของเขาเจอรัลด์เห็นปฏิกิริยาของเขาและพยักหน้าอย่างช้า ๆเนื่องจากพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น ตอนนี้พวกเขาทำได้เพียงไปพักผ่อนที่บ้านของชายชราเท่านั้นนอกจากนี้ ท้องฟ้ามืดสนิท และไม่ปลอดภัยเลย ไม่รู้เลยว่าข้างนอกนี่มีอะไรรอพวกเขาอยู่?หลังจากพูดคุยกัน เจอรัลด์และคนอื่น ๆ ก็ติดตามชายชราออกจากกระท่อมไม้ไปชายชราพาเจอรัลด์และคนอื่น ๆ ไปที่บ้านของเขา บ้านของเขาดูไม่เก่าเท่าไหร่ ราวกับเพิ่งถูกซ่อมแซมใหม่ก่อนหน้านี้“ผู้เฒ่า หมู่บ้านนี้เหลือคุณอยู่เพียงคนเดียวหรือเปล่า?”เมื่อพวกเขาอยู่ในบ้านของชายชรา ผู้เฒ่าฟลินท์ก็ถามอย่างสงสัย"หึหึ!" ชายชราหัวเราะเบา ๆ"ใช่ คนอื่น ๆ ย้ายไปอยู่ในเมืองกันหมด ที่นี่เลยเหลือแค่ฉันคนเดียว!”หลังจากที่เขาหัวเราะแล้วเขาก็ตอบ“แล้วทำไมคุณไม่ย้ายเข้าเมืองด้วยล่ะ? อยู่ในเมืองไม่สบายกว่าเหรอ?”ผู้เฒ่าฟลินท์ยังคงถามต่อไป“อนิจจา ผมมันไร้ญา

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1781

    “หึหึ เรย์ อย่าลืมสิว่าเอ็มเบอร์ลอร์ดไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว เขาน่ากลัวกว่าผีเสียอีก กับอีกแค่สถานที่แบบนี้นายคิดว่าเขาจะกลัวเหรอ”เจอรัลด์หัวเราะและเตือนเรย์เมื่อเรย์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดสมเหตุสมผล “สำรวจกันตามสบายเลย ผมคงต้องไปก่อน!”ชายชราพูดกับทั้งสามคน“ได้เลย ผู้เฒ่า ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณมากเลย!"ผู้เฒ่าฟลินท์ขอบคุณชายชราผู้นั้นอย่างรวดเร็ว“ไม่เป็นไรหรอก!”ชายชราตอบพลางโบกมือหลังจากที่ชายชราผู้นั้นจากไป เจอรัลด์และอีกสองคนก็ยืนอยู่หน้ากระท่อมไม้ จ้องมองออกไปอย่างว่างเปล่าพวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไร พวกเขาไม่อาจเข้าไปในกระท่อมได้ และไม่รู้ด้วยว่าจะเข้าไปเช่นไร“พี่เจอรัลด์ ผู้เฒ่าฟลินท์ ทีนี้เราจะทำยังไงดี? เปิดประตูออกไปเลยดีไหม?”เรย์มองไปที่เจอรัลด์และผู้เฒ่าฟลินท์แล้วถาม“ไม่ นั่นไร้สาระมาก เราบุกรุกเข้าไปไม่ได้!”ผู้เฒ่าฟลินท์ปรามเรย์ทันทีแม้ว่ายามิเล็ต เฟซจะไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่กระท่อมหลังนี้ยังคงเป็นของเธอ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจทำตามอำเภอใจได้“แล้วเราควรทำยังไง? เราไม่มีกุญแจ”เรย์ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้“เ

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1631

    เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงสหภาพยันต์ เชสก็พาเจอรัลด์เข้าไปในห้องโถงใหญ่ชายคนหนึ่งซึ่งสวมชุดเหมือนเชสก็เข้ามาทักทายพวกเขา และมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งติดตามเขามาด้วย“ท่านอาจารย์ฮันท์ ดูเหมือนว่าในที่สุดท่านก็มีลูกศิษย์เป็นของตัวเองแล้ว!”ชายคนนั้นทักทายเชสด้วยรอยยิ้มอันสดใส“อาจารย์กริฟฟิน นี่คุณกำลังจะไปไหน?”

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1625

    เช้าวันรุ่งขึ้น รถหรูสองสามคันจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลซาห์น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ป้ายทะเบียนรถแต่ละคันขึ้นต้นด้วยคำว่า 'เลเกอร์' ทำให้รู้ได้อย่างชัดเจนว่าใครเป็นคนมาเยี่ยมตระกูลซาห์น หลังจากที่จอห์นนี่ถูกทุบตีกลับบ้านไปเมื่อวานนี้ โจนาสได้รายงานเหตุการณ์นี้ให้พ่อของเขาซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลเลเกอร์ฟัง

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1633

    ในความพยายามครั้งที่สาม เจอรัลด์ได้เปลี่ยนวิธีการสะบัดพู่กันบอกตามตรง ลายมังกรสีทองนี้ดูไม่ธรรมดาเลย การเริ่มวาดตามจุดต่าง ๆ จะให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันออกไป เมื่อเขาพบจุดที่เหมาะสมในการเริ่มต้นเท่านั้น เขาจึงจะสามารถสร้างยันต์คุณภาพสูงขึ้นมาได้ไม่กี่นาทีต่อมา เจอรัลด์ก็วาดภาพเสร็จเป็นครั้งที่สามครั้ง

  • มหัศจรรย์ เป็นคุณชาย ชั่วข้ามคืน   บทที่ 1678

    “…คนที่สามารถผ่านเข้าสู่ชั้นเรียนระดับสูงได้ไม่มีใครอีกแล้วจริง ๆ เหรอ? มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทนต่อการโจมตีทั้งสามครั้งได้งั้นรึ…?” อาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งผู้สวมเสื้อคลุมสีม่วงตัวยาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง ซึ่งทุกคนเรียกเขาว่าอาจารย์จิโซเอ่ยถามขึ้น ด้วยความแข็งแกร่งของบุคคลที่เข้าสู่ระดับที่สาม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status