แค้นรักแพทย์อัจฉริยะ

Güzin Demirhan, Yelkenözü Havalimanı'na vardığında saat gece dokuzu geçiyordu.

Bugün onun doğum günüydü.

Telefonunu açtığında bir sürü doğum günü mesajı almıştı.

Hepsi iş çevresinden ve arkadaşlarından geliyordu.

Sefer Demirhan'dan ise hiçbir haber yoktu.

Güzin'in gülümsemesi soldu.

Gümüşköşk'e vardığında saat gece onu geçmişti.

Bakıcı Fatıma onu görünce şaşkına döndü: "Hanımefendi, siz... siz nasıl geldiniz?"

"Sefer ve Ece nerede?"

"Bey daha dönmedi, küçük hanım odasında oynuyor."

Güzin bavulunu ona uzattı. Yukarı çıktığında kızını küçük pijamalarıyla masasının başında büyük bir dikkatle oturduğunu gördü ki, neyle uğraştığını anlamadı. O kadar konsantreydi ki birinin odaya girdiğini fark etmemişti bile.

"Ece?"

Ece Demirhan onu duyunca arkasını döndü ve neşeyle seslendi: "Anneciğim!"

Sonra hemen geri dönüp elindeki işle uğraşmaya devam etti.

Güzin gidip kızını kucağına aldı, tam yanağından öpmüştü ki itildi: "Anne, daha işim bitmedi."

Güzin kızını iki aydır görmemişti, çok özlemişti, doyamıyordu, konuşmak istiyordu.

Kızının bu kadar odaklandığını görünce, konsantrasyonunu bozmak istemedi: "Ece, deniz kabuğundan kolye mi yapıyorsun?"

"Evet!" Ece heyecanla cevap verdi. "Bir hafta sonra Lale Teyze'nin doğum günü, bunu babamla birlikte Lale Teyze'ye hediye olarak hazırlıyoruz! Bu deniz kabuklarını babamla ben özel aletlerle parlattık, çok güzel olmuşlar değil mi?"

Güzin'in boğazı düğümlendi, daha konuşmaya fırsat bulamadan kızı arkasını dönmüş, neşeyle devam etti: "Babam Lale Teyze'ye başka özel sipariş hediyeler de hazırlıyor, yarın—"

Güzin’in içi acıyla burkuldu, daha fazla dayanamadı. "Ece... annemin doğum gününü hatırlıyor musun?"

"Ha? Ne?" Ece başını kaldırıp ona baktı, sonra hemen elindeki boncuk dizisine geri döndü ve söylendi: "Anne lütfen konuşma benimle, boncukların sırası karıştı—"

Güzin kızını kucaklayan ellerini bıraktı. Bir daha konuşmadı.

Uzun süre öylece durdu. Kızı başını kaldırıp ona bir kez olsun bakmayınca, Güzin dudaklarını sıktı ve tek kelime etmeden odadan ayrıldı.

Fatıma onu görünce, "Hanımefendi, az önce beyefendiyi aradım, bu akşam işleri olduğunu söyledi, sizin dinlenmenizi istiyor," dedi.

"Anladım."

Güzin başını salladı. Kızının az önceki sözlerini hatırlayınca duraksadı ve Sefer'i aradı.

Karşı taraf bir süre sonra açtı, sesi çok soğuktu: "İşlerim var, yarın—"

"Sefer, bu saatte kim o?"

Lale Çağlar'nin sesiydi.

Güzin telefonunu sıktı.

"Hiç kimse."

Güzin bir şey söyleyemeden Sefer telefonu kapattı.

Yedi yıllık evlilikleri boyunca birbirlerinden hiç bu kadar uzun süre ayrı kalmamışlardı. Yelkenözü'ne onun için zahmet edip gelmişti, eve gelip bir kerecik olsun yüzünü görmeyecekti. Kaldı ki bu bir telefon görüşmesiydi, konuşmasını bile bitirmesine izin vermedi...

Yıllardır evliydiler, ona karşı hep böyleydi: soğuk, mesafeli, sabırsız.

Aslında alışmıştı.

Eskiden olsa kesinlikle tekrar arardı, nerede olduğunu, eve gelip gelemeyeceğini sabırla sorardı.

Ama bugün belki çok yorulmuştu, artık bunu yapacak halde değildi.

Ertesi sabah uyandığında, biraz düşündükten sonra yine Sefer'i aradı.

Yelkenözü ile memleket arasında on yedi sekiz saat fark vardı. Yelkenözü'nde bugün onun gerçek doğum günüydü.

Buraya gelmesinin sebebi, kızını ve Sefer'i çok özlemesinin yanında, üç kişilik aile olarak bu özel günde birlikte güzel bir yemek yiyebilmekti.

Bu seneki doğum günü dileği buydu.

Sefer telefonu açmadı.

Uzun bir süre sonra bir mesaj attı.

"Bir işin mi var?"

Güzin: "Öğlen vaktin var mı? Ece'yi de al, üçümüz bir yemek yiyelim mi?"

"Tamam, adresi belirleyince söyle."

Güzin: "Peki."

Sonrasında Sefer'den hiç ses çıkmadı.

Bugün onun doğum günü olduğunu hatırlamamıştı.

Güzin buna hazırlıklı olsa da içten içe üzülmekten kendini alamadı.

Tuvaletini yapıp aşağı inmeye hazırlanırken, kattan kızı ve Fatıma'nın seslerini duydu.

"Hanımefendi geldi diye, küçük hanım mutsuz mu?"

"Babamla birlikte yarın Lale Teyze'yle deniz kenarına gideceğimize söz verdik. Annem aniden geldi, bizimle gelmek isterse çok garip olur."

"Ve annem çok kötü, hep Lale Teyze'ye bağırıyor—"

"Küçük hanım, hanımefendi senin annen, bunları söylememelisin, annenin kalbini kırar, biliyor musun?"

"Biliyorum ama babamla ben Lale Teyze'yi daha çok seviyoruz. Lale Teyze benim annem olamaz mı?"

Fatıma'nın daha sonra ne söylediğini Güzin artık duyamıyordu.

Kızını kendi elleriyle büyütmüştü. Son iki yılda baba-kız daha çok vakit geçirmeye başlayınca, kızı daha çok Sefer'e bağlanmıştı. Geçen yıl Sefer Yelkenözü'ne gelip pazarı büyütmek istediğinde, kızı da onunla gelmek için tutturmuştu.

Güzin onu göndermek istemiyordu, doğal olarak kızının yanında kalmasını umuyordu.

Ama kızının üzülmesine daha fazla dayanamayacağı için kabul etmişti.

Böyle olacağını hiç düşünmemişti...

Güzin olduğu yere mıhlanmış gibiydi, yüzü bembeyaz kesilmiş, uzun süre kımıldayamadı.

Bu kez işlerini iptal edip Yelkenözü'ne gelmesinin sebebi, kızıyla daha fazla vakit geçirmekti.

Görünüşe göre buna hiç gerek yoktu.

Güzin odasına geri döndü ve memlekette aldığı hediyeleri tekrar bavuluna yerleştirdi.

Bir süre sonra Fatıma arayıp kızı dışarı çıkardığını, bir ihtiyacı olursa onu aramasını söyledi.

Güzin yatağa oturdu, içi bomboştu.

İşini bırakıp özellikle gelmişti, ama ortada ona ihtiyacı olan kimse yoktu.

Onun gelişi tam bir şakaydı.

Uzun süre sonra dışarı çıktı.

Bu yabancı ama bir o kadar da tanıdık ülkede amaçsızca dolaştı.

Öğlene yaklaştığında, öğlen yemeği için Sefer’le sözleştiklerini hatırladı.

Sabah duyduklarını düşününce, eve dönüp kızını alıp almamakta tereddüt ederken, Sefer'den bir mesaj geldi.

"Öğlen önemli bir işim çıktı, yemek iptal."

Güzin mesaja baktı. Hiç şaşırmamıştı.

Çünkü alışmıştı.

Sefer'in gözünde ister iş olsun ister arkadaş toplantısı... ne olursa olsun, hepsi ondan, karısından daha önemliydi.

Onunla yaptığı planları, ne zaman isterse iptal ederdi.

Onun hislerini hiçbir zaman düşünmemişti.

Üzülüyor muydu?

Eskiden belki.

Artık hissetmiyordu bile.

Güzin daha da kararsızdı.

Heyecanla gelmişti, ama kocasında da kızında da soğukluktan başka bir şey bulamamıştı.

Farkına varmadan, daha önce Sefer'le defalarca gittikleri restorana kadar arabayı sürmüştü.

Tam içeri girecekti ki, Sefer, Lale ve Ece'nin üçünün birden restoranda olduğunu gördü.

Lale, kızıyla aynı tarafta, yakın bir şekilde oturuyordu.

Bir yandan Sefer'le konuşuyor, bir yandan da kızıyla oynuyordu.

Kızı neşeyle bacaklarını sallıyor, Lale'yle şakalaşıyor, Lale'nin ısırdığı kurabiyeden yiyordu.

Sefer ise gülümseyerek ikisine de yemek alıyordu, ama bakışları hep karşıdaki Lale'nin üzerindeydi. Sanki gözleri sadece onu görüyordu.

Sefer'in işte dediği şey buydu.

Bu da onun on ay karnında taşıyıp, canını dişine takarak doğurduğu kızıydı.

Güzin gülümsedi.

Öylece durup izledi.

Uzun süre sonra bakışlarını çevirdi ve arkasını dönüp gitti.

Gümüşköşk'e geri döndüğünde, Güzin bir boşanma sözleşmesi hazırladı.

O, onun genç kızlık hayaliydi. Ama o onu hiçbir zaman görmemişti.

O gecenin kazası ve büyükbabanın baskısı olmasaydı, onunla asla evlenmezdi.

Eskiden, ne kadar uğraşırsa bir gün mutlaka onun tarafından görüleceğine safça inanmıştı.

Ama gerçekler ona şiddetli bir tokat gibi çarpmıştı.

Neredeyse yedi yıl olmuştu.

Artık uyanmasının zamanı gelmişti.

Boşanma sözleşmesini bir zarfın içine koydu, Fatıma'ya bunu Sefer'e vermesini söyledikten sonra, Güzin bavulunu alıp arabaya bindi ve şoföre seslendi:

"Havalimanı'na."