9 ปี ผ่านไป...
นิสา สาวผมบลอนด์สีน้ำตาลอ่อน ดวงตาคมโตจมูกเล็กจิ้มลิ้ม ริมฝีปากบางเฉียบกระจับได้รูป เครื่องสำอางค์อ่อนๆ ถูกเติมลงบนใบหน้าสวย เธอก้าวลงจากรถแท็กซี่หน้าคฤหาสน์สุดหรูของเกริกชัยผู้เป็นบิดา หญิงสาวกดออดหน้าบ้านก่อนที่จะมีป้าแก่ๆเดินมาเปิดประตูให้ "มาหาใครคะคุณ" เป็นป้าจิบที่มาเปิดประตูให้เธอ ผ่านไปหลายปีเธอดูแก่ลงไปมาก นิสายกมือไหว้เธอ "สวัสดีค่ะ" "หนูคือ...เอ่อ" ป้าจิบทำท่าครุ่นคิด "มองดีๆสิคะ" หญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆป้าจิบ จนเธอต้องเบิกตากว้าง "คุณหนู! คุณหนูนิสาของป้าใช่ไหมคะ" ป้าจิบโผเข้ากอดนิสาอย่างดีใจ "ค่ะนิสาเองค่ะ ฮ่าๆๆๆ" "ยังจะมีหน้ามาล้อป้าเล่นอีกนะ เป็นไงคะสบายดีไหมคะ" หญิงชราถามด้วยความเป็นห่วง "สบายดีค่ะ นิสาเรียนจบแล้วก็เลยว่าจะมาเซอร์ไพรส์คุณพ่อค่ะ" "อ้าว นี่คุณท่านยังไม่ทราบหรือคะ" "ยังค่ะ" "แต่วันนี้คุณท่านไม่อยู่บ้านนะคะคุณหนู" "แล้วคุณพ่อไปไหนละคะ" "คุณท่านไปดูงานที่สาขาต่างจังหวัดค่ะ" "แย่จัง นิสากลับมารอเก้อเลย" "หรือว่าคุณหนูจะไปพักอยู่บ้านตากอากาศแถวชานเมืองก่อนดีคะ พอคุณท่านกลับมาก็ค่อยมาหาท่าน" "เป็นความคิดที่ดี" นิสาดีดนิ้วกับความคิดอันบรรเจิดของป้าจิบ เธอยังคงรู้ใจนิสาไม่เคยเปลี่ยน รู้ว่าเธอขี้เล่น ถ้าโดนเกริกชัยดุป้าจิบก็จะออกหน้ารับแทนประจำ "เดี๋ยวป้าให้ลุงขับรถไปส่งนะคะ" "ได้ค่ะ" พอไปถึงบ้านตากอากาศเธอก็สั่งลุงคนขับรถว่าเรื่องวันนี้ห้ามบอกเกริกชัยเป็นอันขาด ไม่งั้นเธอจะจัดการเขาขั้นเด็ดขาด เธอขู่ลุงไปอย่างนั้นเพราะกลัวว่าลุงจะเผลอพูดก็เท่านั้น นิสาเข้ามาในบ้านพักก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียง เกริกชัยพาเธอมาที่นี่บ่อยๆ บ้านพักค่อนข้างเป็นส่วนตัว มีแม่บ้านดูแลความปลอดภัยและคอยทำความสะอาดให้เป็นอย่างดี ป้านิ่มเข้ามาทักทายเธอตั้งแต่ที่รถคันหรูเลื่อนเข้ามาจอดแล้ว เธอบอกว่าจะออกไปตลาดแถวๆนี้มาทำกับข้าวให้เธอทาน เพราะนิสามาแบบกระทันหันจึงไม่ได้จัดเตรียมอะไรไว้เลย "เมื่อยไปทั้งตัวเลยของีบสักหน่อยละกัน" เธอพึมพำ นิสาเผลอหลับไปสักระยะก็มีรถคันหรูเลื่อนเข้ามาจอด คนที่มากลับเป็นขุนศึก เขาเป็นธุระให้เกริกชัยมาเอาเอกสารให้ เขามองเข้าไปยังบ้านที่ถูกปิดสนิท และตรงเข้าไปในห้องนอนตามที่เพื่อนของเขาได้บอกไว้ เมื่อร่างสูงเปิดประตูเข้าไปด้านในก็ปะทะกับนิสาที่กำลังนอนอยู่ในชุดสูทขาสั้นสีดำ เกาะอกที่เนินอวบแทบจะทะลุออกมา ถุงน่องยาวมาจนถึงต้นขา หญิงสาวนอนตะแคงใบหน้าสวยนอนเผยอริมฝีปากอวบอิ่มได้รูปน่าจูบ เขากลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ "เห้ย" ขุนศึกร้องด้วยความตกใจ ไหนเกริกชัยมันบอกว่าในบ้านมีแค่แม่บ้านที่ดูแลบ้านหลังนี้ให้ไม่ยักรู้ว่ามีสาวสวยอยู่ด้วยว่ะ ยังไม่ทันที่เขาจะได้คลายความสงสัยร่างบางก็ขยับตัวตื่นขึ้นมา ดวงตากลมสวยปะทะเข้ากับคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เธอกระเด้งตัวขึ้นจากที่นอนอย่างไว "คุณ..." เธอจำเขาได้ขึ้นใจ เขาที่ทำให้เธอไปเรียนต่อถึงต่างประเทศโดยที่ไม่คิดจะกลับมาเยี่ยมผู้เป็นพ่อเลยสักครั้ง เพราะเขานั่นแหละ! "เธอคือ..." เขาครุ่นคิด หน้าของเธอคุ้นมากแต่ก็ยังนึกไม่ออก "จำฉันไม่ได้เหรอคะคุณอาขุนศึก!" นิสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งและเยือกเย็น "นิสาเหรอ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไม..."ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ "ไม่จำเป็นนี่คะ" เธอสวนกลับทันควัน "แล้วทำไมนิสาถึงมาอยู่ที่นี่" "ไม่เกี่ยวกับคุณอาสักหน่อย" เขาจุกไม่น้อย แม้แต่สรรพนามที่เธอใช้เรียกเขาก็เปลี่ยนไป มันช่างห่างเหินเหลือเกิน "เอ่อคือ อามาเอาเอกสารให้พ่อหนูหนะ" เมื่อเห็นว่าเธอไม่ถามเขาจึงอธิบายจุดประสงค์ที่มาที่นี่ "ค่ะ รีบไปเอาสิคะ" ขุนศึกดีใจที่เห็นเธอกลับมา แต่เขาก็เจ็บปวดใจไม่น้อยกับท่าทีที่นิสามีต่อเขา หรือเรื่องราวในอดีตมันยังคงฝังใจของเธอกันนะ แต่ไม่เป็นไรในเมื่อเธอกลับมาแล้ว เขาจะเดินหน้าทำสิ่งที่เขาอยากจะทำมันจริงๆสักที เขาคิดพลางเดินไปหยิบซองเอกสารที่วางอยู่หัวเตียงแล้วเดินออกมา ปล่อยให้เธอได้พักผ่อน "อากลับแล้วนะ" คนตัวเล็กหันหน้าหนีไม่ตอบอะไร จนประตูปิดสนิทเธอจึงร้องไห้ออกมา อุตส่าห์ได้เจอเขาแล้วแท้ๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงดีใจมากที่ได้เจอเขา หลังจากที่เธอตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศนิสาก็ไม่ได้ติดตามข่าวคราวเขาอีกเลย นานๆทีจะโทรหาเกริกชัยผู้เป็นบิดาเท่านั้น เย็นวันนั้น... "คุณหนูคะ ป้าจัดโต๊ะอาหารไว้รอแล้วนะคะ" "ค่ะ" นิสาเดินไปยังโต๊ะอาหารที่มีกับข้าววางอยู่สองสามอย่าง เธอนั่งลงก่อนจะเอ่ยชวนป้าแม่บ้านมาทานด้วยกัน "ป้าชื่ออะไรคะ" "ป้าชื่อป้านิ่มค่ะ" "ป้านิ่มมาทานข้าวเป็นเพื่อนนิสานะคะ กินข้าวคนเดียวแล้วมันเหงาๆ" นิสาออดอ้อนป้านิ่มอย่างน่าเอ็นดู "ก็ได้ค่ะ" แล้วป้านิ่มก็แพ้ลูกอ้อนนิสายอมมานั่งทานข้าวกับเธอ หลายวันต่อมา... นิสาได้ข่าวจากป้าจิบว่าเกริกชัยกลับมาแล้ว เธอจึงบอกว่าคนขับรถมารับเธอด่วนแต่ห้ามบอกพ่อเธอเป็นอันขาด ขณะที่ขาเรียวก้าวเท้าเข้ามาในบ้านพร้อมกับลากกระเป๋าเข้ามา เกริกชัยก็มองคนตรงหน้าด้วยความตกใจ เขาโผเข้ากอดลูกสาวอันเป็นที่รักของเขาอย่างไม่รีรอ จนหญิงสาวต้องบอกให้เขาใจเย็นๆ เดี๋ยวจะดีใจจนช็อคไปซะก่อน "คุณพ่อนิสาหายใจไม่ออกค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้น จนผู้เป็นบิดา "โทษทีลูกก็พ่อดีใจนี่นา ก็หนูไม่ยอมกลับมาเยี่ยมพ่อเลย พ่อน้อยใจนะ" เกริกชัยทำหน้าเศร้า "นิสาก็กลับมาแล้วนี่ไงคะ แล้วก็เรียนจบพร้อมที่จะมาช่วยคุณพ่อทำงานที่บริษัทด้วยค่ะ" "จะ จริงเหรอลูก" "จริงค่ะ แต่ขอเริ่มอาทิตย์หน้านะคะ ฮ่าๆๆๆ" นิสายังคงเหมือนเดิม คุยเล่นกับเกริกชัยเหมือนสมัยเด็กๆ เกริกชัยมองลูกสาวที่บัดนี้โตเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวแล้ว "ได้สิลูก ไม่มีปัญหา" เขายิ้มอย่างภูมิใจ "แล้วนี่มาคนเดียวใช่ไหม" เขาถามต่อ "มากับแฟนค่ะ" " " เกริกชัยทำหน้าเหวอ "ล้อเล่นนะคะ" นิสาขำท่าทางของผู้เป็นบิดา "โถ่ พ่อหัวใจจะวาย" "ยังไม่มีแฟนค่ะ งั้นนิสาขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะคะ เดี๋ยวเย็นๆจะลงมาทานข้าวด้วยค่ะ"9 ปี ผ่านไป... นิสา สาวผมบลอนด์สีน้ำตาลอ่อน ดวงตาคมโตจมูกเล็กจิ้มลิ้ม ริมฝีปากบางเฉียบกระจับได้รูป เครื่องสำอางค์อ่อนๆ ถูกเติมลงบนใบหน้าสวย เธอก้าวลงจากรถแท็กซี่หน้าคฤหาสน์สุดหรูของเกริกชัยผู้เป็นบิดา หญิงสาวกดออดหน้าบ้านก่อนที่จะมีป้าแก่ๆเดินมาเปิดประตูให้"มาหาใครคะคุณ" เป็นป้าจิบที่มาเปิดประตูให้เธอ ผ่านไปหลายปีเธอดูแก่ลงไปมาก นิสายกมือไหว้เธอ"สวัสดีค่ะ" "หนูคือ...เอ่อ" ป้าจิบทำท่าครุ่นคิด"มองดีๆสิคะ" หญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆป้าจิบ จนเธอต้องเบิกตากว้าง"คุณหนู! คุณหนูนิสาของป้าใช่ไหมคะ" ป้าจิบโผเข้ากอดนิสาอย่างดีใจ "ค่ะนิสาเองค่ะ ฮ่าๆๆๆ""ยังจะมีหน้ามาล้อป้าเล่นอีกนะ เป็นไงคะสบายดีไหมคะ" หญิงชราถามด้วยความเป็นห่วง"สบายดีค่ะ นิสาเรียนจบแล้วก็เลยว่าจะมาเซอร์ไพรส์คุณพ่อค่ะ""อ้าว นี่คุณท่านยังไม่ทราบหรือคะ""ยังค่ะ""แต่วันนี้คุณท่านไม่อยู่บ้านนะคะคุณหนู""แล้วคุณพ่อไปไหนละคะ""คุณท่านไปดูงานที่สาขาต่างจังหวัดค่ะ""แย่จัง นิสากลับมารอเก้อเลย""หรือว่าคุณหนูจะไปพักอยู่บ้านตากอากาศแถวชานเมืองก่อนดีคะ พอคุณท่านกลับมาก็ค่อยมาหาท่าน""เป็นความคิดที่ดี" นิสาดีดนิ้วกับความคิดอันบรร
นิสาสำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาด้วยเกรดเฉลี่ย 4.00 เธอสอบได้ที่ 1 ของห้อง และเธอยังได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศอีกด้วย แต่มันไม่ได้ทำให้เด็กสาวดีใจเท่าไหร่นักเพราะว่าเธอจะได้อยู่ห่างจากคนที่เธอแอบชอบ เย็นวันต่อมาเกริกชัยได้จัดปาร์ตี้เล็กๆให้กับลูกสาวของเขาโดยที่เชิญขุนศึกและเพียงขวัญมาด้วย เด็กหญิงตัดสินใจว่าวันนี้เธอจะต้องบอกความรู้สึกของเธอให้เขารับรู้ให้ได้"หนูนิสาเก่งมากๆเลยนะคะ แถมยังได้ทุนไปเรียนต่อด้วย" เพียงขวัญเอ่ยปากชม"แต่เจ้าตัวเขาไม่ค่อยจะอยากไปนะสิ" เกริกชัยหันไปมองผู้เป็นบุตร"ทำไมละจ๊ะ ไปเรียนเมืองนอกเลยนะหนูนิสา ถ้าเป็นอาเพียงนะจะรีบเก็บกระเป๋าเลย" เธอทำท่าเชียร์"เอ่อ หนูไม่อยากไปอยู่ไกลคุณพ่อนะคะ" "โถ่ลูก เห็นพ่อเป็นตาแก่ไปได้ พ่อดูแลตัวเองได้น่า""แต่ว่านิสาต้องไปหลายปีเลยนะคะ" เด็กหญิงมองไปยังผู้ชายที่อยู่เบื้องหน้า ขุนศึกสบตาเข้ากับคนตัวเล็กพอดี ทั้งคู่สบตากันสักพักจนเธอต้องเป็นคนหลบสายตาเขาเอง"ช่วงซัมเมอร์ก็กลับมาเยี่ยมพ่อได้นี่ลูก""แต่ว่านิสา...""พ่อไม่บังคับนะ ลูกเก็บไปคิดดูก่อน" เกริกชัยบอกกับผู้เป็นลูกสาว"ค่ะคุณพ่อ""นี่อาให้ รางวัลเด็กดีค่ะ" ขุนศ
ขุนศึกพาเพียงขวัญมาถึงบ้านของเกริกชัยราวๆ2ทุ่ม ทั้งสองเดินควงแขนกันเข้าไปภายในบ้าน เกริกชัยเดินมาต้อนรับก่อนจะกล่าวทักทายสาวสวยอย่างเพียงขวัญ รุ่นน้องที่เคยสนิทกันสมัยเรียน เขาเอ่ยชมอีกฝ่ายว่าสวยกว่าอยู่ในทีวีซะอีก หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันไปรวมตัวกันที่ห้องอาหารขนาดใหญ่ นิสา เมื่อได้ยินว่าขุนศึกมาถึงแล้วเธอก็เผยรอยยิ้มออกมา หลังจากกลับมาจากโรงเรียนเธอก็รีบอาบน้ำแต่งตัว เด็กหญิงอยู่ในชุดเดรสลูกไม้สีขาวยาวปกคลุมไปจนถึงเข่า ผ้าพริ้วไหวเบาสบาย เธอมองตัวเองในกระจกแม้ใบหน้าที่ไร้การแต่งเติมใดๆแต่เธอก็ยังดูสวยสมวัย เธอแต้มลิปออยสีชมพูอ่อนๆลงบนริมฝีปากเล็กน้อยเพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้น รอยยิ้มถูกฉายบนใบหน้าของเธออีกครั้งเมื่อแม่บ้านขึ้นมาตามให้เธอลงไปร่วมรับประทานอาหาร เธอจึงรีบลงไปก่อนที่คุณพ่อจะดุที่ให้ผู้ใหญ่รอนาน ถึงแม้เธอจะเป็นคุณหนูในบ้านหลังนี้แต่เธอก็ถูกแม่ของเธออบรมมาเป็นอย่างดี แตกต่างจากพวกลูกคุณหนูเอาแต่ใจที่เคยเห็นบ่อยๆในทีวี"สวัสดีค่ะ" นิสายกมือไหว้ขุนศึกและผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดจ้านที่นั่งอยู่ข้างๆเขา เก้าอี้ของเธออยู่ห่างจากชายหนุ่มไม่ไกลนัก เธอเกาะแขนของอีกฝ่ายอย่างเป็
"พอดีฉันเห็นนิสานั่งเล่นในสวนคนเดียวก็เลยไปดูหนะ""เอาล่ะๆ ฉันสั่งแม่บ้านตั้งโต๊ะอาหารเอาไว้แล้ว ไปกินข้าวกัน""วันนี้มีอะไรให้นิสากินบ้างน้าาาาา" นิสาหันไปทำหน้าแป้นแล้นให้ป้าจิบ แม่บ้านที่นับว่าเป็นผู้ใหญ่ในบ้านที่เธอเคารพอีกคน"มีของโปรดคุณหนูด้วยนะคะ" ป้าจิบตอบผู้เป็นเจ้านาย"หืมม อร่อยมากเลยค่ะ" นิสาเอ่ยปากชม ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ในบ้านหลังนี้ป้าจิบถือว่าเป็นอีกคนที่รู้ใจเธอมากที่สุด"ทานให้อร่อยนะคะคุณๆ เดี๋ยวป้าขอตัวก่อน" "เออ ขุนศึกแกไม่พาเพียงขวัญมาทานข้าวบ้านฉันบ้างว่ะ" เกริกชัยเอ่ยถาม"ช่วงนี้เธอติดถ่ายละคร" เขาตอบเป็นประโยคสั้นๆ เพียงขวัญเป็นรุ่นน้องเคยเรียนมหาวิทยาลัยที่เดียวกันกับขุนศึกและเกริกชัย ทั้งสามคนสนิทกันแต่มีช่วงหลังๆเพียงขวัญตามติดขุนศึกมากเกินไปเขาจึงเริ่มถอยห่างเพราะว่าเธอเข้าวงการและกำลังจะมีชื่อเสียง เขาไม่อยากเป็นข่าว"สรุปว่าพวกแกนี่มันยังไง ยัยเพียงขวัญก็แสดงออกชัดเจนว่าชอบแกนี่""ฉัน...เปลี่ยนเรื่องดีกว่า เกรงใจลูกสาวแกหน่อยสิ ใช่ไหมหนูนิสา" ขุนศึกหันไปยิ้มให้คนตรงหน้า แต่เด็กหญิงทำหน้านิ่งๆไม่ได้ตอบอะไร ขุนศึกถึงกับงง เมื่อกี้เธอยังเข้ากับเขาได้ดีอย
คฤหาสน์สุดหรูใจกลางเมือง"คุณพ่อขาาาาา " เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นก่อนที่ใบหน้าจิ้มลิ้มจะวิ่งเข้ามากอดผู้เป็นบิดาอย่าง เกริกชัย "กลับมาแล้วเหรอยัยตัวแสบ" เกริกชัยลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน"ใครเหรอคะ" นิสา มองไปยังร่างหนาที่นั่งอยู่ข้างๆ บิดาของตนก่อนจะสำรวจคนตรงหน้าอย่างละเอียด เธอเป็นเด็กฉลาด ชอบสังเกตและเก็บรายละเอียดได้เป็นอย่างดีร่างใหญ่สูงราว190เซนติเมตร หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้ผู้เป็นบิดา ผิวสีเข้มจมูกเป็นสัน ไรเคราอ่อนๆน่าเกรงขาม เขาจ้องมองมาที่เด็กสาวเช่นกัน ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เธอก่อนจะเอ่ยทักทาย"ไงสาวน้อย อาชื่อ ขุนศึกนะ" เขายิ้มให้เธออย่างเอ็นดู หญิงสาวยกมือไหวเขา เธอเป็นเด็กอ่อนน้อมถ่อมตน เพราะมารดาของเธออบรมมาอย่างดี แต่น่าเสียดายที่ดูแลลูกสาวคนนี้ได้ไม่นานเธอก็เสียชีวิตด้วยโรคร้าย นิสาจึงอยู่กับพ่อมาตั้งแต่เธออายุได้8 ขวบ"นี่ลูกสาวฉัน นิสาขึ้นห้องไปก่อนพ่อขอคุยธุระกับอาขุนศึกก่อน""ค่ะคุณพ่อ" เด็กหญิงวิ่งขึ้นบันไดด้วยท่าทางที่อารมณ์ดี เธออมยิ้มจนแก้มแทบฉีก นิสาซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มหลังจากที่มื้อเย็นจบลง เกริกชัยชวนขุนศึกทานข้าวเย็นด้วยเธอจึงมีโอกาสได้เจอหน้าเขาแบบใกล้ๆ