BAD MAFIA รักร้ายของนายมาเฟีย

คฤหาสน์วัชรกุล

บรึ้นๆ บรึ้นๆ บรึ้นๆ!!! เอี้ยดดดดดดด

เสียงเครื่องยนต์รถซุปเปอร์คาร์สุดหรูวิ่งเข้ามาในตัวคฤหาสน์เสียงเบรคดังสนั่นจนทำให้คนที่อยู่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่รู้ว่าใครมา

“สงสัยลูกชายตัวดีคุณจะกลับมาแล้วนะที่รัก”

“นั่นน่ะสิคะเสียงรถแบบนี้มีอยู่คนเดียว”

เสียงป๊ากับแม่ใหญ่คุยกันถึงผู้มาใหม่คนที่ท่านเรียกว่าลูกชาย เขาคือ พี่เสือ ลูกชายคนเดียวของแม่ใหญ่กับป๊า

“ถ้างั้นจินขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ”

ฉันรีบพูดขอตัวเพื่อจะเลี่ยงออกมาเพราะไม่อยากที่จะอยู่ตรงนี้ให้รกหูรกตาเขา อยากรู้ไหมล่ะคะว่าทำไม ก็เขาเกลียดฉันอย่างกับกิ้งกือไส้เดือนน่ะสิเจอหน้าฉันทุกครั้งเป็นต้องจิกกัดพูดจากระแทกแดกดันตลอดฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้จงเกลียดจงชังฉันขนาดนี้แต่ฉันไม่เคยเกลียดเขาเลยนะคะกลับรักและให้ความเคารพเขามากด้วยซ้ำเพราะคิดว่าเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่งถึงแม้ว่าเขาจะไม่ยอมรับฉันเป็นน้องสาวก็ตาม

“ไม่ต้องไปไหนหรอกลูกอยู่เจอพี่เขาก่อน”

“แต่ว่า..”

“ไม่มีแต่ค่ะมีแม่กับป๊าอยู่ทั้งคนพี่เขาไม่ทำอะไรหนูหรอก”

“ก็ได้ค่ะ”

แต่สุดท้ายฉันก็เลี่ยงที่จะเจอเขาไม่ได้เพราะคำสั่งของแม่ใหญ่ที่ไม่ยอมให้ฉันออกไป

“หวัดดีครับป๊าหวัดดีครับแม่”

“อื้มม! ไหนมากอดให้หายคิดถึงหน่อย”

ฟอด!!!

“เสือก็คิดถึงแม่ครับคิดถึงที่สุดเลย”

ทันทีที่พี่เขามาถึงเขาก็ตรงเข้าไปกอดแม่ใหญ่ทันทีฉันยื่นมองภาพที่แม่ใหญ่กับพี่เสือแสดงความรักต่อกันฉันก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้พี่เสือตอนนี้ดูอบอุ่นและอ่อนโยนมากๆเลย

“วันนี้นึกยังไงถึงกลับมาบ้านได้ล่ะ”

“ผมว่าจะมาอยู่บ้านสักพักน่ะครับงานที่ท่าเรือมีปัญหานิดหน่อยผมต้องการคำปรึกษาจากป๊าก็เลยกลับมาอยู่บ้านก่อนเราจะได้คุยกันได้สะดวก”

“อืม! ก็ดีแกกลับมาอยู่บ้านก็ดีบ้านเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันสักที”

ป๊าพูดออกมาอย่างอารมณ์ดีท่านคงดีใจที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของท่านจะกลับมาอยู่ที่บ้านแต่ทำไมฉันรู้สึกกลัวยังไงก็ไม่รู้ฉันกลัวว่าฉันจะไปทำอะไรขวางหูขวางตาเขาเข้า

“เสือไม่ทักน้องหน่อยเหรอลูกน้องนั่งรอเจอเสืออยู่นะ”

พอแม่ใหญ่พูดประโยคนี้ออกมาแล้วส่งยิ้มมาทางฉันสีหน้าของพี่เสือที่กำลังอารมณ์ดีอยู่ก็เปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ออกมาทันทีเพราะฉันอีกแล้วสินะเขาถึงได้หงุดหงิด

“วันนี้อากาศร้อนนะครับเดี๋ยวผมขึ้นไปอาบน้ำก่อนดีกว่าค่อยลงมาทานข้าวเย็นด้วยวันนี้ผมอยากทานข้าวกับแม่กับป๊ากันแบบสามคนพ่อแม่แล้วก็ลูกชาย ไปนะครับเดี๋ยวลงมา”

พูดจบแล้วเขาก็เดินผ่านฉันไปราวกับว่าฉันเป็นอากาศที่สำคัญมื้อเย็นวันนี้ฉันคงไม่มีหน้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับเขาเพราะประโยคที่เขาพูดออกมาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการมีคนอื่นหรือกาฝากอย่างฉันร่วมโต๊ะด้วย เห็นไหมล่ะขนาดฉันยืนอยู่เฉยๆ ฉันยังผิดยังทำเขาหงุดหงิดไม่พอใจได้เลย

“จิน อย่าถือสาพี่เขาเลยนะลูก”

“จินชินแล้วค่ะแม่ใหญ่ จินขอตัวไปช่วยในครัวนะคะนานๆพี่เสือจะกลับมาทานข้าวที่บ้านจินว่าจะทำของโปรดของพี่เขาสัก2-3อย่าง”

"ขอบใจมากนะลูกที่ไม่ถือสาพี่เขาแถมยังมีน้ำใจกับพี่เขาอีก"

แม่ใหญ่ลุกขึ้นแล้วเดินมาจับมือฉันไว้แล้วก็พูดประโยคนี้ออกมา

"ก็พี่เสือเป็นพี่ชายจินนี่คะถึงแม้ว่าเขาจะไม่ยอมรับจินเป็นน้องก็ตาม"

"ไม่เอาลูกไม่คิดแบบนั้นให้เวลาพี่เขาหน่อยแม่เชื่อว่าความดีความน่ารักของหนูต้องเอาชนะใจพี่เขาได้สักวัน"

ฉันได้แต่พยักหน้าให้แม่ใหญ่ก่อนที่จะเดินไปทางห้องครัว

"เฮ้อ! สงสารหนูจินไม่รู้ไอ้เจ้าเสือมันจะเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรนักหนาทั้งๆ ที่เราก็พยายามอธิบายเล่าความจริงให้ฟังตั้งหลายครั้งแต่มันก็ไม่ยอมฟัง"

ในขณะที่ฉันเดินออกมาเสียงป๊าก็พูดประโยนี้กับแม่ใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายกับเรื่องราวในอดีตที่ทำให้พี่เสือเกลียดฉัน

อีกด้าน

ฮึ!!รอเจองั้นเหรอใครเขาอยากเจอกาฝากอย่างยัยนั้นกันแค่รู้ว่าต้องมาร่วมใช้อากาศหายใจกับเธอในบ้านผมก็อึดอัดรังเกียจจะแย่ละคนอะไรหน้าด้านหน้าทนอยู่รกหูรกตาอยู่ได้ยิ่งเห็นใบหน้าที่แอ๊บใสซื่อสวยหวานของยัยกาฝากนี่แล้วผมยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วนเห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด