LOGIN“ถ้าเบื่อก็ออกไปเที่ยวข้างนอกสิ ไปช๊อปปิ้งหรือไปเจอเพื่อนๆ ก็ได้ บัตรเครดิตที่อาให้ไว้ไม่จำกัดวงเงินอยู่แล้ว เราก็รู้นิ”
“ข้อนั้นทราบดีค่ะ แต่ว่า…”
“แต่ว่าอะไร” ถามเสียงนิ่ง
“หนูไม่ได้อยากไปช๊อปปิ้งหรือไปเที่ยวกับเพื่อนค่ะคุณอา หนูอยากไปทำงานพิเศษมากกว่า” หญิงสาวพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“งานพิเศษอะไร”
“ถ้าหนูบอกคุณอาจะยอมให้ทำหรือเปล่าคะ?” หญิงสาวถามตาวาว
“ก็ลองบอกมาก่อนสิ แล้วจะพิจารณาดูอีกที” คุณอาหนุ่มกอดอกจ้องหน้าหลานสาว
“หนูอยากไปทำงานเป็นเด็กเสริฟ์ที่ร้านอาหารของธีค่ะ บ้านธีเขาเปิดร้านอาหารอยู่ เขาชวนหนูไปทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมด้วยกันค่ะ เพื่อนๆ ในกลุ่มหนูเขาก็ไปทำกันหมดทุกคนเลยนะคะ ได้ทั้งเงินและประสบการณ์ดีๆ ค่ะ”
หญิงสาวเอ่ยด้วยรอยยิ้มมีความหวัง
แต่แล้วความหวังของเธอก็พังทลายลงไม่เป็นท่า…
“ไม่ได้!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดังจนหลานสาวสะดุ้งตกใจ “เป็นคนในตระกูลอาจะไปลดตัวทำงานเป็นเด็กเสริฟ์ทำไมกัน อยู่บ้านพักผ่อนเนี่ยแหละดีแล้ว เดี๋ยวเทอมหน้าเราก็เรียนจบได้ไปทำงานที่บริษัทอาแล้ว ถึงตอนนั้นก็จะได้ประสบการณ์ไปเอง ไม่ต้องรีบอยากจะได้มันตอนนี้หรอก” คนพูดหงุดหงิดอย่างไร้เหตุผล ทำเอาหญิงสาวไปไม่เป็นเหมือนเช่นเคย
“ค่ะ” เสียงหวานหงอยในทันที
“เอาเป็นว่าเข้าใจตรงกันนะ ไม่ต้องคิดเรื่องทำงานพิเศษอะไรทั้งสิ้นอาไม่อนุญาติ เข้าใจไหม?” กำชับอีกครั้ง
“ค่ะคุณอา” หญิงสาวก้มหน้ารับฟังคำสั่งจากผู้มีพระคุณโดยไม่มีท่าทีดื้อรั้นแต่อย่างใด แม้ภายนอกจะทำตัวเงียบเฉย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าภายในนั้นดิ้นเร่าจนอกแทบระเบิด ทำไมนะ กับอีแค่ไปทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมต้องไม่อนุญาติด้วย มันเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอที่เธออยากมีเงินและประสงค์อยากทำงานหาเงินด้วยลำแข้งของตัวเอง
คุณอาเลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดี… ข้อนี้เธอรู้และเข้าใจดี ทุกวันนี้หญิงสาวรู้สึกซาบซึ้งและขอบคุณผู้มีพระคุณคนนี้เสมอ ตั้งแต่วันที่บิดาเสียชีวิตเธอก็เหมือนนกน้อยตัวหนึ่งที่ไร้ญาติ ไร้ที่พักพิง ไร้คนคอยดูแล จะมีก็แต่คุณอาท่านนี้ที่รักและเอ็นดูรับเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต เธอก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ฐานะเด็กในอุปการะของคุณอา แม้ว่าช่วงแรกอาจจะยังเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่ว่าเมื่อเวลาผ่านไปสักพักเธอก็เริ่มปรับตัวได้และสามารถอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคุณอาที่เคารพได้เป็นอย่างดี แต่ตอนนี้เธอชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าสิ่งที่ว่าดีมันยังดีอยู่หรือเปล่า เพราะสิทธิของตัวเธอเองกลับถูกริดรอนขึ้นทุกวัน!
..................................................
“ตายๆ ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้! ถามจริงเถอะยัยมัท นี่แกเป็นหลานหรือว่าเป็นนักโทษกันแน่”
รัชนก เอ่ยถามเพื่อนสาวสุดซี้อย่างมัทนาหลังจากนัดเจอกันที่ร้านอาหารของ ธีรดล เพื่อนชายคนสนิท
“นั่นน่ะสิ ฉันล่ะไม่เข้าใจคุณอาสุดหล่อของเธอเลยจริงๆ ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หลานตัวอุตสาห์อยากจะทำงานหาเงินด้วยตนเอง กลับไม่สนับสนุน ดันไปสนับสนุนให้รูดปื๊ดๆ ในบัตรเครดิตซะงั้น เหอะ ตลก” เมนี่ สาวเปรี้ยวสุดมั่นหนึ่งในแก็งค์เพื่อนเลิฟเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ
“มัท ธีว่ามัทต้องหาเวลาคุยกับคุณอาบ้างนะ ชี้แจงไปเลยว่ามัทน่ะโตแล้ว มัทเป็นผู้ใหญ่พอที่จะตัดสินใจอะไรเองได้แล้วนะ” ธีรดลพูดจริงจัง
“มัทก็อยากทำแบบนั้นนะธี แต่ธีก็รู้ว่านิสัยคุณอาเป็นยังไง ท่านไม่ยอมฟังเหตุผลของมัทหรอก ดีไม่ดีจะถูกดุกลับมาซะอีก” มัทนาทำหน้าเศร้า
“แล้วแบบนี้จะทำยังไง ต้องยอมเป็นหุ่นเชิดให้เขาทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ” รัชนกไม่เห็นด้วย
“แกก็พูดเกินไปยัยนก หุ่นชงหุ่นเชิดอะไรกัน ระหว่างฉันกับคุณอามันไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นนั้นสักหน่อย” มัทนาไม่อยากให้เพื่อนมองคนที่เธอเคารพรักไม่ดี
“โอ้โห ถ้าขนาดนี้ไม่เรียกหุ่นเชิดแล้วจะให้เรียกว่าอะไรยะ ตั้งแต่ฉันคบกับแกมานะยัยมัท นับครั้งได้เลยที่แกจะตัดสินใจทำอะไรด้วยตัวเองอ่ะ นอกนั้นมีแต่ คุณอาไม่ให้ทำ คุณอาไม่อนุญาติ คุณอาสั่งห้าม บลาๆ” เมนี่พ่นไฟจัดเต็ม แถมยังทำเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบมัทนาอีกต่างหาก
“พอแล้วนก เมนี่” ธีรดลห้ามปรามเพื่อนทั้งสอง
“แค่นี้มัทเขาก็เครียดมากแล้วล่ะ แกสองคนอย่าทำให้มัทต้องหนักใจเลยนะ ยังไงซะ คนที่พวกเรากำลังพูดถึงกันอยู่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นอาของมัทเขานะ”
ธีรดลสงสารหญิงสาวที่ต้องมานั่งทนฟังเพื่อนรักต่อว่าผู้มีพระคุณ มัทนามองหน้าธีรดลอย่างซาบซึ้งที่ชายหนุ่มเข้าอกเข้าใจเธอเป็นอย่างดี
“ย่ะ! พ่อคนดี พ่อเจ้าชายขี่ม้าขาว ผู้พิทักษ์แม่นางมัทนาคนสวย แหมๆ ก็เธอสองคนเป็นแฟนกันนี่ยะ ก็ต้องปกป้องกันเป็นของธรรมดา” เมนี่เลยเปลี่ยนเรื่องมาแซวเพื่อนทั้งสองแทน
“ฉันล่ะหมันไส้นัก หวานกันทุกที่ทุกเวลา นี่ถามจริงเถอะ ไม่เบื่อกันบ้างเหรอ คบหากันมาตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่ เป็นฉันนะเบื่อตายชัก” รัชนกว่า คนถูกแซวเขินหน้าแดงไม่กล้าสบตากับสองสาวเพื่อนซี้ มัทนากับธีรดลกำลังคบหาดูใจกันอยู่นานพอสมควร ก็ตั้งแต่เข้ามาเรียนปีหนึ่งจวบจนตอนนี้ย่างเข้าสู่มหา’ลัยปีสี่แล้ว ทั้งสองก็ยังคบกันอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะเลิกหรือแยกทางกัน มัทนาบอกกับตัวเองเสมอว่าหล่อนโชคดียิ่งนักที่ได้เจอกับธีรดล เพราะธีรดลเป็นคนดี เป็นคนที่น่ารักและเข้าใจเธอไปเสียทุกอย่าง ไม่เคยมีสักครั้งที่ธีรดลจะทำให้เธอต้องร้องไห้เสียน้ำตาเหมือนคู่รักคู่อื่นที่เขาบาดหมางใจกันอยู่บ่อยครั้ง
สำหรับหญิงสาวแล้ว ชายหนุ่มคนนี้ก็เปรียบเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตไม่แพ้กัน
“คุณอาขา มัทจะเสร็จแล้ว”ร่างบางร้องบอก ชินภัทร์ได้ยินดังนั้นจึงรีบรัวปลายลิ้นเข้าใส่ จนมัทนาเสร็จสมไปตามอารณ์ร่างสูงอุ้มภรรยาไปวางบนเตียงกว้างอีกครั้ง ก่อนจะถอยห่างเพื่อทำการปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกายหนา มัทนารู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวมากเกินไปที่ให้เขาเป็นฝ่ายบริการคนเดียว พอสามีตัวโตก้าวขึ้นมาบนเตียง ร่างบางก็ลุกนั่งชันเข่าแล้วใช้มือเรียวจับเข้าที่ตัวตนอุ่นร้อนของชินภัทร์ทันที ดวงตาคมกริบตกใจ“มัท จะทำอะไร?”“มัทอยากทำให้คุณอามีความสุขบ้างค่ะ”“แต่ว่า อื้ม”ปากอิ่มเข้าครอบครองแท่งร้อนทันทีโดยไม่ให้ร่างสูงพูดจบ ลิ้นเล็กๆ ไล้เลียไปตามทรวดทรงแบบไม่ค่อยชำนาญ แต่มันก็ทำให้ชายหนุ่มแทบจะอกแตกตาย !“โอ้ว ที่รัก” ใบหน้าคมคายเหยเก มัทนารู้สึกพอใจที่ทำให้เขาครวญครางได้ ทีนี้เธอจึงอมแก่นกายหนาให้ลึกเข้าไปมากกว่าเดิม ชักเข้าชักออกอยู่ในเรียวปากอิ่ม ชินภัทร์ร้องซี๊ดซ๊าดแบบจะขาดใจ“ซี๊ด ที่รัก ใจเย็นๆ เมียจ๋า ผัวไม่ไหวแล้วคนดี” ร่างหนาแอ่นกายไปด้านหลัง มันเสียวจนเขาเกร็งไปทั้งตัวมัทนาทำให้เขาจนเขาถึงจุดสูงสุด ชินภัทร์ก้มลงจูบริมฝีปากเมียรัก เอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม“เมียอาเก่งที่สุดเลย” มัทนาเขินอาย แ
“คุณอาคะ” มัทนาเรียกสามีเสียงหวาน หากดวงตากลับมีประกายไฟ “ถ้าพูดเรื่องไร้สาระอีกหนูจะไม่ทนแล้วนะคะ”คนถูกภรรยาต่อว่าทำหน้าจ๋อย มองธีรดลแล้วอมยิ้ม“มัทก็จริงจังไปได้” ธีรดลออกโรงช่วยสามีของเพื่อน“จริงจังน่ะถูกแล้ว” เมนี่พูด “อ๋อ… หรือว่าอยากไปหาที่เด็ดๆ กับคุณอาใช่ไหมเลยปกป้องน่ะ” ไม่วายแขวะตามประสาและแล้วสงครามน้ำลายก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ..........................................หลังจากที่เมนี่และธีรดลกลับไปแล้วมัทนาก็เตรียมเข้าครัวไปทำอาหารว่างให้กับสามีและลูกน้อย หญิงสาวทำแบบนี้ทุกวันจนสาวใช้ในบ้านแทบไม่ได้แตะเรื่องอาหารการกินของเจ้านาย และชินภัทร์เองก็เป็นโรคประหลาด หากไม่ใช่ฝีมือของภรรยาสาวเขาจะไม่ยอมทานข้าวเด็ดขาด“แม่จ๋าพ่อจ๋า แกงจืดลูกเงาะอร่อยจังเลยค่ะ” จันทร์เจ้าเอ่ยขณะที่รับประทานมื้อเย็นฝีมือคุณแม่“อร่อยก็ทานเยอะๆ นะคะ” มัทนาลูบศีรษะลูกน้อย“แม่หนูเขาทำอร่อยทุกอย่างจริงๆ จ้ะ หน้าก็สวยฝีมือก็เยี่ยม” ชินภัทร์ได้ทีแอบเย้าภรรยาเล็กน้อยแต่มัทนาไม่ได้สนใจ ทำให้ชายหนุ่มแอบซึมทันทีมื้อเย็นผ่านพ้นไปด้วยดี มัทนาขึ้นไปกล่อมจันทร์เจ้านอนก่อนที่ตัวเองจะเ
3 ปีต่อมา “อย่าวิ่งแบบนั้นค่ะน้องจันทร์”เสียงหวานของมัทนาร้องเรียกลูกสาววัยสี่ขวบที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับคุณพ่อตัวโต ชินภัทร์พอเห็นว่าภรรยามีสีหน้าไม่ค่อยพอใจที่เขาพาลูกวิ่งเล่นก็รีบอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยเข้าไปหาเธอทันที“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าพาลูกวิ่งเล่นเป็นเด็กผู้ชาย เกิดหกล้มหัวคะมำขึ้นมาจะว่ายังไงคะ?”“อาขอโทษ อาแค่อยากให้น้องจันทร์สนุกแค่นั้นเอง”ชินภัทร์พูดเสียงอ่อย“คุณอาชอบคิดอะไรตื้นๆ” มัทนาแอบค้อนทั้งสองแต่งงานใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันฉันท์สามีภรรยาแบบเปิดเผยมาก็ปีหนึ่งเต็มๆ แต่มัทนายังเรียกคนตรงหน้าว่าคุณอาอยู่เสมอ แม้ว่าสามีจะขอร้องให้เธอเรียกเขาว่าพี่อยู่บ่อยครั้ง แต่หญิงสาวกลับทำหน้ามึนไม่ยอมเรียก เพราะไม่ชินเนื่องจากเรียกแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ชินภัทร์เลยจำใจยอมเพราะรักร่างบางเลยไม่อยากขัดใจ“แม่จ๋าดุพ่อจ๋าอีกแย้ว” เสียงใสๆ ของลูกน้อยทำให้คนที่อารมณ์ร้อนขำขันขึ้นมา“เห็นไหม โดนลูกว่าเลย” คนเป็นพ่อรีบเสริมทัพ“ก็คุณพ่ออยากทำให้แม่โกรธนี่คะ” มัทนาพูดกับลูก“แม่จ๋าไม่เข้าใจ น้องจันทร์ชอบวิ่งกับพ่อจ๋า ฉะหนุกจะตาย”จันทร์เจ้าเด็กน้อยแสนซนพูดเจื่อยแจ้ว กิริยาน่ารักของลูกน้อยยิ่งท
“เข้าใจสิ เพราะเข้าใจไงถึงได้อยากให้แกลองเปิดใจ ทำแบบนี้มีความสุขเหรอวะ คนรักกัน” รัชนกยังพูดไม่ทันจบก็ถูกคัดค้านด้วยเสียงหวาน“ใครรักใคร ฉันไม่ได้รักเขาสักหน่อย”“เด็กน้อยริอาจพูดโกหก” รัชนกจิ้มนิ้วชี้บนแก้มนุ่มของเพื่อน“แกรักเขา รักคุณอาจอมโหดนั่น”“พอเลยนะ” มัทนาปัดมือเพื่อนรัก “ถ้าแกมาแล้วพูดจาให้ฉันอารมณ์เสียก็กลับไปเลยไป คืนนี้ฉันนอนคนเดียวได้”“โอ๋ๆ อย่าเพิ่งงอนสิ ฉันก็พูดไปเรื่อย ไหนๆ จะทำอะไรให้กินจ้ะ” คนถูกตำหนิกอดร่างบาง ชะโงกดูพวกวัตถุดิบที่มัทนาจะทำอาหารให้ตนทาน “ทำเร็วๆ หิว”“ไปนั่งรอเลย อยู่ตรงนี้ก็พูดมาก” มัทนาว่าเพื่อน“จ้า” พอลับตารัชนกคนที่ตอนแรกปฎิเสธเสียงแข็งก็ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาไม่จริงสักนิด เธอไม่ได้ฑิฐิ แต่ป่านนี้แล้วชินภัทร์ยังไม่มาหาเธอเลย ตอนที่บอกว่าจะย้ายออกจากบ้านเขาก็ทำเย็นชาใส่ ไม่มองหน้าไม่แคร์ ไม่แสดงท่าทีที่จะรั้งเธอไว้เลยสักนิด ป่านนี้อาจจะมีผู้หญิงสวยๆ ระดับนางแบบอยู่ข้างกายเขาก็เป็นได้“คุณอาไม่ได้รักฉันจริงสักหน่อย”น้ำเสียงเศร้าเหงาพูดกับตัวเอง“ยัยมัท แย่แล้ว!” ร่างบางสะดุ้งไปกับเสียงร้องเรียกของเพื่อน รัชนกรีบวิ่งตาตื่นเข้ามาหาเธอ“เป็นอะไ
“อย่าโกรธเลยน่า ยังไงเราสองคนก็กำลังจะเริ่มต้นชีวิตรักด้วยกันนะ”“ใครจะเริ่มต้นกับแก ขี้ตู่” พูดแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แต่การกระทำของเธอช่างน่ารักในสายตาของธีรดล“ไม่รู้ล่ะ แกเดินหลงเข้ามาหาฉันแล้วไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆ มีทางเลือกทางเดียวคือแกต้องคบกับฉันเท่านั้น”“ทำไมต้องเชื่อด้วย ระดับฉันสวยเพอร์เฟ็กต์มีผู้ชายหล่อๆ รอต่อคิวอีกเพียบ และที่สำคัญพวกหนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวก็พร้อมที่จะเปย์ฉันอย่างเต็มที่ ฉันน่ะจะ… อื้อ”แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดออกมานั้นเพราะแค่อยากแกล้งประชดเขาเล่น แต่เพียงแค่ได้ยินร่างบางพูดถึงผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ธีรดลก็อดรนทนไม่ได้ ต้องบันดาลจูบร้อนแรงให้กับเจ้าตัวบนความร้อนแรงนั้นกลับมีความอ่อนหวาน ความนุ่มนวลซ่อนเร้นอยู่ข้างใน ทั้งสองส่งมอบความรู้สึกทุกอย่างผ่านรอยจูบให้แก่กันและกัน มือเรียวยกขึ้นคล้องคอร่างสูง ส่วนมือหนาก็ไม่ยอมแพ้ดึงผ้านวมที่ใช้ปกปิดเรือนร่างขาวผ่องให้หลุดร่วงกองกับพื้น จากนั้นก็ลูบไล้ไปทั่วร่างงาม กอบกุมเต้างามทั้งสองข้าง บีบเคล้นหยอกเย้าจนสาวเจ้าสั่นสะท้าน เมื่ออารมณ์พิศวาสพุ่งปรี๊ดถึงขีดสุดธีรดลก็ตวัดร่างเล็กขึ้นสู่อ้อมอกแกร่งวางหญิงส
แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบ ดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นมองไปรอบๆ ห้อง เอวคอดถูกมือหนากอดรัดไม่ยอมปล่อย เมนี่ลุกขึ้นอย่างช้าๆ แกะมือของชายหนุ่มออกจากตัว ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเท้าลงจากเตียง คนที่คิดว่าหลับนั้นกลับลืมตาตื่นพร้อมกับรัดร่างอรชรเข้าแนบอกมากกว่าเดิม“จะไปไหน หืม” ถามเสร็จก็หอมแก้มนวล“ปล่อยได้แล้ว” คนพูดทำเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานแดงระเรื่อเมื่อคิดไปถึงความเร่าร้อนที่เขามอบให้เมื่อคืนแม้ว่ายังไม่ได้เกินเลยเต็มรูปแบบ แต่สิ่งที่ธีรดลทำกับเธอมันก็มากเกินกว่าที่เธอจะทำใจได้ หญิงสาวรู้สึกไม่ชินที่อะไรๆ กลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง‘ฉันชอบแกนะ เมนี่’ คำพูดของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัว“ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเหอะ” กดร่างแน่งน้อยให้นอนราบไปกับเตียง ท่อนขาแกร่งพาททับขาเรียวทันที“ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ”นี่เขาไม่รู้หรือไรว่าเธอจะบ้าตายยามที่เขาเอาตัวเข้ามาใกล้“เดี๋ยวค่อยอาบพร้อมกัน” คนตัวโตพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ ผิดกับร่างบางที่ตาแทบจะถลนออกจากเบ้า“จะบ้าหรือไง จะมาอาบพร้อมกันทำไม เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”“ว่าไงนะ?” ธีรดลผงกศีรษะขึ้นมองใบหน้าหวานทันที คำว่าไม่ได้เป็นอะไรกันสักห







