LOGINเรื่องย่อ กุลธิดาเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้าน เธอเป็นผู้หญิงบ้านๆ ไม่ได้โดดเด่นอะไรแถมยังพิการพูดไม่ได้อีกด้วยถึงแม้หน้าตาจะพอดูได้แต่ถ้าเทียบกับพี่สาวของเธออย่างฟ้าลัดดาเธอก็แตกต่างราวกับฟ้าและเหว ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวชาวไร่ชาวนาไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายแต่จุดเปลี่ยนในชีวิตของเธอก็เกิดขึ้นเมื่อเธอตกเป็นเมียของผู้ชายอย่างศิลา ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณนายไพรศรีบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในอำเภอแต่ผู้หญิงที่เขาต้องการไม่ใช่เธอคนที่เขาต้องการคือพี่สาวของเธอเอง แต่เพราะเรื่องฉาวที่เกิดขึ้นทำให้เขาต้องจำใจรับเธอมาเป็นเมียตลอดเวลาที่เธอเป็นเมียของเขาไม่เคยได้รับความรักจากเขาเลย มิหนำซ้ำยังต้องเจ็บปวดเพราะผู้ชายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกด้วย
View Moreแสงตะวันกำลังลาลับขอบฟ้าบวกกับแรงลมที่กำลังพัดผ่านทำให้ร่างเล็กในชุดสบายๆ รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยเลย กุลธิดาลูกสาวคนเล็กของนายไกรสร เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยอะไรมากมายกับใครเพราะความพิการพูดไม่ได้ทำให้เธอไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับใครสักเท่าไหร่นัก เธอไม่ได้เป็นใบ้ตั้งแต่กำเนิดแต่เพิ่งมาเป็นตอนอายุสิบขวบหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุในตอนนั้น นอกจากเธอจะกลายเป็นคนพูดไม่ได้แล้วเหตุการณ์ในครั้งนั้นเธอก็ต้องเสียมารดาไปอีกด้วย กุลธิดาเรียนจบแค่ม.หก หลังจากเรียนจบเธอก็ทำงานอยู่ที่บ้าน พ่อของเธอทำไร่ทำนาฐานะไม่ได้ร่ำรวยอะไรแต่ก็ไม่ถึงกับอดยากอะไรขนาดนั้น
"กุล เอาเสื้อพี่ไปซักให้หน่อยนะวันนี้"พอเจอหน้าพี่สาวที่อายุห่างกันห้าปีเสียงของฟ้าลัดดาก็เอ่ยสั่งน้องสาวดังออกมา กุลธิดาพยักหน้าตอบกลับอย่างว่าง่ายเธอเป็นคนทำงานบ้านทุกอย่างภายในบ้าน ส่วนฟ้าลัดดาทำงานนอกบ้าน พี่สาวของกุลธิดาเป็นผู้หญิงที่สวยจะบอกว่าที่สุดของหมู่บ้านก็ไม่ผิด หนุ่มๆ ในหมู่บ้านรวมถึงละแวกใกล้เคียงต่างชื่นชมในความสวยของพี่สาวเธอไม่น้อยเลยรวมถึงศิลา ลูกชายคนเดียวของเสี่ยนิรุตติ์และคุณนายไพรศรี มีใครบ้างไม่รู้ว่าศิลากำลังขายขนมจีบพี่สาวของเธอ
"กุล เราไปตลาดกันเถอะ พี่อยากกินห่อหมก วันนี้กุลทำให้พี่กินหน่อยนะ"ฟ้าลัดดาชวนน้องสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม กุลธิดาเมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าพร้อมทำมือตอบกลับไปว่าตกลง ถึงแม้ว่าเธอจะพูดไม่ได้แต่การสื่อสารกับคนในบ้านก็ไม่ได้ติดขัดอะไรมากมายอาจจะเป็นเพราะทุกคนคุ้นชินแล้วส่วนคนอื่นถ้าหากเธอต้องพบเจอมีธุระพูดคุยเธอก็มักจะมีสมุดเล็กๆ พกติดตัวไปด้วยตลอด
ณ ตลาดสดคุณนายไพรศรี
"น้องฟ้ามาตลาดทำไมไม่บอกพี่ก่อนครับ"เสียงทักทายของศิลาดังขึ้นหลังจากที่ลูกน้องของเขาโทรมาบอกว่าฟ้าลัดดามาที่นี่ ศิลาเป็นลูกชายเจ้าของตลาดเขาที่แอบชอบฟ้าลัดดามีหรือจะไม่มาหาเธอ
"พี่ศิลา"ฟ้าลัดดาหันหน้าไปมองก่อนจะทำหน้าเรียบนิ่งออกมา เธอไม่ได้อยากจะเห็นหน้าผู้ชายคนนี้เสียหน่อยถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะหน้าตาดีจะร่ำรวยแต่เธอก็ไม่ได้ชอบเขา
"น้องฟ้าอยากได้อะไรชี้นิ้วบอกพี่เลยครับพี่ศิลาจะเปย์น้องฟ้าเอง"
"ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าแค่มาซื้อของไปทำกับข้าว"
"อย่าขัดน้ำใจพี่สิครับ"ศิลาไม่คิดยอมแพ้เขาชอบเธอชอบมากๆ อยากได้เป็นเมีย ฟ้าลัดดาคือผู้หญิงที่คู่ควรกับเขามากที่สุด
"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ป่ะกุลไปซื้อของกัน"
"เอ๊ะน้องใบ้ก็มาด้วย"กุลธิดาเผยสีหน้าเรียบนิ่งออกมา เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดีเจอหน้ากันตั้งแต่เธอยังเด็ก ศิลาชอบแกล้งเธอทำให้เธอไม่อยากอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้
"นี่พี่ศิลาอย่ามาเรียกน้องสาวฟ้าแบบนี้นะ"ฟ้าลัดดาทำเสียงขุ่นใส่
"โธ่พี่ก็แค่แซวเล่น เห็นเป็นน้องสาวคนนึงไม่ได้จริงจังอะไรอย่าโกรธพี่สิครับ"
"ถึงแบบนั้นก็เถอะ ถ้ายังอยากให้ฟ้าพูดดีด้วยก็อย่ามาทำแบบนี้ฟ้าไม่ชอบ"ฟ้าลัดดาแต่ไหนแต่ไรเธอก็เป็นพี่สาวที่แสนดีของกุลธิดามาโดยตลอด เธอมักจะปกป้องน้องสาวอยู่เสมอเวลาที่ถูกแกล้งจากคนอื่น
"โอเคครับโอเค น้องกุลพี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ"กุลธิดาทำภาษามือตอบกลับไปว่าไม่เป็นไร แต่ทว่าในใจของเธอก็ไม่ได้รู้สึกดีกับคำขอโทษของอีกฝ่ายอยู่ดี พอลับหลังฟ้าลัดดาศิลาก็แกล้งเธอเหมือนเดิมนั่นแหละ
สองสาวเดินแยกออกมาซื้อของศิลาที่เห็นสีหน้าไม่พอใจของฟ้าลัดดาก็ถอนหายใจออกมา เขาตามเธอไปติดๆ อาสาจ่ายเงินให้ถึงแม้คนตัวเล็กจะร้องห้ามแต่ศิลาก็ไม่สนใจ เขาอยากให้เธอใจอ่อนให้กับเขาเสียที จนกระทั่งผ่านไปสักพักของที่ฟ้าลัดดาต้องการก็ได้จนครบเธอหันหน้ามาบอกศิลาว่าเธอจะกลับแล้ว ชายหนุ่มไม่รอช้าอาสาไปส่งแต่ฟ้าลัดดาก็ปฏิเสธทันควัน
"ฟ้าเอามอไซค์มากับน้อง พี่ไม่ต้องไปส่งหรอก"
"ก็ให้น้องกุลขับตามไปสิครับ นะครับอย่าปฏิเสธพี่เลย"ศิลายังตื้อไม่เลิก จนฟ้าลัดดาลำบากใจไหนจะของมากมายที่เขาซื้อให้เธออีก
"อีกอย่างพี่มีธุระจะไปคุยกับลุงไกรสรพอดี"
"ไปคุยกับพ่อเรื่องอะไรคะ?"
"ใจจริงก็อยากไปคุยเรื่องสู่ขอฟ้า ล้อเล่นไม่เห็นต้องทำหน้าดุเลย เรื่องที่ดินน่ะพ่อพี่ให้ไปคุย"
"อ้อ งั้นก็ได้ค่ะ กุลขับรถมอไซค์ตามพี่ไปนะ"กุลธิดาพยักหน้าตอบกลับไป ก่อนที่เธอจะมองพี่สาวเดินไปพร้อมกับศิลา เสียงถอนหายใจของคนตัวเล็กดังออกมาเธอไม่อยากให้พี่สาวของเธอใจอ่อนให้กับผู้ชายคนนี้ ศิลาไม่ใช่คนดีอะไรชอบมีเรื่องกับคนไปทั่ว เห็นว่าตัวเองร่ำรวยก็แทบไม่เห็นหัวใครพี่สาวของเธอแสนดีแบบนี้ควรเจอผู้ชายที่ดีกว่า
กุลธิดาขับรถมอไซค์กลับไปที่บ้านแต่รถของศิลาขับเร็วจนเธอขับตามไม่ทัน ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังขับรถอยู่นั้นเจ้าหมาตัวน้อยก็วิ่งออกมาจากข้างทางทำให้กุลธิดารีบเบรกจนรถเสียการทรงตัวท้ายที่สุดก็ล้มลงไป
"ฮึก"เธออยากจะร้องแต่ก็ทำได้แค่ส่งเสียงอึกอักออกมา หัวเข่าของเธอมีเลือดซึมจนต้องเบ้หน้า
"คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ?"เสียงเรียกของอีกคนที่เปิดประตูรถลงมาหลังจากที่เห็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นตรงหน้า
"คุณเจ็บมากรึเปล่าลุกไหวไหม?"นำทัพถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเขาเป็นตำรวจของที่นี่ที่เพิ่งมารับตำแหน่งใหม่ กุลธิดาพยักหน้าเธอพยายามลุกขึ้นแต่ก็เซจนเกือบล้ม ทำให้นำทัพรีบประคองคนตัวเล็กทันที
"เดี๋ยวผมช่วย"กุลธิดารู้สึกขอบคุณเขาไม่น้อยเลย พอเธอยืนได้ชายหนุ่มก็รีบไปยกรถเธอขึ้นดูแล้วไม่ได้เป็นอะไรมากสามารถใช้งานได้ปกติ
"ไปหาหมอไหมครับ"
"...."หญิงสาวส่ายหน้า หัวคิ้วของนำทัพขมวดเข้าหากันนึกแปลกใจที่เธอไม่พูดอะไรกับเขาเลยสักคำ
"คุณเป็นอะไรรึเปล่าทำไมไม่พูด"กุลธิดาเม้มริมฝีปากก่อนที่เธอจะทำภาษามือตอบกลับวินาทีนั้นนำทัพถึงได้กระจ่างว่าเธอพูดไม่ได้
"งั้นผมไปส่งนะ เดี๋ยวให้คนของผมขับรถไปให้ ส่วนคุณจะไม่ไปหาหมอจริงเหรอต้องล้างแผลนะ"
"(ไม่เป็นไร)"กุลธิดาทำภาษามือตอบกลับไป ถึงแม้นำทัพจะไม่เข้าใจภาษามือแต่สังเกตท่าทีของเธอก็พอเราได้ว่าเธอบอกว่าอะไร
"โอเคๆ งั้นให้ผมทำแผลให้นะพอดีมีอุปกรณ์อยู่"เขาอาสาหญิงสาวจึงมองนิ่งด้วยแววตาประหม่า
"ไม่ต้องกลัวผมเป็นตำรวจ ผมชื่อนำทัพสารวัตรคนใหม่ที่หนองโส"คนตัวเล็กพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยอมให้เขาทำแผลให้
หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายสัมผัสที่แผลของเธอ นำทัพเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะค่อยๆ ทำเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่นานเขาก็จัดการทำแผลให้เธอจนเสร็จก่อนจะไปส่งเธอที่บ้าน กุลธิดาเขียนบางอย่างใส่สมุด ชายหนุ่มจึงมองปรากฏว่าเป็นแผนที่บ้านของเธอ
"โอเคผมพอเข้าใจแล้ว"
"ขอบคุณค่ะที่ช่วย"เธอเขียนกลับไป นำทัพจึงส่งยิ้มมาให้
จนกระทั่งไม่นานมากนักเขาก็มาส่งเธอที่บ้านส่วนรถของเธอคนของเขาขับตามมาให้ การมาของรถไม่คุ้นตาทำให้ฟ้าลัดดาเดินออกมาดูรวมถึงศิลาที่ลุกขึ้นมาตาม พอหญิงสาวเห็นกุลธิดาเดินลงมาก็เกิดการตกใจ
"กุลเกิดอะไรขึ้น"
"พอดีเธอรถล้มครับ ผมเลยพามาส่ง"
"ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ยัยกุล"เสียงชายวัยกลางคนพูดขึ้น ไกรสรมักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่ลูกสาวคนเล็กทำไม่ถูกใจอย่างนี้ คำพูดของผู้เป็นพ่อทำให้กุลธิดามีหน้ามีหน้าที่เศร้าลง
"เออ มันเป็นอุบัติเหตุครับ พอดีหมาตัดหน้ารถเลยล้ม"นำทัพพูดอธิบายขึ้นมา
"แล้วคุณเป็นใครกันผมไม่คุ้นหน้า"นายไกรสรเอ่ยถามผู้ชายคนตรงหน้าทันที
"ผมชื่อนำทัพครับสารวัตรคนใหม่ที่มารับตำแหน่งที่นี่วันแรก"
"เอ่อ สารวัตรคนใหม่นั้นเองผมไกรสรสวัสดีครับ"
"สวัสดีครับ"ศิลาเห็นท่าทีของนายไกรสรที่มีต่อคนมาใหม่ก็นึกไม่ชอบใจ ไหนจะฟ้าลัดดาที่เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มนั้นอีก
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยน้องสาวฟ้า เอ่อ ขอแนะนำตัวนะคะฟ้าลัดดาค่ะ นี่น้องสาวฟ้ากุลธิดา"
"สวัสดีครับคุณฟ้าคุณกุล"นำทัพยิ้มทักทายทุกคนก่อนจะมาหยุดที่ศิลา
"เอ่อคนนี้คือ"
"ศิลา"
"ครับคุณศิลายินดีที่ได้รู้จักนะครับ"ศิลาเผยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่ได้อยากจะรู้จักอีกฝ่ายเลยสักนิด นำทัพรับรู้ได้แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรก่อนจะเอ่ยปากขอตัวกลับก่อนเพราะมีธุระต่อ
"กลับไปได้ก็ดี"ศิลาบ่นเบาๆ แต่กุลธิดาก็ได้ยินคำพูดของเขา เธอเองก็อยากให้เขากลับไปไวๆ เหมือนกัน
กุลธิดาหันหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่คิดสนใจหลังจากที่ได้ยินคำพูดของคนใจร้าย แต่ทว่าในใจของเธอก็รู้สึกไม่พอใจอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะความเลวของเขาถึงทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ ศิลาไม่ได้สนใจท่าทีของคนตัวเล็กเลยสักนิดเขาขับรถมาที่บ้านของเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง "มาแล้วเหรอหนูกุล"คุณนายไพรศรีทักทายว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม ทำให้กุลธิดาที่ได้ยินอย่างนั้นยกมือไหว้ทักทายด้วยรอยยิ้มกลับไปเช่นกัน "แม่ให้แม่บ้านทำอาหารเสร็จพอดี หิวรึยัง"กุลธิดารู้สึกประหม่าเธออยากสื่อสารกับคนตรงหน้าแต่ก็ไม่ง่ายเลยเพราะทุกคนใช่ว่าจะเข้าใจภาษามือได้ เธอจึงหยิบสมุดขึ้นมาจด ท่าทีเหล่านั้นของหญิงสาวอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองพวกท่านมองอย่างอมยิ้มแต่ศิลาที่เห็นอะไรแบบนี้ไม่สบอารมณ์เลยซักครั้ง "(นิดหน่อยค่ะ)"สองสามีพยักหน้าเข้าใจหลังจากที่อ่านสิ่งที่กุลธิดาเขียนบอก"น่าเบื่อ!"เขาพูดกระแทกแดกดันทำให้คนตัวเล็กชะงักไปทันที ท่าทีของอีกฝ่ายที่รังเกียจเธอ เธอรับรู้ได้เพราะเธอเองก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน "ศิลาดูพูดเข้า!""ก็มันเรื่องจริง แค่ให้เงินก็น่าจะจบแต่ผมคิดว่าพ่อของเธออยากจะเกาะครอบครัวเรามากกว่าถ้าเป็นฟ้าผมจะยินดีให้
คุณนายไพรศรีพอได้ยินอย่างนั้นก็มองหน้าสามีทันที เห็นที่เรื่องนี้มันจะไม่ง่ายเลย พวกเขาต้องการให้เรื่องนี้จบดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานท่านจึงคิดยื่นข้อเสนออีกอย่างขึ้นมา แต่จะพูดออกไปมันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน ไม่อยากให้คิดว่าการที่พวกเขาคิดวิธีนี้มันคือการเอาเงินฟาดหัว "ทางเราต้องการรับผิดชอบให้ดีที่สุด ถ้าไม่อยากแต่งงานงั้นทางหนูกุลอยากจะเรียกเงินเท่าไหร่ก็ได้""คุณนายเห็นว่าผมเห็นแก่เงินเหรอ สิ่งที่ผมรู้สึกแย่คือการที่ลูกสาวของผมมาพบเจอกับเรื่องร้ายๆ เช่นนี้ คิดว่าเงินมันสามารถทำให้ยัยกุลไร้รอยด่างในชีวิตงั้นเหรอ ใครรู้ก็คงอับอายไปทั่ว!"ชายวัยกลางคนขึ้นเสียงดังบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขาโมโหมากแค่ไหน "งั้นก็คงต้องแต่งงาน ฉันจะให้ศิลาแต่งงานรับผิดชอบชีวิตของหนูกุล"ในตอนแรกนายไกรสรก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่พอคิดไปคิดมาเขาคิดว่าการแต่งงานมันก็คงเป็นหนทางที่ดีที่สุด อีกอย่างนายศิลาคนนี้จะได้ไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับฟ้าลัดดาอีก "ก็คงต้องตามนั้น!"ทันทีที่คำพูดของคนเป็นพ่อเอ่ยตกลง กุลธิดาเผยสีหน้าตกใจขึ้นมาทันที น้ำตาของเธออดไม่ได้ที่จะไหลพร้อมทั้งส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ต้องการแต่งงานกับผู้ชา
กุลธิดานอนแทบไม่หลับ เธอจะลุกขึ้นแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยแถมยังกักขังเธอเอาไว้อยู่ในอ้อมแขนของเขา จนกระทั่งเช้าของวันใหม่ หญิงสาวที่เคลิ้มหลับไปเมื่อไม่นานนี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงรถเลี้ยวมาจอดที่บ้าน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ลุกขึ้นจากเตียงเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นเสียก่อน ดวงตาของนายไกรสรผู้เป็นบิดามองด้วยความตกใจ เขารีบเดินทางกลับมาที่นี่หลังจากได้รับสายจากคนแปลกหน้าบอกว่าเห็นผู้ชายที่ไหนไม่รู้ขึ้นบ้านเขา เขาพยายามติดต่อหาลูกสาวคนโตแต่ก็ไม่มีใครรับสายทำให้เขาต้องรีบเดินทางกลับมา "นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"ในใจของเขาที่ห่วงฟ้าลัดดาเพราะรู้ดีว่าความสวยของลูกสาวคนโตมักจะทำให้หนุ่มๆ หลงเสน่ห์เขากลัวเหลือเกินว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกสาวคนโตแต่ทว่าภาพที่เห็นในยามนี้เขายิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็นลูกสาวคนเล็กของเขา "ยัยกุล! ศิลา!"เสียงโวยวายทำให้ชายหนุ่มที่อิ่มเอมใจทั้งคืนรู้สึกตัวตื่นขึ้น เขาสบสายตากับว่าที่พ่อตาไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย นึกดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้แต่พอชายหนุ่มหันมาหาคนตัวเล็กข้างกายใบหน้าของเขาก็ตกใจไม่ต่างกัน ไม่ใช่ฟ้าลัดดาแต่เป็
ศิลากับลูกน้องคนสนิทยืนสอดส่องอยู่บริเวณหน้าบ้านของฟ้าลัดดา เขาไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ ความที่ต้องการอยากได้เธออยากครอบครองเธอมันจึงทำให้เขาฟิวขาด บวกกับความเมาที่มีในกายมันจึงทำให้เขาทำแบบนี้ "ลูกพี่จะทำแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมครับ""ทำไม? มึงแนะนำกูเองไม่ใช่เหรอ""ก็ใช่ แต่ผมแค่ถามเพราะถ้าลูกพี่ทำ คงเป็นเรื่องใหญ่""นั่นแหละที่กูต้องการ กูอยากแต่งงานกับฟ้า"เขาวางแผนทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว หลังจากที่หลับนอนกับเธอพ่อแม่ของเขารวมถึงพ่อของเธอคงจะเห็นภาพเขาที่นอนกับเธออยู่ในห้อง แค่คิดรอยยิ้มร้ายๆ ของชายหนุ่มก็เผยออกมา เขาต้องการแต่งงานกับฟ้าลัดดาและคิดว่าแผนการณ์นี้ดีที่สุดแล้ว หลังจากที่ฟ้าลัดดาส่งแฟนหนุ่มที่รถ เธอก็มาช่วยน้องสาวล้างจานพูดคุยกับน้องสาวไปเรื่อยเปื่อยส่วนใหญ่จะมีแต่เสียงเธอนี่แหละ จนกระทั่งเสียงฟ้าคำรามเพราะอยู่ในช่วงฤดูฝนทำให้กุลธิดารีบไปดูความเรียบร้อยอื่นๆ กลัวว่าข้าวที่พ่อเก็บเกี่ยวมาจะเกิดความเสียหายก่อนจะขึ้นบ้าน "(พี่ฟ้าทำไมอยู่ห้องกุลล่ะ)"กุลธิดาทำภาษามือพร้อมเอียงคอถาม "ไฟห้องพี่มันเสีย เปิดแล้วติดๆ ดับๆ""(งั้นพี่นอนห้องกุลก็ได้ เดี๋ยวกุลไปนอนห้