Novels by เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง

เธอคือผู้หญิงที่เขา 'ปรารถนา' อยากได้เป็น 'เมีย' ________ “ฉันขอนอนกับคุณได้ไหมคะ?” พูดออกไปแล้ว เธอพูดประโยคนั้นออกไปแล้ว! “เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ” เขาหรี่ตาถาม รอยยิ้มมีเสน่ห์ผุดขึ้นบนเรียวปากหยัก “ขอนอนกับฉันงั้นเหรอ” “ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ นอนในที่นี้ฉันหมายถึงแค่นอนธรรมดา ไม่ใช่นอนแบบ เอ่อ…” วราลีรีบปฏิเสธ พยายามจะอธิบายให้เขาเข้าใจ แต่น้ำเสียงของเธอกลับดูลุกลี้ลุกลนจนแม้แต่เจ้าตัวยังควบคุมไม่ได้ “โอ๊ะ ใจกล้าดีแฮะ ขอนอนกับผู้ชายแต่บอกนอนเฉยๆ ไม่คิดอะไร” ภูเบศหัวเราะชอบใจยกใหญ่ “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น คือ โอ๊ย! จะพูดยังไงดีเนี่ย” วราลีขยี้เส้นผมจนยุ่งเหยิง ซึ่งมันดูเซ็กซี่ในสายตาผู้ชาย “โอเคๆ ใจเย็นๆ แล้วค่อยๆ พูด ฉันมีเวลาให้เธอทั้งวันแหละ” จากตอนแรกตั้งใจว่าจะเข้าบริษัทฯ ไปเคลียร์งานที่คั่งค้าง พอเจอกวางน้อยเลี้ยวเข้าถ้ำเท่านั้นแหละ เสือร้ายอย่างเขาก็พร้อมเบนเข็มทิศทันที

“พริ้งรู้มาตลอดว่าพี่เลว แต่พริ้งไม่คิด… ว่าพี่จะเลวได้มากขนาดนี้” ที่ผ่านมาเธอประเมินค่าความเป็นคนของเขาสูงเกินไป ความร้ายกาจของโรมไม่เคยสิ้นสุด เขาใจร้ายกับทุกคนที่ขัดขวางความต้องการของเขา “เดี๋ยวจะเลวให้มากกว่านี้อีก” นอกจากไม่สำนึก แววตาของโรมยังอัดแน่นไปด้วยแรงอาฆาต พริ้งพลอยส่ายหน้าผิดหวัง รู้สึกขยะแขยงผู้ชายน่ารังเกียจจนกระทั่งไม่อยากหายใจร่วมกับเขาแม้แต่วินาทีเดียว “ถ้าขาของพริ้งก้าวลงจากเตียงเมื่อไร สาบานว่าจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย”

เมื่อ ‘รัก’ จึงต้อง ‘ล่า’ แล้วถ้าลองได้ ‘ล่า’ มันก็จำเป็นต้อง ‘ร้าย’

ปริญ หลงเสน่ห์เพียงเธอมาช้านาน พยายามพูดคุยและเข้าหา แต่แม่ดอก เอื้องฟ้า กลับเมินเฉยและถอยห่าง เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อฉุดรั้งให้เธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว “กรี๊ด! คุณนัย” คนถูกลอกคราบร้องไห้โฮ ปริญดันร่างบางชิดกำแพงใต้ฟักบัว สายน้ำราดรดเขาและเธอ “ปล่อยฟ้านะ ปล่อย” น้ำเสียงแหบแห้งเว้าวอนขณะที่ริมฝีปากร้อนระอุจูบไซ้ต้นคอระหง “ทำไมต้องต่อต้านฉันด้วยเอื้องฟ้า หรือเธอคิดจะไปนอนทอดกายให้ไอ้สารวัตรหน้าโง่นั่น!” น้ำเสียงเหี้ยมห้าวดุดัน ร่างบางสั่นสะท้านเพราะตอนนี้ไม่มีอะไรขวางกั้นเรือนกายกำยำที่พยายามบดเบียดเป็นเนื้อเดียวกับเธอ “ไม่ใช่นะคะ ฮึก ฟ้าไม่เคยคิดแบบนั้น” เสียงหวานสั่นเครือขั้นสุด น้ำตาไหลรินจนนับครั้งไม่ถ้วน อยู่กับเขามีแต่ความเจ็บปวด ต้องอยู่ภายใต้ข้อบังคับมากมายที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ “ก็ดี! ไม่คิดก็ดีไป” รอยยิ้มพึงพอใจติดชิดแก้มนวล มือหนาจับกรอบหน้าสวยบังคับให้เธอหันมาสบตา “เพราะถ้าคิดเมื่อไร ทั้งเธอและมันได้ตายแพ็คคู่แน่!!!” ประกาศกร้าวอย่างโอหังพร้อมร่ายบทลงโทษแสนหวามเพื่อสั่งสอนให้เธอรู้ว่าเรือนร่างงดงามนี้เป็นของเขา ห้ามให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง!

เมื่อหัวใจอันแข็งแกร่งอ่อนไหวให้กับเด็กสาวในปกครอง จอมทัพ เมอร์ริสัน จำต้องสวมวิญญาณเป็นเทพบุตรร้ายเพื่อครอบครองเรือนร่างแสนหวานของ ปลายรุ้ง