บทที่4

"อื้อ... บอส..."

เสียงหวานครางประท้วงอู้อี้อยู่ในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักได้รูปของภาคินบดเบียดลงมาอย่างเอาแต่ใจ ปาณิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเจ้านายหนุ่มสุดแรง แต่ร่างสูงกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

"อืม..." ภาคินครางต่ำในลำคออย่างพอใจ

สัมผัสจากกลีบปากนุ่มละมุนของเลขาหน้าซื่อมันหวานล้ำกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้มาก ชายหนุ่มขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ เชิงหยอกล้อ ก่อนจะฉวยโอกาสตอนที่ปรางเผยอปากจะประท้วง สอดเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหวานในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม

"อ๊ะ... อื้อ... บอสคะ... หยุดนะ..." ปรางพยายามเบือนหน้าหนี รสจูบที่ดุดันของเขาทำเอาเธอแทบขาดใจ ลมหายใจเริ่มติดขัด ร่างกายอ่อนระทวยจนต้องเปลี่ยนจากการผลักไสมาเป็นขยำเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึด

ภาคินยังคงตักตวงความหวานอย่างไม่รู้จักอิ่ม มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยให้รับจูบของเขาได้ถนัดขึ้น ส่วนมืออีกข้างที่เคยกอดเอวบางก็เริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของเสื้อเชิ้ต

"บ... บอส... ปรางหายใจ... ไม่ออก..." ปรางท้วงเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความตกใจและทำตัวไม่ถูก

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มจะขาดอากาศหายใจจริงๆ ภาคินจึงยอมถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ อย่างแสนเสียดาย เขากดจูบหนักๆ ที่มุมปากของเธออีกครั้งเป็นการทิ้งท้าย ก่อนจะผละใบหน้าออกมามองผลงานของตัวเอง

ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคยเคลือบด้วยลิปสติกสีพีชบัดนี้บวมเจ่อและแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตสั่นระริกเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา แก้มเนียนทั้งสองข้างแดงปลั่งราวกับลูกตำลึงสุก ภาพตรงหน้ามันช่าง... ยั่วอารมณ์ดิบในตัวเขาให้พุ่งพล่านเสียจริง

"บ... บอสทำแบบนี้ทำไมคะ" ปรางถามเสียงสั่น ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ

"นี่คือการทำโทษ" ภาคินตอบเสียงพร่า พยายามข่มความต้องการที่กำลังปะทุอยู่ในกาย

"ทำโทษ? ปรางทำอะไรผิดคะ ปรางยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!" หญิงสาวเถียงกลับทั้งที่เสียงยังสั่น

"ผิดสิ ผิดที่เธอชอบทำตัวยั่วฉันโดยไม่รู้ตัวไง"

"ยั่ว? ปรางไปยั่วบอสตอนไหนคะ! บอสอย่ามากล่าวหากันมั่วๆ นะ!" ปาณิตาเบิกตากว้าง รู้สึกโกรธปนอายที่ถูกเจ้านายต่อว่าแบบนี้

"ยังจะเถียงอีก ทั้งเรื่องเสื้อกระดุมปริ ทั้งเรื่องกระโปรงสั้นๆ แถมยังชอบมาทำหน้าตาซื่อๆ ตาใสๆ ใส่ฉันอีก เธอคิดว่าฉันเป็นพระอิฐพระปูนหรือไงฮะ ที่จะทนดูเลขาตัวเองโชว์เนื้อหนังมังสาได้ทุกวันน่ะ!" ภาคินตวาดกลับเสียงไม่ดังนัก แต่มันแฝงไปด้วยความหงุดหงิด

"ก็ปรางบอกแล้วไงคะว่าชุดมันไม่มีไซส์! บอสจะให้ปรางแก้ผ้ามาทำงานหรือไงล่ะคะ!" ปรางเผลอเถียงเสียงดังกลับไปอย่างลืมตัว

"ถ้าแก้ผ้ามา ฉันคงจับเธอกดตั้งแต่หน้าประตูห้องทำงานแล้วล่ะ ไม่ปล่อยให้รอดมาถึงตอนนี้หรอก!"

"บอส!" ปรางหน้าแดงก่ำ ไม่คิดว่าเจ้านายที่แสนจะเย็นชาจะกล้าพูดจาลามกแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย "บอสโรคจิต! ปรางจะฟ้องฝ่ายบุคคลว่าบอสล่วงละเมิดปราง!"

"เอาสิ ไปฟ้องเลย แต่ฉันเป็นเจ้าของบริษัทนะ เธอคิดว่าฝ่ายบุคคลจะเข้าข้างใคร ระหว่างเจ้านายที่จ่ายเงินเดือน กับเลขาที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงเดือน" ภาคินยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า

"บอส... บอสใจร้าย! ปรางเกลียดบอสแล้ว!" ปรางน้ำตาหยดแหมะ ทนความรู้สึกอับอายและสับสนไม่ไหวอีกต่อไป

"เกลียดก็เรื่องของเธอ แต่จำเอาไว้... นี่คือการเตือนครั้งแรก ถ้าพรุ่งนี้เธอยังใส่ชุดรัดๆ สั้นๆ มายั่วฉันอีก ฉันจะไม่หยุดแค่จูบแน่" ภาคินขยับเข้าไปกระซิบชิดใบหู "ฉันจะทำมากกว่านี้... เข้าใจไหม ปาณิตา"

ปรางขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอกัดริมฝีปากแน่น รีบผลักอกเขาออกเต็มแรง แล้วเปิดประตูก้าวลงจากรถวิ่งหนีเข้าคอนโดไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ภาคินมองตามร่างบางที่วิ่งลับสายตาไปด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เขาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ รสชาติหวานละมุนยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น

"ยัยตัวแสบ... พรุ่งนี้เจอดีแน่" ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะสตาร์ทรถขับออกไป

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บริษัท อัครเดชากุล กรุ๊ป

ปรางเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยใบหน้าที่อิดโรยเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนเธอมัวแต่นอนคิดเรื่องจูบของเจ้านายจนแทบไม่ได้นอน เธอพยายามดึงชายกระโปรงทรงเอให้ลงมาปิดหน้าขาให้มากที่สุด แต่ยิ่งดึงมันก็ยิ่งรัดจนเดินลำบาก ส่วนเสื้อเชิ้ตเธอก็จัดการติดเข็มกลัดซ่อนปลายเอาไว้ตรงกระดุมที่ชอบปริออกเพื่อความปลอดภัย

"อ้าว น้องปราง ทำไมวันนี้หน้าตาดูไม่สดใสเลยจ๊ะ เมื่อคืนนอนดึกเหรอ" พี่แนน พนักงานฝ่ายบุคคลทักขึ้นเมื่อเห็นปรางเดินผ่านโต๊ะ

"อ๋อ... น... นิดหน่อยค่ะพี่แนน พอดีปรางเคลียร์เอกสารให้บอสดึกไปหน่อยน่ะค่ะ" ปรางยิ้มเจื่อนๆ ตอบไป

"แหม บอสภาคินนี่ใช้งานคุ้มเงินเดือนจริงๆ เลยนะ เอ้อ... ว่าแต่กระโปรงเราน่ะ พี่ว่ามันสั้นไปนิดนะลูก เดินระวังๆ หน่อยล่ะ เดี๋ยวหนุ่มๆ ในออฟฟิศก็ตาค้างกันหมดหรอก" พี่แนนแซวขำๆ

"ปรางก็อยากใส่ยาวกว่านี้ค่ะพี่แนน แต่ไซส์มันไม่มีนี่คะ" ปรางบ่นอุบอิบ

"ทนไปก่อนนะจ๊ะ ล็อตหน้าเดี๋ยวพี่สั่งไซส์ใหญ่เผื่อมาให้ สู้ๆ นะจ๊ะเลขาคนสวย"

"ขอบคุณค่ะพี่แนน"

ปรางถอนหายใจยาว เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานหน้าห้องประธานบริหาร เธอมองประตูห้องบานใหญ่ด้วยความรู้สึกประหม่า วันนี้เธอจะต้องมองหน้าเขายังไงดีเนี่ย! แค่คิดถึงสัมผัสร้อนแรงเมื่อคืน หัวใจก็เต้นไม่เป็นส่ำแล้ว

"ปราง กาแฟฉันได้หรือยัง"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาปรางสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมอง ก็พบเจ้านายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองเธออยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

"บ... บอส มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ปรางไม่เห็นเลย"

"ฉันยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว เธอนั่นแหละมัวแต่เหม่ออะไรอยู่ รีบไปชงกาแฟมาให้ฉันได้แล้ว วันนี้มีประชุมแต่เช้า" ภาคินสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินเปิดประตูเข้าห้องทำงานไป ทิ้งให้เธอนั่งอ้าปากค้าง มองตามหลังเจ้านายหนุ่มไปอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

'อะไรเนี่ย! เมื่อคืนยังทำรุ่มร่ามกับเราอยู่เลย เช้ามาตีหน้านิ่งสั่งงานเฉยเลย บอสเป็นไบโพลาร์หรือไง!'

หญิงสาวบ่นในใจแต่ก็ต้องรีบเดินไปที่แพนทรีเพื่อชงกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลตามคำสั่งเจ้านาย ไม่นานนัก เธอก็ถือแก้วกาแฟเดินเข้าไปในห้องทำงาน

"กาแฟได้แล้วค่ะบอส" ปรางวางแก้วลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง พยายามไม่โน้มตัวลงไปมากเหมือนเมื่อวาน

ภาคินละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ มองสำรวจร่างบางตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาสังเกตเห็นเข็มกลัดตัวเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงหน้าอกเสื้อ และท่าทางการยืนที่เกร็งผิดปกติของเธอ

"วันนี้แต่งตัวเรียบร้อยดีนี่" เขาพูดลอยๆ หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ

"ก็บอสสั่งไม่ให้ปรางแต่งตัวโป๊นี่คะ ปรางก็ต้องทำตามคำสั่งเจ้านายสิคะ" ปรางตอบ ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ

"ก็ดี... แต่กระโปรงมันก็ยังสั้นอยู่ดีนั่นแหละ เดินระวังๆ หน่อยแล้วกัน โดยเฉพาะตอนบ่ายนี้"

"ตอนบ่าย? ตอนบ่ายมีอะไรเหรอคะบอส" ปรางขมวดคิ้ว เปิดสมุดจดตารางงานดู "อ้อ บอสมีนัดทานข้าวกับคุณดนัย ลูกค้ารายใหญ่ตอนเที่ยง แล้วก็ประชุมทีมมาร์เก็ตติ้งตอนบ่ายสามนี่คะ"

"ใช่ และเธอต้องไปทานข้าวกับคุณดนัยพร้อมฉันด้วย"

"ปรางต้องไปด้วยเหรอคะ? แต่ปกติเลขาไม่ต้องไปร่วมโต๊ะอาหารกับลูกค้านี่คะ" ปรางเงยหน้าขึ้นถามด้วยความแปลกใจ

"คุณดนัยเขาเป็นคนชอบคุยเรื่องงานบนโต๊ะอาหาร ฉันต้องการให้เธอไปจดรายละเอียดทั้งหมด และอีกอย่าง..." ภาคินเว้นจังหวะ มองหน้าเธอนิ่ง "ฉันจะได้จับตาดูเธอไว้ด้วย จะได้ไม่ไปเดินสะดุดหรือทำซุ่มซ่ามที่ไหนอีก"

"บอส! ปรางไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อยนะคะ!"

"หึ... ไปเตรียมตัวซะ สิบเอ็ดโมงครึ่งเราจะออกไปที่ร้านอาหาร" ภาคินหัวเราะในลำคอ โบกมือไล่เธอให้ออกไป

ปรางเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด เจ้านายบ้าอำนาจ! ชอบแกล้งชอบสั่งอยู่ได้ คอยดูนะ เธอจะทำตัวให้เรียบร้อยที่สุด จะไม่ให้เขาหาเรื่องจับผิดเธอได้เลย

ณ ร้านอาหารญี่ปุ่นสุดหรูระดับไฮเอนด์

ภาคินและปรางเดินเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัวที่ถูกจองเอาไว้ล่วงหน้า ภายในห้องมีชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใส่สูทดูภูมิฐาน นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"สวัสดีครับคุณภาคิน ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ" ดนัยลุกขึ้นยืนทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง

"สวัสดีครับคุณดนัย ขอโทษที่ให้รอนะครับ" ภาคินจับมือทักทายกลับตามมารยาท

"ไม่เป็นไรครับ ผมเพิ่งมาถึงเหมือนกัน เอ๊ะ... แล้วสาวสวยคนนี้..." ดนัยละสายตาจากภาคิน หันมามองปรางที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยแววตาเป็นประกายวาววับ

"อ๋อ นี่ปาณิตาครับ เลขาคนใหม่ของผม ปราง... นี่คุณดนัย ลูกค้าวีไอพีของเรา" ภาคินแนะนำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาจับจ้องไปที่ดนัยอย่างประเมินท่าที

"สวัสดีค่ะคุณดนัย ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ปรางยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มหวานตามมารยาท โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของอีกฝ่ายที่มองสำรวจเธอตั้งแต่ใบหน้าสวยหวาน ลงมาถึงหน้าอก และเรียวขาที่โผล่พ้นกระโปรงตัวสั้น

"ยินดีที่ได้รู้จักครับหนูปราง แหม... คุณภาคินนี่ตาถึงจริงๆ นะครับ เลือกเลขาได้สวยน่ารักขนาดนี้ ไม่ทราบว่าหนูปรางมีแฟนหรือยังครับเนี่ย" ดนัยถามพลางส่งสายตากรุ้มกริ่มให้

ปรางยิ้มเจื่อน รู้สึกอึดอัดกับสายตาของลูกค้าวัยกลางคน แต่ก็ต้องรักษามารยาท "เอ่อ... ยังไม่มีค่ะ"

"ฮ่าๆๆ ดีเลยครับ คนสวยๆ แบบนี้ต้องเลือกเยอะๆ หน่อยนะ ถ้ามีอะไรให้ป๋า... เอ้ย ให้ลุงช่วยก็บอกได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"

ภาคินขยับตัวเข้ามาบังหน้าปรางเอาไว้มิด บดบังสายตาแทะโลมของดนัยอย่างจงใจ "เรามานั่งคุยเรื่องสัญญาฉบับใหม่กันดีกว่าครับคุณดนัย เชิญครับ"

"อ้อ... ได้ครับๆ เชิญครับ" ดนัยยอมละสายตาจากปรางแล้วกลับไปนั่งที่เดิมอย่างเสียดาย

ตลอดการทานอาหารและการพูดคุยเรื่องธุรกิจ ดนัยพยายามจะชวนปรางคุยและส่งสายตาหวานเชื่อมให้ตลอดเวลา จนภาคินเริ่มคิ้วกระตุกด้วยความหงุดหงิดที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

"หนูปรางครับ ช่วยรินสาเกให้ลุงหน่อยสิครับ" ดนัยยื่นแก้วสาเกมาตรงหน้าปราง

"ด... ได้ค่ะคุณดนัย"

ปรางเอื้อมมือไปหยิบขวดสาเก แต่เพราะขวดมันอยู่ค่อนข้างไกล เธอจึงต้องลุกขึ้นยืนและโน้มตัวข้ามโต๊ะไปรินให้ จังหวะที่เธอโน้มตัวลง เข็มกลัดซ่อนปลายที่ติดไว้ตรงหน้าอกเสื้อเกิดหลุดกระเด็นออกไปตกอยู่บนพื้น

แป๊ก!

คอเสื้อเชิ้ตที่ปริอยู่แล้วแหวกออกกว้างทันที เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มและร่องอกขาวเนียนรำไรอยู่ตรงหน้าดนัยพอดี ลูกค้าวัยกลางคนถึงกับตาค้าง กลืนน้ำลายดังเอื้อก

"อ๊ะ!" ปรางอุทานด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเอง หน้าแดงซ่านด้วยความอับอาย

ปัง!

เสียงทุบโต๊ะดังสนั่น ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเปรี๊ยะ แววตาดุดันน่ากลัวจนดนัยสะดุ้งเฮือก

"คุณดนัยครับ ผมคิดว่าเราคุยเรื่องงานกันจบแล้ว สัญญาฉบับนี้ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายตรวจสอบอีกครั้งแล้วจะส่งให้คุณพรุ่งนี้ วันนี้ผมคงต้องขอตัวก่อน พอดีมีธุระด่วน" ภาคินพูดเสียงแข็งกร้าว ไม่รักษามารยาทอีกต่อไป

"อ... เอ้อ... ครับๆ ได้ครับคุณภาคิน" ดนัยพยักหน้ารัวๆ เหงื่อตกกับท่าทีเกรี้ยวกราดของซีอีโอหนุ่ม

"ปราง! เก็บของ! เราจะกลับบริษัทเดี๋ยวนี้!" ภาคินหันมาตวาดใส่เลขาตัวแสบที่ยังยืนเอามือปิดหน้าอกอยู่

"ค... ค่ะบอส" ปรางรีบกวาดสมุดจดและปากกาลงกระเป๋าอย่างลุกลี้ลุกลน

ภาคินไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเล็กของปรางแล้วออกแรงดึงให้เดินตามออกไปจากห้องอาหารทันที ไม่สนใจเสียงเรียกของดนัยที่ดังตามหลังมาเลยสักนิด

ตลอดทางเดินไปที่ลานจอดรถ ภาคินจับข้อมือปรางแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ

"บอส... บอสปล่อยปรางเถอะค่ะ ปรางเจ็บนะ" ปรางพยายามแกะมือหนาออก แต่เขากลับบีบแน่นขึ้น

"เงียบ! แล้วตามมา!"

ภาคินยัดร่างบางเข้าไปในรถสปอร์ตคันหรู แล้วเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ สตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปสู่ท้องถนนด้วยความเร็วสูง จนปรางต้องรีบคว้าที่จับเหนือประตูไว้แน่นด้วยความกลัว

"บอส! ขับช้าๆ หน่อยค่ะ ปรางกลัว!"

"กลัวเหรอ? ทีไปทำตัวยั่วไอ้แก่ตัณหากลับนั่นไม่เห็นกลัวเลยนี่!" ภาคินตวาดลั่นรถ หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าจอดที่จุดพักรถริมถนนอย่างแรงจนยางเสียดสีกับพื้นถนนเสียงดังเอี๊ยด

"ปรางไม่ได้ยั่วนะคะ! บอสก็เห็นว่าเข็มกลัดมันหลุดเอง ปรางไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย!" ปรางเถียงน้ำตาคลอเบ้า ทำไมเขาต้องมาโมโหใส่เธอขนาดนี้ด้วย

"ไม่ได้ตั้งใจ? แต่เธอก็ยิ้มระรื่นให้มันตลอดการกินข้าว! ชอบนักหรือไงเวลาผู้ชายมองหน้าอกตัวเองด้วยสายตาหื่นกามแบบนั้นฮะ!"

"บอสจะบ้าหรือไง! ปรางก็แค่ยิ้มตามมารยาท เขาเป็นลูกค้าบอสนะคะ จะให้ปรางนั่งหน้าบึ้งใส่เขาหรือไง!"

"มารยาทบ้าบออะไร! ฉันบอกแล้วไงว่าให้ระวังตัว ทำไมไม่รู้จักจำห้ะ!" ภาคินปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง โน้มตัวข้ามคอนโซลกลางมาจับไหล่ทั้งสองข้างของปรางไว้แน่น เขย่าตัวเธอเบาๆ ด้วยความโมโหหึงที่พุ่งทะลุปรอท

"ปล่อยปรางนะ! บอสไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับปราง เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องนะคะ!" ปรางพยายามสะบัดตัวออก แต่ก็สู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ได้

"แค่เจ้านายกับลูกน้องงั้นเหรอ?" ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยน้ำตา "สงสัยฉันต้องทบทวนความจำให้เธอใหม่ซะแล้วมั้ง ว่าเจ้านายกับลูกน้อง... เขาจูบกันแบบไหน!"

พูดจบ ภาคินก็ประกบริมฝีปากลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มของเธออย่างรุนแรงและป่าเถื่อนกว่าเมื่อคืนหลายเท่าตัว มือหนาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่นไม่ให้หนี ปรางดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทั้งผลักทั้งทุบตีแผงอกกว้าง แต่ก็ไร้ผล รสจูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวของเขากำลังหลอมละลายเรี่ยวแรงของเธอให้หายไปทีละน้อย