หมอภีมแสนชัง บทที่ 3

ก้มลงจูบเธออย่างดุร้าย ริมฝีปากบดขยี้ปากเธอ ลิ้นสอดแทรกเข้าไปชิมความหวานในปาก ดูดเลียอย่างหิวกระหาย

“อืม... เธอหวานดีนะ”

น้ำหนึ่งครางในลำคอ ร่างกายร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรง เธอพยายามห้ามตัวเอง แต่ปากเขาร้อนแรงเกินต้านทาน เขาจูบลึกขึ้น ดูดลิ้นเธอจนเธอครางแผ่ว

“อ๊า...”

ภีมถอนจูบออกยิ้มอย่างพอใจ มือหนึ่งยังล็อกข้อมือเธอ อีกมือเลื่อนลงปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอทีละเม็ด

“เธอไม่ต่างจากน้ำผึ้งหรอก แค่ใช้เสน่ห์แลกฐานะ แต่ฉันจะทำให้เธอต่ำกว่านั้น”

เสื้อเปิดออก เผยให้เห็นยกทรงสีขาวเรียบง่าย ภีมเลื่อนมือไปถอดมันออก ดึงลงจนหน้าอกอวบอิ่มเด้งออกมา หัวนมสีชมพูตั้งชันด้วยความหนาวและตื่นเต้น

“สวยดีนะ สำหรับเด็กต่ำต้อยอย่างเธอ”

น้ำหนึ่งหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

“อย่า... อย่ามองแบบนั้น”

เธอพยายามบิดตัว แต่เขาก้มลงดูดหัวนมข้างหนึ่งเข้าเต็มปาก ลิ้นเลียวนรอบหัวนมแข็ง ดูดแรงจนเธอครางดัง

“อ๊ะ... เจ็บ อือ”

เขาดูดสลับสองข้าง มือบีบขยำเนินอกอวบจนแดงช้ำ “เธอครางแบบนี้ อยากให้ฉันทำต่อ เธอต่ำจริงๆ น้ำหนึ่ง”

น้ำหนึ่งน้ำตาคลอ เสียใจที่ถูกหยามศักดิ์ศรี แต่ร่างกายซ่านเสียว หัวนมถูกดูดจนชาไปหมด

“ฮึ่ก... อย่าพูดแบบนั้น... ฉันเกลียดคุณ”

ภีมยิ้มเย็น เลื่อนมือลงไปที่กระโปรง ดึงขึ้นจนเผยให้เห็นกางเกงในสีขาวบางเบา

“เกลียดแต่ของเธอมันเปียกแบบนี้เหรอ” เขาลูบเนินสวาทผ่านเนื้อผ้า รู้สึกถึงความชื้นที่ซึมออกมา

“อย่าแตะตรงนั้น!”

เขาดึงกางเกงในลงเล็กน้อยจนเห็นขนอุยและเนินอูมใหญ่ ใช้นิ้วถูร่องกลีบเนื้อนุ่มที่เปียกชุ่ม

“เธอแฉะขนาดนี้ อืม... เพราะฉันเหรอ เธอไม่ต่างจากพี่สาวจริงๆ”

เธอตาเบิกกว้างดิ้นหนีไม่ได้ เมื่อเขาสอดนิ้วกลางเข้าไปในร่องสวาทช้า ๆ นิ้วเรียวยาวของหมอเลื่อนเข้าเลื่อนออก ถูไถปุ่มเสียวด้านในจนเธอครางดัง

“อ๊ะ เจ็บ คุณภีม อือ”

ภีมเพิ่มนิ้วเข้าไปอีกนิ้ว เขามองเธอขณะใช้สองนิ้วขยับเข้าออกเร็วขึ้น ใช้นิ้วโป้งถูปุ่มเสียวเล็ก ๆ ด้านนอก

“ครางดังๆ สิ เธอชอบใช่ไหม เด็กต่ำต้อยที่อยากถูกกดขี่”

น้ำหนึ่งบิดตัว น้ำตาไหลพรากด้วยความอับอาย

“ฉัน... ฉันเสียใจ... แต่... อืม อย่าหยุด...” เธอห้ามหัวใจตัวเองไม่ได้ ร่างกายตอบสนองอย่างหิวกระหาย

ร่างเธอร้อนผ่าว ร่องเนื้อเธอถูกนิ้วกร้านสอดแทรกเคลื่อนไหวชำนาญ ถูไถจุดเสียวจนเธอซ่านวาบไปทั้งตัว

เขาปล่อยมือเธอใช้อีกมือดึงกางเกงในลงหลุดห้อยขาเท้าข้างหนึ่ง จับขาเธอแหกออกมองเนินสาวที่ถูกนิ้วดันเข้าออกแรง ๆ

“แฉะจนนิ้วฉันเปียก อ่า”

เขาก้มลงเลียเนินสวาท ดันลิ้นอุ่นชื้นเลื่อนไปตามร่องกลีบ เลียดูดปุ่มเสียวจนเธอครางลั่น

“อ๊ะ ฮึ่ก... อ่า” เธอแอ่นตัวมือกำขอบเตียงแน่น

เขาเลียวนรอบ ๆ แคมเล็ก ดูดกลีบเนื้อเข้าเต็มปาก สลับกับใช้นิ้วสอดแทรกเข้าออก

“เธออร่อยดีนะ น้ำหนึ่ง น้ำเมือกไหลเยิ้มแบบนี้” เขาพูดหยาม ขณะที่ลิ้นเลียเร็วขึ้น นิ้วขยับแรงจนเสียงดังแจ๊ะๆ

“อืม ฉัน อ่า อือ คุณภีม อย่า อ่า”

ร่างกายเธอเกร็งขึ้นเมื่อเขาขยี้ติ่งเสียวกระสันแรง ๆ ลิ้วนปากทางใกล้นิ้วที่ขยับรัวถี่กระทั่งน้ำหนึ่งกระตุก แตกน้ำออกมาจนไหลอาบนิ้วเขา

เธอนอนหอบหายใจ มองเพดานห้องหมอด้วยน้ำตาไหลไม่ขาดสายด้วยความอับอาย

“อื้อ ฉัน”

ภีมสะบัดลิ้นเลียเธออีกครั้งก่อนจะยืดกายขึ้นดึงกางเกงในออกมาจากเท้าเธอแล้วดมพลางดูดนิ้วเปื้อนเมือกน้ำหวาน

“ครั้งแรกของเธอเหรอ น่ารักดี แต่จำไว้ เธอแค่ของเล่นสำหรับฉัน”

น้ำหนึ่งลุกขึ้นนั่ง สะอื้นกอดอกปิดบังรอยแดงจากปากเขา

“คุณมันคนเลว...” เธอเค้นเสียงทั้งน้ำตา

“ฮ่ะ ฮ่า แต่เธอดันครางเสียลั่นห้อง”

ภีมโยนกางเกงในคืนในเธอ “แต่งตัวซะ แล้วเอายาไป แต่ถ้าเธออยากอีก มาหาฉันได้ทุกเมื่อฉันพร้อมจะใช้ปากทำให้เธอเสร็จเสียว”

น้ำหนึ่งแต่งตัวด้วยมือสั่น อับอายจนแทบยืนไม่ไหว แต่หัวใจยังเต้นแรงด้วยความปรารถนาที่ห้ามไม่ได้

เธอรับยาแล้วรีบออกจากห้อง ทิ้งให้ภีมหงุดหงิดข้างในที่ตัวเองอยากทำมากกว่านี้

คืนนั้น น้ำหนึ่งนอนร้องไห้ แต่เธอกลับเลื่อนลงไปแตะเนินสวาทเอง นึกถึงลิ้นของเขา ใบหน้าและเสียงคราง ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาที่รดรินร่องสวาท

“อ๊า... คุณภีม...” เธอห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ

ช่วงหัวค่ำวันนี้ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง บ้านใหญ่สั่นสะเทือนไปด้วยเสียงฟ้าร้องกึกก้อง

น้ำหนึ่งยืนตัวสั่นในโถงบ้านชั้นล่าง หลังจากเพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัยไม่นาน

เสื้อนักศึกษาเธอเปียกโชก กระโปรงพลีทสีเทายับยู่ยี่ เธอพยายามเดินไปหาผ้าเช็ดตัว แต่แล้วไฟในบ้านก็ดับวูบลง ทิ้งให้ทุกอย่างมืดสนิท มีเพียงแสงฟ้าแลบเป็นระยะที่ส่องสว่างวาบๆ

“โอ้ย...”

น้ำหนึ่งอุทานเบาๆ เมื่อสะดุดอะไรบางอย่างในความมืด เธอยื่นมือคลำหาทาง แต่แล้วมืออุ่นร้อนคู่หนึ่งก็จับไหล่เธอจากด้านหลัง ทำให้หัวใจเธอเต้นโครม

“กลัวความมืดเหรอ น้ำหนึ่ง”

เสียงทุ้มต่ำของภีมดังขึ้นใกล้หู ลมหายใจร้อนผ่าวพัดโดนต้นคอเธอ เขายืนใกล้จนร่างกายแทบจะแนบชิด กลิ่นบุรุษเพศผสมกลิ่นบุหรี่และโรงพยาบาลลอยคลุ้ง

น้ำหนึ่งสะดุ้งหันไป แต่ในความมืดเธอมองเห็นเพียงโครงร่างสูงใหญ่ของเขา

“คุณภีม... ไฟดับค่ะ ฉัน... ฉันหาทางไม่เจอ”

ภีมยิ้มเล็กน้อยจับไหล่เธอดันถอยหลังเบาๆ จนหลังเธอชนเข้ากับมุมกำแพงโถงบ้าน

“ไม่ต้องหา อยู่ตรงนี้แหละ ฝนตกหนักขนาดนี้ ไฟดับอีก เราใกล้กันแบบนี้ดีกว่า”

น้ำหนึ่งตัวเกร็ง หัวใจเต้นแรงเมื่อร่างกายเขาแนบชิดมากขึ้น หน้าอกแข็งแกร่งของเขากดทับหลังเธอ

“อย่า... อย่าทำแบบนี้สิคะ พี่ผึ้งกับพ่อเลี้ยงอาจจะมาเห็น”

แต่ภีมไม่ฟัง เขาเลื่อนมือลงไปโอบเอวเธอแน่น ลมหายใจรดต้นคอ

“พวกเขาอยู่ชั้นบน ไม่ได้ยินหรอก เธอตัวเปียกหมดแบบนี้ หนาวไหม ฉันจะช่วยทำให้เธออุ่นขึ้นนะ”

ความใกล้ชิดในความมืดทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากความกลัวกลายเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่าน

น้ำหนึ่งรู้สึกถึงลำเอ็นแข็งขึงในกางเกง